zondag, oktober 31, 1999

Bokser In Huis? (Ruud citeert Edith Piaf)

Dag allemaal,
Net gekeken, op video, naar uitzending van vanavond. Toch wel weer erg genoten. Vooral van Ruud.

Die alpinopet met wormvormig aanhangsel. Ik zag direct dat het drukte op de linkerkwab van zijn Kleine Franse Taalcentrum, en ja hoor, daar kwamen de Edith Piaf citaten. Volgens mij was dit dezelfde alpinopet die Bianca als vanzelf de kunstzinnige richting  opstuurde en met wat voor een geweldig resultaat! Binnen 2 dagen het huis uit.

Ruud legde lekker compact de Cubaanse revolutie Voor Beginners uit. Goed dat Bianca er niet meer was, want die had zich dwars door twee muren de dagboekkamer binnengewerkt: een baan, een q-baan, als ik het huis uit kom, oohhh Ruud, ik krijg zo'n  geweldig leven!!!

Ruud had het ook steeds over Karim, waarmee mijn vermoeden is bevestigd dat er, steeds buiten beeld, een aanstormend bokstalent, furore makend in de de bamboe veder klasse , in het huis woont. Karim!!!

Ik heb niet alles echt heel grondig gekeken, maar het gesleep met die bedden was dat een Droog Zaad inspectie van Karin, of er na 24.00 niet meer wordt gehandjived? Ze heeft er flink de wind onder.

Ruud vond ik wel weer goed, met de, op een rand van een orgasme zwevende, bonkende en schurende uitleg van het spleetje tussen de borsten. Ikzelf heb dat ook, een fascinatie met spleetjes, maar ik dan veel meer, op een heel rare manier, als je de meter opnemer, met zijn hoofd in de rommelkast verdwijnend, tijdens het bukken bijna tot aan het scrotum in de broek kijkt. 

Het is volledig afstotend en toch ook fascinerend, die degeneratie. Vind ik overigens altijd wel een moment, iemand voor de verwarming, of een timmerman in je huis. Zit ik als een vreemde in mijn eigen woonkamer heel laf 7 x dezelfde krant te lezen, biddend dat ze niet, zeer luid ontlastend, gebruik gaan maken van het toilet. Ook heerlijk om de hele dag 3FM door je huis te horen razen. Dat is werkelijk genieten. De telefoonspelletjes vind ik het leukst.

Anouk vond ik, in het kader van nieuwe cd promoten, vanavond weer een fantastische gewone vrouw neerzetten.

Jammer dat door een jammerlijk verwaarloosde scheurbuik haar gebit verworden was tot een gapend afdruiprek. Lekker nonchalant door dat huis banjeren. Prachtig. Verzoekje, volgende keer graag Ben Cramer of Ronnie Tober. Bart zijn commando piercing zag je helemaal op en neer wippen van die oversized legerbroek.
Een fijn bezoek.

Dat Karin voor de Playboy wordt gevraagd lijkt mij bijna onmogelijk. Gaat zich wel bezig houden, heb ik gehoord, met een geinige rubriek, in Mondige Vrouw legt ze uit hoe je in een handomdraai, met wat crêpepapier en naald en draad in een handomdraai een keukenschort met vrolijke opgeborduurde tieten kan fabrieken. 

Ook weer wat geleerd vanavond: erotisch opgewonden zijn. Schat ik ben Erotisch Opgewonden van je. Nieuwe single van Van Dik Hout: Het is humaan als je Erotisch Opgewonden raakt.

Ben zelf ook een beetje Niet Erotisch Opgewonden van het radio-interview. Was het wat? Morgen, heel kort, meer er over.

Groeten, en sorry, een beetje korter dan anders. Morgen weder een lange en bezielende.

zaterdag, oktober 30, 1999

Peertje Commando

Even wat ongeleide projectielen van mij, zonder visuele input van BigBrother. 

Wat is mij de laatste dagen zoal opgevallen? De evenwichtskunsten  van Bart die ontzettend stond te showcasen op dat touw. Wat echter bijna niemand weet is dat bij commando's rectaal een peervormige loden verzwaring wordt ingebracht, om op een modernere manier het onbeperkt marcheren met bepakking te oefenen. Bij commando's is het evenwichtspunt dus onwrikbaar verlaagd naar het middel. 

Tussen de de tepelpiercing van Bart en het genoemde contra-gewicht, in militaire
kringen inmiddels ook wel schalks kont-ra gewicht genoemd,  hangt een permanent magnetisch krachtveld, om bijvoorbeeld van grote afstand, ook buiten het huis, een geweer of een kaasschaaf  naar je lichaam te laten zweven. Daarom werd Bart ook als vanzelf naar de schutting getrokken toen dat bataljon Plus Pooltjes stond te stampen en te schreeuwen. 

De tepelpiercing wordt bij de moderne commando verplicht aangebracht om makkelijk te kunnen abseilen. Draadje door de ring en je van een bergwand storten, dit weekeinde ook weer op Eurosport, de commando-games uit Sri Lanka. Na het Dunschillen Op Rolschaatsen en de tienkamp Ontgroenen Voor Gevorderden. We zijn zo terug.

Willem kon Bart wel weer overvaren met een Skûtsje, Wat had hij het moeilijk met dit ordinaire machtsvertoon van Bart.  Richard Witsche die de bal  10 maal hooghoudt in een wedstrijd tegen Feijenoord of bij tennis het match-point smashen met je voorhoofd. Ongeveer dat gevoel.

Sabine zat er niet zo ver naast met haar harde oordeel over Willem: "die zit er in voor de poen". Die kan je vanaf nu alles laten doen. Als weekopdracht de teennagels er uit trekken met een pincet en er 10 geinige asbakjes van maken, Willem zit al met de linkervoet in zijn hand. Veronica kondigt aan dat er 73 nieuwe bewoners het huis in komen en dat er voortaan onderling alleen met elkaar mag worden gecommuniceerd in het Esperanto.  Willem staat al bij de deuropening. Niets te veel.
Geobsedeerd door die 250.000 gulden.

Karin, daar  vind ik niet zo veel van. Zei het zelf al: "hier in dit huis ben ik nooit serieus". Ben er wel steeds meer van overtuigd dat zij, in een duivels experiment gekloond is uit de elleboog van de donkere Maywood en gemixt  is met het ingevroren gen van Mies Bouwman. De gelijkenis is griezelig.

Als ik het goed heb begrepen gaat Anouk optreden in het huis. Bij wijze van therapie. Zegt in laatste Muxiekkkrant Oor dat ze zichzelf heel vermoeiend vindt, maar na een half uurtje kouten met Ruud verlaat ze volkomen verlicht het huis. Ze wil opeens optreden met een goede band.

Ik gok voor morgen op een tenenkrommend slecht luchtgitaar spelende Willem, een beetje het achterlijke broertje van de gitarist van Normaal en Ruud die direkt na het optreden slechts geïnteresseerd is in de oorsprong van de naam Anouk . Zal met een  krankzinnige monoloog over de verbastering van het begrip Anijs Koek komen, een Brabantse Delicatesse, "dat is net stroop joh, hé, potverdikke, dan gaat die Anijs, kom eens doe je mond eens open, zeg maar, net als nu mijn tong, vloeibaar in een mal, dat ben jij dan nu als het ware, komt ie" Anouk wordt net op tijd ontzet en komt met schrik vrij. Nobody's Wife nog, for the time being.

Maurice vraagt de gitarist honderduit over al die mooie aan en uit knipperende lampjes op dat kastje waar geluid uit komt. Hij proeft het rare woord op zijn lippen: versterker, versterker (heeft iets in en in treurigs, gitaristen die over een meter of 7 effectpedalen dansen zonder een noemenswaardig verschil in geluid te bewerkstelligen. 

Andere ergernis: bassisten met een zendertje, waardoor ze door de hele zaal kunnen wandelen. Heb in keer in Paradiso, tijdens het urineren, de gitarist van een band achter me gehad, in het toilet, woest solerend. Ik lieg er geen woord aan. 

Bassisten moeten niet lopen vind ik, maar doodstil, af en toe op het horloge kijkend, onbewogen voor zich uitkijkend bassen. Vijf-snarige bas gekocht?  Voor straf een weekje met de George Baker Selection mee laten spelen, waar men uitsluitend op de 2 snarige bas speelt.

Bart zal tijdens het optreden gewoon doorlezen. Houdt alleen van marsmuziek.

Sorry, beetje slaande waanzin vandaag, maar ik heb het maar laten komen.
Morgenavond laat meer, n.a.v. zondaguitzending.

Groeten, Nico

vrijdag, oktober 29, 1999

Brabants Stagediven

Stormachtige dagen. Wat moet ik er nog over zeggen, over de late uitzending van gisteren? Een vreselijke opluchting natuurlijk dat Bianca niet, zoals ik een beetje verwachtte, met een gedicht afscheid nam. 

Ik had wel een beetje gehoopt  op een ludieke donderdagavond actie, iets met body- painting bijvoorbeeld. Bianca naakt door 700 liter verf over een doek naar de studio toe rollen, zoiets, Zo'n uitzending een beetje schwung geven. Had ik wel nodig na het leger van zwakbegaafden dat aan me voorbij was getrokken. Militairen met wc-tegeltjes in de studio.

Leert men allemaal bij de commando's. Kippen de nek doorbijten, Koninginnen bevrijden  en wandtegels bakken.  Rolf Wouters heeft het er zichtbaar moeilijk mee, het leger freubelaars, mompelaars, zonderlingen, uitvinders van De Eeuwige Gloeilamp en op de rand van autisme zwevende medemensen. Alsof hij iedere donderdagavond "De Vrouw Met Drie Tieten" moet interviewen zo beweegt hij zich door de studio. 

"Het lijkt de redactie leuk als u tijdens de uitzending gekleed gaat in het voetbaltenue van uw vereniging. Wilt u tijdens de uitzending niemand de groeten doen en  niet zwaaien in de camera. Antwoordt u maar op alle vragen die Rolf u stelt met: "Ja, dat hadden wij absoluut van hem verwacht" U kunt tijdens de show niets winnen. Laat u postcodeloten thuis" 

Het is, zeg maar, het ouderwetse, met bussen vol  (dagtochtje, met onderweg geheel vrijblijvende demonstratie van genezende pannenset) aangevoerde publiek van Hans Kazan, de goochelaar die zo jammerlijk het goochelen moest opgeven wegens onuitstaanbaar enthousiasme. Maar ik had het over Bianca. Vierhonderd  jaar geleden werden dit soort onoprechte draaikonten, als ze geluk hadden, een kwartiertje geradbraakt of onder een met schelpen bedekte flinke boot doorgetrokken, maar nu mocht zij gratis en voor niets het land tonen wat een warm mens zij toch eigenlijk wel niet is. 

Terwijl binnen de overgebleven bewoners met bleekwater op de geschilderde deuren aanvielen legde zij uit van haar gewetensconflict. Ze hield van iedereen, dat was mooi. Onze eigen Florence Nightingale. Doelen bereikt, hopla er uit.

Schokkend vond ik de totale apathie bij de overgebleven bewoners.
Konijnen die in de koplampen van een op volle vaart aansuizende auto kijken en niets anders kunnen doen dan zich tot paté laten rijden. We gaan het nog meemaken:  Willem wordt des ochtends dood naast het kippenhok gevonden. Maurice komt naar buiten. Voelt aan pols, loopt naar binnen, douchewater is warm. Beetje eten. Beetje sporten. Waar is Willem? Maurice wijst Bart, door het raam, het regent, op het levenloze lichaam van Willem. 

Iets later op de middag wordt er wat gezeuld met het lichaam, of het niet als opstapje naar het dak van het kippenhok kan dienen, want Ruud moet morgen, in het kader van "iedere dag iets nuttigs doen" het Brabants Stagediven demonstreren, het met de blote reet in het gezicht van de medeconcertgangers springen. Totale gevoelsarmte in het huis. Je zou, zeker na het vertrek van Bianca toch iets van boosheid, verdriet, verontwaardiging  vermoeden, maar men liep het huis weer binnen alsof ze haar 7 weken te kaasfonduen  hadden gehad. "Jezus wat
bleef ze lang, morgen vroeg weer een weekopdracht, ruim jij de vaatwasser even in, ik ga alvast naar boven"

Ruud was zijn substitutes for love kwijt. Daar zat hij het meest mee. Duurt nog twee dagen en dan gaat hij zich als een vleesgeworden mitrailleur oneerzaam ontladen tussen de kussens van de tweezitsbank. Ontroerende reactie ook van Karin op het vertek van soulmate Bianca: de boodschappenlijst moest helemaal opnieuw worden gemaakt. Maar het gekke is dat niemand zich door Bianca verraden voelde. Waarom Sabine laten vertrekken als Bianca al wist dat ze haar doel had bereikt? Waar zadelt
ze de bewoners nu mee op?

Maurice probeerde eerder op de dag iets van een filosofisch standpunt te verwoorden: "De mens is niet gemaakt om alleen door het leven te gaan" 

Het wrange is nu juist dat Maurice een soort beta versie is van iemand die op de wereld is om altijd alleen te zijn. Zelden zo'n eenzaam iemand in een volle kamer gezien. Neefje van 11 die op verjaardagen mee gaat zitten praten met visite. Iedereen luistert gegeneerd naar een verhaal van een kwartier.

Ik ben benieuwd naar de nieuwe bewoners. Ik hoop een beetje op oprecht dom, of nog mooier, een manisch depressieve milieuactiviste, die direct aanvalt  op vermeende genetisch gemanipuleerde Boerenkool uit eigen tuin.

Ook zeer benieuwd naar type mensen. Op het gevaar af gebrandmerkt te worden als het verloren gewaande kind van moraalridder Frits Barend merk ik toch op dat Veronica tot nu toe een wat eenzijdige selectie presenteert. "Niemand hoeft alleen maar zwart of wit te zijn" Het hoeft niet, maar wel graag wit in Big Brother.

Nu al heel laat. Ga naar bed. Morgen misschien meer.
Zondag zal ik naar jullie zwaaien bij de radio. Doen jullie dan allemaal je loten boven je hoofd?

donderdag, oktober 28, 1999

Amsterdams Lijden

Nee, geen triviant! Heb medelij. 

Niet dit spel met leuke weetjes voor domme mensen! Of koop het , zoals voorgesteld,  2e hands, dat op de kaartjes duidelijk zichtbaar, met een pennetje, de goede antwoorden er bij zijn geschreven, geef  ze iets volstrekt nutteloos. 
Een Zinloos Object. 

Ook niet na een redactievergadering besluiten om ze Twister te geven, het behendigheidspel voor kinderen met een contactstoornis.

Hartstikke geinig dat spel, als adolescent met je linkeroog 10 minuten lang vijf centimeter van een Onontgonnen Mossel hangen, maar Ruud is een duidelijk voorbeeld van wat te veel Twister en te weinig Triviant spelen met een mens kan doen. Een wrak.

Willem had het het zwaarst vanavond. Veel erger nog dan Mona na de brief en nog veel erger dan Karin in de tuin ("Stel, ze zeggen je rechterhand moet eraf, stel"  "Ja, maar ik geloof niet in God"). Willem moest zich door Bart, met de anderen er omheen, uit laten leggen hoe je een sommetje maakt. Een prachtige morele overwinning van Bart, die net iets te juichend  alles stond voor te rekenen en bijna zijn krijtje brak op
het bord van enthousiasme. Gaat hem opbreken denk ik. Willem is net een Friesche Oliphant, die vergeet niets. Je ziet hem bij alles denken, "Lul niet man, dat doe ik beter" Prachtig hoofd ook bij het masseren.

Luisteren, snel naar het toilet gaan en dan minutenlang toch lekker bij zichzelf  alle spieren van het hoofd af masseren. Zo een mannetje is het. Er moet meer geprovoceerd worden. Heel sterk zijn kookkunst in twijfel trekken. Kom eens met een totaal oncontroleerbaar verhaal komen over het klaarmaken van Zuiglam ("Maurice komt verdwaasd de kamer inlopen. "Hadden jullie het over mij?"), dat iedereen dat eigenlijk verkeerd klaarmaakt en dat zuiglam niet 35 uur op een kaarsvlam moet worden gaargestoofd maar dat een snel geroerbakken lam beter is. 

Dat wordt knokken. Of bouw een mooi verhaal op over Friesland,  dat je inmiddels schijt en schijtziek wordt van die hartverwarmende taferelen bij ieder willekeurig sportevenement. Laat 5 mensen 30 meter langs een Fries meer lopen, span een finishlint en 10-duizenden Friezen trekken weer de straat op om die fantastische typisch Friese sfeer neer te zetten. Schaatswedstrijden, niet meer om aan te zien. 

Heeft ook wel iets ontroerends, je proberen voor te stellen hoe in duizenden gezinnen met de hele familie van die geinige spandoeken worden gemaakt. Lekker royaal de letters er op zetten en aan de rechterkant van het doek altijd weer nog 6 woorden op 40 cm moeten zien te freubelen. 

Nou ja, dat soort verhalen, beetje achteloos, tegen het aanrecht geleund voor je uit staan te brabbelen en we hadden dat spanningselement er helemaal niet in
hoeven hebben, die 10.000 gulden.

Maurice, deed mij, zeker ondersteboven gezien, opeens heel sterk denken aan een gemummificeerd lijk. Of een Drents Veenlijk, daar wil ik van af zijn. Bedoel er verder niet mee, maar moest het even kwijt. 

Naast het begrip Amsterdamse Humor blijkt er toch ook zoiets te bestaan als Amsterdams Lijden. We kennen ze wel van  de vakantie, die ene Amsterdammer die in twee weken tijd tegen en een zonneallergie oploopt, een ingeklapte long heeft, opgelopen tijdens de Holland Night in café Amsterdam en die vloekend door de rest van het gezelschap bussen in en uit moet worden getild. Meestal blijken ze, net als alles op tafel staat, volstrekt zoutloos te moeten eten. 

Herken ik erg in Mona. Precies het goede gekreun,  werkelijk perfect het been iets laten slepen enz enz. Simulantje van jewelste. Placebotje van haar hoofd af in de poepert masseren en die springt weer als een  elektrische  skippybal  door het
huis. 

Vond het wel mooi, de val. Af en toe zie je het nog op Eurosport, de zender die  te arm is om gewone mensensport uit te zenden. Totaal absurde sporten zie je daar. Met dingen op je hoofd geklemd indoor surfen in een enorme bak met water. Bloedserieus commentaar er bij. Hilarisch! Wat Mona deed, dat hout breken, dat had ik daar ook al een keer gezien, vanuit Maleisië , tijdens de indoor women friendship games, namelijk het met het  schaambot in tweeën breken van objecten. Mona
schat ik met dat stukje hout in als Gele Band. De winnares brak dit jaar schaambotsgewijs, vallend vanuit de nok van het gebouw, een 8 persoons "weer met zijn allen lekker terug naar de keuken gevoel "  tafel van Des Bouvries in tweeën.

Verder veel herkenbare dingen. Holland op zijn smalst. Ruud doet zijn best om voor 1 keer iets serieus uit te leggen over het masseren en de rest er om heen in de zo herkenbare dierentuin sfeer. Met groep vrienden naar een chimpansee staan kijken en wie maakt er de leukste opmerking over. Beetje tegen elkaar opbieden. Gebeurde allemaal vanavond. Ruud kon geen woord zeggen of er kwam een leuk tussendoortje op, een kak-komisch tussenwerpseltje, een briljant woordspellinkje. Mijn advies in deze: je juist niet inhouden op dit soort momenten maar als een dolle met die oliefles op de meute aanvallen.

Ruud blijkt naast het Intimiderend Rukken ook verstand te hebben van Intimiderend Drukken. Kom, laat mij ook eens een woordspellinkje doen.

Ga nu zo naar late uitzending kijken,, met weer fijn veel verre vrienden
van een vriend van Maurice op de tribune.

woensdag, oktober 27, 1999

Gezelligheid kent geen tijd

Gezellig. 

Het heeft even geduurd, maar het woord is gevallen. Het moet gezelliger worden in het huis. Wat een banvloek sprak Karin over het programma uit, vanavond. Het moet juist NIET gezellig  zijn. 

Gezelligheid zien we al genoeg om ons heen en het is vooral veel te gezellig op de Nederlandse televisie  De ongelofelijke kracht van het programma zit hem volgens mij juist in het feit dat voor 1 keer televisie helemaal niets hoeft te zijn.

Dit is de terreur van de Ouderavond op school. Nooit, nee nooit kan je op een informatieavond eens binnen een kwartier weer buiten staan met wat compacte informatie onder je arm. Nee, je hebt je onder zware druk toch weer opgegeven voor het schilderen van de gymzaal, in gezellige kleuren, er moeten wat plantjes worden gestekt enz enz. De ziekte van het "lekker met elkaar de schouders eronder" gevoel. 
Je niet meer kunnen opgeven voor een sportclub om 1 keer in de week wat in de rondte te hollen, nee, direct in een moordend schema kantinediensten draaien, douches schoonmaken, frituurpannen ontvetten, om de beurt de waskleding gezellig met zijn allen op een wasbord in de rivier wassen en veel tombola. 

Deze sfeer wordt nu langzaam het Big-brother huis in gemanoeuvreerd. De sfeer die Karin zo mist van thuis. Schatjes, speelgoed opruimen. Marco jij moet 12 uur naar de kapper en haal het wasgoed even van de zolder.  En tegen Maurice, die inmiddels haar kleine zolderkamertje heeft betrokken, Maurice als je je posters hebt
opgehangen wil jij dan even zuigen?

Heb me er gisteren al kwaad over gemaakt, maar ik ben nu helemaal wanhopig. Een vreselijk scenario. Iedere avond om 24.00 naar bed,  en dan de volgende ochtend met zijn allen uit natte ontbijtkoek de Eifeltoren na boetseren, met papier-maché geinige abstracten boetseren, de schutting controleren op Latente Houtworm enz. enz. Tussen de middag gezellig samen eten en dan het middagprogramma: volleybal en touwtrekken.

Houd op!!! Dit moet ophouden!! Wij willen mensen bij wie duidelijk zictbaar de bodem uit het bestaan is geslagen. Wij willen veel meer voodoo en hekserij in het huis. Uitdrijvingen!!! (Vanavond haalde ik even koffie uit de keuken, miste de val van Mona en dacht dat de hele groep, onder aanvoering van Karin een liefdesbaby bij Mona haalde. Na de onderwater geboorte nu weder een geheel nieuwe techniek. Eerst terdege het bekken breken en dan het kind in het gras werpen. Back to basic.)

Niks gezellig!!! 

Helemaal gek durven worden van die muurschilderingen van Bianca. Gewoon meteen de schuurspons er over heen, hopla of gewoon juist durven zeggen: "Hé, ik zie er een soort van schildpadje in, kijk daar het hoofdje" als zij haar nieuwe werk net "Structureel geweld in gevoelswereld zonder weerga" heeft genoemd. 

We willen gekooide dieren zien, niet Spel Zonder grenzen zonder schuimrubber pakken. meer ongaar brood moet er worden geserveerd en juist niet,  in het gat duikend dat Rien Poortvliet heeft laten vallen,  van deeg leuke treffende kaboutertjes bakken en die dan in het middagprogramma aan de voordeur timmeren.

Schrok een beetje van Ruud in de dagboekkamer. Komt waarschijnlijk door de gele regencape die hij veel draagt, maar dit lijkt mij voor eeuwig de personificatie van Sil de Strandjutter. Gouden format ook, voor na de serie. Ruud in een gefingeerd juttersmuseum.
Het mutsje van de cape iets te strak onder de kin dichtsnoeren, waardoor de ogen bijna niet meer open kunnen en hem dan gewoon avondvullend wat weg laten lullen over aangespoelde stukken hout, kapstokjes en oranje netten. Lijkt mij goud.

Als het programma "De Stoel" maar dan staand. 

Voor de oplettende kijkertjes onder ons: wie zag Karin in de dagboekkamer ook nog snel het bewijsmateriaal wegvegen met haar 1000 dingen doekje?  En daar maakt ze later het aanrecht weer mee schoon. 

Lachwekkendste uitspraak vanavond, van Bianca. "Als ik het niet leuk meer vind ben ik weg"  Veel eerder zie ik haar, bij een onverhoedse nominatie, zichzelf vastketenen aan een door haar geschilderd tuinhek ("Motoriek van De Psyche, voorstudie 3"). Die laat zich echt niet geweldloos het huis uitzetten. Dat wordt gouden televisie. Ik beloof het u. 
Wordt aan haar strikjes, zich vastklauwend in de rode loper, onder begeleiding van het inmiddels traditioneel door de overige bewoners gescandeerde "Neuken, Neuken", naar Rolf Wouters gesleurd. 

God moge het verhoeden, maar ik voel heel sterk dat Bianca haar volgende expressieve uiting de vorm gaat geven van poëzie. Dat wordt genieten. 

"Jij, jij verdomd vrolijk lichaam dat mij leidt. Jij, verdomd vrolijk lichaam zonder weerga, waar ik in lijd. Duizelend daglicht, gevulde Tom-Pouce, ik buig, buig voor jou" dat soort werk ben ik bang. Wij houden ons hart vast.

dinsdag, oktober 26, 1999

Zuigvoetbal Met Karin

Het ging weer door merg en been vanavond. Een afatisch "hoe is het met je gesprek" tussen Bart en Bianca.

"Beetje beter in je vel" is al heel erg, maar het, zonder van zijn boek op te kijken uitgesproken "Absoluut"  deed mij ineenkrimpen. Je hoort het wel in de tram.
"Helemaal Top?"
"Ja, absoluut stoer weekeinde gedownload"
"Echt wel dat ik ook een wreed weekeinde had" enz enz..

Wat een vreselijk leuke dingen gebeuren er weer rond de weekopdracht.
Adembenemend! Wat worden de grenzen verlegd en wat gaat men de confrontatie met zichzelf aan, (Nieuwe single van "Van Dik Hout"" Het is geaccepteerd als je de strijd met jezelf voert") 
"Mam, mam, we hebben gecircust en toen was ik de beste en toen gingen we ook op een touw lopen en toen zeien ze allemaal dat ik de beste was, ook met de bal en we hebben gezongen, net als echte popsterren en ik weet alle postcodes van het district Oude Bommert uit mij hoofd, hoor maar.

" Mauriesje, mauriesje, heb jij tante Hummie al gedag gezegd" 
Circus! Kan het erger? Folklore. Mensen hebben er niets meer mee. Ja, af en toe een kameel in brand steken, of een clown molesteren, dat heeft nog wel wat, maar wie loopt er nog warm voor dit Billy Smart gevoel?

Circus is met Kerst, bij je oma, 4 uur naar al weer dezelfde lulverhalen van die geinige oom moeten luisteren totdat om 4 uur des middags eindelijk dat kolere-circus kwam. Circus in Nederland is drie uur lang kijken naar 5 mensen die én de kassa doen, én de openingstune spelen, én de pauzehapjes verzorgen en daar tussendoor nog iets met balanceren op elkaars schouders doen. "Dames en heren, de familie Kalbartjitsch wenst u een prettige thuisreis, tot volgend jaar!"

Gek word ik er van. Inspirerender weekopdrachten graag!!
Uit voorzichtig gekweekt wild vlees bijvoorbeeld een nieuwe bewoner klonen, zoiets. Of terug naar de verhaalcultuur.  Iedere avond moet één bewoner aan de anderen een verhaal van 3 uur vertellen. Live registratie van de verhalen van Mona en Ruud worden beter bekeken dan de landing op de maan. Ruud schiet in een woest verhaal alle kanten op en stipt terloops  de opkomst en ondergang van de Bronscultuur  in Oude Schapega aan, legt specifiek aan Bart uit waar de hele marineer-cultuur vandaan komt en dat je de lekkerste saté maakt van gekookte spiesbokmaag, het
mannetje dan, totdat Bart hem in de rede valt en zegt dat hij Marinier is geweest.

"Oh, marinier, joh!"

Ik zag vanavond voor het eerst iets ongehoords gebeuren: Ruud wist niet waar de koksmuts vandaan komt. Als er behoefte aan is zal ik morgen, als medium van Ruud , vertellen hoe het zit. Mailt u mij maar, dan maak ik alles klaar voor een seance.
Ik vond het ook erg goed dat Ruud, met zijn broek nog in zijn hand, de masturbeer-stand naar Willem riep. Geen valse schaamte. Gewoon keihard 36-36 door dat huis tetteren. Het waargenomen muizengeknars is in het echt waarschijnlijk het verwaaien van het eiwitrijke, in een hoek geplengde en inmiddels opgedroogde  zaad. Meegevoerd op de wind zullen deze Big Brotherzoiden uiteindelijk neerslaan in Noord-Oost Algerije waar toeristen over 25 jaar in een bergmassief opeens geconfronteerd worden met een stam inheemsen die slechts door het woord "Potverdikke" op honderden verschillende  manieren uit te spreken met elkaar communiceren. Men houdt er kippen.

Kan er ook een eind worden gemaakt aan dat Hobbyhoek gedoe. Ik wil geen mensen zien met van papier gefabriekte koksmutsjes, toga's etc.  Soms is het net alsof je 4 ereleden van de Libelle en 4 van het populair wetenschappelijk weekblad KijK in een kamer hebt zitten. 
In dit nummer:
Gepocheerde Vis, wat komt er bij kijken? Verras je familie met een koksmuts!!! Volgende week legt Karin uit hoe je met heel beperkte middelen toch al heel snel een leuk zuigvoetbalspel kan maken.

Mijn gebed van gisteren, een gebroken bekken, is niet verhoord, maar een mooie smak was het wel, op dat koord. Mona doet zelf ook een beetje aan profetieën, want zonder te weten dat zij binnen 2 dagen een zwartgeblakerd van koudvuur kloppend bovenbeen heeft voorspelde zij in een lied: "No new years day". Griezelig gewoon, maar ik geloof er in. Ik vermoed dat Bianca als eerste zal komen met een kruidenpapje, of een genezend brood op de wond. Je ziet het morgen in...

Nu stop ik. Ga de boel posten. Morgen meer. Groeten, Nico

maandag, oktober 25, 1999

Theatraal Gebaar in Blauw en Wit

En voort gaan wij weer. 

Ik zag in de aanloop naar Big Brother vanavond dat Veronica de smaak van de real life soap flink te pakken heeft.
"Casino" moeten wij ons op verheugen, een fascinerend kijkje in de keuken van de wereld die casino heet. Te verwachten projecten in de toekomst: dagelijks docudrama over gebaksafdeling in Hema en indringend live drama over een autowasserette.

Fijne aflevering vanavond vond ik. Beetje van dik hout zaagt men planken ( de gelijknamige band heeft overigens minstens voor de komende 50 jaar de lelijkste zin ooit gezongen in een Nederlands lied op haar conto: "Het is oké als je soms de fout in gaat". Als het aan mij ligt verboden voortaan in het betere Nederlandse Lied,  de volgende woorden: "Verantwoordelijkheid", "consequentie" en alles dat begint met "een stukje.")

Het deed Ruud zichtbaar goed, vanavond, alleen al het praten over frutjes, prutjes en fotsjes. Ik weet zeker dat Ruud des nachts het multifunctionele stuk kipfilet uit 1 van mijn eerdere stukken zachtjes kneed met zijn bonkige vingers.

Aandoenlijk vond ik toch ook Maurice, die vanavond, opblijfavond, in zijn pyjama iets langer bij de volwassenen mocht blijven zitten, ook toen het over beharing ging. Prachtig vond hij het, al die rijpe verhalen over beharing op het gezicht en zelfs op andere plekken. Hij verheugt zich er met volle teugen op! Nooit meer met gym iets later douchen dan de rest van de jongens!

Ruud zag je vanavond overigens een ontdekking doen. Die had de hele tijd begrepen dat Bart zijn pielemoosje Shake-Speer noemde en die kwam er nu pas achter dat het hier gaat om een schrijver.

Bianca was erg goed bezig vanavond, toegegeven. Heel scherpe observaties weer, in de slaapkamer. Qua gevoelsbeleving dan, bedoel ik. Heeft haar plekje in de groep gevonden, me dunkt. Gordelroos van ellende krijg ik van haar. Kan er bijna niet meer naar kijken. Twee mannen praten over voetbal en dan zogenaamd gehoor gevend aan een Surrealistische Vibratie, met zelfs af en toe wat afstand nemen tot het kunstwerk, een deurpost gaan staan schilderen. Ik schreeuwde van ellende maar wat titels naar het scherm: "Geen familie bij uitgang 1999" , "Voorstudie van Verloren Vriendschap", "Water naar de Zee, Middelburg, 1923" en "Theatraal Gebaar in Blauw en Wit". 

Ja, het is een zegen voor de overige bewoners samen te mogen leven met een van intelligentie en creativiteit barstende  Homo Universalis als Bianca. Haar plafondschildering nog te vervaardigen in week 44, twee weken voor haar aangrijpende afvoering in dwangbuis, deze wandschildering, getiteld "Omgekeerd Wereldbeeld Voor Eigen Gebruik" zal een bedevaartsoord worden. Bianca geeft op dit moment inhoud aan het leven van de Big Brother bewoners.

Ruud ging vanavond nog net niet zo ver dat hij voorstelde om de lichamen van de andere bewoners iedere avond te controleren op groeiende moedervlekjes. "Geen probleem, joh".  Wel een briljant opgebouwd verhaal. Er kan niemand in Nederland beeldender  vertellen over het afschrapen van huid en stukken vlees uit het  bovenbeen hakken dan Ruud.

Alsof mijn schedel door hem werd gelicht, zo beleefde ik zijn verhaal. Opvallend was vanavond dat Maurice na dit verhaal voor de verandering eens niet iemand  kende die net weer een iets bloedender vlekje had gehad.

Jammer dat het koord voor de weekopdracht zo laag gespannen is. Dat soort dingen lijken me net het zout in de pap, hoe ga je in een groep om met een bekkenbreuk en hoe overtuig je Ruud er van dat zoiets niet overgaat met zachtjes masseren?

Ruud zal deze week ook met de theorie komen dat, om tot een optimale prestatie te komen bij de korfbalopdracht, er uitsluitend nog gemengd moet worden gedoucht, "net als die meiden van het volleybal, hé, jongen, die worden iedere ochtend potverdikke door die coach, hoe heet ie, met die krullen, keihard met een natte voetbal op hun rug getrapt, voor de weerstand hè, de spirit in de groep verhogen. dan is dit peanuts hier joh. Ze moeten ook zelf die netten punniken, ieder week weer, ga er maar aan staan joh, maar geen onvertogen woord want je wilt winnen, dat is de code"

Nu heb ik even geen gevoelsbeleving meer qua schrijven. Ik moet zo direct weer helemaal opnieuw een plek in deze groep zoeken. En dat is best moeilijk, qua mens dan.

zondag, oktober 24, 1999

Post-oraal geweten

Beetje een windstil weekeinde. Maar, het laatste kwartier van de avonduitzending maakte wel weer een hoop goed vond ik. De entree van Ruud in de slaapkamer was klassiek. Entree in vol Fries café en het valt stil, dat idee. Verkeerde moment. Een week later lees je dat er achter het café van Tjottefiek Brakstra in Beertum (postcode 4303) een vermiste Amsterdammer is opgegraven.

En vlak daarna de verwachtte entree van Willem die in opdracht van Ruud gaat kijken wat er aan de hand is. Theater van de lach. Willem vind ik in zijn groeiende staat van totale fysieke ontaarding ook wel weer een soort van schoonheid krijgen. Zoals sommige kunstenaars de museumbezoeker trakteren op het ontbindingsproces van een volledige koe of een met vliegen overwoekert schaap in plexiglas gieten om zo "de verweving van Artificieel en Natuurlijk te tonen", zo laat Willem ons volop meegenieten met een fysieke aftakeling die zijn gelijke op de
Nederlandse  televisie niet kent, Bart de Graaf niet meegerekend dan.

Willem heeft nu, na 5 weken al, de allure van een karakterspeler.
Volgend jaar een glansrol in een Slechte Nederlandse Semi-Documentair Gesubsidieerde Film als Clint Eastwood, een bewogen portret van zijn onbekende opname in een Amsterdamse Jellinek-kliniek. Schminken overbodig.

Ruud vond ik vanavond een erg goede karakterisering van zichzelf geven, die getuigde van diep inzicht, en die in één klap de zware rugbeharing verklaarde: "Ik ben meer een hondenmens". Alles viel in 1 keer op zijn plaats. Ruud, het hondenmens. Geboren  in het noorden van Drenthe, op de hei, en grootgebracht door twee labradors. Voedt zich met kleine knaagdieren en paddestoelen.  Wordt door een dagtoerist stamelend aan de rand van een bossage gevonden en zit 5 dagen later in het Big Brother huis. De rest hebben we kunnen volgen.

Ik  vind dat er wel een groot gevaar voor gezapigheid op de loer ligt.
Maurice lijkt inmiddels bereid om iedere ochtend heel voorzichtig Bart zijn soldatenrug te wassen en zijn overhemdjes te strijken, als Bart hem maar aardig vindt. Geen punt, dat er geen kat komt. Als Bart dat niet wil, niks aan het handje jongens, hop, kom we gaan weer houthakken, mag ik na jou Bart? Wel een downer voor Bianca, geen kat. Wanhopig op zoek naar iets aaibaars. 

Met natte handen in een krentenbrood kneden en de harde krentjes heel voorzichtig, in het vochtige deeg tussen je vingertoppen door laten glijden die affectie behoort na de laatste baksessie niet direct meer tot de mogelijkheden dus nu maar een kat als "een stukje van mij tot jou beleving, dat heel essentiële intermenselijk contact waar je , vooral als je mij bent, theatraal en anders  dan andere mensen ook gewoon behoefte aan hebt, want wij, ik zeg wij, Ruud, luister je, doe je ogen eens open, wij moeten onszelf aaien maar Sabine ziet al die mensen staan weet je, en dat is ook wat , dat het gewoon toch heel menselijk is en heel begrijpelijk ook, dat geeft niets dat ik verdomme ook wil dat iemand mij eens leuk vindt, toch, Ruud, ik ben toch leuk, weet je nog gisteren dat ik een mopje vertelde en dat jij min of meer moest lachen, toch, maar dat geeft dan toch ook weer niets als binnenkort alleen mijn baas me op staat te wachten als ik er uit kom, begrijp je?"

Overigens was het knagen in de dameskamer het post-orale geweten van Karin.

Klopt het dat er volgende week een play-back show wordt georganiseerd in het huis?  Moge de God waar ik niet in geloof het verhoeden. Dat vind ik toch wel één van de treurigste Nederlandse karaktereigenschappen, heel tevreden zijn met het imiteren van slechte Amerkaanse artiesten of dol zij op echte slechte Amerikaanse artiesten.    "Dames en heren, de Nederlandse Anouk!!!"

Dat worden tenenkrommende momenten volgende week. Wat een treurnis. Ik schat voorlopig Ruud in als de Nederlandse Joe Cocker en Karin als de met een klein sneetje, deed helemaal geen pijn, van haar zuster gesneden zwartharige helft van
Maywood. 

Nu stop ik. Vanaf morgen gelukkig weer normaal uitzendschema. Weekeinde vind ik weinig prikkelend.

zaterdag, oktober 23, 1999

Rokend Lid

Dag allemaal, vandaag gaan wij het hebben over het geheugen. Het korte termijngeheugen.

Met een heel moeilijk woord, of eigenlijk met een paar moeilijke woorden noemen we dat ook wel "Ontkennen om er zelf beter van te worden" 

Ik moest daar verschrikkelijk aan denken na de uitzending van gisterenavond. Op verschillende momenten. Allereerst het Judas Of the Year gedrag van Karin. Als een koalabeertje zat ze vastgezogen in de nek van onze soldaat voor dagelijks gebruik. Hij had er erg veel steun aan, onze Bart, terwijl Karin alleen maar, ook even for the time being, de gelegenheid te baat nam om zich weder eens tegen een ander formaat roede aan te schurken. 

Wij moeten de opmerking "Kom je vanavond bij mij slapen" dan ook vooral letterlijk nemen . Maar wat ik merkte, tijdens het kijken, dat je al snel zou gaan vermoeden dat Karin hier misschien, tussen het buiksgewijs kneden van Barts trotse soldaten-lid door, toch enig mededogen voelt met hem. 

En vergeten is de schokkende scène uit de slaapkamer, waar Judas, Judas en Judas zich vrolijk maakten met de foto van onze militair tegen wil en dank. Waar zouden ze hem op gaan hangen?

Bulderend gelach om foto. Maurice in de weer met een Scream-masker over de foto heen etc. etc. Zeer plat "de buurvrouw is weg, wat vond je van haar schoenen" gedrag. Waarom is er niemand in deze groep die durft te zeggen: "Karin. als je nu niet opzout, met je hypocriete windkracht 11 hoofd en je onstilbare honger naar warmte die iedereen nodig heeft dan plaats ik toch een soldatenschoen onder je togus". 

Nee, iedereen hangt vooral huilend om elkaars nek, de bij het leven al volledig  hersendood toestand van Ruud wordt bejubeld als ongecompliceerde Brabantse levenswijsheid, grootmoedig worden nominaties vergeten en vergeven en vooral volkomen onbegrijpelijk, met luistert daadwerkelijk naar Bianca, althans men zendt de signalen uit van luisteren. Ruud heeft er wel iets op gevonden. Die luistert en knijpt zijn ogen dicht. Hoort haar praten, kabbelen, formuleren en denkt aan de Siberische  hondshaai.

Andere gedachten na uitzending van gisteravond: bij het studentencorps La Bastille zal het animo om over enkele weken over te gaan tot een ongeorganiseerde ouderwetse bestorming van Het Kwaad wel sterk gedaald zijn na het zien van het om het huis marcherende bataljon commando's. Ik hoop enorm dat het toch doorgaat.

Normaal heb ik niet zoveel op met jongens van 19 die met een alpinopet op het hoofd over de Koningin staan te zingen, maar een flinke tuchtiging van een studentencorps, daar maak ik graag een uitzondering voor. Worden prachtige beelden, Bart die als een gekooid dier letterlijk meerder malen heel hard met zijn hoofd tegen de schutting loop, wanhopig proberend een bijdrage te leveren aan het duidelijk hoorbare strijdgewoel buiten de schutting.

En wat krijgen we nog meer voor cadeautjes voor de bewoners. Honderden Therapeutische Groepsgenoten van Bianca die net buiten de schutting scanderen dat ze hun zelfmoord voor onbepaalde tijd hebben uitgesteld, of  bouwen duizenden modelbouwers, luciferplakkers en punnikers in enkele uren op schaal een replica van de Westertoren net buiten de omheining.
Mona ontroerd.  Zie het morgen bij ..

Nu iets anders. Barend en van Dorp. Weer even over het geheugen. Dat Sabine daar, nog volkomen tollend van de indrukken wat geïmponeerd aan tafel gaat zitten, vooruit. Het is iets met televisie en licht, en dat is haar grote ambitie. Maar dat de laatste jaren nog niemand van de uitgenodigde gasten live in de uitzending een felle aanval heeft gedaan op het volkomen verwerpelijke verschijnsel Frits Barend, dat vind ik groot leed. 

Even uitleggen. Alle uitgenodigde gasten van de afgelopen jaren met een net verschenen boekje, een te promoten rubriek op de televisie enz. enz  al die mensen zijn blijkbaar vergeten dat Frits, Hoofd Commissaris Van De Rechtvaardigheidspolitie en onbezoldigd lid van het comité  Oogluikend Toegestane Boekverbranding nog geen 10 jaar geleden woest formulerend vooraan stond om een toneelstuk van Fassbinder te verbieden. 

Klassieke fout. De schrijver krijgt de schuld van uitspraken toneelpersonage. Als het aan Frits ligt lezen wij alleen nog maar over gelukkige mensen in doorzonwoningen. Daar moet ik steeds aan denken, als ik hem volledig Moreel Superieur gasten aan de tand zie voelen. Men vergeet graag en snel.

Sorry, moest er even uit. Zit me al een tijd dwars.

Hoor net dat Ruud de komende tijd alleen nog maar met zijn indianennaam aangesproken wil worden, namelijk Rokend Lid. Ruud zal de komende dagen uitleggen dat het tentdoek van de tipi's wordt vervaardigd uit gedroogde, opgerekte organen van de Komische Koekeloeris, een aan de gestreepte Muskusrat verwante diersoort  die alleen voorkomt in de omgeving van de Schuldloos Gescheiden Neushoorn.

Ben leeg, het is er uit. Opgelucht. Vanavond meer.

vrijdag, oktober 22, 1999

Sabine is mijn laatje

Wat een televisie. Ik zit nog helemaal na te trillen. Zal proberen zo duidelijk mogelijk weer te geven wat deze uitzendingen met me deden.

Eerst uitzending van 20.00 uur. Is maar 1 beeld van blijven hangen, die ondragelijke psychologie van de koude grond van Bianca. Sabine was te aardig. Zou iemand zo tegen mij aan gaan zitten oudehoeren, in dat  "uw hebt nu wel een subsidie aangevraagd maar u zit ver boven de armoegrens" jargon, dan zoude ik haar denk ik toevoegen: "Jij Foute Mossel, wil jij me nu, op dit moment, met dat ontplofte vierpitsgasfornuishoofd van je, gaan vertellen hoe de wereld in elkaar zit? Wil jij, met die parodie van een Bokkepruik op je hoofd, mij gaan troosten, jij slet van het laatste avondmaal. 

Denk je dat ik enige troost put uit jouw volkomen beredeneerde wanhoopsactie om in het gevlij te komen van een toekomstige werkgever. Jij kobolt, met je gelul over grenzen verkennen, de confrontatie met je zelf aan gaan, er wijzer van worden, heb jij er ooit 1 moment bij stilgestaan dat niemand maar dan ook werkelijk niemand is
geïnteresseerd in je pseudo wetenschappelijke beschouwingen over het leven. Je verdient het nog niet om met een hengel in je hand bij een vijver te staan, jij vuige vrouw  het meest gelijkende op een hamster met de gehele wintervoorraad in zijn wangzakken". U merkt het, ik ben een beetje opgewonden.

Was een beetje verblind en liet me meeslepen, neemt u het mij niet kwalijk.

In de tweede uitzending wel weer volop genoten, vooral van de huiskamer van Mona, met daarin prominent aanwezig Haring Arie, Tante Sjaan , Greet Van Boven, Ome Dolf en de ex van Tonnie. Die gordijnen, zo zie je ze zelden meer. Erg in, jaren geleden tijdens de hoogtijdagen van de Honeymoonquiz, ongeveer het tijdsgewricht waarin half Nederland om onduidelijke redenen gefiguurzaagde ganzen voor het raam had staan. Nu is het blijkbaar plakplastic met Glas In Lood  effect, dat zonder
luchtbelletjes op een raam geplakt moet worden. Leuke entree.

Ik zag gisteren in  één van de bladen ook een magnifieke foto van Mona met twee vriendinnen, Twee Bonny St. Clairs van heb ik jou daar. Neutronenbom in blond  kapsel, helemaal mijn type. Ik heb hem uitgeknipt en heb hem naast de legendarische foto hangen van Andre Hazes, nog onbekend, met ongehoorde proletenkop inclusief frambozenneus, in een Amsterdamse Binnentuin.

Wat ik heel goed vond was wat de brandweerman zei ( Ontzettend geinig itempje.Je zag het voor je, drie dagen de geile jongens uithangen in de kazerne, bij de aankondiging van Daphnes bezoek en dan even niet meer de woorden kunnen vinden als ze echt binnenkomt), dat er "een patstelling tegen de rest was". Zo had ik het nog niet bekeken. 

Op 1 of andere manier werd ik ook wat onrustig van 1 van Sabines vriendinnen, ik doel hier op de variant die zich voor deze gelegenheid had uitgedost als Lelijke Lerares Maar Bril gaat Af En Blijkt Mooi te Zijn. Fascinerend.

Ik verstond ook de hele avond "Sabine was mijn laatje". Het ging hier om maatje, U merkt het, ik ben een beetje hyper van deze uitzending. Laat me maar even.

Ik ben er overigens, na vanavond van overtuigd dat, zeker in het geval Bianca, televisie niet alleen maar dikker maakt, maar ook dommer. Wat had ik graag gezien dat Sabine vanavond, op de vraag van de programmamaker of zij 3 maanden iets  betaald achter de camera wilde doen had geantwoord "Nee, dat lijkt me totaal oninteressant en als ik het al leuk had gevonden dan had ik het niet gedaan omdat u een Donald Duck stem op helium hebt. Dank u vriendelijk." Man met applaus af. Weg met die romantiek van de televisie. Aanpakken die zelfingenomen fossielen die "iets doen in het produktiewerk". "Nee, meneer, het lijkt me vreselijk om voor u te werken, met u zelfingenomen smoel" Sabine, je had mijn hart kunnen stelen.

Ik denk wel dat alles erg veel saaier wordt. Als Sabine dit leest, tijdens werktiijd of niet, je was het zout in de pap. Nu nog 65 dagen Vrede Op Aarde. Hoera.

Nico

donderdag, oktober 21, 1999

Onbevlekt ontvangen

Even een kort bericht. Ik neem de 8 uur op donderdagavond steeds op en kijk die dan, naadloos voor de half 11 uitzending met een hele kamer vol andere adepten. Sfeertje als bij een goede voetbalwedstrijd, met veel drank en veel geschreeuw. "Gelul!!!!!, Bianca, gelul, niks bijzonder, je bent een proleetje" Daverende lachsalvo's als Ruud, de laatste levende Batavier, weer met een onnavolgbaar verhaal komt.

Overigens gaan er de laatste tijd wat geluiden op dat ik te makkelijk de Ruud Zegt Het Zo act uit de kast trek, maar ik zie het zo. Ik wil niet zo ver gaan als sommige mooischrijvers, die gekweld kijkend de theorie verkondigen dat zij het niet zijn die de verhalen schrijven maar "dat de woorden al min of meer in de lucht hingen, ik heb ze alleen maar opgeschreven", maar ik voel wel een zekere verwantschap. Ik denk dat ik medium voor Ruud ben. Als in trance moet ik schrijven over mestkevertjes, theorieën over de vrouw die óf hun tijd 300 jaar vooruit zijn óf uit de donkere Middeleeuwen stammen, daar zijn de geleerden het nog niet over eens,  de gemeenschap onderling van de zilverruggorilla en de iets zwartere bergsoort. 

Het is Ruud die mij stuurt en ik geef het slechts aan jullie door, in volstrekte nederigheid. Vooral de reactie van een van Ruuds vrienden sterkte me. Hij mailde me
dat hij 1 van Ruuds oude snookervrienden is en de stukken tekst wel herkende.

Probleempje: ik probeer mij wanhopig Ruud aan een snookertafel voor te stellen maar het lukt me niet. Vind hem meer het type voor een uitheemse krachtsport, beetje type Wim Ruska . Alsof iemand je vertelt dat Maurice een abstract schilder is en Bianca cheerleader is bij de Amsterdam Admirals. (Geniet ik altijd zo van, American Football in Nederland. 

Duizenden interviews al dat de sport inmiddels op een heel aardig niveau zit in Nederland en dan die beelden van kleumende bakvissen met natte bolletjes om hun handen die voor 75 man aangetrouwde familie en 7 betalende bezoekers een dansje moeten doen). Totaal ongerijmd.

Overigens denk ik dat Bianca zover zal gaan in haar eigen Heiligverklaring (citaat: "Ik ben nu eenmaal een heel theatrale persoonlijkheid") dat zij nog voor 24 december onbevlekt een kind zal ontvangen in het kippenhok. Zij noemt het kind Aura en doet in extase een woeste hippiedans om haar heen. Zij maakt in feite de omgekeerde
ontwikkeling door van Karin, die er binnenkort uitkomt en geen kinderen meer heeft.

Thuiskomend van school :  "Pap, wat is een bloojop" "Dat leg ik nog wel eens uit, ga  maar een mooie tekening maken voor mama, ze moet donderdag aan het eind van de uitzending weer huilen" 

Nu ga ik me voorbereiden op de uitzending. Spreek jullie vanavond, ik ben gespannen!

woensdag, oktober 20, 1999

Kip in lichaams-sap

Wat deed mij dat goed om vanavond weer eens te horen praten over Goverdommese Kutkip, een gerecht, en dat kan Ruud veel beter uitleggen dan ik, "uit ik dacht Noord-West Polynesië komt, of Zuid, daar wil ik van af zijn. 
Dan wordt de kip heel langzaam gaargestoomd in een bepaalde roze gevoerde  lichaamsholte, als je begrijpt wat ik bedoel hé, en dat is me potverdikke een feest joh, dan komen ze op hun blote voeten vanuit Noord-Polynesië  vanuit alle hoeken en gaten op hun Lama naar zo'n feest, en dan mag, ik dacht de oudste zoon van het stamhoofd met een Godverdom-mes zo'n in een combinatie van lichaamssappen klaargestoomde kip aansnijden, en dat kunnen wij ons niet voorstellen joh, dan is zo'n tartaartje maar peanuts, maar dan ben je daar echt iemand, hé. dan wordt er nog weken over je geluld op de Polineën"

Heerlijke uitzending vanavond. Bianca is met de denkbeeldige schep waarmee ik Maurice heel kort en vinnig achter het oor wil slaan haar eigen graf aan het graven. Ze formuleerde de zin die bestorven ligt op 1000en lippen van evenzoveel gekwelde en door het leven murw gebeukte romantici: "Ik zie de dingen anders dan andere mensen, ik ben bijzonder". 

"Ja, Ruud ook jou wil ik leren om je net zo goed uit te drukken en om net zo verstandig te zijn als ik"  Ik wijs er nog maar eens met nadruk op, mensen vergeten snel, dat dit nog steeds dezelfde Bianca is die kronkelend, alsof er een Boze (en waarschijnlijk blinde) Geest bezit van haar lichaam had genomen woest klauwend in de dekens, door haar eenpersoonsbed ploegde, toen ze het nieuws van Mona doorkreeg dat zij als wisselvallig werd ervaren. Zit nu heel evenwichtig de aurahealer uit te hangen in de tuin en wil Ruud wel leren hoe hij beter kan formuleren, maar ik zie steeds die blinde paniek op het bed voor me, gepaard gaande met een volledige verslapping van de spieren.  "Bianca is heel lief, hoor"  Kan zo zijn , maar dan weet ze het verdomd goed te verbergen.

Ik hoor net, uit betrouwbare bron, de weekopdracht van volgende week. De  ewoners moeten, volledig op instinct, zonder hulp van buitenaf, het gehele huis Feng Sui inrichten. Zit je volkomen geïsoleerd in een huis en dan gaat die gesel nog niet aan je voorbij. Heel Nederland is opeens lekker in de weer met Feng Sui, de laatste loot aan de stam van het nieuwe Je Weet Niet Wat Er Allemaal Nog Is gebeuren. Gek word ik er van. 

Urenlang gewrijf over genezende stenen, het al eerder kort genoemde aurahealen, voetzool reflectie therapie,  de toekomst lezen uit het patroon van op de grond gestrooide theeblaadjes en hier en daar nog een ouderwetse piskijker, al deze fascinerende disciplines kan men laatste jaren allemaal achter een gehuurde kraam in een sporthal, in een soort van authentieke braderie sfeer, aantreffen. Het heet meestal "Para 2000" of "New Frontier". Vooral amusant is dat de ene helft van Nederland de ander aan het healen, peelen, betasten etc is. Geen enkele grens meer. "Tante Sjaan van Ben en Arie, je weet wel, om de hoek, vlak naast Rooie Sjonnie die ze vrouw verloren heeft, die is sinds gisteren gediplomeerd  handoplegger, leuk hè!!

Maar dit alles is nog niets vergeleken met  Feng Sui. Wind en water, een prachtige krachtmeting met de energiestromen in je huis. Mensen met bloedserieuze hoofden die urenlang op aanwijzing van hun partner een vuilnisbakje door het huis schuiven, op zoek naar die ene Wind en Water-plek.

Staat ons allemaal te wachten volgende week. Dat wordt smullen, Willem, het levende cliché van de Nuchtere Fries in de weer met een kopje water en een ventilatortje. 

Heel fijn vond ik ook de vertekende  kijk op de werkelijkheid van met name Bart. Dat vond hij wel lachen, het idee dat hij op straat of in het café herkend zou worden. Die zien we over een week of twee wel terug op de vierde verdieping van een druk warenhuis met 40 kilo TNT op zijn rug gebonden. Het kaasschaafje werd nooit teruggevonden. 

Was het weer. Puur therapeutisch dit, die stukken er uit rammen. Vindt u er maar van alles van. Laat het mij ook weten als u dat wilt. Ik beleef hier te veel plezier aan.

dinsdag, oktober 19, 1999

Het zwarte gat

Wat een uitzending gisteren! Veel spannender worden ze niet meer.. Maar het gekke is dat ik, in die hele spanning van nomineren, wachten op reacties enz enz. juist op een wat ongezonde manier wordt gefascineerd door allerlei bijzaken, details die zich met grote kracht aandienen. 

Vooral heel banale gedachten. Bijvoorbeeld dit: zouden alle bewoners, omdat ze al weken hetzelfde eten, ook ongeveer een zelfde bolus-lucht voortbrengen. Ik ken dat wel uit vakanties, dat je op een gegeven moment begint te merken dat je qua lucht van de ontlasting heel gezellig naar elkaar toe kruipt, omgekeerd evenredig eigenlijk bijna altijd, die verbondenheid in geur, met de vriendschap die je inmiddels voor je medevakantiegangers voelt.. Wat mij ook bezighoudt is de vraag of de mensen elkaars lucht gaan waarderen, zoals ieder mens min of meer kan genieten van zijn  eigen lucht. We zullen het wel nooit weten. 

Om met een bekende Nederlandse schrijver te spreken: "Gisteren rook mijn drol zo vreemd dat het net was alsof hij van een ander was" 

Irritatietje : het pedagogengedrag van Willem. Och wat herken ik het jargon en wat heb ik er een hekel aan. Naast iemand met in zijn handen een op volle kracht motorisch gestoord gefiguurzaagd houten klerenhangertje, met het haakje een centimeter of vijf uit het midden er in geschroefd,  niet mogen zeggen: "kom jij eens hier. Meester Nico stopt bij jou vandaag voor straf deze klerenhanger overdwars in je lullige knickerbockertje en dan gaan wij vandaag eens leren te zitten onder moeilijke omstandigheden" Nee, zo'n klerenhangertje, gepunnikte kat van Jan Jans en de Kinderen, van theezakjesverpakkingen gefabriekte ansichtkaarten, van fimo-klei geboetseerde vulva-asbakjes en foeilelijke knutselwerkjes met gekleurd zand worden allemaal door Willem tegen het licht gehouden, van alle kanten besnuffelt waarna het dodelijke: "Wat vind je er zelf van" volgt. Je hoort het hem zeggen: "Hoe is Johan bij jou in de klas".

Nog een wat laag-bij-de-grondse fascinatie van mij: wanneer gaat er iemand van Ruud zeggen dat het hyperactieve boertige gespring zijn oksels verandert in twee penetrant naar bosuien riekende samengeklitte ballen okseltouw?  Is volgens mij een taboetje in Nederland, mensen wijzen op een oksellucht waar je plakken van kan snijden. Hoort ook helemaal in de body-cultuur, eerlijk zweet. Men mag aan je overhemd ruiken dat je Thais hebt gegeten. 

Dit jaar gaat het lichaam terug naar de eerlijke geuren. Op de catwalk ziet u nu model Benno. Benno draagt een geplisseerde broekrok en een oksel-loos shirt dat zijn geblondeerde okselhaar vrijhoudt. Bedankt Benno.

In de nieuwsgroep lees ik net dat ,als Bart en Sabine allebei het huis verlaten, er sprake is van een terugkeer van Martin. Zou voor mij een goudmijn zijn, dat ongeleide projectiel weer het huis in, maar toch hoop ik met alles wat ik in mij heb dat deze gifbeker aan ons voorbijgaat.

Weer weken moeten luisteren naar dat knauwende, het meest op een leeglopend bad lijkende uitheemse, volkomen particuliere accent. Kan hij met terugwerkende kracht de bewoners nog een zijn volkomen paranoïde dwanggedachten over Barts latente homofilie uit de doeken doen. 

Naast het al genoemde Erotisch Teenwrijven Voor Beginners (Bart: "ik probeerde alleen maar vuur te maken") zal Martin komen met het harde bewijs:  Bart is afwisselend links- en rechtsdragend, wat duidt op latente biseksualiteit.

Na de uitzending van vanavond:

Het zwarte gat bestaat, een plek in het universum waar alle verzamelde clichés steeds sneller om elkaar heen draaiend verdwijnen in materie geworden domheid. Wij noemen dit verschijnsel met een moeilijk woord: 
Maurice. Druk een kussen op zijn hoofd, wees humaan. Verlos deze jongen uit zijn lot. Moet weer spruitstukjes van motoren gaan schroeven i.p.v. met grote mensen  praten. 

Ruud deed mij vanavond, met die minuscule lasbril op, opeens ontzettend aan een als Oost-Eurpese Waanzinnige Geleerde getypecaste Rutger Hauer in een Canadese B-film denken. Rutger Hauer, Neerlands trots, geroemd om zijn accentloos Amerikaans en toch in zijn laatste 35 films voornamelijk gecast als óf een menselijke of als een  half uit metaal bestaande blonde freak uit Europa. Hulde. Nederlandse film: dialogen op een grintpad.

Ik vond van Ruud de onbeholpenheid bij het nomineren wel heel ontroerend  Bianca met haar tenenkrommende geneuzel over "een klein stukje van jezelf laten zien en de ander toestaan je te leren kennen, soulmates op een bepaalde manier,  investeren in een ander en dat dan op een hele goede manier dat gevoel ook terugkrijgen etc. etc." Ze zei iets anders maar alles is inwisselbaar in dit jargon. En dan komt Ruud daar vlak voor met 1 of ander volkomen lulverhaal over klagen tijdens het eten. kan je net zo goed zeggen dat op die en die ochtend iemands haar
niet leuk vond zitten. En dan dat gehuil van die mannen over het hakken van het hout. Een ouderwetse stammenoorlog. Vooral Maurice zit het dwars dat hij geen hout voor de vrouwen mag hakken. 

De Ruudverwachting voor de komende dagen: Ruud zal met een verhaal van een uur of twee komen over een nog volkomen van de buitenwereld afgesloten stam bergpygmeeën, die "een speciaal soort van huisdier hebben ontwikkeld, gekloond als het ware, daar heb je geen idee van joh hoe handig dat soort volkjes met dieren zijn, die ze dan zeg maar de Broccolibri noemen die weer verwant is aan die Pyreneeën variant, de roomkolibrie, waardoor je dus een heel raar soort van verweving krijgt van ja, hoe zal ik het zeggen." Aandacht wordt getrokken door voorbij rollend balletje, en weg is Ruud, toehoorders verbijsterd achterlatend.

Ik laat u ook achter. Nico voelt zich deze winter prettig in zijn iets wijd vallende katoenen poncho die dit jaar net over de knie valt.

maandag, oktober 18, 1999

Boomschors met alpinopet

Nog even over die Baltsende Kraanvogel Hippie-dans van Ruud en Bianca gisteren. Daar heb ik ontzettend van genoten, opeens zo'n artefact uit de vroege jaren 60 midden in dat huis. Op verjaardagen en vooral bruiloften zie je het nog wel eens, een fossiel uit de aangetrouwde familie die op Get Ready van Rare Earth een woeste slangendans doet. Het is heel eenvoudig, als je de beelden van Bianca bestudeert. Je moet met je blote voeten over een denkbeeldige vloer vol gloeiende peukjes lopen en semi-mysterieus wat met je armen een soort golfbeweging maken. 

Handen achter in het haar en dit gekweld kijkend weer in de nek laten vallen mag ook. Ruud vond ik meer een late leerling van de charmantste hazenlip van Nederland, mime-koning Rob van Reijn. Personen die met een helm op en een veeg verf op het gelaat bewegingloos op pleinen een standbeeld staan te imiteren die wens ik al dood, maar nog erger is de Mime-speler Op Straat Die Doet Alsof Hij In Glazen Kooi Zit Mogen van mij allemaal kaal naar Siberië om daar een jaartje of wat Snijdende Kou Zonder Warme jas te oefenen. Ruud zette, waarschijnlijk zonder het te weten, wel heel overtuigend een vruchtbaarheidsdans neer van de Nutteloze Boktor neer, een klein diertje uit Midden-Swahili, dat weer in perfecte symbiose leeft met de Zachte Kutspreeuw.

Over Zachte Kutspreeuwen gesproken, het begrip vrije liefde uit de jaren '60 werd zo te zien ook flink gepraktiseerd door Bart en Sabine. Terwijl op de achtergrond de klanken van een happening klonken werd daar terdege de Liefde In Amazone-zit bedreven. Verder niets op aan te merken, maar ik verbaas me vooral over het feit dat je sowieso kan copuleren met 6 vreemden om je heen. Ikzelf heb al moeite met het ontlasten in vreemde huizen, dat je met zo'n vrolijke boluslucht achter je aan weer de kamer van bijv. je collega betreedt,  maar dit gaat nog veel verder. 

Ruud die had ik nog wel even binnen willen zien komen, die had graag met zijn armen om de bult in de deken heen nog wat mee willen deinen op dit levende waterbed.

Ik verwacht de komende dagen een volkomen herontdekking van de jaren 60.
Veel vrije liefde, door honger in elkaars armen gedreven. Ruud gaat opeens zijn gitaar als een sitar stemmen en speelt, volkomen in trance al de George Harrison stukken die wij op platen van de Beatles snel skippen, lotusgezeten in een hoekje van de kamer. Jammer dat Martin er uit is want die had van wat oude closetrolletjes wel een Didgeredoo gefabriekt om Ruud op authentiek Australische te begeleiden. Verder fijn dat hij weg is. Maar goed, dat soort taferelen. Donderdagochtend wordt Donovan over de schutting heen gekieperd en de weekopdracht is een 14 tal immense door Big Brother geleverde keien precies zo opstapelen als in Stonehenge. Men rookt eendrachtig fijngemalen kippenstront.

Was het even voor nu.

Inmiddels 20.30: De koelere wat een televisie. Zat tot aan mijn nek in de spanning. Ik ga ook helemaal op in de opwinding over het nomineren.

Weet ook niet goed wat ik er van moet vinden. Sabine wordt volgens mij afgerekend op wat snauwtjes hier en daar, maar ik vind dat eerlijk gezegd een verademing in die Temple Of Love. In de tram krijg ik al regelmatig de aanvechting om de op orkaankracht met elkaar oudehoerende medemensen zo het perron op te donderen, dan vind ik dit niet meer dan menselijk. Zo'n Maurice, die zou je, als hij zijn gevoelige vroeprijpe jongen speelt toch zo met een schep achter zijn oor slaan. 

Niets meer menselijks had het stuk gemuteerde boomschors met alpinopet, waar Bianca zich vanavond voor uitgaf. Zat een beetje Frans Existentialistische Film Met Veel Dialoog  te wezen in de tuin,  met juist weer een exponent van de betere slapstick naast zich, Ruud.
Dominee of veldwachter in film van Louis de Funes.

Overigens denk ik dat Sabine en Bart solidair zullen zijn. Die gaan met zijn tweeën donderdag het huis uit en worden daarna met de familie geconfronteerd die hen enkele dagen daarvoor nog in de Blauwe Hangende Lotus houding hebben zien vruchten. Lijkt me een leermoment, om je dochter vanuit vogelperspectief, met wat pindaatjes binnen handbereik, wreed onteerd te zien worden voor 1 miljoen kijkers.

Nu ga ik comics lezen. (Bianca zou zeggen: een vlucht uit de werkelijkheid, naar de masculiene wereld van de superheld" waarop ik weer zou zeggen "Jij vochtig Stokbrood Der Lage Landen met je Rik de Kikkerhoofd, ga jij eens wat grenzen van de tuin verkennen")

zondag, oktober 17, 1999

Ruud aan de paddo's

Ben ik weder, voor wie het nog wil lezen.
Geschreven voor zondaguitzending:
Big Brother doet mij wankelen aan de rand van een enorme generatiekloof. Er is 1 aspect dat mij verbijstert, namelijk het onvoorwaardelijke lidmaatschap op de club Lijf en Leden dat de bewoners allen schijnen te hebben. Allen zijn hedendaagse exponenten van de totaal uit zijn voegen groeiende Bodycultuur in Nederland. Ik ben niet al te oud, maar toch blijkbaar al van een generatie die gillend en schreeuwend moeten blijven kijken, of je wilt of niet,  naar min of meer vreemden van elkaar die mee-etertjes op elkaars gezicht uitdrukken, rughaartjes epileren, neushaartjes voorzichtig wegbranden, urenlang  elkaars haar vlechten,
met de nagel voorzichtig tandsteen verwijderen bij de ander etc. 

Mijn verbazing geldt met name de laagdrempeligheid van het aanraken en het uiterlijk vertoon. Alsof er een camera op de kleedkamer van een Total Body Fitness And Workout stond gericht, toen ze nog geen 5 minuten in het huis waren. 
Gerol van spieren en in mijn herinnering kwam Maurice met alleen een onderbroekje het huis in. Waar ik vroeger, in de toenadering tot de andere sekse eerst 6 maanden steeds kleiner wordende cirkeltjes om mijn vriendinnen heen trok om uiteindelijk te komen tot zoiets als een erotisch handschudden, daar zit men elkaar nu, 5 minuten na de ontmoeting te ontharen of probeert men al voorzichtigjes het oorsmeer bij elkaar te verwijderen. 

Zoiets meen ik nu ook te zien bij de huidige bewoners. Dolenthousiast met een massageboek het huis betreden, dat soort dingen. Of reageer ik nu te veel vanuit een verouderd of puur persoonlijk denkkader? Met mijn blote handen, met olie, aan een vreemde zitten, met glibberige handen verstrikt raken in rughaar, het gaat me net iets te ver. 

Ruud zal er wel weer allerlei theorieën over hebben, over “fysiek gemuteerde Maori’s die door een massage-gen hun gehele leven de onbedwingbare drang voelen om alles dat op hun weg komt te masseren”, maar wat Ruud momenteel vindt telt niet, want ik heb zo mijn lijntjes naar het huis en weet nu zeker dat de woeste kneedbewegingen onder het dekbed niet uitgelegd moeten worden als het oneerzaam betasten van de roede, maar eerder uitgelegd moeten worden als de fysieke handelingen die men moet verrichten om illegaal paddo’s te kweken onder een deken. 

Ruud is zonder het te weten, 1 van de laatste illegale paddo-kwekers van Nederland De hele onderkant van zijn deken is inmiddels overwoekert met een uiterst stimulerende paddestoel, die diep in de nacht, onder de dekens driftig kauwend worden genuttigd. 

Scoop van jawelste. Mona heeft nog wel tegen hem  gezegd dat paddestoelen de instap zijn naar de “verdovende soft drugges” die weer het voorportaal zijn naar  harde heroïne, maar Ruud loopt alweer zwaar hallucinerend op weer een oké boleetje woest te verhalen over de Franse Roomkoli-brie, een heel klein kaasje dat je alleen maar ziet bij een bepaalde aflandige wind. En de rest van de groep maar zijn onbevangenheid roemen.

Waar ik verder erg van geniet is de paradox van het “grenzen verleggen”.
Waar je juist een groep experimenterende, sociaal op het scherp van de snede levende pioniers zou verwachten, zit de hele ploeg nu al weken te klaverjassen, kookt wat, doucht wat, ruziet wat, staat juichend puzzels op te lossen, en protesteert men volledig in “jaren vijftig en nog inwonend bij ouders” door, heel vertederend de muziek wat harder te zetten. Rebels Without A House.

Na de uitzending nog even wat sleutelbegrippen. Dansen van Bianca en Ruud op Madonna: uitzinnigste hippiedans ooit gezien. Bart en Sabine geven een heel nieuwe dimensie aan het begrip body-cultuur en ontslakken elkaar terdege. Laat zich For The Time Being wreed in al haar lichaamsholten verkennen. En verder eigenlijk meer van hetzelfde.

Bianca die woekert met een emotionele woordenschat van 10, maar door deze in een steeds wisselende volgorde te zetten maakt zij diepe indruk op de groep.

Mona probeert hetzelfde met haar 4 woorden, met wisselend succes.
“Maurice, wil je koffie”
“Ik geloof niet in God”
“Maar stel je wilt koffie?
“Ik geloof niet in God”

zaterdag, oktober 16, 1999

Franse kaas volgens Ruud

En daar gaan we weer, onbeperkt oudehoeren op kosten van Big Brother.

Gunstige ontwikkelingen in het huis, vind ik. Beetje honger kan geen kwaad. Ruud kan nu zijn statement, geuit in het introductiefilmpje, helemaal waar maken, want vergeleken met andere gedeelten in de wereld is dit maar peanuts. Ik verwacht dat hij de medebewoners een hart onder de riem zal steken met weer een van zijn “Ja natuurlijk Op Extasy” verhalen.

Ik gok op: “He, weet je dat, goh, bepaalde kaasboeren in de Pyreneeën hele winters, als ze ingesneeuwd zijn dan hè, dat ze dan zeg maar een geit als survivalkit gebruiken. Dan warmen ze zich eerst aan de buikwand van zo’n geit en in bepaalde streken van de Pyreneeën, maar dat is heel vaag joh, dat weet niemand, daar plengen ze zogezegd hun mannelijk vocht
in de geit, wat bijvoorbeeld ook met kippen kan, die wij weer hier hebben, potverdikkie, ……, maar wat had ik het over. Die geitenmaag, uit de geit, word dan uiteindelijk gebruikt om gekarnde melk in te laten rijpen waardoor een heel voedzame kaaskoek ontstaat waar ze zich dan weer mee insmeren tegen de kou etc etc.

Vor de mensen die denken dat ik overdrijf kan ik de Elsevier Franse Kaasgids aanraden, een boek dat ik deze vakantie als een roman heb gelezen. Hilarische beschrijvingen en foto’s van kaasjes die aan een ingedroogde teennagel doen denken. Euforische smaakbeschrijvingen in de trant van: “Petroleumachtige, notenhouten, metaalachtige geur/smaak.
Kenmerkende structuur door kaasmijt. Ik zal doodvallen als het niet zo is. Leen het allen in uw bibliotheek. Zelden zo’n plezier gehad met een boek. Inclusief een foto van de gememoreerde Kaas Gerijpt In Schapenmaag.

Wat maakt die Ruud toch zo fascinerend, vraag ik me steeds af. Ik denk dat het scheelt dat je weet dat hij in dat huis zit, want hij lijkt mij de nachtmerrie van iedere buurman. Dit is iemand waarvoor je, net als met Sint Maarten, als je de kinderen hoort naderen, het licht uit doet om daarna roerloos in een donkere woonkamer te luisteren naar het aanhoudende gebel. “Ze zijn thuis, potverdikkie, ik zag licht branden”

Probeer het je maar voor te stellen, deze vanuit de hurkzit naar een voorzichtig staande houding geëvolueerde halfmens voordurend over je schutting geleund, met een onophoudelijk bombardement van vage levenswijsheden, studieadviezen, uitwisselen van gitaarakkoorden enz enz. 

Mijn idee van een hel op aarde.

Willem heb ik het ook een beetje mee gehad, als ik eerlijk ben. De nuchtere, beschouwende factor hoor ik steeds om mij heen, maar wat ik observeer  zijn alleen maar tenenkrommende profielschetsen van zijn medebewoners, bij voorkeur als ze er niet bij zijn. “Die eigenwijze donder wil gewoon niet toegeven dat ik beter brood bak, godverdomme.

"Oeeee, die is eigenwijs hoor” over Bart. Triest.

Mona blijft inmiddels haar volledig overacte Amsterdamse Zoals Wij haar Niet Graag Zien neerzetten. Godskoelere wat is dat mens dom, of zie ik dat verkeerd. Ruud en Willem stemmen haar niet weg, deze levende skippybal, die vinden dit stuk zacht trillend vlees wel iets hebben. 

Sabine heeft niet eens in de gaten dat ze al dagen lang zit te kaarten met een homp door haar zo gevreesd Wild Vlees. Ik ben bang dat ze blijft.

Verder merk ik dat het mij geen reet uitmaakt wie er uitgaat. Ik denk dat het evenwicht in de groep, na het vertrek van wie dan ook, volledig verstoord zal zijn. Alsof je naar een verfilming van Lord of the Flies zit te kijken. Mensen vinden moeiteloos de zwakste in een groep. 

Kunnen de weekopdrachten iets pittiger? Wat is dat voor ontzettend kinderpartij gedoe, steeds. Niveau punniken.
Kan er niet iets met piercings worden georganiseerd? Dat wil ik wel zien, Of dat Ruud een week zijn reet niet mag laten zien aan de anderen, ik bedoel iets dat bijna niet te doen is. Of , met natuurlijk de Elseviergids als leidraad , in de liezen van Bianca een Franse schimmelkaas proberen te kweken. Als iedereen er een toastje mee kan smeren, weekopdracht geslaagd. Dat soort dingen. Dat mis ik een beetje.

Mijn Ruud Zegt Het Zo voorspelling voor vanavond: “In het noordoosten van Tanzania daar draagt de plaatselijke bevolking zijn hele huisraad de hele dag mee op zijn rug, joh, hé, bedden, pannetjes, bestek, prachtig joh, en dan op zo’n ezel hè, en muzikaal joh, die mannetjes, zo! Van dat
ze dan aan het geratel van  het servies op kilometers horen, hé dat is famile, dat heb je potverdikkie bij ons niet meer (weemoedige blik uit raam) dan is het bij ons echt peanuts hoor, hé.

Nu genoeg, voor deze Big Brotherloze zaterdag.  Groeten, tot morgen.

vrijdag, oktober 15, 1999

Ruzie in ondergoed en meer

15 oktober 1999
Ben ik weer. Op 1 of andere manier lucht dit op, mijn gemengde gevoelens in deze nieuwsgroep plempen. Neem het mij maar niet kwalijk.

Eerst even over Bianca. Die heeft een paar opmerkelijke persoonsveranderingen ondergaan de laatste weken. Een beeld dat nog steeds op mijn netvlies staat geëtst is de gezichtsuitdrukking in het introductiefilmpje toen ze, godbetert ook nog in slowmotion, in een strakke rubber jurk de catwalk van een plaatselijke boetiek betrad. “Uitslovertje ben jij” dacht ik.

Maar nu na drie weken is de glamour er wel een beetje af bij haar. Die zit mentaal echt op een zwaar hellend vlak. Ik zie haar nog staan, enkele weken geleden, frontaal in de camera komen melden, terwijl je op de achtergrond de in vijfkwartsmaat op de gitaar geroegde padvinderakkoorden van Ruud hoort, dat dit niet helemaal haar “cup of tea was, maar ja” en amper twee weken later staat ze, na het door Mona gebrachte nieuws van Ruud zijn populariteit met die perkamenten kop van haar bloedserieus mee te brainstormen wat er op “reet” rijmt. Martin , de levende hondenfluit, wordt overigens node gemist bij het vertolken van een 2e stem.

Wat een treurnis trouwens, dat lied. Dat steeds het angstaanjagende hoofd van Tol Hansen voor mijn geestesoog verschijnt is al erg genoeg. Zelden een man gezien die zo weinig raad wist met zijn ledematen als deze Zingende Alcoholicus. Maar 6 volwassen mensen kreunend van creativiteit met coupletten over poes en douche aan horen komen is ontluisterend.

Vanavond gekeken en erg veel plezier gehad om Ruud, vooral tijdens de ruzie. Ik dacht even, die gaat een verhaal vertellen over een Maori-stam waar de mensen door grappen te vertellen eigenlijk laten zien hoe verdrietig ze zijn , dat kennen wij niet joh, hier, hé, enz enz, maar het ging allemaal even te rap voor hem.

Na het gooien van de kip begon ik bijna terug te verlangen naar de Amsterdamse Humor. Het “kip gooien” kunnen we met een gerust hart scharen in de categorie Voetbalhumor, die ook verder niemand begrijpt. Het gaat meestal om afgeknipte stropdassen, shampooflesjes vol urineren, moorkoppen vullen met scheerschuim of iemands linkerschoen verbranden, dat soort subtiliteiten. 

Gevorderden drukken bitterballen uit op het jasje van de voorzitter. Verder nier erg relevant hier, maar is wel mijn favoriete rubriek, persoonlijke vragen aan voetballers in de Voetbal International. Al jaren dezelfde antwoorden. Favoriete boek: De
ontvoering van Freddy Heineken. Favoriete gerecht: Babi Pangkang. Mooiste vrouw: mijn vriendin. Van een ontwapenende schoonheid.

Heel mooi vind ik tevens Sabine, die iets als “steilister” wil doen in de t.v. wereld. De droom van 1000-en vrouwen om ooit nog “iets met make-up voor de televisie te doen”. Voor straf achtereenvolgens Chiel Montagne, Sjakie Schram en Dick Passchier late stylen, dat zal ze leren. Waar komt die romantiek toch vandaan? Ik begrijp daar helemaal niets van. Voor 60 figuranten in de snijdende kou een broodje ham uitserveren heet Assistant Low Budget Food Supplies Supervisor. De magie van de televisie.

Mona ziet er uit alsof er een verfbom in haar gezicht is ontploft en gaat waarschijnlijk door voor “een subtiel, hedendaags opgemaakte vrouw” maar alles beter dan De Wandelende Dood die Karin gisteravond tijdens de ruzie stond uit te beelden. Een Verschijning in een deuropening, niet meer en niet minder. Geen partij voor Sabine.

Wel een fantastich gezicht, ruzie in ondergoed. Het werkte een beetje op mijn lachspieren. Die gekwelde koppen en gedebiteerde levenwijsheden verloren veel van hun lading in deze John Lanting setting. Als in een blijspel kwam Bianca ook precies op het goede moment met de verkeerde kleding min of meer uit een kast vallen tijdens de ruzie. Heel serieus over de wereldvrede spreken met een paar tijgerpantoffels aan, die kant ging het op.

Je mag het natuurlijk niet denken, maar volgens mij balanceert Karin een denkbeeldige warme balzak van Maurice op haar voorhoofd als ze de oefening met het ei doet. Volledige vervoering zag ik vanavond.

Voorspellingen voor de komende dagen: Iedereen hangt aan Ruuds lippen als hij vol vuur verhaalt over een in Friesland opgegraven Pigmee van een meter of twee die, en dat had een CO2 sporentest uitgewezen, op het moment van begraven 47 dagen niet was klaargekomen. 

Tevens zal Ruud ongevraagd uitvoerige uitleg geven over het paringsgedrag van de Gevlekte Miesgasser, een klein zoogdier uit Australië (Maurice: “Had ik jullie al bijgepraat over die reis naar Australié”) en zal hij, zogenaamd zoekend naar een pakje melk in de ijskast, betrapt worden met zijn gezwollen Brabantse Roede in een stuk kipfilet.

Was het weer voor vandaag. Morgen meer.

Groeten
Nico

Rebirthing Bianca??

Vanavond gekeken naar de 20.00 uur uitzending en wel weer erg genoten. Wat een slangenkuil! En wat draaien ze allemaal als hyena’s om elkaar heen.  Persoonlijk hoogtepunt vond ik vanavond het statement van Bianca, in de tuin, tegen Bart. 

Oude verhaal van grenzen verkennen, beetje experimenteren, wat kunnen we als groep. Dezelfde Bianca die vorige week nog een spontane totale rebirthing beleefde na het nieuws dat zij als wisselvallig werd ervaren. De hele groep om een snikkende opgerolde, grommende foetus heen. Woest ge-oerschreeuw gesmoord in kussens. Ruud met armen om haar heen en zij maar in zijn borsthaar mompelen en kwijlen “Oooo, ik krijg een goede baan als ik hier uit kom” Die kans lijkt me inderdaad groot, maar als het aan mij ligt dan wel een baan om de aarde, met alleen maar zelfgebakken krentenbrood.

Overigens wat een deceptie gisteren, de televisie-uitzending. Wat een willoze, makke groep bij elkaar! Dat toneelstuk!!! Niemand in die groep die het op kan brengen om te zeggen: stop dat toneelstuk maar in je Veronicaars. Nee, alles wordt met gejuich ontvangen. “Jongens, we moeten voor vrijdag de eind scene uit Sneeuwwitje en de Zeven dwergen spelen, wie speelt Grumpy?” Nergens worden vraagtekens bij gezet. “Voor donderdag moeten we met zijn allen een tunnel hebben gegraven tot aan de Loosdrechtse Plassen en we mogen als graafwerktuig alleen ons gebit gebruiken, hoeveel zetten we in?” 

Niemand van de groep die het op kan brengen om deze infantilisering van de groep een halt toe te roepen. Nog te verwachten opdrachten waar de gehele groep zich, inmiddels sterk vermagert, vol enthousiasme op zal storten: Binnen een dag allemaal met een tussen de billen geklemd penseel een ander lid van de groep portretteren. 

(Heb ik overigens nooit begrepen, waarom mond en voetschilders zonder uitzondering Huilende Zigeuners en Vissersmannen Met Pijp schilderen) en een stevig portie ouderwets Skoetraggen. Ruud legt de groep uit dat het hier gaat om een oud-Tasmaanse behendigheidsoefening, waarin het de bedoeling is dat met een mengsel van spuug en schaafsel van hiel-eelt een soort van tennisbal moet worden  gekneed die dan 7 dagen onder de linker oksel moet worden geklemd. Paniek in de groep: hebben Sabine en Bart niet net al hun speeksel aan elkaar gedoneerd? Hoe zal de groep dit oplossen, kijk morgen naar ….
En dat gaat waarschijnlijk maar door, een bombardement van spelletjes, alsof je 70 dagen naar een Kinderpartijtje Gewoon Lekker Thuis moet kijken.

Scène met de vissen vond ik ook wel fijn. Weer een krampachtige poging tot humor. Voorspelling: Ruud zal morgen, dromerig door zijn haarspleetjes van ogen het volgende aan de groep uitleggen: “Dat is bewezen joh, dat de piel van de man eigenlijk een de verkeerde kant op geëvolueerde platvis is. Dus als je je pielemuis een dag of wat niet potverdikkied dan steekt er toch weer een beetje dat visachtige de kop op joh,  dat de evolutie dan zeg maar middels geur een signaal geeft, van, hé ik ben er ook nog enz enz.

Bart zat vanavond bij dat aquarium vooral heel hard te balen dat hij Shakespeare in het Engels heeft meegenomen. “Sabe or not Sabe, that’s the question”
Als er, volgens de geruchten, nog een artiest het huis in mag laat het dan in Godsnaam Lee Towers zijn, maker van de uitzinnigst hilarische commercial sinds jaren. Lee is op de countrytoer. Je hoort het gewoon, het plan. “Leen, ken jij Ilse De Lange?  Goed, moet je horen, Leen. Er is op dit moment een markt voor Gewone Nederlanders die iets met country doen. 

Nou dachten we, als jij de komende maanden iets zwarts aandoet en wat lult over dat je wat rot ervaringen vorm hebt gegeven op een countryplaat en steeds een beltbuckle aan je riem gespt dan rammen wij een plaat voor je in elkaar”. Resultaat, een ongehoord produkt. Je moet het horen om te geloven. Hotel California, in het origineel al een pathetische draak van de eeuw, krijgt in de neuzige vertolking van Lee Towers bijna iets ontroerends. Volgende verwachtte move van Lee Towers: doet iets met een combinatie van Riverdance en Deathgrunge.

Begint een beetje erg slap geoudehoer te worden dit.
Nog enkele Ruud Zegt het Zo voorspellingen: “Weet jij dat pvc-buis eigenlijk een soort verharde darm is van de Miereneter-eter. Die wordt gelooid met vet van vlak onder je stuitje, dat weet bijna niemand joh, potverdikkie zeg, daar heb ik een video van gezien, dat verzamelen van dat stuitvet in een soort piekpijp en dat heeft dan allemaal met die stam van Zoebakoe Mawete te maken die weer een verre neef is van Mick Jagger, wat die nog kan joh, goh, potverdikkie, toch?”
“In Amerika daar groeit een struik die zeg maar als het ware gewoon groeit (minutenlange stilte en kleine oogjes) … prachtig joh!”

donderdag, oktober 14, 1999

Sabine in dierenprogramma

14 oktober 1999

Op verzoek van enkele aanwezigen hier mijn overpeinzingen over de toekomst van de rest van de bewoners. Ruuds toekomst is reeds beschreven in het bericht: Voor eeuwig Waku Waku.

Laat ik voorop stellen dat allen mij gedoemd lijken. Vandaag hebben twee Nederlanders de nobelprijs voor Moderne Fysica ontvangen, maar ik studeer over een jaartje af op de theorie dat er een bewezen grens is aangetoond aan verzamelde domheid in 1 ruimte. Bij het programma klasgenoten is, als door een wonder, deze kritische grens nog geen 1 keer bereikt maar zo rondom de 60e dag zullen wij zien dat het huis letterlijk implodeert, als een kapotte beeldhuis, bezweken onder een voortdurend bombardement van volledig uit de losse pols gedebiteerde schijnwijsheden. Van Ruud wordt na deze implosie alleen een stukje voorhuid teruggevonden en van Maurice een halter en een onderbroekje. De rest is vacuüm gezogen in een groot Zwart Gat.
Maar stel dat dit niet gebeurt, dan voorzie ik de volgende toekomstperspectieven voor de bewoners:

Willem: Voetbaltrainer. Hoofd is bijna perfect geboetseerd voor te lange regenjas. Is ook net iets te klein voor dit vak, en dat maakt het extra mooi. Gaat tijdens de rust op een kratje staan om woorden kracht bij te zetten. Bekendste uitspraak: voetbal is huilen. Vraagt aan spits, na wedstrijd die met 13-0 verloren ging: wat vind je er zelf van?

Karin: gaat een knutselrubriek schrijven voor het blad Hobby & Handig. Geinige woonideeën van Karin, bijv. over het hergebruik van douchegordijnen waar je bijvoorbeeld heel aantrekkelijke placemats van kan maken.

Mona: Nieuwe Ratelband. Laat hele zalen zakenmensen verbijsterd achter, 1400,- de man lichter maar rijk geworden met de volgende wijsheden: “Als er geen vreten is krijg dan de kelere” “Wie zit hier op een ander zijn naam te schijten” en de uitsluitend heel vet te lachen
“heheheheheheheheh” waarbij het de kunst is om aan iedereen duidelijk te maken dat hier niet echt gelachen wordt.

Sabine: Gaat dierenprogramma presenteren. Laat kleine zoogdieren aan haar haar knabbelen. Bij beelden van een ferme rituele schapen-slachting (Ruud: “In het westen van Noord-Ceylon daar wordt het schaap geadoreerd, joh, godverdikkie! Daar mag je met een schaap trouwen en in Amerika daar is ooit een schaap geweest die alle priemgetallen kon blaten, achterstevoren!”) reageert Sabine met: “Ach, goh, wat zieliiig”

Bart : Weet zich, voortdurend in andere vermommingen, de ene keer als Hoofd Bevalling Woestijnratjes en de andere keer als Coördinator Vervellingen CockRingslangen in het dierenprogramma van Sabine te manoeuvreren en schokt Nederland door expres een vraag verkeerd te begrijpen en live op Sabine te demonstreren hoe de paringsdrift van de Franse Gatenhaas zich manifesteert.

Bianca: Nooit meer wat van gehoord. Verdenkt de bakker van manipulatie.

Maurice : Zien we opeens terug in Amazing Discoveries, het zo populaire talk-sell programma dat in heel Nederland des nachts wordt uitgezonden, 1 of ander revolutionair work-out ding aanprijzen waar je niet alleen een gevuld onderbroekje van krijgt, maar waarmee automatisch ook de spieren in de tong worden getraind. “Nee, niemand hoeft meer lijzig te spreken met de Tongue Muscle Machine. Nu kan ik terwijl ik mijzelf uit mijn broekje train tegelijkertijd mijn dictie oefenen”waarna we Maurice in soft-focus, bedauwd als een appeltje, horen oefenen : “Maar ik geloof niet in God, maar ik geloof niet in God”

Ik hoor wat gegons over een georganiseerde aanval op het BB huis. Lijkt me een goede zaak alleen al om Ruuds commentaar te kunnen horen: “Verdikkie joh, na wat er op het Plein van De Hemelse Vrede is gebeurd, dan is dit echt peanuts hoor.”
Nog enkele Ruud Zegt het Zo voorspellingen voor de komende nacht: Tegen Willem: “Vrouwen, joh, die maken een soort eiwit aan vlak achter de 7e zwevende rib waardoor ze zeg maar elkaar begrijpen, hé, ja joh. Het is zelfs bewezen dat ze zonder geluid, zonder spraak dus begrijp je, dat ze op vulva-niveau met elkaar oudebeppen, verdomd als het niet waar is. Dat kennen wij niet joh, mannen, goh.”

Enkele seconden later: “Mick Jagger zijn vader, heb ik gelezen, die heeft vanuit de onderlip van zijn zoon een soort van mobiele zitzak onder zijn kont gekregen, als schoonheidsoperatie. Dat kan allemaal joh. Verdikkie, moet je die nog zien springen die Jagger etc etc.”

Nu ga ik (Nico) voetbal kijken. Tot morgen rekels.

woensdag, oktober 13, 1999

Voor eeuwig in Waku Waku

13 oktober 1999
Hier weer wat meningen waar niemand op zit te wachten.
Ik probeer me steeds voor te stellen hoe de toekomst van de verschillende bewoners er uit gaat zien, nadat zij uit het huis komen. Dat Ruud op dit moment al, zonder dat hij het zelf weet, miljonair is lijkt mij duidelijk. Voor deze Vleesgeworden Ongecompliceerdheid staan de reclamebureaus direct rijen dik bij de uitgang. 

En let op, die gaat in de Gerrie Kneteman-val lopen, namelijk als Lekker Gekke Gewone man op komen draven in ieder denkbaar programma. Onvermijdelijk. “En Ruud, onlangs nog klaargekomen”, zal steevast de openingsvraag luidden van de quizmaster. Gelach van tribune. Bij openingen van winkelcentra zal Ruud, gehuld in een levensgrote schuimrubberen Fallus onder het schreeuwen van de Nationale Kreet “oude gabber, laat je niet gek makeeeeeen” zich door een vlies moeten boren. Ruud doet mee aan de actie “Klaarkomen voor Bulgarije” na het enorme succes van het enkele jaren geleden georganiseerde “Yoghurt voor Bulgarije”. En waarschijnlijk wordt de werkelijkheid nog ongerijmder dan dat wat ik nu verzin.

Net als de ontwikkelingen in het Big-Brother huis trouwens. Ik vind het een ontzettende afknapper dat Veronica, zwichtend voor de commerciële mogelijkheden die de populariteit van het programma nu biedt er steeds vaker voor kiest om indrukken van de buitenwereld toe te laten. Juist de totale isolatie en het in het ongewisse laten van de deelnemers sprak mij zo aan.

Dat Mona de bewoners bij kon praten over Big Brother op de televisie deed me alleen maar goed. Dikke pret. Vooral Bianca was erg geïnteresseerd in het “hoe komen wij over, hoe worden wij gemonteerd” verhaal, maar kreeg op deze vraag alleen maar wat vage, éénlettergrepige keelklanken als antwoord op. 

“Jaaa, jij wisselend hoor, wisselend” Prachtig. Ik denk dat Mona niet eens ooit stil heeft gestaan bij het feit dat er gemonteerd wordt. Die dacht dat de bewoners iedere avond een samenvatting van de dag naspeelden.

Maar nu, die opdracht om een single op te nemen vind ik niet goed. De bewoners krijgen nu wel een erg sterk signaal dat de totale gekte is uitgebroken buiten de poorten. Ik denk dat dit een enorme invloed op hun gedrag gaat krijgen.

Overigens is vanochtend net bekend geworden dat Bart, die door Martin werd “verdacht” van homofilie, aan Martin had gevraagd, in verband met gemis aan warmte, lichamelijkheid etc die toch ieder mens nodig heeft, of hij hem mocht Fistfucken. Martin, nog niet helemaal zeker, twijfelde, maar Ruud heeft toen met een verhandeling over Fistfucken, namelijk dat dit een Oud-Drentse watersport is , waarin het de bedoeling is dat de deelnemers op een zelfgemaakt vlot (De Fist) zo snel mogelijk naar de overkant van een meer peddelen, het zogenaamde Foeken ook wel Fucken geheten, Martin over de drempel getrokken. Dat wilde hij wel eens een keer proberen. kon het dan ook zonder meer? Ja, dan was de Barts vuist zogenaamd een vlot en martin het buitenmeer, Zo gezegd zo gedaan. De rest is geschiedenis.

Mijn dagelijkse Ongehoorde Feiten Uit Alle Windstreken Van Ruud voorpelling: Ruud zal de komende dagen de medebewoners urenlang doorzagen over een uil die alleen in Oost-Siberë voorkomt maar die het voorkomen heeft van een Blauwe Reiger En dat je dus nooit weet als je een reiger ziet enz enz. Verder zal hij met geinige weetjes over de uitvinding van de schroevendraaier, de eierwekker, de elektrische deken (“dan kan je geëlektrocuteerd worden bij het klaarkomen, joh, hé, godverdikkie”) de stofzuiger en de gloeilamp komen. 

Tevens zal Ruud in de komende 70 dagen in ieder geval 1 keer met het verhaal komen dat er al lang een gloeilamp bestaat die nooit kapot gaat, maar dat die voor de mensheid wordt achtergehouden. Maurice zal hierop met het verhaal van de Auto Op Water komen.

Groeten van uw persoonlijke Ziener

Nico

dinsdag, oktober 12, 1999

Maurice en de Grote Mensen Dingen

12 oktober 1999
Daar zijn we weer. Beetje laat de video gekeken, vandaar de wat late reactie. Erg genoten van de 20.00 uur aflevering van gisteren en die van vandaag. Ik vind die donderdaguitzending een ramp. Welke gek heeft dat bedacht? Alsof je de rechten op Wimbledon hebt en tijdens de finale een interview met een ballenjongen gaat uitzenden. Volkomen overbodige interviews met op de rand van zwakzinnigheid balancerende aangetrouwde familie enz. enz. (Is het jullie opgevallen dat je voor participatie in een fanclub van of Willem of van Ruud of autistisch moet zijn of een Klein Gebrek Geen Bezwaar moet hebben. 

Een stoet van behorrelvoete en volledig uit mee-eters bestaande medemensen zal de komende maanden nog aan ons voorbijtrekken. Allemaal verre neven van, ooit zien lopen in een weiland, achter haar gestaan in de supermarkt etc. De bewoners beginnen zich ook al helemaal naar die uitzending te gedragen, Zijn net iets gevatter, iets mooier opgemaakt, iets verstilt kijkender dan normaal. Ik heb me wel buitenmatig geërgerd aan het opnemen van die absurde single.

Dat vind ik een voortwoekerend kwaad, het idee dat, in navolging van het immens populaire fenomeen "Iedereen kan schilderen" (kleur de hokjes en als bij toverslag zal De Slag Bij Blauwbrug verschijnen. Verras uw vrienden!) opeens ook iedereen muziek moet kunnen maken. De terreur van het eenmans-orkest. U kent ze wel, die geluidshobbyisten die in het weekeinde met een volledig op de automatische piloot lopend keyboard vriend en kennissen verbazen. "Hoor. dit is het geluid van een Zwitserse Koebel, de sample dan"

Zoiets vond ik gisteren ook gebeuren. Dat je aan deze waanzin meedoet, dat vind ik al tot daar aan toe. Maar dan ook nog tijdens het opnemen van deze dwangarbeid helemaal de sfeer van The Making Of. gaan staan uitstralen, dat is te erg. Dan vind ik Frans Bauer wel weer helemaal de goede spirit hebben. Die spaart nog steeds, met het succes in Duitsland er ook nog bij, voor een badkamer voor zijn ouders. Frans slaapt en huilt gewoon nog achter in de caravan. "Frans, eten" Niets geen romantiek.

Erg mooi ingezongen overigens, vooral door Mona, die dacht ik het slotstuk van Les Miserables zong over de melodie van Tol Hansen heen.
Maurice had weer meer de dictie van iemand die met een koptelefoon op, in een winkel, op orkaankracht aan je uit wil leggen Dat Het Mooie Muziek Is, Hier Moet je Horen!!!

We hebben het Godzijdank achter de rug.

Ik vond het ook goed dat Willem en Ruud gisteren nu ook eens Maurice mee lieten praten over Grote Mensen Dingen. Goede bijdrage ook van hem.
"Bart heeft het hart op de goede plaats, hoor, echt waar" Wat wens ik die jongen inmiddels een jarenlange oud-aboriginal afstraffing toe, namelijk het in 1 huis zitten met 7 drachtige kangoeroes. Als kijkspel ook heel aantrekkelijk, lijkt me.

Ik vind ook van alles van Bart.Ik word een beetje weemoedig van hem.
Onpeilbaar leed draagt die jongen uit. Al het verzamelde leed van jongens van 16 die op de camping vroeger eerst leerden tongen op hun bovenarm, om er tijdens de disco achter de komen dat deze avond weer niets meer op ging brengen dan een zuur ruikende huid. De hunkering.

Tijdens een dropping 47 kilometer, gekweld romantisch kijkend, naast dat 1e leuke meisje blijven lopen. Ze moet om je lachen. Dit alles heeft Bart in zich. Sabine in zijn armen en toch steeds die eenzame jongen die het eigenlijk niet kan geloven.
Ik word er bijna poëtisch van. Snel stukje Ruud. "Weet jij dat tongen, het zeg maar achter in de huig plaatsen van je tong, dat dat in China als een compliment aan de kok wordt gezien. Dan zeg je eigenlijk "potverdikkie genoten!! Of bij de kok een boer in zijn mondholte laten, zoiets was het, kan ook, nou ja, dat je lekker gegeten hebt, hé"

Ik vond de stilte na Mona's opmerking dat het niets uit moet maken dat je twee weken later bent gekomen wel onheilspellend lang. "De neten, jij doordesemt bakkerskind" zag je ze alleen denken, alleen mischien Ruud niet die zich verpoost met haar lillende vlees. Die heeft de laatste dagen opeens een hoop voor te doen vlak achter haar.

Was het weer even voor vandaag, morgen meer.

maandag, oktober 11, 1999

Humor in huis?

Mijn dagelijkse gedachten over het fenomeen Big Brother

Aansluitend op mijn verhaal van gisteren, over De Mythe Van De Amsterdamse Humor wil ik nog even melden dat ik tot nu toe nog niet eens heb kunnen glimlachen om 1 van de bewoners. Ja, uit mededogen, maar echt lachen om een geestig bedoeld iets, nee.
Martin werd met name geroemd om zijn ongelofelijke gevoel voor humor. Zo maakte je het niet veel meer mee was de boodschap. Eeuwig zonde, dat die komische noot gemist werd in het huis.
Houd op!! Ik kreeg uitslag over mijn hele lichaam en ondragelijke jeuk vlak onder de hoofdhuid van die jongen. Heel hard schreeuwen en iedereen lastig vallen met die genante verhalen over zijn verleden als Betrapte Echtgenoot. En dat steeds allemaal visueel begeleid door die in volstrekte paniek alle kanten opschietende bolle vissenogen.
Over 2 maanden kom ik die wel weer tegen ergens in Amsterdam als hij twee jaar na de travestie-hype verkleed als Mona ergens in een foute kroeg transseksuelen-bingo presenteert.

Een week geleden dacht ik even dat Ruud een poging ging doen om te komen tot een komische pointe. Een krankzinnig verhaal, ademloos gevolgd door de medebewoners, over een bezoek aan de dierentuin. Prachtig van opbouw, oud vrouwtje bij apenhok, vrouwtje loopt naar hok toe …. en toen stopte hij. Verhaal klaar.
“Prachtig man, hé” vond hij zelf.

Ruud zal ook de geschiedenis ingaan als de man die het begrip
“kippeneuker” een geheel andere dimensie heeft gegeven. Bij deze term ziet heel Nederland nu voor eeuwig een al 11 dagen niet klaargekomen Ruud in zijn blote reet op het hok af wandelen.

Onbedoeld komisch, dat is Ruud wel. Onvolprezen als het gaat om het debiteren van Zinloze Feiten Uit Alle Windstreken . Die hele
Neanderthalerschedel zit vol met volkomen oncontroleerbare feiten en meningen. Alsof er iemand op speed al drie weken voorleest uit het Guiness Book Of Records, zoiets. Drie keer op een willekeurig tijdstip ingelogd op de live stream en achtereenvolgens hoorde ik dat in China iemand woont met schoenmaat 59, dat “wij vrouwen nooit zullen begrijpen omdat ze een heel eigen taaltje hebben, joh, echt waar hoor, hé!” en dat de aarde eigenlijk om de maan heen draait, alleen weet niemand dat omdat het geheim wordt gehouden door het Vaticaan. Geweldig!
Verwachting voor de komende dagen: een urenlang verhaal over de diverse soorten hout verwerkt in zijn gitaar, en een alle kanten op schietend verhaal over spermatozoïden in het algemeen en in het bijzonder hoe Ruuds cellen zich voelen bij een ejaculatie tegen de onderkant van een matras.

Dan nog iets. Heeft die boy van Fokzine zich even lekker laten paaien door Veronica. De eerste twee, drie dagen nog verrassend nieuws maar sinds hij samen met de producer wat visjes uit mocht zoeken voor de bewoners lees ik alleen maar wat vage berichten over plattegrondjes. Riooljournalistiek willen wij!!! Een foto van Willem die zijn neus ledigt in het door hem toebereidde eten, dat soort werk. Beetje dooie boel daar. Gratis en voor niets wil ik voortaan wel een schofferend stuk over de bewoners schrijven voor zijn site. Ik hoor het wel. Beetje te braaf inmiddels, jongens bij Fokzine.

Morgen weer een stuk, of verveel ik jullie?

Om met Bianca te spreken: “dit is zo goed, dit is zo een leerervaring, wij als groep, dat is bagage voor het leven joh” Of Karin het hier mee eens is valt te betwijfelen. Die staat 1 keer in de Libelle, gaat een Romeinse Knutselrubriek doen in Hobby en Handig en staat gewoon weer op op het schoolplein haar kinderen op te wachten binnenkort. “Die meester van groep 3b die heeft een beetje het loopje van Maurice” denkt zij en ze gaat naar huis.

zondag, oktober 10, 1999

Amsterdamse humor (toch?)

Wat een misverstand toch, de Amsterdamse Humor. Tara klaagde over het ontbreken van de typich Amsterdamse Leut en Mona straalt ook al zo'n Kijk Mij Eens Een lekker Gek Wijf Zijn mentaliteit uit.
Even voor de goede orde: ik ben zelf een Amsterdammer, maar juist daarom erger ik me vreselijk aan dat rare idee dat Amsterdammers niet begrepen worden door de rest van Nederland. In Spanje met ontblote bovenlijven en een servet op het hoofd heel hard lachen om iemand met een accent, een typiche exponent van de zo geroemde Amsterdamse Humor. Er bij voorbaat van uitgaan dat iedereen buiten de stadsgrenzen een hersenhelft mist etc. etc.
Met Tara had ik het helemaal gehad. Vond de mensen hypocriet maar stond heel laf vooraan om martin te vertellen dat zijn niet op hem had gestemd. Navelstaardertje van heb ik jou daar.

Maar laten we niet net doen alsof de rest van de groep uit hoogbegaafden bestaat.
Ruud lijkt mij de eindelijk gevonden Missing Link, een levend bewijsstuk dat de mens direkt vanuit de mensaap is onstaan. Archeologen zoeken het skelet al tientallen jaren in Afrika, maar bij ons loopt hij gewoon in Almere in de rondte. Wel een fenomeen die man. kan tot zijn 85e in Waku Waku.
Maurice is ook heel erg vind ik. Geestelijke bagage van een garnaal. Heeft zijn zonnebrilletje waarschijlijk opgehouden toen hij de wereld rondging.

Nu ja, zo kunnen we wel doorgaan. Wel typisch Hollands om zo te zeuren en te beschouwen. Ik geniet iedere avond met volle teugen (Wild Vlees!!!!!!! Ik zie Wild Vlees uit mijn wond!!!! Aandoenlijke angst van Sabine om ter plaatse overwoekerd te worden met gemuteerd, wild woekerend vlees na het plaatsen van een bijltje in haar arm). Briljant programma, met net de goede Midweek In Sporthuiscentrum Met Familie sfeer.

Dit moest ik even kwijt.