Franse kaas volgens Ruud

En daar gaan we weer, onbeperkt oudehoeren op kosten van Big Brother.

Gunstige ontwikkelingen in het huis, vind ik. Beetje honger kan geen kwaad. Ruud kan nu zijn statement, geuit in het introductiefilmpje, helemaal waar maken, want vergeleken met andere gedeelten in de wereld is dit maar peanuts. Ik verwacht dat hij de medebewoners een hart onder de riem zal steken met weer een van zijn “Ja natuurlijk Op Extasy” verhalen.

Ik gok op: “He, weet je dat, goh, bepaalde kaasboeren in de Pyreneeën hele winters, als ze ingesneeuwd zijn dan hè, dat ze dan zeg maar een geit als survivalkit gebruiken. Dan warmen ze zich eerst aan de buikwand van zo’n geit en in bepaalde streken van de Pyreneeën, maar dat is heel vaag joh, dat weet niemand, daar plengen ze zogezegd hun mannelijk vocht
in de geit, wat bijvoorbeeld ook met kippen kan, die wij weer hier hebben, potverdikkie, ……, maar wat had ik het over. Die geitenmaag, uit de geit, word dan uiteindelijk gebruikt om gekarnde melk in te laten rijpen waardoor een heel voedzame kaaskoek ontstaat waar ze zich dan weer mee insmeren tegen de kou etc etc.

Vor de mensen die denken dat ik overdrijf kan ik de Elsevier Franse Kaasgids aanraden, een boek dat ik deze vakantie als een roman heb gelezen. Hilarische beschrijvingen en foto’s van kaasjes die aan een ingedroogde teennagel doen denken. Euforische smaakbeschrijvingen in de trant van: “Petroleumachtige, notenhouten, metaalachtige geur/smaak.
Kenmerkende structuur door kaasmijt. Ik zal doodvallen als het niet zo is. Leen het allen in uw bibliotheek. Zelden zo’n plezier gehad met een boek. Inclusief een foto van de gememoreerde Kaas Gerijpt In Schapenmaag.

Wat maakt die Ruud toch zo fascinerend, vraag ik me steeds af. Ik denk dat het scheelt dat je weet dat hij in dat huis zit, want hij lijkt mij de nachtmerrie van iedere buurman. Dit is iemand waarvoor je, net als met Sint Maarten, als je de kinderen hoort naderen, het licht uit doet om daarna roerloos in een donkere woonkamer te luisteren naar het aanhoudende gebel. “Ze zijn thuis, potverdikkie, ik zag licht branden”

Probeer het je maar voor te stellen, deze vanuit de hurkzit naar een voorzichtig staande houding geëvolueerde halfmens voordurend over je schutting geleund, met een onophoudelijk bombardement van vage levenswijsheden, studieadviezen, uitwisselen van gitaarakkoorden enz enz. 

Mijn idee van een hel op aarde.

Willem heb ik het ook een beetje mee gehad, als ik eerlijk ben. De nuchtere, beschouwende factor hoor ik steeds om mij heen, maar wat ik observeer  zijn alleen maar tenenkrommende profielschetsen van zijn medebewoners, bij voorkeur als ze er niet bij zijn. “Die eigenwijze donder wil gewoon niet toegeven dat ik beter brood bak, godverdomme.

"Oeeee, die is eigenwijs hoor” over Bart. Triest.

Mona blijft inmiddels haar volledig overacte Amsterdamse Zoals Wij haar Niet Graag Zien neerzetten. Godskoelere wat is dat mens dom, of zie ik dat verkeerd. Ruud en Willem stemmen haar niet weg, deze levende skippybal, die vinden dit stuk zacht trillend vlees wel iets hebben. 

Sabine heeft niet eens in de gaten dat ze al dagen lang zit te kaarten met een homp door haar zo gevreesd Wild Vlees. Ik ben bang dat ze blijft.

Verder merk ik dat het mij geen reet uitmaakt wie er uitgaat. Ik denk dat het evenwicht in de groep, na het vertrek van wie dan ook, volledig verstoord zal zijn. Alsof je naar een verfilming van Lord of the Flies zit te kijken. Mensen vinden moeiteloos de zwakste in een groep. 

Kunnen de weekopdrachten iets pittiger? Wat is dat voor ontzettend kinderpartij gedoe, steeds. Niveau punniken.
Kan er niet iets met piercings worden georganiseerd? Dat wil ik wel zien, Of dat Ruud een week zijn reet niet mag laten zien aan de anderen, ik bedoel iets dat bijna niet te doen is. Of , met natuurlijk de Elseviergids als leidraad , in de liezen van Bianca een Franse schimmelkaas proberen te kweken. Als iedereen er een toastje mee kan smeren, weekopdracht geslaagd. Dat soort dingen. Dat mis ik een beetje.

Mijn Ruud Zegt Het Zo voorspelling voor vanavond: “In het noordoosten van Tanzania daar draagt de plaatselijke bevolking zijn hele huisraad de hele dag mee op zijn rug, joh, hé, bedden, pannetjes, bestek, prachtig joh, en dan op zo’n ezel hè, en muzikaal joh, die mannetjes, zo! Van dat
ze dan aan het geratel van  het servies op kilometers horen, hé dat is famile, dat heb je potverdikkie bij ons niet meer (weemoedige blik uit raam) dan is het bij ons echt peanuts hoor, hé.

Nu genoeg, voor deze Big Brotherloze zaterdag.  Groeten, tot morgen.