Maurice en de Grote Mensen Dingen
12 oktober 1999
Daar zijn we weer. Beetje laat de video gekeken, vandaar de wat late reactie. Erg genoten van de 20.00 uur aflevering van gisteren en die van vandaag. Ik vind die donderdaguitzending een ramp. Welke gek heeft dat bedacht? Alsof je de rechten op Wimbledon hebt en tijdens de finale een interview met een ballenjongen gaat uitzenden. Volkomen overbodige interviews met op de rand van zwakzinnigheid balancerende aangetrouwde familie enz. enz. (Is het jullie opgevallen dat je voor participatie in een fanclub van of Willem of van Ruud of autistisch moet zijn of een Klein Gebrek Geen Bezwaar moet hebben.
Een stoet van behorrelvoete en volledig uit mee-eters bestaande medemensen zal de komende maanden nog aan ons voorbijtrekken. Allemaal verre neven van, ooit zien lopen in een weiland, achter haar gestaan in de supermarkt etc. De bewoners beginnen zich ook al helemaal naar die uitzending te gedragen, Zijn net iets gevatter, iets mooier opgemaakt, iets verstilt kijkender dan normaal. Ik heb me wel buitenmatig geërgerd aan het opnemen van die absurde single.
Dat vind ik een voortwoekerend kwaad, het idee dat, in navolging van het immens populaire fenomeen "Iedereen kan schilderen" (kleur de hokjes en als bij toverslag zal De Slag Bij Blauwbrug verschijnen. Verras uw vrienden!) opeens ook iedereen muziek moet kunnen maken. De terreur van het eenmans-orkest. U kent ze wel, die geluidshobbyisten die in het weekeinde met een volledig op de automatische piloot lopend keyboard vriend en kennissen verbazen. "Hoor. dit is het geluid van een Zwitserse Koebel, de sample dan"
Zoiets vond ik gisteren ook gebeuren. Dat je aan deze waanzin meedoet, dat vind ik al tot daar aan toe. Maar dan ook nog tijdens het opnemen van deze dwangarbeid helemaal de sfeer van The Making Of. gaan staan uitstralen, dat is te erg. Dan vind ik Frans Bauer wel weer helemaal de goede spirit hebben. Die spaart nog steeds, met het succes in Duitsland er ook nog bij, voor een badkamer voor zijn ouders. Frans slaapt en huilt gewoon nog achter in de caravan. "Frans, eten" Niets geen romantiek.
Erg mooi ingezongen overigens, vooral door Mona, die dacht ik het slotstuk van Les Miserables zong over de melodie van Tol Hansen heen.
Maurice had weer meer de dictie van iemand die met een koptelefoon op, in een winkel, op orkaankracht aan je uit wil leggen Dat Het Mooie Muziek Is, Hier Moet je Horen!!!
We hebben het Godzijdank achter de rug.
Ik vond het ook goed dat Willem en Ruud gisteren nu ook eens Maurice mee lieten praten over Grote Mensen Dingen. Goede bijdrage ook van hem.
"Bart heeft het hart op de goede plaats, hoor, echt waar" Wat wens ik die jongen inmiddels een jarenlange oud-aboriginal afstraffing toe, namelijk het in 1 huis zitten met 7 drachtige kangoeroes. Als kijkspel ook heel aantrekkelijk, lijkt me.
Ik vind ook van alles van Bart.Ik word een beetje weemoedig van hem.
Onpeilbaar leed draagt die jongen uit. Al het verzamelde leed van jongens van 16 die op de camping vroeger eerst leerden tongen op hun bovenarm, om er tijdens de disco achter de komen dat deze avond weer niets meer op ging brengen dan een zuur ruikende huid. De hunkering.
Tijdens een dropping 47 kilometer, gekweld romantisch kijkend, naast dat 1e leuke meisje blijven lopen. Ze moet om je lachen. Dit alles heeft Bart in zich. Sabine in zijn armen en toch steeds die eenzame jongen die het eigenlijk niet kan geloven.
Ik word er bijna poëtisch van. Snel stukje Ruud. "Weet jij dat tongen, het zeg maar achter in de huig plaatsen van je tong, dat dat in China als een compliment aan de kok wordt gezien. Dan zeg je eigenlijk "potverdikkie genoten!! Of bij de kok een boer in zijn mondholte laten, zoiets was het, kan ook, nou ja, dat je lekker gegeten hebt, hé"
Ik vond de stilte na Mona's opmerking dat het niets uit moet maken dat je twee weken later bent gekomen wel onheilspellend lang. "De neten, jij doordesemt bakkerskind" zag je ze alleen denken, alleen mischien Ruud niet die zich verpoost met haar lillende vlees. Die heeft de laatste dagen opeens een hoop voor te doen vlak achter haar.
Was het weer even voor vandaag, morgen meer.
Daar zijn we weer. Beetje laat de video gekeken, vandaar de wat late reactie. Erg genoten van de 20.00 uur aflevering van gisteren en die van vandaag. Ik vind die donderdaguitzending een ramp. Welke gek heeft dat bedacht? Alsof je de rechten op Wimbledon hebt en tijdens de finale een interview met een ballenjongen gaat uitzenden. Volkomen overbodige interviews met op de rand van zwakzinnigheid balancerende aangetrouwde familie enz. enz. (Is het jullie opgevallen dat je voor participatie in een fanclub van of Willem of van Ruud of autistisch moet zijn of een Klein Gebrek Geen Bezwaar moet hebben.
Een stoet van behorrelvoete en volledig uit mee-eters bestaande medemensen zal de komende maanden nog aan ons voorbijtrekken. Allemaal verre neven van, ooit zien lopen in een weiland, achter haar gestaan in de supermarkt etc. De bewoners beginnen zich ook al helemaal naar die uitzending te gedragen, Zijn net iets gevatter, iets mooier opgemaakt, iets verstilt kijkender dan normaal. Ik heb me wel buitenmatig geërgerd aan het opnemen van die absurde single.
Dat vind ik een voortwoekerend kwaad, het idee dat, in navolging van het immens populaire fenomeen "Iedereen kan schilderen" (kleur de hokjes en als bij toverslag zal De Slag Bij Blauwbrug verschijnen. Verras uw vrienden!) opeens ook iedereen muziek moet kunnen maken. De terreur van het eenmans-orkest. U kent ze wel, die geluidshobbyisten die in het weekeinde met een volledig op de automatische piloot lopend keyboard vriend en kennissen verbazen. "Hoor. dit is het geluid van een Zwitserse Koebel, de sample dan"
Zoiets vond ik gisteren ook gebeuren. Dat je aan deze waanzin meedoet, dat vind ik al tot daar aan toe. Maar dan ook nog tijdens het opnemen van deze dwangarbeid helemaal de sfeer van The Making Of. gaan staan uitstralen, dat is te erg. Dan vind ik Frans Bauer wel weer helemaal de goede spirit hebben. Die spaart nog steeds, met het succes in Duitsland er ook nog bij, voor een badkamer voor zijn ouders. Frans slaapt en huilt gewoon nog achter in de caravan. "Frans, eten" Niets geen romantiek.
Erg mooi ingezongen overigens, vooral door Mona, die dacht ik het slotstuk van Les Miserables zong over de melodie van Tol Hansen heen.
Maurice had weer meer de dictie van iemand die met een koptelefoon op, in een winkel, op orkaankracht aan je uit wil leggen Dat Het Mooie Muziek Is, Hier Moet je Horen!!!
We hebben het Godzijdank achter de rug.
Ik vond het ook goed dat Willem en Ruud gisteren nu ook eens Maurice mee lieten praten over Grote Mensen Dingen. Goede bijdrage ook van hem.
"Bart heeft het hart op de goede plaats, hoor, echt waar" Wat wens ik die jongen inmiddels een jarenlange oud-aboriginal afstraffing toe, namelijk het in 1 huis zitten met 7 drachtige kangoeroes. Als kijkspel ook heel aantrekkelijk, lijkt me.
Ik vind ook van alles van Bart.Ik word een beetje weemoedig van hem.
Onpeilbaar leed draagt die jongen uit. Al het verzamelde leed van jongens van 16 die op de camping vroeger eerst leerden tongen op hun bovenarm, om er tijdens de disco achter de komen dat deze avond weer niets meer op ging brengen dan een zuur ruikende huid. De hunkering.
Tijdens een dropping 47 kilometer, gekweld romantisch kijkend, naast dat 1e leuke meisje blijven lopen. Ze moet om je lachen. Dit alles heeft Bart in zich. Sabine in zijn armen en toch steeds die eenzame jongen die het eigenlijk niet kan geloven.
Ik word er bijna poëtisch van. Snel stukje Ruud. "Weet jij dat tongen, het zeg maar achter in de huig plaatsen van je tong, dat dat in China als een compliment aan de kok wordt gezien. Dan zeg je eigenlijk "potverdikkie genoten!! Of bij de kok een boer in zijn mondholte laten, zoiets was het, kan ook, nou ja, dat je lekker gegeten hebt, hé"
Ik vond de stilte na Mona's opmerking dat het niets uit moet maken dat je twee weken later bent gekomen wel onheilspellend lang. "De neten, jij doordesemt bakkerskind" zag je ze alleen denken, alleen mischien Ruud niet die zich verpoost met haar lillende vlees. Die heeft de laatste dagen opeens een hoop voor te doen vlak achter haar.
Was het weer even voor vandaag, morgen meer.
<< Home