Ruzie in ondergoed en meer
15 oktober 1999
Ben ik weer. Op 1 of andere manier lucht dit op, mijn gemengde gevoelens in deze nieuwsgroep plempen. Neem het mij maar niet kwalijk.
Eerst even over Bianca. Die heeft een paar opmerkelijke persoonsveranderingen ondergaan de laatste weken. Een beeld dat nog steeds op mijn netvlies staat geëtst is de gezichtsuitdrukking in het introductiefilmpje toen ze, godbetert ook nog in slowmotion, in een strakke rubber jurk de catwalk van een plaatselijke boetiek betrad. “Uitslovertje ben jij” dacht ik.
Maar nu na drie weken is de glamour er wel een beetje af bij haar. Die zit mentaal echt op een zwaar hellend vlak. Ik zie haar nog staan, enkele weken geleden, frontaal in de camera komen melden, terwijl je op de achtergrond de in vijfkwartsmaat op de gitaar geroegde padvinderakkoorden van Ruud hoort, dat dit niet helemaal haar “cup of tea was, maar ja” en amper twee weken later staat ze, na het door Mona gebrachte nieuws van Ruud zijn populariteit met die perkamenten kop van haar bloedserieus mee te brainstormen wat er op “reet” rijmt. Martin , de levende hondenfluit, wordt overigens node gemist bij het vertolken van een 2e stem.
Wat een treurnis trouwens, dat lied. Dat steeds het angstaanjagende hoofd van Tol Hansen voor mijn geestesoog verschijnt is al erg genoeg. Zelden een man gezien die zo weinig raad wist met zijn ledematen als deze Zingende Alcoholicus. Maar 6 volwassen mensen kreunend van creativiteit met coupletten over poes en douche aan horen komen is ontluisterend.
Vanavond gekeken en erg veel plezier gehad om Ruud, vooral tijdens de ruzie. Ik dacht even, die gaat een verhaal vertellen over een Maori-stam waar de mensen door grappen te vertellen eigenlijk laten zien hoe verdrietig ze zijn , dat kennen wij niet joh, hier, hé, enz enz, maar het ging allemaal even te rap voor hem.
Na het gooien van de kip begon ik bijna terug te verlangen naar de Amsterdamse Humor. Het “kip gooien” kunnen we met een gerust hart scharen in de categorie Voetbalhumor, die ook verder niemand begrijpt. Het gaat meestal om afgeknipte stropdassen, shampooflesjes vol urineren, moorkoppen vullen met scheerschuim of iemands linkerschoen verbranden, dat soort subtiliteiten.
Gevorderden drukken bitterballen uit op het jasje van de voorzitter. Verder nier erg relevant hier, maar is wel mijn favoriete rubriek, persoonlijke vragen aan voetballers in de Voetbal International. Al jaren dezelfde antwoorden. Favoriete boek: De
ontvoering van Freddy Heineken. Favoriete gerecht: Babi Pangkang. Mooiste vrouw: mijn vriendin. Van een ontwapenende schoonheid.
Heel mooi vind ik tevens Sabine, die iets als “steilister” wil doen in de t.v. wereld. De droom van 1000-en vrouwen om ooit nog “iets met make-up voor de televisie te doen”. Voor straf achtereenvolgens Chiel Montagne, Sjakie Schram en Dick Passchier late stylen, dat zal ze leren. Waar komt die romantiek toch vandaan? Ik begrijp daar helemaal niets van. Voor 60 figuranten in de snijdende kou een broodje ham uitserveren heet Assistant Low Budget Food Supplies Supervisor. De magie van de televisie.
Mona ziet er uit alsof er een verfbom in haar gezicht is ontploft en gaat waarschijnlijk door voor “een subtiel, hedendaags opgemaakte vrouw” maar alles beter dan De Wandelende Dood die Karin gisteravond tijdens de ruzie stond uit te beelden. Een Verschijning in een deuropening, niet meer en niet minder. Geen partij voor Sabine.
Wel een fantastich gezicht, ruzie in ondergoed. Het werkte een beetje op mijn lachspieren. Die gekwelde koppen en gedebiteerde levenwijsheden verloren veel van hun lading in deze John Lanting setting. Als in een blijspel kwam Bianca ook precies op het goede moment met de verkeerde kleding min of meer uit een kast vallen tijdens de ruzie. Heel serieus over de wereldvrede spreken met een paar tijgerpantoffels aan, die kant ging het op.
Je mag het natuurlijk niet denken, maar volgens mij balanceert Karin een denkbeeldige warme balzak van Maurice op haar voorhoofd als ze de oefening met het ei doet. Volledige vervoering zag ik vanavond.
Voorspellingen voor de komende dagen: Iedereen hangt aan Ruuds lippen als hij vol vuur verhaalt over een in Friesland opgegraven Pigmee van een meter of twee die, en dat had een CO2 sporentest uitgewezen, op het moment van begraven 47 dagen niet was klaargekomen.
Tevens zal Ruud ongevraagd uitvoerige uitleg geven over het paringsgedrag van de Gevlekte Miesgasser, een klein zoogdier uit Australië (Maurice: “Had ik jullie al bijgepraat over die reis naar Australié”) en zal hij, zogenaamd zoekend naar een pakje melk in de ijskast, betrapt worden met zijn gezwollen Brabantse Roede in een stuk kipfilet.
Was het weer voor vandaag. Morgen meer.
Groeten
Nico
Ben ik weer. Op 1 of andere manier lucht dit op, mijn gemengde gevoelens in deze nieuwsgroep plempen. Neem het mij maar niet kwalijk.
Eerst even over Bianca. Die heeft een paar opmerkelijke persoonsveranderingen ondergaan de laatste weken. Een beeld dat nog steeds op mijn netvlies staat geëtst is de gezichtsuitdrukking in het introductiefilmpje toen ze, godbetert ook nog in slowmotion, in een strakke rubber jurk de catwalk van een plaatselijke boetiek betrad. “Uitslovertje ben jij” dacht ik.
Maar nu na drie weken is de glamour er wel een beetje af bij haar. Die zit mentaal echt op een zwaar hellend vlak. Ik zie haar nog staan, enkele weken geleden, frontaal in de camera komen melden, terwijl je op de achtergrond de in vijfkwartsmaat op de gitaar geroegde padvinderakkoorden van Ruud hoort, dat dit niet helemaal haar “cup of tea was, maar ja” en amper twee weken later staat ze, na het door Mona gebrachte nieuws van Ruud zijn populariteit met die perkamenten kop van haar bloedserieus mee te brainstormen wat er op “reet” rijmt. Martin , de levende hondenfluit, wordt overigens node gemist bij het vertolken van een 2e stem.
Wat een treurnis trouwens, dat lied. Dat steeds het angstaanjagende hoofd van Tol Hansen voor mijn geestesoog verschijnt is al erg genoeg. Zelden een man gezien die zo weinig raad wist met zijn ledematen als deze Zingende Alcoholicus. Maar 6 volwassen mensen kreunend van creativiteit met coupletten over poes en douche aan horen komen is ontluisterend.
Vanavond gekeken en erg veel plezier gehad om Ruud, vooral tijdens de ruzie. Ik dacht even, die gaat een verhaal vertellen over een Maori-stam waar de mensen door grappen te vertellen eigenlijk laten zien hoe verdrietig ze zijn , dat kennen wij niet joh, hier, hé, enz enz, maar het ging allemaal even te rap voor hem.
Na het gooien van de kip begon ik bijna terug te verlangen naar de Amsterdamse Humor. Het “kip gooien” kunnen we met een gerust hart scharen in de categorie Voetbalhumor, die ook verder niemand begrijpt. Het gaat meestal om afgeknipte stropdassen, shampooflesjes vol urineren, moorkoppen vullen met scheerschuim of iemands linkerschoen verbranden, dat soort subtiliteiten.
Gevorderden drukken bitterballen uit op het jasje van de voorzitter. Verder nier erg relevant hier, maar is wel mijn favoriete rubriek, persoonlijke vragen aan voetballers in de Voetbal International. Al jaren dezelfde antwoorden. Favoriete boek: De
ontvoering van Freddy Heineken. Favoriete gerecht: Babi Pangkang. Mooiste vrouw: mijn vriendin. Van een ontwapenende schoonheid.
Heel mooi vind ik tevens Sabine, die iets als “steilister” wil doen in de t.v. wereld. De droom van 1000-en vrouwen om ooit nog “iets met make-up voor de televisie te doen”. Voor straf achtereenvolgens Chiel Montagne, Sjakie Schram en Dick Passchier late stylen, dat zal ze leren. Waar komt die romantiek toch vandaan? Ik begrijp daar helemaal niets van. Voor 60 figuranten in de snijdende kou een broodje ham uitserveren heet Assistant Low Budget Food Supplies Supervisor. De magie van de televisie.
Mona ziet er uit alsof er een verfbom in haar gezicht is ontploft en gaat waarschijnlijk door voor “een subtiel, hedendaags opgemaakte vrouw” maar alles beter dan De Wandelende Dood die Karin gisteravond tijdens de ruzie stond uit te beelden. Een Verschijning in een deuropening, niet meer en niet minder. Geen partij voor Sabine.
Wel een fantastich gezicht, ruzie in ondergoed. Het werkte een beetje op mijn lachspieren. Die gekwelde koppen en gedebiteerde levenwijsheden verloren veel van hun lading in deze John Lanting setting. Als in een blijspel kwam Bianca ook precies op het goede moment met de verkeerde kleding min of meer uit een kast vallen tijdens de ruzie. Heel serieus over de wereldvrede spreken met een paar tijgerpantoffels aan, die kant ging het op.
Je mag het natuurlijk niet denken, maar volgens mij balanceert Karin een denkbeeldige warme balzak van Maurice op haar voorhoofd als ze de oefening met het ei doet. Volledige vervoering zag ik vanavond.
Voorspellingen voor de komende dagen: Iedereen hangt aan Ruuds lippen als hij vol vuur verhaalt over een in Friesland opgegraven Pigmee van een meter of twee die, en dat had een CO2 sporentest uitgewezen, op het moment van begraven 47 dagen niet was klaargekomen.
Tevens zal Ruud ongevraagd uitvoerige uitleg geven over het paringsgedrag van de Gevlekte Miesgasser, een klein zoogdier uit Australië (Maurice: “Had ik jullie al bijgepraat over die reis naar Australié”) en zal hij, zogenaamd zoekend naar een pakje melk in de ijskast, betrapt worden met zijn gezwollen Brabantse Roede in een stuk kipfilet.
Was het weer voor vandaag. Morgen meer.
Groeten
Nico
<< Home