Theatraal Gebaar in Blauw en Wit
En voort gaan wij weer.
Ik zag in de aanloop naar Big Brother vanavond dat Veronica de smaak van de real life soap flink te pakken heeft.
"Casino" moeten wij ons op verheugen, een fascinerend kijkje in de keuken van de wereld die casino heet. Te verwachten projecten in de toekomst: dagelijks docudrama over gebaksafdeling in Hema en indringend live drama over een autowasserette.
Fijne aflevering vanavond vond ik. Beetje van dik hout zaagt men planken ( de gelijknamige band heeft overigens minstens voor de komende 50 jaar de lelijkste zin ooit gezongen in een Nederlands lied op haar conto: "Het is oké als je soms de fout in gaat". Als het aan mij ligt verboden voortaan in het betere Nederlandse Lied, de volgende woorden: "Verantwoordelijkheid", "consequentie" en alles dat begint met "een stukje.")
Het deed Ruud zichtbaar goed, vanavond, alleen al het praten over frutjes, prutjes en fotsjes. Ik weet zeker dat Ruud des nachts het multifunctionele stuk kipfilet uit 1 van mijn eerdere stukken zachtjes kneed met zijn bonkige vingers.
Aandoenlijk vond ik toch ook Maurice, die vanavond, opblijfavond, in zijn pyjama iets langer bij de volwassenen mocht blijven zitten, ook toen het over beharing ging. Prachtig vond hij het, al die rijpe verhalen over beharing op het gezicht en zelfs op andere plekken. Hij verheugt zich er met volle teugen op! Nooit meer met gym iets later douchen dan de rest van de jongens!
Ruud zag je vanavond overigens een ontdekking doen. Die had de hele tijd begrepen dat Bart zijn pielemoosje Shake-Speer noemde en die kwam er nu pas achter dat het hier gaat om een schrijver.
Bianca was erg goed bezig vanavond, toegegeven. Heel scherpe observaties weer, in de slaapkamer. Qua gevoelsbeleving dan, bedoel ik. Heeft haar plekje in de groep gevonden, me dunkt. Gordelroos van ellende krijg ik van haar. Kan er bijna niet meer naar kijken. Twee mannen praten over voetbal en dan zogenaamd gehoor gevend aan een Surrealistische Vibratie, met zelfs af en toe wat afstand nemen tot het kunstwerk, een deurpost gaan staan schilderen. Ik schreeuwde van ellende maar wat titels naar het scherm: "Geen familie bij uitgang 1999" , "Voorstudie van Verloren Vriendschap", "Water naar de Zee, Middelburg, 1923" en "Theatraal Gebaar in Blauw en Wit".
Ja, het is een zegen voor de overige bewoners samen te mogen leven met een van intelligentie en creativiteit barstende Homo Universalis als Bianca. Haar plafondschildering nog te vervaardigen in week 44, twee weken voor haar aangrijpende afvoering in dwangbuis, deze wandschildering, getiteld "Omgekeerd Wereldbeeld Voor Eigen Gebruik" zal een bedevaartsoord worden. Bianca geeft op dit moment inhoud aan het leven van de Big Brother bewoners.
Ruud ging vanavond nog net niet zo ver dat hij voorstelde om de lichamen van de andere bewoners iedere avond te controleren op groeiende moedervlekjes. "Geen probleem, joh". Wel een briljant opgebouwd verhaal. Er kan niemand in Nederland beeldender vertellen over het afschrapen van huid en stukken vlees uit het bovenbeen hakken dan Ruud.
Alsof mijn schedel door hem werd gelicht, zo beleefde ik zijn verhaal. Opvallend was vanavond dat Maurice na dit verhaal voor de verandering eens niet iemand kende die net weer een iets bloedender vlekje had gehad.
Jammer dat het koord voor de weekopdracht zo laag gespannen is. Dat soort dingen lijken me net het zout in de pap, hoe ga je in een groep om met een bekkenbreuk en hoe overtuig je Ruud er van dat zoiets niet overgaat met zachtjes masseren?
Ruud zal deze week ook met de theorie komen dat, om tot een optimale prestatie te komen bij de korfbalopdracht, er uitsluitend nog gemengd moet worden gedoucht, "net als die meiden van het volleybal, hé, jongen, die worden iedere ochtend potverdikke door die coach, hoe heet ie, met die krullen, keihard met een natte voetbal op hun rug getrapt, voor de weerstand hè, de spirit in de groep verhogen. dan is dit peanuts hier joh. Ze moeten ook zelf die netten punniken, ieder week weer, ga er maar aan staan joh, maar geen onvertogen woord want je wilt winnen, dat is de code"
Nu heb ik even geen gevoelsbeleving meer qua schrijven. Ik moet zo direct weer helemaal opnieuw een plek in deze groep zoeken. En dat is best moeilijk, qua mens dan.
Ik zag in de aanloop naar Big Brother vanavond dat Veronica de smaak van de real life soap flink te pakken heeft.
"Casino" moeten wij ons op verheugen, een fascinerend kijkje in de keuken van de wereld die casino heet. Te verwachten projecten in de toekomst: dagelijks docudrama over gebaksafdeling in Hema en indringend live drama over een autowasserette.
Fijne aflevering vanavond vond ik. Beetje van dik hout zaagt men planken ( de gelijknamige band heeft overigens minstens voor de komende 50 jaar de lelijkste zin ooit gezongen in een Nederlands lied op haar conto: "Het is oké als je soms de fout in gaat". Als het aan mij ligt verboden voortaan in het betere Nederlandse Lied, de volgende woorden: "Verantwoordelijkheid", "consequentie" en alles dat begint met "een stukje.")
Het deed Ruud zichtbaar goed, vanavond, alleen al het praten over frutjes, prutjes en fotsjes. Ik weet zeker dat Ruud des nachts het multifunctionele stuk kipfilet uit 1 van mijn eerdere stukken zachtjes kneed met zijn bonkige vingers.
Aandoenlijk vond ik toch ook Maurice, die vanavond, opblijfavond, in zijn pyjama iets langer bij de volwassenen mocht blijven zitten, ook toen het over beharing ging. Prachtig vond hij het, al die rijpe verhalen over beharing op het gezicht en zelfs op andere plekken. Hij verheugt zich er met volle teugen op! Nooit meer met gym iets later douchen dan de rest van de jongens!
Ruud zag je vanavond overigens een ontdekking doen. Die had de hele tijd begrepen dat Bart zijn pielemoosje Shake-Speer noemde en die kwam er nu pas achter dat het hier gaat om een schrijver.
Bianca was erg goed bezig vanavond, toegegeven. Heel scherpe observaties weer, in de slaapkamer. Qua gevoelsbeleving dan, bedoel ik. Heeft haar plekje in de groep gevonden, me dunkt. Gordelroos van ellende krijg ik van haar. Kan er bijna niet meer naar kijken. Twee mannen praten over voetbal en dan zogenaamd gehoor gevend aan een Surrealistische Vibratie, met zelfs af en toe wat afstand nemen tot het kunstwerk, een deurpost gaan staan schilderen. Ik schreeuwde van ellende maar wat titels naar het scherm: "Geen familie bij uitgang 1999" , "Voorstudie van Verloren Vriendschap", "Water naar de Zee, Middelburg, 1923" en "Theatraal Gebaar in Blauw en Wit".
Ja, het is een zegen voor de overige bewoners samen te mogen leven met een van intelligentie en creativiteit barstende Homo Universalis als Bianca. Haar plafondschildering nog te vervaardigen in week 44, twee weken voor haar aangrijpende afvoering in dwangbuis, deze wandschildering, getiteld "Omgekeerd Wereldbeeld Voor Eigen Gebruik" zal een bedevaartsoord worden. Bianca geeft op dit moment inhoud aan het leven van de Big Brother bewoners.
Ruud ging vanavond nog net niet zo ver dat hij voorstelde om de lichamen van de andere bewoners iedere avond te controleren op groeiende moedervlekjes. "Geen probleem, joh". Wel een briljant opgebouwd verhaal. Er kan niemand in Nederland beeldender vertellen over het afschrapen van huid en stukken vlees uit het bovenbeen hakken dan Ruud.
Alsof mijn schedel door hem werd gelicht, zo beleefde ik zijn verhaal. Opvallend was vanavond dat Maurice na dit verhaal voor de verandering eens niet iemand kende die net weer een iets bloedender vlekje had gehad.
Jammer dat het koord voor de weekopdracht zo laag gespannen is. Dat soort dingen lijken me net het zout in de pap, hoe ga je in een groep om met een bekkenbreuk en hoe overtuig je Ruud er van dat zoiets niet overgaat met zachtjes masseren?
Ruud zal deze week ook met de theorie komen dat, om tot een optimale prestatie te komen bij de korfbalopdracht, er uitsluitend nog gemengd moet worden gedoucht, "net als die meiden van het volleybal, hé, jongen, die worden iedere ochtend potverdikke door die coach, hoe heet ie, met die krullen, keihard met een natte voetbal op hun rug getrapt, voor de weerstand hè, de spirit in de groep verhogen. dan is dit peanuts hier joh. Ze moeten ook zelf die netten punniken, ieder week weer, ga er maar aan staan joh, maar geen onvertogen woord want je wilt winnen, dat is de code"
Nu heb ik even geen gevoelsbeleving meer qua schrijven. Ik moet zo direct weer helemaal opnieuw een plek in deze groep zoeken. En dat is best moeilijk, qua mens dan.
<< Home