Gebakken judasjes met brutussaus
Ze grijpen me flink bij mijn strot, de afleveringen van de laatste dagen. Dit zit wel weer heel dicht aan tegen het oorspronkelijke idee. Gekooide dieren, overlevingsinstinct, verborgen agenda's en vooral dodelijke naïviteit. Van Ruud.
Ik kon er vanavond bijna niet naar kijken. Het had helemaal de dramatiek van een klassiek toneelstuk. Die bijna slotscène, Ruud en Willem in het bad. Ik dacht: nu gaat Willem zijn voet uit het water tillen en Ruud vlijt zijn wang er tegenaan. Er is geen fijner mens op aarde dan Willem, want hij verdeelt en heerst. Ik vind de totaal psychotische anti-Willem stemming wat bedenkelijke trekjes krijgen, vooral de fanaticiteit waarmee een en ander geuit wordt, maar echt een fijne jongen lijkt het me niet.
Veel duidelijker dan Ruud het vanavond in het bad formuleerde, zijn "een maatje verraad je niet" verhaal, kon toch bijna niet. Wim Kok die voor het jeugdjournaal het begrip vriendjespolitiek uitlegt. Maar nee, Ruud begrijpt het niet. Willem legt het nog één keer uit. Vijf minuten later, na wat gewapper met virtueel geld en wat gekweld het hoofd in de nek leggen is Ruud om. Een moordgozer, Willem. Afspraak staat. Ze eten in januari door Willem gebakken Judasjes overgoten met Brutussaus.
Sterk in Ruuds nadeel was dat Willem in bad de witte coltrui niet draagt, die hij normaal gesproken als een gebreide witwollen voorhuid gebruikt om zich schielijk in terug trekken. Op één of andere manier moet ik steeds aan zo'n Moreen denken, een blazende, voordurend schijnaanvalletjes op hulpeloze voorbijgangers uitvoerende slangachtige vis, die zich met ongeveer de uitdrukking van Willem ook weer als een elastiek in een rotsspleet laat verdwijnen. Het is wel fantastisch om naar te kijken.
Toegegeven. Het lijkt mij, als eenvoudige observant, dat Willem na vanavond geen enkele kans meer maakt op de eindoverwinning. Voorts ben ik van mening dat de manier waarop morgen de uitzending is gemonteerd van doorslaggevende betekenis gaat zijn voor de uiteindelijke uitslag. Ik voel, in tegenstelling tot gisteren, toch weer dat het opeens zomaar weer om kan slaan en Karin er uit vliegt i.p.v. Ruud. Bart is de zekere winnaar aan het eind.
Iets minder vond ik het dat er nu ook in het geïsoleerde BB huis zomaar vanuit het niets, tegelijkertijd met de rest van Body-Nederland, het absurde fenomeen Tae Bo in de armen wordt gesloten. Kan iemand voor mij al die Tae Bo mensen op Oud Tasmaanse wijze eens ongenadig hard in de onderbuik schoppen als ze hun nieuwe levensfilosofie voor F35,- gulden in het uur voor een bruin geschminkte leraar, net terug uit Amerika, dus een goede, staan te praktiseren?
Houdt het nooit op, dat gelul. Kunnen wij die hele gezondheids-bodycultuur nu eens niet een keer voor een paar jaartjes overslaan. Geen six packs vlak boven de Calvin Klein onderbroek, maar gewoon weder eens ouderwets tien diepe kniebuigingen, en bij de 9e buiging een daverende wind laten, waardoor de hele familie blauw ligt van het lachen. Schept saamhorigheid. Weg met die semi-permeabele absorberende dryfit pakken.
Meer met vuilniszakken om trainen. Knisperend als een zak Croky in één rondje Vondelpark 17 liter vocht kwijtraken. Nico Dijkshoorn pleit voor een volkomen tegengestelde Tae Bo beweging. Juist niet een integratie van boksen en fitness. Laten wij Mohamed Ali weer als rolmodel nemen en trillend als een vlinder onze oefeningen doen. Ouderwetse saamhorigheid in een slecht verlichte gymzaal, daar moeten we weer naar toe. Lachen als er weer iemand onverhoeds zo'n loodzware bruine poefachtige bal in zijn nek krijgt. Na de les alle toestellen in een hoek, zeil er overheen en daarna in een kantine zitten met lollige spreuken aan de wand. Moeten jullie eens kijken hoe gezellig dat is, en denk er dan maar aan dat Ome
Nico dat altijd al gezegd heeft.
Het piepschuim, de functie daar van, ging even aan me voorbij. Ze hadden het over "het koud aan laten voelen door ijsblokjes in gaatjes te doen" Ik werd er een beetje bang van. Er zal toch niet weer een voorspelling van mij uitkomen, de 9 ½ weeks beschouwing. Graag wel onder water, als het zover komt, het ijs in lichaamholten duwen.
Twijfelde ook weer een beetje vanavond. Hoorde u het Ruud ook zeggen?
Letterlijk: "Ik heb zoveel mogelijk geprobeerd om mezelf te spelen".
Verspreking? Ik weet het niet. Als ik eerlijk ben, ja, laat ik eens eerlijk zijn, we maken er bekentenislectuur van, een nieuw genre, als het u mij vraagt, mes op de keel, wie wil je dat er wint zeg ik toch Ruud. Gevoelsmatig. Wil het niet te rationeel benaderen. Ondanks alle twijfel en ergernissen, vind ik deze vogel toch het aardigste. Als u dat al ene hol kan schelen.
Laten wij, in dit toch alle kanten opvliegend stuk, naar aanleiding van de ontbijtscène nog eens een mooi gedicht citeren.
Van Cees Buddingh dit keer, omdat het zo mooi de situatie beschrijft.
Komt ie.
Pluk de dag
vanochtend na het ontbijt
Ontdekte ik, door mijn verstrooidheid
Dat het deksel van een middelgroot potje marmite
(het 4 oz net formaat)
precies past op een klein potje heinz sandwich spread
natuurlijk heb ik toen meteen geprobeerd
of het sandwich spread-dekseltje
ook op het marmite-potje paste
en jawel hoor: het paste eveneens.
En nog één, op straffe van verbanning van Internet. Om Ruud een hart onder de riem te steken. Ook van Cees Buddingh. Komt ie.
Zeer vrij naar het Chinees
de zon komt op. De zon gaat onder.
langzaam telt de oude boer zijn kloten.
Ik kon er vanavond bijna niet naar kijken. Het had helemaal de dramatiek van een klassiek toneelstuk. Die bijna slotscène, Ruud en Willem in het bad. Ik dacht: nu gaat Willem zijn voet uit het water tillen en Ruud vlijt zijn wang er tegenaan. Er is geen fijner mens op aarde dan Willem, want hij verdeelt en heerst. Ik vind de totaal psychotische anti-Willem stemming wat bedenkelijke trekjes krijgen, vooral de fanaticiteit waarmee een en ander geuit wordt, maar echt een fijne jongen lijkt het me niet.
Veel duidelijker dan Ruud het vanavond in het bad formuleerde, zijn "een maatje verraad je niet" verhaal, kon toch bijna niet. Wim Kok die voor het jeugdjournaal het begrip vriendjespolitiek uitlegt. Maar nee, Ruud begrijpt het niet. Willem legt het nog één keer uit. Vijf minuten later, na wat gewapper met virtueel geld en wat gekweld het hoofd in de nek leggen is Ruud om. Een moordgozer, Willem. Afspraak staat. Ze eten in januari door Willem gebakken Judasjes overgoten met Brutussaus.
Sterk in Ruuds nadeel was dat Willem in bad de witte coltrui niet draagt, die hij normaal gesproken als een gebreide witwollen voorhuid gebruikt om zich schielijk in terug trekken. Op één of andere manier moet ik steeds aan zo'n Moreen denken, een blazende, voordurend schijnaanvalletjes op hulpeloze voorbijgangers uitvoerende slangachtige vis, die zich met ongeveer de uitdrukking van Willem ook weer als een elastiek in een rotsspleet laat verdwijnen. Het is wel fantastisch om naar te kijken.
Toegegeven. Het lijkt mij, als eenvoudige observant, dat Willem na vanavond geen enkele kans meer maakt op de eindoverwinning. Voorts ben ik van mening dat de manier waarop morgen de uitzending is gemonteerd van doorslaggevende betekenis gaat zijn voor de uiteindelijke uitslag. Ik voel, in tegenstelling tot gisteren, toch weer dat het opeens zomaar weer om kan slaan en Karin er uit vliegt i.p.v. Ruud. Bart is de zekere winnaar aan het eind.
Iets minder vond ik het dat er nu ook in het geïsoleerde BB huis zomaar vanuit het niets, tegelijkertijd met de rest van Body-Nederland, het absurde fenomeen Tae Bo in de armen wordt gesloten. Kan iemand voor mij al die Tae Bo mensen op Oud Tasmaanse wijze eens ongenadig hard in de onderbuik schoppen als ze hun nieuwe levensfilosofie voor F35,- gulden in het uur voor een bruin geschminkte leraar, net terug uit Amerika, dus een goede, staan te praktiseren?
Houdt het nooit op, dat gelul. Kunnen wij die hele gezondheids-bodycultuur nu eens niet een keer voor een paar jaartjes overslaan. Geen six packs vlak boven de Calvin Klein onderbroek, maar gewoon weder eens ouderwets tien diepe kniebuigingen, en bij de 9e buiging een daverende wind laten, waardoor de hele familie blauw ligt van het lachen. Schept saamhorigheid. Weg met die semi-permeabele absorberende dryfit pakken.
Meer met vuilniszakken om trainen. Knisperend als een zak Croky in één rondje Vondelpark 17 liter vocht kwijtraken. Nico Dijkshoorn pleit voor een volkomen tegengestelde Tae Bo beweging. Juist niet een integratie van boksen en fitness. Laten wij Mohamed Ali weer als rolmodel nemen en trillend als een vlinder onze oefeningen doen. Ouderwetse saamhorigheid in een slecht verlichte gymzaal, daar moeten we weer naar toe. Lachen als er weer iemand onverhoeds zo'n loodzware bruine poefachtige bal in zijn nek krijgt. Na de les alle toestellen in een hoek, zeil er overheen en daarna in een kantine zitten met lollige spreuken aan de wand. Moeten jullie eens kijken hoe gezellig dat is, en denk er dan maar aan dat Ome
Nico dat altijd al gezegd heeft.
Het piepschuim, de functie daar van, ging even aan me voorbij. Ze hadden het over "het koud aan laten voelen door ijsblokjes in gaatjes te doen" Ik werd er een beetje bang van. Er zal toch niet weer een voorspelling van mij uitkomen, de 9 ½ weeks beschouwing. Graag wel onder water, als het zover komt, het ijs in lichaamholten duwen.
Twijfelde ook weer een beetje vanavond. Hoorde u het Ruud ook zeggen?
Letterlijk: "Ik heb zoveel mogelijk geprobeerd om mezelf te spelen".
Verspreking? Ik weet het niet. Als ik eerlijk ben, ja, laat ik eens eerlijk zijn, we maken er bekentenislectuur van, een nieuw genre, als het u mij vraagt, mes op de keel, wie wil je dat er wint zeg ik toch Ruud. Gevoelsmatig. Wil het niet te rationeel benaderen. Ondanks alle twijfel en ergernissen, vind ik deze vogel toch het aardigste. Als u dat al ene hol kan schelen.
Laten wij, in dit toch alle kanten opvliegend stuk, naar aanleiding van de ontbijtscène nog eens een mooi gedicht citeren.
Van Cees Buddingh dit keer, omdat het zo mooi de situatie beschrijft.
Komt ie.
Pluk de dag
vanochtend na het ontbijt
Ontdekte ik, door mijn verstrooidheid
Dat het deksel van een middelgroot potje marmite
(het 4 oz net formaat)
precies past op een klein potje heinz sandwich spread
natuurlijk heb ik toen meteen geprobeerd
of het sandwich spread-dekseltje
ook op het marmite-potje paste
en jawel hoor: het paste eveneens.
En nog één, op straffe van verbanning van Internet. Om Ruud een hart onder de riem te steken. Ook van Cees Buddingh. Komt ie.
Zeer vrij naar het Chinees
de zon komt op. De zon gaat onder.
langzaam telt de oude boer zijn kloten.
<< Home