De navel van Maurice
Karin praat graag over Maurice zijn lichaam, al is het dan via dat van Bart. Ze zei het niet, maar je hoorde het wel. "Toch, Willem, toch, Bart heeft toch helemaal niet het lichaam van Maurice want die had, buk eens, hier een heel klein kuiltje, en daar mocht ik gesmolten ijsblokjes uit drinken, net als in 9 ½ weeks, en dat kan bij Bart helemaal niet. Vind je het vervelend als ik over het lichaam van Maurice praat? Ga nu weer eens staan. Doe je buik eens in en trek je bovenlip eens helemaal van je tanden af, dat je hem helemaal tegen je neus drukt net alsof je met 240 km per uur op een motor tegen de wind in rijdt en kijk nu eens scheel.
Ja, blijven staan, precies Maurice, blijven staan zo, dan ga ik snel mijn Chinese feestjurk aantrekken, die had ik altijd aan voordat hij me insmeerde met rijp fruit, ben zo terug.."
In hoeveel Nederlandse huiskamers zou er, na het zien van de film 9 ½ weeks, de laatste jaren op een bedroevend niveau gepielemuisd zijn met een video 8 en een emmer vochtig fruit. Je moet er maar niet aan denken, zwaarbehaarde mensen die zich struikelend, met de witte sok in de pijp hangend en dwars door vitrines met Leuke Woonideeen vallend uitkleden, strippen kan je het niet noemen, op "you can leave your hat on" in de uitvoering van Joe Cocker, de sympathieke Haarlemmer. En elkaars lichaamdelen daarna bevriezen met ijsblokjes. Zonder de goede belichting verliest dit ritueel volgens mij veel van zijn charme, maar waar heb ik het over.
Karin en Willem genieten er echt van, Bart tijdens het ontbijt doormidden zagen. Veranderen ze in zijn nabijheid in verongelijkte kassadames (Karin) of murmelende Friese Jaknikkers (Willem), aan de keukentafel, boven een fijn ontbijtje weten ze wel raad met hem. Het roddelen, daar gaat het nog niet eens om. Dat doet iedereen wel eens.
Maar het zichtbare, bijna orgastische plezier dat ze er aan beleven, dat stoort me nogal. Vooral Willem, die iedere plaagstoot, iedere uiterst traag gebeten gifwond, vergezeld doet gaan met een vreselijke grimas, het doet je bijna huiveren.
Roddelen herkennen op 3 kilometer afstand, het is vanaf vandaag mogelijk.
Ik was het niet helemaal met de stelling van Karin eens dat bij komische duo's de leukste automatisch de irritantste is. Ik wil hier onder andere wijzen op René van Vooren, de aangever in de Mounties, die je zeg maar al dood wenste als je hem op zag komen. Vertegenwoordigde de zo door mij gehate stelling dat humor per ons te koop is. Maakte er ook geen geheim van. Liep in Engeland één keer per jaar met een chagrijnige professionele kop en een chequeboekje grappen en grollen te kopen op de bekende Funnie Jokes and Laughabouts beurs.
Andere voorbeelden: Max van Mini. Hoe maak ik van een oogziekte mijn beroep. Verder ook heel erg: Frans van Dusschoten. Hij gaat heel hoog gillen dus André gaat zo een grap maken, even opletten, schat, dan kan jij zo die hikkende aanstekelijke lach lachen, want het wordt opgenomen voor de televisie.
Bart zat vanavond, aan tafel, de hoofdomvang van Willem te schatten. Is volledig van God los, Bart, en bouwt vannacht heel voorzichtig de duplo kerstboom om Willem heen. Willem, ook de lulligste niet moet drie dagen roerloos in de plastic kerker bivakkeren. Af en toe, als hij wat boter hoort sissen, houdt hij het niet meer en schreeuwt hij wat aanwijzingen: "met aanhangend water even blancheren".
Hoogtepunt wordt de roddelsessie tussen Karin en Willem, vanuit het hart van de boom. Prachtig in beeld gebracht, Willem op zijn tenen staand, met getuite lippen naar het randje van de bovenkant van de boom toe en alleen maar heel vaag
hoorbaar iets als het volgende "grbl, brgl ventje, zdrsl caravan, dagr zagb bewijzen aghlr krglb winnen"
Ik herkende er wel weer veel in, de kerstboomsessie. Verjaardag en 12 volwassen mannen direct op de knieeen om jouw racebaan van 14 meter in elkaar te zetten. "Beginnen met de bochten, jongens, altijd beginnen met de bochten" Rest van mannen zet expres eerst alle rechte stukken aan elkaar. Eerste mannen zoeken al beledigd weer het gezelschap van de vrouwen op. "Wat is er Peter"" Nee, niks joh, laat ze het zelf maar ontdekken, met die rechte stukken" Urenlang gerommel, en je weet het al na vijf minuten, zodirect hoor je de korte droge krak en morgen moet je weer met je vader naar de speelgoedwinkel, met de zo goed en zo kwaad als het nog ging aan elkaar gelijmde doos onder je arm om te klagen dat het verbindingsstuk, echt waar, waarom zouden we er om liegen, al gebroken in de doos zat.
Karin vond ik vanavond toch eigenlijk weer niet te harden. We kennen dit gedrag wel. Volledig kerstdiner van 5 gangen naar de gallemiesen, rauw konijn serveren en keiharde aardappelen en dan vreselijk hard gaan zitten lachen als er uitgelegd wordt wat het basisprincipe van "gaarkoken" is. "O, o, o wat ben ik een mal gekkie, dat moet mij gebeuren, ooooh, ik schaam me dood, hahahaha, ohhhh, echt!, ooooh, nee, niet te eten, hahahaha, voor 450,- in de vuilnisbak, hahahaha, kijk die gezichten nou!, dat heb ik !! Zonder water aardappels opzetten, hohohoho, nou nou nou, kostelijk, nee, niet te eten"
Dat werk. Lach het maar van je af, je onbenulligheid. Meestal ook type mensvrouw die tijdens belangrijke voetbalwedstrijd schijtlollige vragen formuleert, door de andere aanwezige vrouwmensen meestal met een daverende lach begroet. "Waarom dragen ze nou allemaal korte broekjes?"
Heb me voorgenomen, volgende keer, niet meer heel hard in een bankstel te gaan zitten knijpen of heel agressief haust toastjes doormidden te bijten, maar, in welk gezelschap dan ook, een nieuwe WK bal vol onder iemands hol te schoppen als de opmerking "waarom hollen ze nou steeds allemaal eerst de ene kant en dan de andere kant op" wordt geplaatst.
Geen genade.
Ja, blijven staan, precies Maurice, blijven staan zo, dan ga ik snel mijn Chinese feestjurk aantrekken, die had ik altijd aan voordat hij me insmeerde met rijp fruit, ben zo terug.."
In hoeveel Nederlandse huiskamers zou er, na het zien van de film 9 ½ weeks, de laatste jaren op een bedroevend niveau gepielemuisd zijn met een video 8 en een emmer vochtig fruit. Je moet er maar niet aan denken, zwaarbehaarde mensen die zich struikelend, met de witte sok in de pijp hangend en dwars door vitrines met Leuke Woonideeen vallend uitkleden, strippen kan je het niet noemen, op "you can leave your hat on" in de uitvoering van Joe Cocker, de sympathieke Haarlemmer. En elkaars lichaamdelen daarna bevriezen met ijsblokjes. Zonder de goede belichting verliest dit ritueel volgens mij veel van zijn charme, maar waar heb ik het over.
Karin en Willem genieten er echt van, Bart tijdens het ontbijt doormidden zagen. Veranderen ze in zijn nabijheid in verongelijkte kassadames (Karin) of murmelende Friese Jaknikkers (Willem), aan de keukentafel, boven een fijn ontbijtje weten ze wel raad met hem. Het roddelen, daar gaat het nog niet eens om. Dat doet iedereen wel eens.
Maar het zichtbare, bijna orgastische plezier dat ze er aan beleven, dat stoort me nogal. Vooral Willem, die iedere plaagstoot, iedere uiterst traag gebeten gifwond, vergezeld doet gaan met een vreselijke grimas, het doet je bijna huiveren.
Roddelen herkennen op 3 kilometer afstand, het is vanaf vandaag mogelijk.
Ik was het niet helemaal met de stelling van Karin eens dat bij komische duo's de leukste automatisch de irritantste is. Ik wil hier onder andere wijzen op René van Vooren, de aangever in de Mounties, die je zeg maar al dood wenste als je hem op zag komen. Vertegenwoordigde de zo door mij gehate stelling dat humor per ons te koop is. Maakte er ook geen geheim van. Liep in Engeland één keer per jaar met een chagrijnige professionele kop en een chequeboekje grappen en grollen te kopen op de bekende Funnie Jokes and Laughabouts beurs.
Andere voorbeelden: Max van Mini. Hoe maak ik van een oogziekte mijn beroep. Verder ook heel erg: Frans van Dusschoten. Hij gaat heel hoog gillen dus André gaat zo een grap maken, even opletten, schat, dan kan jij zo die hikkende aanstekelijke lach lachen, want het wordt opgenomen voor de televisie.
Bart zat vanavond, aan tafel, de hoofdomvang van Willem te schatten. Is volledig van God los, Bart, en bouwt vannacht heel voorzichtig de duplo kerstboom om Willem heen. Willem, ook de lulligste niet moet drie dagen roerloos in de plastic kerker bivakkeren. Af en toe, als hij wat boter hoort sissen, houdt hij het niet meer en schreeuwt hij wat aanwijzingen: "met aanhangend water even blancheren".
Hoogtepunt wordt de roddelsessie tussen Karin en Willem, vanuit het hart van de boom. Prachtig in beeld gebracht, Willem op zijn tenen staand, met getuite lippen naar het randje van de bovenkant van de boom toe en alleen maar heel vaag
hoorbaar iets als het volgende "grbl, brgl ventje, zdrsl caravan, dagr zagb bewijzen aghlr krglb winnen"
Ik herkende er wel weer veel in, de kerstboomsessie. Verjaardag en 12 volwassen mannen direct op de knieeen om jouw racebaan van 14 meter in elkaar te zetten. "Beginnen met de bochten, jongens, altijd beginnen met de bochten" Rest van mannen zet expres eerst alle rechte stukken aan elkaar. Eerste mannen zoeken al beledigd weer het gezelschap van de vrouwen op. "Wat is er Peter"" Nee, niks joh, laat ze het zelf maar ontdekken, met die rechte stukken" Urenlang gerommel, en je weet het al na vijf minuten, zodirect hoor je de korte droge krak en morgen moet je weer met je vader naar de speelgoedwinkel, met de zo goed en zo kwaad als het nog ging aan elkaar gelijmde doos onder je arm om te klagen dat het verbindingsstuk, echt waar, waarom zouden we er om liegen, al gebroken in de doos zat.
Karin vond ik vanavond toch eigenlijk weer niet te harden. We kennen dit gedrag wel. Volledig kerstdiner van 5 gangen naar de gallemiesen, rauw konijn serveren en keiharde aardappelen en dan vreselijk hard gaan zitten lachen als er uitgelegd wordt wat het basisprincipe van "gaarkoken" is. "O, o, o wat ben ik een mal gekkie, dat moet mij gebeuren, ooooh, ik schaam me dood, hahahaha, ohhhh, echt!, ooooh, nee, niet te eten, hahahaha, voor 450,- in de vuilnisbak, hahahaha, kijk die gezichten nou!, dat heb ik !! Zonder water aardappels opzetten, hohohoho, nou nou nou, kostelijk, nee, niet te eten"
Dat werk. Lach het maar van je af, je onbenulligheid. Meestal ook type mensvrouw die tijdens belangrijke voetbalwedstrijd schijtlollige vragen formuleert, door de andere aanwezige vrouwmensen meestal met een daverende lach begroet. "Waarom dragen ze nou allemaal korte broekjes?"
Heb me voorgenomen, volgende keer, niet meer heel hard in een bankstel te gaan zitten knijpen of heel agressief haust toastjes doormidden te bijten, maar, in welk gezelschap dan ook, een nieuwe WK bal vol onder iemands hol te schoppen als de opmerking "waarom hollen ze nou steeds allemaal eerst de ene kant en dan de andere kant op" wordt geplaatst.
Geen genade.
<< Home