Een vleesboompje opzetten
Kijk dat willen we zien. Gekooide dieren.Typisch gedrag van de Almeerse Kneushoorn. Met elkander in goede harmonie brood kneden en bouwpakketjes in elkaar zetten terwijl de haat uit je oren druipt.
Wel één van de luguberste uitzendingen van de laatste drie maanden, wat mij betreft. Ruud, tijdens het eten van het dessert een bijzonder plastisch verhaal over vleesbomen. Ik dacht eerst dat ik hem verkeerd verstond, dat hij het over een nieuwe Ambachtelijke kroket uit Rotterdam had, mag ik van u een broodje Vleeschbomen met mosterd, maar nee, alsof hij het over de opening van een nieuw Nationaal Kraampark had. Vertelde over de geboorte van zijn dochter die achter een boom was blijven hangen. Ook in park topattractie. "Leid het kind langs de vleesboom en laat haar daarna dalen!". "Als u hier staat moet u nog 50 minuten wachten tot De 3d Ontsluitingsshow."
Niet meer doen, het woord vleesboom gebruiken. Zal wel met medische programma's te maken hebben, het wennen aan dit soort terminologie, maar ik visualiseer dat direct. Ik zie dan meteen zo'n enorme, in de buikholte vrolijk heen en weer schommelende boom van lillend vlees voor me. Daar is, en dat weet bijna niemand, indirect weer de term country uit voortgekomen, een soort van verbastering van cunt tree, een zeldzame aandoening aan de geslachtswegen, veel voorkomend iets ten zuiden van Nashville, waarbij vrouwen van cowboys na een draagtijd van 7 jaar bevallen van eikenboompje. En daar maken die mannen dan weer muziek bij.
Maar, ik bedoel te zeggen, vleestomaatje vind ik al op de rand zitten. Bestel ik altijd als "die grote tomaten", net zoals ik de appel Granny Smith, in mijn angst om het met 7 mensen vlak achter me verkeerd uit te spreken, "een kilo van die lekkere groene appels" noem. Goed voornemen in deze column: eerstvolgende keer als iemand voor mij bij de groenteman bij iedere bestelling van 16 gram groente zegt: ".. want ik ben maar alleen, ziet u", om daarna iedereen steeds smartelijk aan te kijken, die ga ik in het oor schreeuwen: "Zoek dan een partner, al doet u het alleen maar voor ons, ja!!!"
Ik vind de spanningen die de nominaties met zich mee brengen een zegen. Geweldig gedrag van Willem die werkelijk niet meer weet wat hij tegen wie ook alweer gezegd heeft over de ander. Zit in de problemen. Bart vind ik net iets te hard om helemaal niets lachen, de laatste dagen. Ontkenningsfase. Zit hem hard te knijpen, zeker weten. Ruud bedient, na het verkapte nieuws uit de brief van zijn vriendin dat zijn verhalen over wippen er ingaan als koek, zijn groep volgelingen, de Copuul Erers, op maat met heerlijke verhalen, als je er van houdt, over geram in de woestijn en het flossen met tepelhaar. Kan voor de komende weken niet meer stuk.
Het gekke is dat niet de door Ruud geschetste tiet mij aan het denken zette, maar vooral het zich in alle hevigheid aandienende beeld van die wezenloze kop van hem, tegen wat voor vrouwenborst dan ook. Deed mij verstarren van angst. Vanavond ook, toen hij met die tuinhandschoenen die dagboekkamer in kwam wandelen, dan deins ik automatisch achteruit. Deed me sterk denken aan het leger van wilsonbekwamen die tegenwoordig met een oranje vochtwerend vest des ochtend op een woonerf uit een bus worden gekieperd om tot vijf uur 's middags te gaan tuinieren. Staan regelmatig bij mij op een meter afstand, met alleen een raam tussen ons in, met 14 man uren mijn woonkamer in te kijken. Het Nieuwe Tuinieren, denk ik.
Een voordeel van in dat huis zitten is dat je de spullen van Ikea thuisbezorgd krijgt en niet zes uur in een steeds geladener sfeer met 400 andere wachtenden op je Billy boekenkasten moet zitten wachten in die ondergrondse afhaalruimtes van Ikea, waar men uitsluitend mensen in dienst neemt met de stofwisseling van een reptiel. Ik heb ooit eens een magazijnbediende in Ikea, terwijl hij iets voor mij haalde, een vlieg uit de lucht zien happen.
Maurice heeft denk ik de wildste theorieën waarom hij er uit moet en de anderen niet, maar vanavond zat het in 1 zinnetje. Ruud leest behulpzaam de gebruiksaanwijzing voor van de Houten Cockring en dan dat stemmetje uit die houten cirkel: "boortje van 8mm had ik al lang klaarliggen".
Veel te aardig die mensen. Direct die deksel er op spijkeren, naar binnen gaan en zeggen dat het hout 22 uur "uit moet werken".
Niet iets waar ik mij erg op verheug, de eerste beelden van Ruud als hij die rebirthing in de tuin gaat doen. Terug in de moederschoot. Wel blij dat Bianca er niet meer is, die eerst de hele tuin op aardstralen had moeten onderzoeken voor de precieze lokatie en het object waarschijnlijk "Uterus In Hout 1954"had genoemd. Leuk actueel cadeau ook wel. In combinatie met de garnalensalade rond de kerst en de door een vriendelijke bakker in de donderdagavond weggegeven bavarois, gegoten in de vorm van een vleesboom, goed voor minstens één dreigend sterfgeval.
Morgen fijn emoties. Maurice gaat er uit, denk ik en ik ben erg benieuwd naar de reacties in huis en op een wonderlijke manier ook benieuwd naar het interview met Wouters.
Wel één van de luguberste uitzendingen van de laatste drie maanden, wat mij betreft. Ruud, tijdens het eten van het dessert een bijzonder plastisch verhaal over vleesbomen. Ik dacht eerst dat ik hem verkeerd verstond, dat hij het over een nieuwe Ambachtelijke kroket uit Rotterdam had, mag ik van u een broodje Vleeschbomen met mosterd, maar nee, alsof hij het over de opening van een nieuw Nationaal Kraampark had. Vertelde over de geboorte van zijn dochter die achter een boom was blijven hangen. Ook in park topattractie. "Leid het kind langs de vleesboom en laat haar daarna dalen!". "Als u hier staat moet u nog 50 minuten wachten tot De 3d Ontsluitingsshow."
Niet meer doen, het woord vleesboom gebruiken. Zal wel met medische programma's te maken hebben, het wennen aan dit soort terminologie, maar ik visualiseer dat direct. Ik zie dan meteen zo'n enorme, in de buikholte vrolijk heen en weer schommelende boom van lillend vlees voor me. Daar is, en dat weet bijna niemand, indirect weer de term country uit voortgekomen, een soort van verbastering van cunt tree, een zeldzame aandoening aan de geslachtswegen, veel voorkomend iets ten zuiden van Nashville, waarbij vrouwen van cowboys na een draagtijd van 7 jaar bevallen van eikenboompje. En daar maken die mannen dan weer muziek bij.
Maar, ik bedoel te zeggen, vleestomaatje vind ik al op de rand zitten. Bestel ik altijd als "die grote tomaten", net zoals ik de appel Granny Smith, in mijn angst om het met 7 mensen vlak achter me verkeerd uit te spreken, "een kilo van die lekkere groene appels" noem. Goed voornemen in deze column: eerstvolgende keer als iemand voor mij bij de groenteman bij iedere bestelling van 16 gram groente zegt: ".. want ik ben maar alleen, ziet u", om daarna iedereen steeds smartelijk aan te kijken, die ga ik in het oor schreeuwen: "Zoek dan een partner, al doet u het alleen maar voor ons, ja!!!"
Ik vind de spanningen die de nominaties met zich mee brengen een zegen. Geweldig gedrag van Willem die werkelijk niet meer weet wat hij tegen wie ook alweer gezegd heeft over de ander. Zit in de problemen. Bart vind ik net iets te hard om helemaal niets lachen, de laatste dagen. Ontkenningsfase. Zit hem hard te knijpen, zeker weten. Ruud bedient, na het verkapte nieuws uit de brief van zijn vriendin dat zijn verhalen over wippen er ingaan als koek, zijn groep volgelingen, de Copuul Erers, op maat met heerlijke verhalen, als je er van houdt, over geram in de woestijn en het flossen met tepelhaar. Kan voor de komende weken niet meer stuk.
Het gekke is dat niet de door Ruud geschetste tiet mij aan het denken zette, maar vooral het zich in alle hevigheid aandienende beeld van die wezenloze kop van hem, tegen wat voor vrouwenborst dan ook. Deed mij verstarren van angst. Vanavond ook, toen hij met die tuinhandschoenen die dagboekkamer in kwam wandelen, dan deins ik automatisch achteruit. Deed me sterk denken aan het leger van wilsonbekwamen die tegenwoordig met een oranje vochtwerend vest des ochtend op een woonerf uit een bus worden gekieperd om tot vijf uur 's middags te gaan tuinieren. Staan regelmatig bij mij op een meter afstand, met alleen een raam tussen ons in, met 14 man uren mijn woonkamer in te kijken. Het Nieuwe Tuinieren, denk ik.
Een voordeel van in dat huis zitten is dat je de spullen van Ikea thuisbezorgd krijgt en niet zes uur in een steeds geladener sfeer met 400 andere wachtenden op je Billy boekenkasten moet zitten wachten in die ondergrondse afhaalruimtes van Ikea, waar men uitsluitend mensen in dienst neemt met de stofwisseling van een reptiel. Ik heb ooit eens een magazijnbediende in Ikea, terwijl hij iets voor mij haalde, een vlieg uit de lucht zien happen.
Maurice heeft denk ik de wildste theorieën waarom hij er uit moet en de anderen niet, maar vanavond zat het in 1 zinnetje. Ruud leest behulpzaam de gebruiksaanwijzing voor van de Houten Cockring en dan dat stemmetje uit die houten cirkel: "boortje van 8mm had ik al lang klaarliggen".
Veel te aardig die mensen. Direct die deksel er op spijkeren, naar binnen gaan en zeggen dat het hout 22 uur "uit moet werken".
Niet iets waar ik mij erg op verheug, de eerste beelden van Ruud als hij die rebirthing in de tuin gaat doen. Terug in de moederschoot. Wel blij dat Bianca er niet meer is, die eerst de hele tuin op aardstralen had moeten onderzoeken voor de precieze lokatie en het object waarschijnlijk "Uterus In Hout 1954"had genoemd. Leuk actueel cadeau ook wel. In combinatie met de garnalensalade rond de kerst en de door een vriendelijke bakker in de donderdagavond weggegeven bavarois, gegoten in de vorm van een vleesboom, goed voor minstens één dreigend sterfgeval.
Morgen fijn emoties. Maurice gaat er uit, denk ik en ik ben erg benieuwd naar de reacties in huis en op een wonderlijke manier ook benieuwd naar het interview met Wouters.
<< Home