De Goddelijke Gloeilamp doet dom
Het diepste eigen graf ooit gegraven, de beslissing van Ruud om niet Willem te nomineren. Gaat hem voor 100% zeker de kop kosten. Paul de Leeuw kan gerust zijn. Ruud kan gewoon vrijdag- of zaterdagavond in de studio semi-live vernederd worden. Ruud meldde al dat hij daar met volle teugen van gaat genieten. Het plan om met Willem naar de show te gaan zal wel voor onbepaalde worden uitgesteld, of het moet om een live uitgezonden kooigevecht gaan. Ruud en Willem in de Thunderdome met Anneke Grönlo (?), inmiddels weer verplicht aan het schnabbelen, als de Nederlandse Tina Turner.
Ik vond het toch weer reten spannend, het nomineren. Mooi gemonteerd, beetje in slaap gesukkeld door het lome saunasfeertje en opeens als een mokerslag, in hoog tempo, daar waar het in dit programma om draait. De nominaties, nu, nieuw, met Beschaamd Vertrouwen. En als extraatje Het Grote Liegen, omdat iedereen die in de dagboekkamer zegt dat hij die en die nomineert omdat hij dan een betere kans maakt om te winnen weet dat hij genadeloos wordt weggestemd door het publiek.
Want alweer openbaart zich de rare paradox. De bewoners zijn geobsedeerd door de hoofdprijs en de glorende beroemdheid en handelen daar naar. Pure tacktiek, al weken lang, in het huis, en wij naïeve Nederlanders willen nog steeds graag geloven dat we diegene laten winnen "die het meest zichzelf is gebleven". Fascinerende situatie.
Ik waag me ook eens aan een voorspelling. Ruud verlaat aanstaande donderdag het huis. Ongeveer met 60 % van de stemmen. Bart wint. Wel nek aan nek race met Karin. Willem mag de borden leeglikken. Als ze tenminste het einde halen. Ruud was levensgevaarlijk in de weer vanavond. Verzamelde tijdens zijn vier schuttingen tocht tussen iedere teen een ons kippenstront die vermengd met het hete water stoomsgewijs de luchtwegen van de bewoners is binnengedrongen. De komende dagen prachtige beelden van hevig naar de borst klauwende bewoners met keihard daar als muziek onder gezet: "Do the funky chicken"
Willem en Ruud maakten een niet al te beste beurt bij The Young One door als twee gillende keukenmeiden, met de voetjes in de lucht, op het bankje te blijven liggen. Dat gedrag kent de gemiddelde Veronica kijker te goed van zijn ouders. Op de kermis nog eens lekker gek doen. Ja, die papa en mama van jou die kunnen ook best nog onwijs uit hun treiter gaan. Met al je vrienden er bij gillen ze heel hard in een lullige attractie en je vader komt blauw van opwinding uit het spiegelhuis. Geen één keer ergens tegen aangelopen!
Maar het kan altijd erger. Feestje en opeens de enorme drang bij je ouders om eens lekker ouderwets een potje te jiven. Dat was nog eens dansen vroeger. Klassieke filmscène ontvouwt zich. Je ouders de dansvloer op en iedereen wijkt als een Christelijke zee uit elkaar om deze twee topzware lichamen alle ruimte te geven. Je weet: over enkele seconden kijk ik rechtstreeks tegen de te grote onderbroek van mijn moeder aan.
Ben een beetje in een dood en verderf bui. Laat ik eerlijk zijn. Ik hoopte een beetje op het jammerlijk breken van allebei Ruuds enkels toen hij met aanloop houtje aan het splijten was. Had een mooie dramatische laatste week geworden, met prachtige beelden op de rode loper. Ruud, hulpmiddelen namelijk ongeoorloofd, doet er drie en een half uur over om zich, steeds enkele centimeters met de handen vooruit trekkend, naar de studio te verplaatsen. Oude islamitische boetedoening, maar dan in Almere.
Maar ik had beter moeten weten. Dat soort dingen gebeuren Ruud niet. Hij is de persoonlijke Toffe Discipel Gods in dit huis. Ongelofelijke beelden tijdens de discussie over het kerkbezoek in Nederland. Kijk vanacht nog eens. Op het moment dat Ruud spreekt begint er vanuit zijn voorhoofd Een Licht te schijnen. Een Goddelijke Gloeilamp wordt gratis en voor niets aangeknipt. Het was erg ontroerend. Moet je nu nog eens aan komen kakken met een huilend houten Mariabeeld als je De Verlichting in eigen persoon al 100 dagen in Almere in de rondte hebt lopen.
Ruud en Bart reageerden ook erg leuk op de mensen buiten de schutting. Niet. We hoeven ons minder zorgen te maken over The Jungle Out There, denk ik. Precies de juiste arrogantie die nodig is om het bekende Nederlanderschap met eer te kunnen dragen.
Ik vond het toch weer reten spannend, het nomineren. Mooi gemonteerd, beetje in slaap gesukkeld door het lome saunasfeertje en opeens als een mokerslag, in hoog tempo, daar waar het in dit programma om draait. De nominaties, nu, nieuw, met Beschaamd Vertrouwen. En als extraatje Het Grote Liegen, omdat iedereen die in de dagboekkamer zegt dat hij die en die nomineert omdat hij dan een betere kans maakt om te winnen weet dat hij genadeloos wordt weggestemd door het publiek.
Want alweer openbaart zich de rare paradox. De bewoners zijn geobsedeerd door de hoofdprijs en de glorende beroemdheid en handelen daar naar. Pure tacktiek, al weken lang, in het huis, en wij naïeve Nederlanders willen nog steeds graag geloven dat we diegene laten winnen "die het meest zichzelf is gebleven". Fascinerende situatie.
Ik waag me ook eens aan een voorspelling. Ruud verlaat aanstaande donderdag het huis. Ongeveer met 60 % van de stemmen. Bart wint. Wel nek aan nek race met Karin. Willem mag de borden leeglikken. Als ze tenminste het einde halen. Ruud was levensgevaarlijk in de weer vanavond. Verzamelde tijdens zijn vier schuttingen tocht tussen iedere teen een ons kippenstront die vermengd met het hete water stoomsgewijs de luchtwegen van de bewoners is binnengedrongen. De komende dagen prachtige beelden van hevig naar de borst klauwende bewoners met keihard daar als muziek onder gezet: "Do the funky chicken"
Willem en Ruud maakten een niet al te beste beurt bij The Young One door als twee gillende keukenmeiden, met de voetjes in de lucht, op het bankje te blijven liggen. Dat gedrag kent de gemiddelde Veronica kijker te goed van zijn ouders. Op de kermis nog eens lekker gek doen. Ja, die papa en mama van jou die kunnen ook best nog onwijs uit hun treiter gaan. Met al je vrienden er bij gillen ze heel hard in een lullige attractie en je vader komt blauw van opwinding uit het spiegelhuis. Geen één keer ergens tegen aangelopen!
Maar het kan altijd erger. Feestje en opeens de enorme drang bij je ouders om eens lekker ouderwets een potje te jiven. Dat was nog eens dansen vroeger. Klassieke filmscène ontvouwt zich. Je ouders de dansvloer op en iedereen wijkt als een Christelijke zee uit elkaar om deze twee topzware lichamen alle ruimte te geven. Je weet: over enkele seconden kijk ik rechtstreeks tegen de te grote onderbroek van mijn moeder aan.
Ben een beetje in een dood en verderf bui. Laat ik eerlijk zijn. Ik hoopte een beetje op het jammerlijk breken van allebei Ruuds enkels toen hij met aanloop houtje aan het splijten was. Had een mooie dramatische laatste week geworden, met prachtige beelden op de rode loper. Ruud, hulpmiddelen namelijk ongeoorloofd, doet er drie en een half uur over om zich, steeds enkele centimeters met de handen vooruit trekkend, naar de studio te verplaatsen. Oude islamitische boetedoening, maar dan in Almere.
Maar ik had beter moeten weten. Dat soort dingen gebeuren Ruud niet. Hij is de persoonlijke Toffe Discipel Gods in dit huis. Ongelofelijke beelden tijdens de discussie over het kerkbezoek in Nederland. Kijk vanacht nog eens. Op het moment dat Ruud spreekt begint er vanuit zijn voorhoofd Een Licht te schijnen. Een Goddelijke Gloeilamp wordt gratis en voor niets aangeknipt. Het was erg ontroerend. Moet je nu nog eens aan komen kakken met een huilend houten Mariabeeld als je De Verlichting in eigen persoon al 100 dagen in Almere in de rondte hebt lopen.
Ruud en Bart reageerden ook erg leuk op de mensen buiten de schutting. Niet. We hoeven ons minder zorgen te maken over The Jungle Out There, denk ik. Precies de juiste arrogantie die nodig is om het bekende Nederlanderschap met eer te kunnen dragen.
<< Home