Big Brother afgelopen
Introvert buitje vanavond, u bent gewaarschuwd. De werkelijkheid is deze week onbarmhartig het huis binnengevallen, en wel in zijn allerergste vorm: de showbizz.
Meerdere bewijzen. Treurigste fragment van de laatste drie maanden: Ruud, die, onder invloed van de Telegraafbijlage, in de dagboekkamer een Ruud neerzet zoals hij denkt dat wij hem graag zien.
Het failliet van het oorspronkelijke programmaidee werd nooit onbarmhartiger in beeld gebracht. Ruud imiteert zichzelf en bedient ons. Hij zegt: "laat je niet gek maken." Wat erg. De bijlage heeft er voor gezorgd dat winnen, zeker in het geval van Ruud, maar ook bij de anderen, bijzaak is geworden. De buit is binnen. Beroemde Nederlanders.
Men houdt van ze. Het grote verdienen kan beginnen. Veronica heeft met het tolereren van de bijlage, het zwichten voor de commercie, zijn eigen programma de das omgedaan. Bart opent beurzen door een bal door een paneel heen te schieten. Beroemd worden met een toevallig in een deuropening geroepen schreeuw en zelf ook in die beroemdheid gaan geloven. Dat is erg. Paul de Leeuw kent het als het Meneer van Heumingen effect. Die zag het gevaar op tijd. Ruud niet, ben ik bang. Ik werd er een beetje verdrietig van. Verguld zijn met een imitatie van jezelf.
In de confrontatie met Paul de leeuw als Ruud heel hard om een parodie op zichzelf gaan zitten lachen. Het wordt genante en adembenemende televisie.
Ander voorbeeld. Het in stukken zagen van de bank, of in ieder geval de dreiging vandaag op de streams. De bewoners hebben zeer ondubbelzinnig de volgende informatie binnengekregen en zijn zich, lijkt het, daar nu pas van bewust: zij zijn bekende Nederlanders en de programmamakers niet. Zij laten zich niet meer koeioneren door vermanende stemmen. Zonder hen geen programma. Zij gaan tonnen binnenslepen over een paar weken en die vogels van de redactie zitten tot aan hun dood volkomen kut programma's te monteren. De verhoudingen liggen opeens iets anders. Gaat nog spannende televisie opleveren.
Tot zover de wereld volgens Dr. Dijkshoorn.
Ruud nam qua kapsel ook al een voorschot op een carrière als slecht belezen voetballer bij een 1e divisieclub. Klassieke mat in de nek. Jammer dat Karin hem er af moest knippen. Nu meer type standwerker in supermarkten. "Mag ik u wijzen op een verkeerde manier van afwassen?"
Ben in een gekke bui. Alvast een antwoord op enkele van de laatste vragen uit de sportquiz. De eerste Surinaamse speler in het Nederlands elftal was de legendarische Johnny Bosbrand, die in die tijd indruk maakte door op blote voeten, na de rust omwikkeld met een genezende uitheemse plant, het bevroren veld van het Olympisch Stadion te betreden. Leuke gast Johnny, die de teamgenoten vermaakte met imitaties van Rudi Carrell en altijd met een bakplaat vol Pom en kousenband de kleedkamer betrad.
De bekende Telstar speler met snor was Pom Hekkels. Een begrip! De voetballende kapper, wie kent hem niet. Bekend om zijn typische combinatie van kappers/voetbalhumor. Bijna net zo leuk als de al even legendarische René van der Gijp. We kennen het wel, nu heel gewoon, maar in die tijd een revolutie. Bij iemand de mouwen van het clubkostuum afknippen, scheerschuim in een moorkop doen, tijdens training de wielen van iemands auto er af draaien, nou ja, al die dingen die je als niet voetballer niet begrijpt. Wat een teveel aan voetbalhumor met je kan doen zien we iedere week op Canal + aan Willem van Hanegem die binnensmonds mompelend, geen strobreed in de weg gelegd door het fenomeen Kees Jansma, urenlang vol mag oudehoeren over het voetbal van 30 jaar terug en dat die gasten van tegenwoordig allemaal de kartonnen dozen nog om de schoenen hebben zitten.
Ik luister er graag naar als ik een krantje lees, die monotone brom op de achtergrond.
Ruud moet overigens nooit meer onverhoeds de legendarische kopbal van Bep Bakhuis nadoen, want dan komt hij te snel met het hoofd richting camera. Zit nog na te trillen. Je verwacht het niet.
Mooi gesprek over toeval. Bart bedoelde een hoop te zeggen maar kwam niet verder dan een leuke wijsheid op blz 64 van Populair Wetenschappelijk weekblad KijK. Gaat morgen in een discussie over geboortebeperking aan de andere mensen vertellen dat als je alle Chinezen achter elkaar neer zou leggen (Ruud komt net uit keuken en denkt dat het de weekopdracht is) dat je dan een rechte lijn kan maken van hier naar Jupiter. Als je alle verzamelde pseudo-wijsheden van Bart achter elkaar legt dan kom je hemelsbreed, vanuit Nederland gerekend, precies uit op het tropisch eiland waar Bart, op kosten van RTL geloof ik, met Sabine er achter gaat komen dat zij in die twee maanden voor de televisie werken voorgoed veranderd is. Ook zij gelooft in haar beroemdheid. Toeval bestaat niet. Of wel. De verleiding is te groot.
Voor één keer citeer ik een gedicht, in dit geval van K.Schippers
NO, NO, NANETTE
Tea for two heeft voor de oorlog
iets voor mijn vader gedaan.
En ook voor mij.
Hij liep langzaam om
het langer uit een huis
te kunnen horen
en miste zo lijn 2.
In de volgende zat mijn moeder.
Meerdere bewijzen. Treurigste fragment van de laatste drie maanden: Ruud, die, onder invloed van de Telegraafbijlage, in de dagboekkamer een Ruud neerzet zoals hij denkt dat wij hem graag zien.
Het failliet van het oorspronkelijke programmaidee werd nooit onbarmhartiger in beeld gebracht. Ruud imiteert zichzelf en bedient ons. Hij zegt: "laat je niet gek maken." Wat erg. De bijlage heeft er voor gezorgd dat winnen, zeker in het geval van Ruud, maar ook bij de anderen, bijzaak is geworden. De buit is binnen. Beroemde Nederlanders.
Men houdt van ze. Het grote verdienen kan beginnen. Veronica heeft met het tolereren van de bijlage, het zwichten voor de commercie, zijn eigen programma de das omgedaan. Bart opent beurzen door een bal door een paneel heen te schieten. Beroemd worden met een toevallig in een deuropening geroepen schreeuw en zelf ook in die beroemdheid gaan geloven. Dat is erg. Paul de Leeuw kent het als het Meneer van Heumingen effect. Die zag het gevaar op tijd. Ruud niet, ben ik bang. Ik werd er een beetje verdrietig van. Verguld zijn met een imitatie van jezelf.
In de confrontatie met Paul de leeuw als Ruud heel hard om een parodie op zichzelf gaan zitten lachen. Het wordt genante en adembenemende televisie.
Ander voorbeeld. Het in stukken zagen van de bank, of in ieder geval de dreiging vandaag op de streams. De bewoners hebben zeer ondubbelzinnig de volgende informatie binnengekregen en zijn zich, lijkt het, daar nu pas van bewust: zij zijn bekende Nederlanders en de programmamakers niet. Zij laten zich niet meer koeioneren door vermanende stemmen. Zonder hen geen programma. Zij gaan tonnen binnenslepen over een paar weken en die vogels van de redactie zitten tot aan hun dood volkomen kut programma's te monteren. De verhoudingen liggen opeens iets anders. Gaat nog spannende televisie opleveren.
Tot zover de wereld volgens Dr. Dijkshoorn.
Ruud nam qua kapsel ook al een voorschot op een carrière als slecht belezen voetballer bij een 1e divisieclub. Klassieke mat in de nek. Jammer dat Karin hem er af moest knippen. Nu meer type standwerker in supermarkten. "Mag ik u wijzen op een verkeerde manier van afwassen?"
Ben in een gekke bui. Alvast een antwoord op enkele van de laatste vragen uit de sportquiz. De eerste Surinaamse speler in het Nederlands elftal was de legendarische Johnny Bosbrand, die in die tijd indruk maakte door op blote voeten, na de rust omwikkeld met een genezende uitheemse plant, het bevroren veld van het Olympisch Stadion te betreden. Leuke gast Johnny, die de teamgenoten vermaakte met imitaties van Rudi Carrell en altijd met een bakplaat vol Pom en kousenband de kleedkamer betrad.
De bekende Telstar speler met snor was Pom Hekkels. Een begrip! De voetballende kapper, wie kent hem niet. Bekend om zijn typische combinatie van kappers/voetbalhumor. Bijna net zo leuk als de al even legendarische René van der Gijp. We kennen het wel, nu heel gewoon, maar in die tijd een revolutie. Bij iemand de mouwen van het clubkostuum afknippen, scheerschuim in een moorkop doen, tijdens training de wielen van iemands auto er af draaien, nou ja, al die dingen die je als niet voetballer niet begrijpt. Wat een teveel aan voetbalhumor met je kan doen zien we iedere week op Canal + aan Willem van Hanegem die binnensmonds mompelend, geen strobreed in de weg gelegd door het fenomeen Kees Jansma, urenlang vol mag oudehoeren over het voetbal van 30 jaar terug en dat die gasten van tegenwoordig allemaal de kartonnen dozen nog om de schoenen hebben zitten.
Ik luister er graag naar als ik een krantje lees, die monotone brom op de achtergrond.
Ruud moet overigens nooit meer onverhoeds de legendarische kopbal van Bep Bakhuis nadoen, want dan komt hij te snel met het hoofd richting camera. Zit nog na te trillen. Je verwacht het niet.
Mooi gesprek over toeval. Bart bedoelde een hoop te zeggen maar kwam niet verder dan een leuke wijsheid op blz 64 van Populair Wetenschappelijk weekblad KijK. Gaat morgen in een discussie over geboortebeperking aan de andere mensen vertellen dat als je alle Chinezen achter elkaar neer zou leggen (Ruud komt net uit keuken en denkt dat het de weekopdracht is) dat je dan een rechte lijn kan maken van hier naar Jupiter. Als je alle verzamelde pseudo-wijsheden van Bart achter elkaar legt dan kom je hemelsbreed, vanuit Nederland gerekend, precies uit op het tropisch eiland waar Bart, op kosten van RTL geloof ik, met Sabine er achter gaat komen dat zij in die twee maanden voor de televisie werken voorgoed veranderd is. Ook zij gelooft in haar beroemdheid. Toeval bestaat niet. Of wel. De verleiding is te groot.
Voor één keer citeer ik een gedicht, in dit geval van K.Schippers
NO, NO, NANETTE
Tea for two heeft voor de oorlog
iets voor mijn vader gedaan.
En ook voor mij.
Hij liep langzaam om
het langer uit een huis
te kunnen horen
en miste zo lijn 2.
In de volgende zat mijn moeder.
<< Home