Gebroken spiegel
Eerst nog even fijn napruttelen over gisterenavond laat. Toch wel een erg fijne uitzending, met vooral de familie van Willem als stralend middelpunt. Broedermoord heeft na de inmiddels wat ouderwets geklede Kaïn en Abel een nieuw gezicht gekregen.
Willems zus. Zij sprak, zo vlak voor het einde, dodelijke woorden. Ze vond Willem een beetje stiekem, daar kwam het op neer. Dat gaat Willem zwaar opbreken deze onverhoedse aanval van eerlijkheid. Je zag de rest van de familie ook ineenkrimpen, alsof ze gezeten in een door Willem voortgetrokken caravan onder een te laag viaduct werden doorgetrokken. Die zagen ze als het ware in een keer volkomen vervagen, de gedroomde Kip caravan. Willems broer probeerde nog te redden wat er te redden viel met een wat halfslachtige poging Ruud in een kwaad seksueel daglicht te stellen, maar ik zie toch liever deze volkomen oprechte Mastur Beer dan de geniepig in pannesponsjes, ovenwanten en binnenkanten van stokbroden gereed komende Friese Gluipmuis.
Wat ik wel weer heel leuk vond was dat de familie de huiskamer, bij gebrek aan beter, helemaal de ambiance van een caravan hadden gegeven. Aan de voorkant van het huis zit een trekhaak. Claustrofobisch hok, waar je wel met de armen om de ander heen moet zitten, of je wilt of niet. Werd ook gedaan. Ik vond het de Boeren imitatie van de familie van Cyril. Naar het toilet gaan kent men niet in die hoek van Friesland, men laat het gewoon lopen in die volkomen natuurlijke Friese familiesfeer.
De columniste van het NRC, gisterenavond. Toegegeven, briljante vondst, jezelf ook op je 17e nog blijven profileren als een 11 jarige die niets van de grote mensenwereld begrijpt en, opblijfavond, nog even in pyjama met haar ouders naar de televisie mag kijken. Totale verwondering over volwassenen. Ze praten met elkaar en soms is iemand aardig die je eerst niet aardig vond. Over enkele jaren aangrijpende serie columns over haar eerste autorit buiten het dorp en de eerste keer dat ze de zee ziet. Verslaggever van de Nederlandse Onschuld. Hulde! Ik had haar column gelezen in het NRC, en ook haar stukjes uit de Volkskrant kende ik en ik dacht, "jaar of 13, geweldige beschrijving van een jeugd. De adolescent van nu beschreven van binnenuit." Maar ik zag gisteren gewoon een vroegrijpe kunstverzamelaarster uit Wassenaar Noord zitten. Volkomen tot wasdom gekomen voorzitster van de Nederlandse Polo Bond, gisteren nog dronken van de Pisang Ambon op mieters clubfeest. Opgewonden Amazone na de laatste foutloze hindernis, dit keer op het paard Youth Forever.
Blijft, omdat er een markt voor is, tot haar 63e bij haar ouders op zolder wonen en schrijft daar columns over. Net zoiets als ik nu doe eigenlijk. Soms lijk ik cynisch en verbitterd, maar iedereen die mij goed kent weet dat ik na mijn werk altijd in onze gemeente alle stoplichten controleer op helderheid, boodschappen doe voor de bejaarde medemens, namens de bibliotheek voorlees aan huis en mondharp speel in een symfonieorkest.
Uitzending van vanavond:
Willem. Mooi voorbeeld van de eeuwenoude, bijna niet meer voorkomende Friese Circulatieademhaling. Is één van de weinige Friezen die bij een lichte opwinding niet de onbedwingbare drang voelen om schreeuwend langs een sloot te gaan staan, Elfstedentocht of niet.
Willem implodeert bij heftige emoties. De gebrachte krant en vooral de wetenschap dat hij nu bijna 100% zeker live op de televisie was, deden Willem opeens veranderen in een Friese Gandhi. Ach wat mooi! Kijk hoe hij in al zijn begrijpendheid zijn handen op de schouders van Karin legt en zie hoe hij, over de schouder van Bart meelezend naarstig op zoek is naar één positief woordje, al is het er maar één, in de bijlage.
Basis van deze techniek is op precies de goede momenten je harses houden. Lukte goed, vanavond.
Nog meer eeuwenoude stuff van Willem vanavond, het bekende, door zijn vader veelgebezigde Friese Wandspreukje, ooit nog eens zo prachtig geïllustreerd door Rien Poortvliet, dat hij onnavolgbaar citeerde. Maakte diepe indruk op de overige bewoners. Ruud vergat een microseconde de jeuk aan zijn hol tijdens het oplezen.
Overigens, van Rien Poortvliet, die ik zeg maar nog beter vind dan Marjolein Bastin en Anton Pieck, omdat Rien net iets geloofwaardiger aangeklede dieren en kabouters in de natuurlijke habitat tekende, is onlangs, achter een scharnierend hertengewei, een hele stapel onbekende tekeningen gevonden, die de heer Poortvliet nu eens van een heel andere kant laten zien. In mooi opgezette schetsen zien we duizenden naakte kaboutertjes woest den Daad verrichten in De Gouden Koets en in de Koninklijke bossen. Ook blijkt nu dat Rien in het geheim herten en zwijnen tekende die niet verbaasd kijkend in de sneeuw staan. Van groot historisch belang!
Toch weer jammer dat Bianca het huis uit is, want die was kunstzinnig gaan doen met de gebroken spiegel. Er voor gaan zitten en die spiegel "zichzelf materie laten worden in zijn eigen gebroken hoedanigheid." Ik denk dat ze wel weert iets te lullen had gehad over "dat deze spiegel de ziel van ons allen laat zien, het onverwachts breken van het zonlicht, jezus, Ruud, kom een kijken? Zullen we samen huilen om de in deze spiegel weerspiegelde natuur, voel je het, jij Oude Geile Oerbeer, jij
die in het voorbijgaan, onder het mom van etenszakjes aangeven, langs suizende harde wielrenborsten sneller dan het licht weet te kneden. Kijk dan in deze gebroken spiegel, jij Huis Tuin en Keuken filosoof. Voel je het Ruud, voel je het? Ik noem deze spiegel "De ogen van mijn gebroken ziel, Hiroshima-Amsterdam"
Au! Wat een dodelijke opmerking van Karins man. Hij herkende direct de hunkering in Karins stem toen ze over Phil IJzerdraad praatte en sloeg genadeloos hard terug, al geprikkeld door de totaal zinloze vraag hoe het met NAC ging. Dodelijk cynische mededeling dat Maurice kwam logeren. Werd (gelukkig?) door Karin volkomen serieus genomen. Die ziet in haar volkomen naïviteit Maurice wel liggen, in een legohuisje op zolder. Karins man heeft zijn beslissing al lang genomen. Gaat bij haar weg. Ze mag de Feestelijke Chinajurk houden.
Willems zus. Zij sprak, zo vlak voor het einde, dodelijke woorden. Ze vond Willem een beetje stiekem, daar kwam het op neer. Dat gaat Willem zwaar opbreken deze onverhoedse aanval van eerlijkheid. Je zag de rest van de familie ook ineenkrimpen, alsof ze gezeten in een door Willem voortgetrokken caravan onder een te laag viaduct werden doorgetrokken. Die zagen ze als het ware in een keer volkomen vervagen, de gedroomde Kip caravan. Willems broer probeerde nog te redden wat er te redden viel met een wat halfslachtige poging Ruud in een kwaad seksueel daglicht te stellen, maar ik zie toch liever deze volkomen oprechte Mastur Beer dan de geniepig in pannesponsjes, ovenwanten en binnenkanten van stokbroden gereed komende Friese Gluipmuis.
Wat ik wel weer heel leuk vond was dat de familie de huiskamer, bij gebrek aan beter, helemaal de ambiance van een caravan hadden gegeven. Aan de voorkant van het huis zit een trekhaak. Claustrofobisch hok, waar je wel met de armen om de ander heen moet zitten, of je wilt of niet. Werd ook gedaan. Ik vond het de Boeren imitatie van de familie van Cyril. Naar het toilet gaan kent men niet in die hoek van Friesland, men laat het gewoon lopen in die volkomen natuurlijke Friese familiesfeer.
De columniste van het NRC, gisterenavond. Toegegeven, briljante vondst, jezelf ook op je 17e nog blijven profileren als een 11 jarige die niets van de grote mensenwereld begrijpt en, opblijfavond, nog even in pyjama met haar ouders naar de televisie mag kijken. Totale verwondering over volwassenen. Ze praten met elkaar en soms is iemand aardig die je eerst niet aardig vond. Over enkele jaren aangrijpende serie columns over haar eerste autorit buiten het dorp en de eerste keer dat ze de zee ziet. Verslaggever van de Nederlandse Onschuld. Hulde! Ik had haar column gelezen in het NRC, en ook haar stukjes uit de Volkskrant kende ik en ik dacht, "jaar of 13, geweldige beschrijving van een jeugd. De adolescent van nu beschreven van binnenuit." Maar ik zag gisteren gewoon een vroegrijpe kunstverzamelaarster uit Wassenaar Noord zitten. Volkomen tot wasdom gekomen voorzitster van de Nederlandse Polo Bond, gisteren nog dronken van de Pisang Ambon op mieters clubfeest. Opgewonden Amazone na de laatste foutloze hindernis, dit keer op het paard Youth Forever.
Blijft, omdat er een markt voor is, tot haar 63e bij haar ouders op zolder wonen en schrijft daar columns over. Net zoiets als ik nu doe eigenlijk. Soms lijk ik cynisch en verbitterd, maar iedereen die mij goed kent weet dat ik na mijn werk altijd in onze gemeente alle stoplichten controleer op helderheid, boodschappen doe voor de bejaarde medemens, namens de bibliotheek voorlees aan huis en mondharp speel in een symfonieorkest.
Uitzending van vanavond:
Willem. Mooi voorbeeld van de eeuwenoude, bijna niet meer voorkomende Friese Circulatieademhaling. Is één van de weinige Friezen die bij een lichte opwinding niet de onbedwingbare drang voelen om schreeuwend langs een sloot te gaan staan, Elfstedentocht of niet.
Willem implodeert bij heftige emoties. De gebrachte krant en vooral de wetenschap dat hij nu bijna 100% zeker live op de televisie was, deden Willem opeens veranderen in een Friese Gandhi. Ach wat mooi! Kijk hoe hij in al zijn begrijpendheid zijn handen op de schouders van Karin legt en zie hoe hij, over de schouder van Bart meelezend naarstig op zoek is naar één positief woordje, al is het er maar één, in de bijlage.
Basis van deze techniek is op precies de goede momenten je harses houden. Lukte goed, vanavond.
Nog meer eeuwenoude stuff van Willem vanavond, het bekende, door zijn vader veelgebezigde Friese Wandspreukje, ooit nog eens zo prachtig geïllustreerd door Rien Poortvliet, dat hij onnavolgbaar citeerde. Maakte diepe indruk op de overige bewoners. Ruud vergat een microseconde de jeuk aan zijn hol tijdens het oplezen.
Overigens, van Rien Poortvliet, die ik zeg maar nog beter vind dan Marjolein Bastin en Anton Pieck, omdat Rien net iets geloofwaardiger aangeklede dieren en kabouters in de natuurlijke habitat tekende, is onlangs, achter een scharnierend hertengewei, een hele stapel onbekende tekeningen gevonden, die de heer Poortvliet nu eens van een heel andere kant laten zien. In mooi opgezette schetsen zien we duizenden naakte kaboutertjes woest den Daad verrichten in De Gouden Koets en in de Koninklijke bossen. Ook blijkt nu dat Rien in het geheim herten en zwijnen tekende die niet verbaasd kijkend in de sneeuw staan. Van groot historisch belang!
Toch weer jammer dat Bianca het huis uit is, want die was kunstzinnig gaan doen met de gebroken spiegel. Er voor gaan zitten en die spiegel "zichzelf materie laten worden in zijn eigen gebroken hoedanigheid." Ik denk dat ze wel weert iets te lullen had gehad over "dat deze spiegel de ziel van ons allen laat zien, het onverwachts breken van het zonlicht, jezus, Ruud, kom een kijken? Zullen we samen huilen om de in deze spiegel weerspiegelde natuur, voel je het, jij Oude Geile Oerbeer, jij
die in het voorbijgaan, onder het mom van etenszakjes aangeven, langs suizende harde wielrenborsten sneller dan het licht weet te kneden. Kijk dan in deze gebroken spiegel, jij Huis Tuin en Keuken filosoof. Voel je het Ruud, voel je het? Ik noem deze spiegel "De ogen van mijn gebroken ziel, Hiroshima-Amsterdam"
Au! Wat een dodelijke opmerking van Karins man. Hij herkende direct de hunkering in Karins stem toen ze over Phil IJzerdraad praatte en sloeg genadeloos hard terug, al geprikkeld door de totaal zinloze vraag hoe het met NAC ging. Dodelijk cynische mededeling dat Maurice kwam logeren. Werd (gelukkig?) door Karin volkomen serieus genomen. Die ziet in haar volkomen naïviteit Maurice wel liggen, in een legohuisje op zolder. Karins man heeft zijn beslissing al lang genomen. Gaat bij haar weg. Ze mag de Feestelijke Chinajurk houden.
<< Home