donderdag, december 16, 1999

Laat mij maar liggen!

We spreken Ruud nog wel over enkele weken. Die staat binnen twee dagen na zijn vertrek met een bontgevoerd camouflagepak in Antwerpen in de rij bij wapenwinkel De Vergulde Loop, waar men nog in alle rust, in die typische niet te beschrijven Belgische sfeer voor een uurtje mortiervuur achter in de auto kan gooien. Vanavond krijgt hij middels de Telegraafbijlage, nu!!, nieuw!!!, volledig gevuld door autisten, al een voorproefje van de totale hysterie die er rond zijn persoon plaatsvindt.

Overigens niet geheel toevallig voor 70% op rijm, die bijlage. Dat blijft toch een opvallend verschijnsel, dat mensen zodra er iemand overlijdt of als ze voor meer dan 5 mensen moeten  spreken of schrijven een volstrekt inhumaan eindrijm gaan gebruiken. Ik geniet er wel altijd erg van, toegegeven. Vooral van het ritme.

"Ja, jij, Ruud, bent een fijne vent, 
ook al ben je soms ook wel eens een beetje te veel zittend op je krent
want als je vergeet  je eigen ik
dan zeg je, bewoners, ik ga Breda in, nou doei,  you kan suck my dick
wat zoveel zegt als "bekijk het maar" maar dan van vlees met aan de
voet heel veel haar 
is dit rijmpje voor jou nu klaar

Vraag me af of we de bewoners daar vanavond een plezier mee doen. Het is een duivels complot, de overgeblevenen trakteren op het absolute niets, wat volgens Ruud niet bestaat, vooruit, hier, jij je religieuze oerknalletje en nu snel weer onderbroeken gaan zoeken, rekel. De hersenen van binnenuit wegvretende artiesten de tuin in lanceren, fast-food als verrassing serveren en vanavond de hel van de mobiele telefonie het huis indragen. 

Bart gaat voor vuurwerk zorgen, eist de telefoon op en blaast weer nieuwe leven in de wat in de versukkeling geraakte Primal Scream therapie. Bijna voorgoed om zeep geholpen door Tears For fears, de sympathieke vrienden uit Appelscha, op nr.14, vlak tegenover de oma van Donna Summer, die er het ondragelijke nummer "Shout" over schreven. Bart zal vanavond het volledige beltegoed opschreeuwen in het verbijsterde oor van een willekeurige Nederlander.

Kan er niets aan doen, maar ik vond Bart wel aandoenlijk vanavond. Mooie, in de emoties van het verhaal, wegvallend Kleine Nederlandse Hersenen en bloedserieus twee keer het woord "shotgun" gebruiken. "Shogun, zei je shogun? Zal ik vanavond mijn japanse Jurk aandoen, Bart" 

Was ook in de weer met een EHBO-koffertje, Karin. Zit de hele dag voor het raam, met de koffer binnen handbereik. Hopelijk beledig ik heel veel mensen als ik zeg dat er weinig door mij meer gehaat wordt dan de EHBO'er in hart en nieren. 

Doe deze eenvoudige proef. U hebt nodig: een flesje rode inkt en een smartelijke kop. Ga op een druk winkelplein op uw rug liggen, klein beetje inkt op broekspijp ter hoogte van knie en roep één keer duidelijk: AAAAAAAAAHHHHHHHHH!!!!

Let op wat er dan gebeurt. U zult binnen enkele minuten meerdere malen opgetild worden en weer neer worden geworpen. Geschreeuw en bijna sexuele opwinding om u heen "Het moet uit die slokdarm, zet druk op zijn middenrif, er uit die graat. Gaan we weer...1, 2, 3...  , Drie hevig gebarende, ondertussen het verkeer omleidende EHBO'ers doen er alles aan om uw tong buiten uw mond te houden. Pas op, hou vast, hou vast, hij slikt zijn tong in!!" 

Nachtmerrie van iedere EHBO'er, iemand die er tussen uit probeert te piepen door snel zijn tong in te slikken, zeg maar wat Maurice weken lang probeerde als hij iets moest voorlezen. Ik heb het gezien, gevechten rond een plasje bloed. Ambulancepersoneel wegduwen en iedereen ongevraagd van Medisch Advies voorzien. Mijn laatste woorden zullen zijn: "Wees humaan, laat mij liggen, geen EHBO'ers"

Kan iemand mij uitleggen wat Pas Kaal boxen zijn. Je krijgt ze bij de stereoset waar je niet meer het huis voor uit hoeft. Ik schreef het al eerder, de andere prijs, de kleinste digitale handicap ter wereld joeg mij al een enorme vrees aan, maar dit lijkt mij ook niet iets wat je graag thuis krijgt, Pas Kaal boxen. Misschien wel weer passend in de nieuwe trend der Nederlandse Musea, natuurlijk voor het eerst geïntroduceerd door Arend Kaapskogel. Dagelijkse gebruiksvoorwerpen een menselijke emotie geven. Vroeg Rijp bankstel. Feminien Dominante Muesli.

Het kunnen natuurlijk ook nieuwe boxen zijn die in een keer je volledige haardos van je hoofd vibreren, eindelijk in productie genomen na jarenlang testen op de jongste broer van Bart. De onmenselijke kapsels die dat opleverde hebben we enkele weken geleden nog mogen aanschouwen. Hoop dat ze vanavond in de studio zijn, de broertjes. 

Viel het u ook op, toen het sneeuwde, dat de kippen al maanden gewend zijn om dagelijks, iedere ochtend, besproeid te worden met een witte, door Ruud vanuit het middenrif geslingerde tot poeder ingedikte Mannenregen? Ik vond het opvallend en schokkend tegelijk. Morgen vind hij de rest van zijn onderbroeken achter in het kippenhok.

Na de 22.30 uitzending:

Ongelofelijk. Karin heeft het over een stiletto-kam en Maurice heeft er,  actueel, net als Tarzan, zijn haar mee gesneden! Griezelig. 

Eerstvolgende redacteur die voorstelt om onder itempje van Ruud de Queen hit Bicycle te zetten voor straf masseren op rug met roestige fietsketting. Te verwachten muziek: onder item van Willem "The Memphis Soul Stew" (overigens briljant nummer)  en onder item over Bart "you're in the army now." (vreselijk nummer).

Kunnen wij nog eens, nu met voorkennis, al die introductiefilmpjes terugzien?  Ruud, ademloos een vlinder bestuderend, het greep me aan. Waarschijnlijk opgewonden van trillende voelsprietjes of nog vette cocon, net niet meer in beeld. 

Broer van Willem, door twee zussen dronken op bank getild. Niet in staat om armen van hun schouders af te halen. Probeerde me de hele familie steeds voor me te zien in een te kleine caravan. Lukte aardig. 

"Ik mocht laatst al een videoboodschap inspreken?"" Waar heeft Karin het over. Heb ik iets gemist? Gaat het om een contactadvertentie voor Emotionele Handwerksters die in contact willen komen met lotgenoten? 

Karin belt twee minuten emotioneel met Donna Summer, die helaas toch Amerikaans blijkt te zijn.