Daverende ruzie om komkommer
Ik heb gisterenavond, bij wijze van experiment, mijn column, pakt u hem er even bij, gezeten in de Hangende Vruchtbare Lotushouding, volledig op wilskracht en psycho- kinetische wijze naar Almere-buiten proberen te vibreren, om daar met name rechtstreeks achter in de hersenpan van Ruud en Willem door te dringen. Even op de hoogte brengen van mijn geheime wapen, namelijk permanent over voetbal oudehoeredozen in het gezelschap van Bart. Het lijkt er op dat hij aangekomen is, de boodschap. Wat een superieure uitvoering van de Fatale Nekslag vanavond. Bart, de eigenwijze jonge hond, het denkend hart van Nederland, de playmate veroveraar der lage landen, wordt tijdens een half uurtje televisie, zoals verwacht, volkomen ontmanteld en in de rol gedrukt die het slechtst bij hem past: negatief doen over iets waar hij nu eens geen verstand van heeft.
Het was groots om te zien. Eerst de prachtige voorbereiding, het volkomen in wielren metaforen gebrachte boodschapje aan Bart dat een voorsprong dodelijk kan zijn. "Een peloton op volle snelheid haalt je in, jongen" Daar had hij even niets over te zeggen. En daarna zelden een volmaakter negeren gezien dan vanavond. Allerbelangrijkste facet : tijdens het voetbal waren Ruud en Willem volledig van de wereld, gingen helemaal op in wat zij zagen, er was zelfs emotie en Bart bleef via de andere twee net iets te hard geformuleerd en net iets te nadrukkelijk lonkend naar de camera de Bart spelen zoals wij hem graag zien. Zoals je bij de slager, via je kind, iets duidelijk maakt aan een gehate voordringster. "Ja, Bob, dat zijn wij niet gewend hè, thuis, dat we voordringen. Die grote mevrouw met dat rare haar en die volkomen braakjas met koeienmotiefje voor ons, zie je Bob, die ik nu bijna aanraak met mijn vuist, dat is een gekke mevrouw hè, Bob. Zeker heel erge haast die mevrouw, Bobbemans, maar ze hebben helemaal geen cyaankali hier, nee, he, Bob, doe je jas eens dicht, dat verkoopt de slager niet aan deze MEVROUW VLAK VOOR MIJ".
De vroegrijpe intellectueel met weltschmerz werd iets te nadrukkelijk neergezet. Schreeuwde om regie. Leer hem de kunst van het weglaten. Het was net niet meer geloofwaardig. Applaus ontvangen en dan in je enthousiasme net die ene noot te lang aanhouden. Of net die ene column te veel schrijven, ik zal u voor zijn. Na een potje onbezorgd voetbal over de 2e wereldoorlog beginnen, het lag er allemaal net iets te dik bovenop. Deed me een beetje denken aan wat Clarence Seedorf al vanaf zijn 15e met zich meedraagt. Ging naar de trainingen van Ajax met een sterrenkijker onder zijn arm en deed niets liever dan met zijn goede vriend Frank Rijkaard over de relativiteitstheorie praten. Ook altijd net iets te hard. De Oude Seedorf is zijn treffende bijnaam. Waar de andere voetballers na de wedstrijd snel een pooltje legden of een nutteloos kaartspel speelden, daar was Seedorf al weer op weg naar de cursus "waterbeheer, vak van de toekomst", de map met de titel van de cursus duidelijk zichtbaar onder de arm. Dat heeft Bart ook aan zijn kont hangen en zoals u merkt begint het me een beetje te irriteren, dat would-be dwars doen, dat vroeg volgroeide show-casen omdat het scoort. (bron van Bart: bijlage in de Telegraaf). Waarschijnlijk onomkeerbaar, maar ik voorspel dat we met zijn allen erge spijt gaan krijgen.
Verder een boeiende uitzending, vanavond. Leuke weetjes over Bettine Vriesekoop die ooit nog een met haar pingpongballetjes in de Playboy heeft gestaan. Je denkt alles over zo iemand te weten, al die heroïsche verhalen over 12 jaar trainen met Gerard Bakker als een levende zak lood op haar rug, het afzien in China, waar de kinderen, direct vanuit de baarmoeder net zolang met een batje op de wang worden geramd tot ze, pavlov reactie, vanzelf in de tafeltennishouding schieten als ze rood rubber zien, zeg maar het omgekeerde van wat Maurice had, namelijk juist een totale spierverslapping bij het aanschouwen van een netje en een batje. Maar, toch nog leuk nieuws. Er is iets met haar gebit. De beet van Vriesekoop bevalt de heren niet. Iets te lange hoektanden, die moeten er uit.
Dat is een mooi verschijnsel, ook inmiddels wel bewezen, dat je je in een relatieve isolatie een mening gaat vormen over volkomen zinloze zaken. Vanavond nog net geen vechtpartijtje in de tuin tijdens de discussie over ganzen en eenden. Dat is een onderwerp waar je blijkbaar een mening over kan hebben, sterker nog, van mening over kan verschillen, de intelligentie van ganzen ten opzichte van eenden. Vanavond op de streams een enorme woordenwisseling over de verwantschap tussen de komkommer en de courgette, die door Bart glashard werd ontkend. Willem met schuim om de mond tegengehouden door Ruud. "Het is familie, hoor je, het is familie van de zaadlijsthoudende groenvrucht, geef het toe, ongelukkige"
Ze waren het er wel over eens dat de Playboy iedereen mooi in beeld kan brengen.
De Hamiltonziekte. Vrouwen soft focus op een fietsje tegen een berg hooi aanzetten en het is al snel goed. Dat is nu weer een stelling waar ik fel tegen zou protesteren. Ik noem een Wieteke van Dort. Ga daar maar aan staan. Maar ook Tara vind ik van een gekmakende droefheid. Het is het net niet. Allereerst zien de foto’s er uit alsof haar hoofd er wat slordig op is geplakt en verder word ik een beetje sentimenteel van de lingerie die ze aanheeft, die bij haar net iets te veel er uit blijft zien als "even geleend, want ik doe geil".
Kleine wens voor morgen, wie er ook wint. Ik probeer hem vanavond nog bij de hoofdredactie in het lange termijngeheugen te vibreren. Alle interviews, items, huldigingen, gesprek met winnaar volkomen in stijl graag. Iedereen met ontbloot bovenlichaam. Wouters, familie, cameramensen, presentatrices die het programma aankondigen ook. Hoeven alleen de bh uit te doen. Geen stijlbreuk plegen. Deze uitzending hoort halfnaakt onder te felle lampen. Ik weet dat jullie het lezen. Gooi het roer om en jullie schrijven geschiedenis.
Tot morgen, Nico Dijkshoorn
Ps. Morgen uitzending klaar om half 1. Moet drie uur later al op. Waarschijnlijk mijn verwarde laatste column pas in de avond van 31 december. Op zijn slechtst 1 januari. Wij gaan ook emotioneel afscheid nemen. Zullen we samen huilen?
Het was groots om te zien. Eerst de prachtige voorbereiding, het volkomen in wielren metaforen gebrachte boodschapje aan Bart dat een voorsprong dodelijk kan zijn. "Een peloton op volle snelheid haalt je in, jongen" Daar had hij even niets over te zeggen. En daarna zelden een volmaakter negeren gezien dan vanavond. Allerbelangrijkste facet : tijdens het voetbal waren Ruud en Willem volledig van de wereld, gingen helemaal op in wat zij zagen, er was zelfs emotie en Bart bleef via de andere twee net iets te hard geformuleerd en net iets te nadrukkelijk lonkend naar de camera de Bart spelen zoals wij hem graag zien. Zoals je bij de slager, via je kind, iets duidelijk maakt aan een gehate voordringster. "Ja, Bob, dat zijn wij niet gewend hè, thuis, dat we voordringen. Die grote mevrouw met dat rare haar en die volkomen braakjas met koeienmotiefje voor ons, zie je Bob, die ik nu bijna aanraak met mijn vuist, dat is een gekke mevrouw hè, Bob. Zeker heel erge haast die mevrouw, Bobbemans, maar ze hebben helemaal geen cyaankali hier, nee, he, Bob, doe je jas eens dicht, dat verkoopt de slager niet aan deze MEVROUW VLAK VOOR MIJ".
De vroegrijpe intellectueel met weltschmerz werd iets te nadrukkelijk neergezet. Schreeuwde om regie. Leer hem de kunst van het weglaten. Het was net niet meer geloofwaardig. Applaus ontvangen en dan in je enthousiasme net die ene noot te lang aanhouden. Of net die ene column te veel schrijven, ik zal u voor zijn. Na een potje onbezorgd voetbal over de 2e wereldoorlog beginnen, het lag er allemaal net iets te dik bovenop. Deed me een beetje denken aan wat Clarence Seedorf al vanaf zijn 15e met zich meedraagt. Ging naar de trainingen van Ajax met een sterrenkijker onder zijn arm en deed niets liever dan met zijn goede vriend Frank Rijkaard over de relativiteitstheorie praten. Ook altijd net iets te hard. De Oude Seedorf is zijn treffende bijnaam. Waar de andere voetballers na de wedstrijd snel een pooltje legden of een nutteloos kaartspel speelden, daar was Seedorf al weer op weg naar de cursus "waterbeheer, vak van de toekomst", de map met de titel van de cursus duidelijk zichtbaar onder de arm. Dat heeft Bart ook aan zijn kont hangen en zoals u merkt begint het me een beetje te irriteren, dat would-be dwars doen, dat vroeg volgroeide show-casen omdat het scoort. (bron van Bart: bijlage in de Telegraaf). Waarschijnlijk onomkeerbaar, maar ik voorspel dat we met zijn allen erge spijt gaan krijgen.
Verder een boeiende uitzending, vanavond. Leuke weetjes over Bettine Vriesekoop die ooit nog een met haar pingpongballetjes in de Playboy heeft gestaan. Je denkt alles over zo iemand te weten, al die heroïsche verhalen over 12 jaar trainen met Gerard Bakker als een levende zak lood op haar rug, het afzien in China, waar de kinderen, direct vanuit de baarmoeder net zolang met een batje op de wang worden geramd tot ze, pavlov reactie, vanzelf in de tafeltennishouding schieten als ze rood rubber zien, zeg maar het omgekeerde van wat Maurice had, namelijk juist een totale spierverslapping bij het aanschouwen van een netje en een batje. Maar, toch nog leuk nieuws. Er is iets met haar gebit. De beet van Vriesekoop bevalt de heren niet. Iets te lange hoektanden, die moeten er uit.
Dat is een mooi verschijnsel, ook inmiddels wel bewezen, dat je je in een relatieve isolatie een mening gaat vormen over volkomen zinloze zaken. Vanavond nog net geen vechtpartijtje in de tuin tijdens de discussie over ganzen en eenden. Dat is een onderwerp waar je blijkbaar een mening over kan hebben, sterker nog, van mening over kan verschillen, de intelligentie van ganzen ten opzichte van eenden. Vanavond op de streams een enorme woordenwisseling over de verwantschap tussen de komkommer en de courgette, die door Bart glashard werd ontkend. Willem met schuim om de mond tegengehouden door Ruud. "Het is familie, hoor je, het is familie van de zaadlijsthoudende groenvrucht, geef het toe, ongelukkige"
Ze waren het er wel over eens dat de Playboy iedereen mooi in beeld kan brengen.
De Hamiltonziekte. Vrouwen soft focus op een fietsje tegen een berg hooi aanzetten en het is al snel goed. Dat is nu weer een stelling waar ik fel tegen zou protesteren. Ik noem een Wieteke van Dort. Ga daar maar aan staan. Maar ook Tara vind ik van een gekmakende droefheid. Het is het net niet. Allereerst zien de foto’s er uit alsof haar hoofd er wat slordig op is geplakt en verder word ik een beetje sentimenteel van de lingerie die ze aanheeft, die bij haar net iets te veel er uit blijft zien als "even geleend, want ik doe geil".
Kleine wens voor morgen, wie er ook wint. Ik probeer hem vanavond nog bij de hoofdredactie in het lange termijngeheugen te vibreren. Alle interviews, items, huldigingen, gesprek met winnaar volkomen in stijl graag. Iedereen met ontbloot bovenlichaam. Wouters, familie, cameramensen, presentatrices die het programma aankondigen ook. Hoeven alleen de bh uit te doen. Geen stijlbreuk plegen. Deze uitzending hoort halfnaakt onder te felle lampen. Ik weet dat jullie het lezen. Gooi het roer om en jullie schrijven geschiedenis.
Tot morgen, Nico Dijkshoorn
Ps. Morgen uitzending klaar om half 1. Moet drie uur later al op. Waarschijnlijk mijn verwarde laatste column pas in de avond van 31 december. Op zijn slechtst 1 januari. Wij gaan ook emotioneel afscheid nemen. Zullen we samen huilen?
<< Home