Lees over de hebbedingetjesguerillabeweging.

Hierrrrrrrr

Jeanette heeft het zwaarder dan negers.

Hierrrrrrrrrr......

Ondanks de belofte niet aan toegekomen. Het wordt nu een beetje mosterd na de maaltijd. Sorry, was even met andere dingen bezig.

Verder allemaal evenzogoed de tiefus, dat weer wel, net zo makkelijk.

Tweede ronde Idols en ik zat er bij!

Hierrrrrrrr........
(Expeditie Robinson column volgt morgen)

Een liter per minuut!!

Hierrrrrrrrrrr

“Dus met deze kleding wil jij naar binnen, met mij?” vroeg Snot. In mijn zenuwen had ik blijkbaar gekozen voor een verkeerd ensemble. “Bandplooibroeken, Nico, godverdomme, die dragen ze alleen nog in Roemenië, als ze de Yoghurt voor Bulgarije staan uit te laden. Fuck, ik ga een keer met mijn vriend weg. Kijk nou, lul! Een vleeskleurige bandplooi.... Kut, daar heb je mijn zus!! Niks zeggen, ik lul me er wel uit ”

Geen redden meer aan. Ik hoorde Snot zeggen ”dat Nico dacht dat het een jaren zeventig party was”. Leuke meid die zus. Liet ik leuk doen. Even gewoon die keiharde Dijkshoornperformance neerzetten. Ik liep op haar af. “Hi, baby, ben jij ook een vrouw? Heb je ze al hard voor me baby, je nipples? OK dan! Gaan jullie vast naar binnen voor de vrouwenmuziek, dan kijk ik even of er hier in de buurt een goede blowjob is te organiseren. All the ladies in the house say Hell Yeah!”

Kijken hoe deze onweerstaanbare seventies zin ging vallen. “Doe je normaal, Dijksdebiel. Normaal doen hè!” Ze had mijn arm al op mijn rug gedraaid. “Normaal doen Dijkslul. Ik ken die zeikverhalen van jou wel, slap lulletje. Oh wat heeft meneer het voor elkaar, maar godverdomme de goede broek aandoen naar een café daar ben je achterlijk voor.”

“Leuk je te ontmoeten’ moest ik zeggen en toen liet ze me los. “Ga jij maar eerst loser, we willen niet samen met jou naar binnen lopen met die enge strakke hamlappen van je achter in je broek. En ook niet doen alsof je ons kent. We zien je vanavond buiten wel weer, bij de auto, en dan is die broek gewoon uit, begrepen!” Dat herkende ik wel weer van haar zus.

Snel naar binnen. Jezus, dit was erg. Het vrouwenconcert speelde zich af in een kelder. Te symbolisch naar mijn zin. Ik daalde af via een vulvatrapje en zag beneden al de baarmoeder van steen gloren waar alles zich zou gaan afspelen. Dat werd vanavond massaal rebirthen als we naar buiten werden gedreven door de portier. Kroeg bevalt van een gezonde 74-ling.

Kijk, het podiumpje. Er stond een piano en er lag een contrabas. Dat beloofde niet veel goeds. Ik miste de mondharp. Mooi koffertje op het podium, met allerlei Jennifer Terran hebbedingetjes. Even kijken of ze op de andere cd’s ook in haar blote mossel musiceerde. Ik keek eens goed. Wat een leuk notitie blokje lag daar, met aantekeningen. Kijk, ze tekende ook een beetje en ze had een klein lampje in de koffer gemonteerd. Geinig. Het was weer eens iets anders dan de cycloop met een weggeslagen neus en een afgebeten oor die t-shirts van 40 euro het stuk verkocht.

Terwijl ik zo op mijn hurken naar de koffer zat te kijken voelde ik de hele kroeg bijna fysiek in mijn rug drukken. Het stierf hier van de domme testosteron. Ik hoorde het zonder om te kijken. Hier stonden zeker 25 mannen met te veel zaad in hun lichaam vreselijk te balen dat ze het niet lekker door het lichaam konden schudden vanavond. De tiefus voor vrouwenmuziek, in den Bosch hielden ze van witte negermuziek. Mevrouw Terran kwam hun feestje bederven, dat was duidelijk. Ik hield mijn hart vast.

Ik keek eens langs de bar. Allemaal grijnzende koppen. Typetjes dwangverpleging met doorgroei naar zelfstandig wonen. Die gingen de introverte voordracht van Terran niet trekken. Dit werd een ouderwetse steniging vanavond. Vrouwen, ze hadden er wel eens van gehoord, maar je moest het niet gaan overdrijven.

Daar was Terran, met haar bassist. Mooi mens. Goede kop. Maakte even oogcontact met iedereen. Van mij hield ze het meest, dacht ik, tegelijk met 40 andere mannen in de zaal.

Het viel me nu pas op hoeveel mannen er in volstrekte adoratie rond het podium stonden. Wel allemaal met een normale broek aan. Waar ik, in al mijn columnistenvooringenomenheid een stuk of 100 vrouwen met kattentruien en roodfluwelen rokken had verwacht, daar stonden nu tot mijn verbazing allemaal sensibele mannetje die thuis huilend de afwas deden met Terran op.

Piano akkoord. Stem. Oeeeeffff, dat hakte er goed in. Breekbaar en toch sterk, zo zou ik het in een recensie zetten. Hoor eens, ze ontroerde direct in de derde zin. Hier gebeurde iets bijzonders. Die bassist was verliefd op haar, net als wij. Hij speelde voor haar en zij voor ons. Kijk, ze keek weer naar me. Ik probeerde zo te kijken dat ze wist dat ik al haar platen had en dat ik helemaal uit Oegstgeest was gekomen, met de fiets, om speciaal haar te zien en te horen. Klaar, het eerste nummer. Weer keek ze even iedereen aan. Dag Jennifer! Tweede nummer. Alweer die stem. Dat was dus geen toeval geweest. Weer ontroering. Prachtig, ik kon niet anders zeggen, ik kon niets zeggen. Mijn broek veranderde opeens, als bij toverslag, in een mooi donkerblauw getailleerde haute couture kledingstuk. Iedereen was op zich vrij en we waren op de wereld met veel te veel poeha bezig. Dat maakte dat meisje allemaal los. Doodstil was het nu, na een zwaar aangeslagen akkoord, en nu hoorde ik vlak achter mij, net een decibel of 130 te hard, iemand het woord “berenhap” zeggen.

Weg magie.

Ik keek om. Snackbarmannetjes, een stuk of zeven. “Bamischijf” hoorde ik nu ook. De rest van de zaal had het ook gehoord. Terran vroeg om stilte, maar de zeven boschtrollen verstonden alleen maar dubbel mayonaise, geen Engels. Steeds luider werd hun gekwaak. Een borrelende frituurpan vol onzin. Dit werd vechten. Terran zette nu “Sometimes it snows in April” in. Erg mooi. Van Prince, uit de tijd dat hij nog een genie was en niet een wild moederneukende dwerg. Weer dat geluid. Ik hoorde vlak na het woord “april”nu heel duidelijk “wasmachine met bovenlader”.

Te erg. Terran schreeuwde midden in het nummer “Shut up”. Tsja, ze had me goed bij mijn taas gehad, maar dit had ook iets vreemds. In een grillrestaurant annex bowlingbaan een optreden van David Sylvian programmeren, daar leek het op. Ik twijfelde. Wie was hier nu degene die door wie heen zat te lullen? Al deze hardwerkende mannen wilden eventueel wel iemand horen zingen over suck en fuck en dat ze de champions waren van de wurrelt, maar ze zaten niet echt te wachten op sneeuw buiten het seizoen. Terran geselde nu haar gehoor. Ze koos niet voor de makkelijke weg. Het volgende liedje ging over een hond met drie poten die toch heel lief was. Hoe dapper kon je zijn? Hoon uit de zaal. Dit werd een audio-executie.

Ik ging op een van de mannen af. “Hoi,ik ben Nico en jij bent Droppert, ook als je Peter heet. Moet je horen, arbeider, het zit zo. Freddy Mercury die zong dus dat hij de champion was maar dan bedoelde hij dus wel de wereldkampioenschappen vuistneuken voor uitbundige snordragers. Nu is het zo dat mensen soms naar iemand willen luisteren, dus niet naar jou, als je vertelt dat je een uitbouw aan je huis hebt gemaakt en wat een werk dat was, maar zeg maar gewoon even luisteren naar muziek, noten en zo. Nu zal jij zeggen: ja maar morgen moet ik weer naar mijn werk en dan kan ik me van mijn eigen uit niet existenteren als ik niet met mijn Bossche Ballen op de maat van een gitaarplaat heb staan schudden, maar nu wil het geval, ja, neem gerust een slok bier ondergeschikte, nu wil het geval dat daar, kijk, onder dat spotje ja, dat daar iemand zit te zingen. Ja, dat is een piano, waar ze op drukt. Nu is de vraag eigenlijk, maar je moet het zeggen als ik te snel spreek, of jij die dikke mongolenkop van je, met die zelfingenomen mannengrijns, even wilt houden voor zeg maar, nou, laten we het afhameren op een uurtje of zes. Ja, afgesproken, ok dan. Krijg je van mij een kopstoot nu” en vlam, daar lag hij.

Terran was al backstage. Snot had een handtekening. Hoera. Ik wilde weg, weg uit dit natte vossenhol zwanger van masculiene pislucht. Ik deed mijn broek uit. Als Terran durfde op te treden voor deze benedenwereld dan moest ik toch een BigMac menu durven te bestellen in mijn string?

Bevrijdend concert.

Mark van expeditie Robinson had een mooi afscheidsgesprek met de Indische Blauwmanpresentator, ik dacht dat hij Sabulu Jonnie Baliboy heette. Iedereen was achterlijk, behalve Mark, daar kwam het wel op neer. Alle proeven had hij gewonnen, alleen was er steeds iemand net voor hem geëindigd, maar dat was een detail. Hij had voor iedereen gekookt, maar dan in het geheim, aan de andere kant van het eiland en die vlekken in zijn gezicht waren emo-plekken, waar je aan kon zien dat hij een gevoelige jongen was.

Meneer werd er door de voltallige groep uitgestemd, maar hij voelde zich goed. Hij had het spelletje gewoon tactisch gespeeld en dat had zonder meer resultaat gehad. Een uitslag waar hij mee thuis kon komen. Jammer dat de rest zo tegenwerkte, maar hij was voor zichzelf winnaar. Ja, wist hij veel dat er ook mensen zonder huidziekte en met twee hersenhelften meededen. Dat was wel in zijn nadeel geweest. Maar voor iemand met een feestend over het lichaam trekkende geheimzinnige schilferziekte en de herseninhoud van een opgedroogd condoom had hij het gewoon toppie gedaan.

Het was pijnlijk om te zien, hoe de groep deze amoebe behandelde. Het had ook iets met zijn stem te maken. De achterlijke broer van Oboema, daar had het iets van weg. Je nam het niet serieus, die rare neusfluitgesprekken van hem. Zelfs die giechelende Siamese tweeling lachte hem uit als hij ze uitlegde dat ze het spelletje verkeerd speelden. “Nee, jij speelt het lekker, paddestoel met rood en witte stippen!!”

Mooie valsspeel-actie ook van Mark, tijdens het vergaren van de immuniteit. Hij gaf Derek een duw in zijn rug. Heel lullig om dat juist bij Derek te doen, want dat is een lieve boes die gewoon keihard voor de groep opkomt. Is een sociaal dier die jongen en hem dan duwen, dat vond ik stijlloos. Derek beheert ook de rijst. Die bewaart hij in zijn kont, net als in Vietnam vroeger. Liepen ze ook met hele sawa in hun reet in de rondte. Een soort levende dispenser, Derek, Hij schudt wat met zijn kont en er valt een keurig afgemeten portie rijst voor de hele groep naar buiten. Handig. Lullig dus van Mark om te schudden waardoor die hele rantsoenering inwendig door elkaar kwam te liggen.

Dan hebben die twee aan elkaar gegroeide meisjes het beter geregeld. Die delen automatisch alles wat ze eten. Hun heupjes zitten sinds een week aan elkaar gegroeid en via de heup geven ze elkaar stiekem stukjes vis.

Ongelofelijk losergedrag, om blij te zijn met een visnet. Godverdomme, man, Richard van vorig jaar zou zich omdraaien in zijn mijnschacht! Die holde gewoon in open water net zo lang achter vissen aan tot ze zich wanhopig op het strand wierpen. Richard die lachte om een net. “Allei doar kennen wij den schaamschuit van het hek vegen hè” zei hij dan en hij had gelijk, geloof ik.

De rest van de groep weet ik niet eens de naam van. Oh ja, Loes. Mamma Loes. Doet wel haar best, maar het is toch net alsof je naar je moeder op dat eiland zit te kijken. Voelt niet goed aan. Niet geil, zeg maar. Die twee dartelende aan elkaar gegroeide mosseltjes daar kan je, als je je ogen dicht doet en een beetje huilt nog wel met moeite een lekker ding uit componeren, maar Loes is toch steeds de vrouw vlak voor je bij de slager.

Derek is een geboren leider, al geeft hij het niet graag toe. Loert naar iedereen. “Ja, ik stond net een beetje mijn kont te wassen achter een steen, ik denk, hè, lekker, weer frisse billetjes, ik denk, wat hooor ik nouuuuuuuu, ik denk, wacht even, even mijn oortjes met kleine vlashaartjes te luisteren leggen en dan hoor je best wel dat er een soort van stemafspraken zijn gemaakt namelijk denk ik tegen mijn persoontje en dan denk ik ja de tiefus voor ze ik zal ze allemaal de zee inschoppen want ik wil een FIJNE PRIJS JA, IK WIL EEN PRIJS WANT IK BEN LIEF!!!!!”

Volgende week is Loes verdrietig en wil even alleen zijn. Maar één antwoord op mogelijk. Met de hele groep drie dagen om haar heen hangen

Na een dagje op stap met Rotten Copscorps en Reet was ik wel eens toe aan wat vrouwenmuziek. Iets met dolfijnen, liedjes over gordijnen, de wind door een rieten stoel heen, dat soort dingen. Ik wist het nu wel even voor een jaartje, die macho kutteksten van musicerende mannen. Ik wilde me stevig aan een baarmoeder vastklampen, het liefst figuurlijk, maar ik stond overal voor open, als er maar geen teelballen aan te pas kwamen.

Ik liet het ideetje hier en daar vallen. Felle reacties. “Vrouwenmuziek? Met een piano? Godverdomme Dijkshoorn, wat is er met je gebeurd op het platteland man? Heb je de hoefziekte in je hoofd. Word wakker! Vrouwenmuziek dat ruled voor geen meter.” Logger LB wist wel hoe het zat. “Vrouwen zijn anatomisch niet gebouwd op instrumenten omdat hun eierstokken in de weg zitten. Die resoneren mee waardoor ze automatisch gaan zingen als bijvoorbeeld Björk. Eigenlijk kunnen ze er zelf niets aan doen. Ja, een tamboerijn, of een houten blok met een stokje, dat handlen ze nog wel, vrouwen, maar alles wat trilt en snaren heeft dat is verkeerd. Krijg je automatisch resonerende baarmoedermuziek van en dat moeten we niet hebben.” LB had er wel een beetje kijk op volgens mij. Hij stond zelf ieder weekend op precies 110Mhz met zijn hard rulerende Amerikaanse hadmade bas de anusjes van bezoekers los te trillen. Het was een publiek geheim. Als iemand niet enthousiast genoeg klapte even die verminderde terts door het café en men scheet massaal in zijn broek. LB had verstand van anatomie. Werd hij niet de Leonardo da Vinci van de loggerswereld genoemd?

Ik twijfelde. Ik had toch zin in iets anders dan dat testosterongebrul. Snot gebeld. “Snot , jij bent toch vrouw? Nou moet je horen. Ik wil naar vrouwenmuziek, maar dat het dan wel ruled en niet trilt, zeg maar, dat je zegt, ja, lekker hier luister ik voor mijn plezier naar, maar dat je niet meteen zin krijgt in afwassen of katten borduren. Ja, ze mag tieten hebben, maar die moeten dan muzikaal geen rol spelen, dat het niet weer een Oost-Duits Industrieel collectief is, die met ijzeren tepelklemmen over staal schrapen om zo een magnifieke soundscape tevoorschijn te toveren. Dat dus niet. Iets zonder bh en dan zingen, kan dat?”

Nou dat begreep ze wel. Of ik meeging naar Jennifer Terran. “Nee, ik houd niet van Grieks eten” deed ik lollig”. Snot ging onverstoorbaar door. Die kende mijn repertoire inmiddels wel. Zes lolletje waarmee ik woekerde. “Lul nou maar niet Dijkshoorn, gewoon zondagmiddag in Den Bosch zijn. En doe eens wat leuks aan want mijn zus komt ook. Daaaag!!”

Godverdomme, ongenaakbaar was ze. Zou de hele zaal vol zitten met Snotverjeppies, die je gewoon op je bek sloegen als je de tekst niet begreep? Ik keek even op het net waar een en ander zich zou afspelen. Kut, in een kelder, kon het ongelukkiger? De gang naar beneden was de vulva en dan met zijn allen in een stenen baarmoeder naar onderwatermuziek voor vrouwen luisteren, dat had ik!! Wacht eens even, op de site van Snot zag ik het hoesje van de laatste cd van Terrran. Dat veranderde de zaak. Zo kon het dus ook, piano spelen. Ik kende alleen maar vrouwen die met hooggesloten colletjes huilend de toetsen bewogen, maar dit was nu eens iets heel anders. In je blote muts achter een piano gaan zitten, achterover geleund, met de borsten naar God, en dan maar wachten tot er iets gebeurde, dat was ook een opvatting van muziek maken. Deze vrouw begreep wat mannen zochten in vrouwenmuziek. Die Terran beviel me wel.

Ik zou er zijn zondag.

Tenminste, gisteren nog.

Hierrrrrrrrrrr....

(Wat vooraf ging. Reet en ik zijn met de undercover hardrockband Rotten Copscorps mee naar een optreden diep in de provincie. Reet spreekt de boerenbevolking toe en verdwijnt daarna mysterieus. Rotten Copscorps zet zijn eerste nummer in. Voor deel 1 tot en met 4 naar beneden scrollen)

Dat hakte er goed in bij de afdeling land en tuinbouw. Ja, er was wel eens iemand op een hark gaan staan en als je op een varkensreet sloeg, dan was dat best heel prettig om te horen, akoestisch, maar deze powerchords van Rotten Copscorps, dat was nu eens heel andere koek. Het was erg mooi om te zien. Alsof Jezus in een vlotte spijkerbroek aan land kroop en vroeg of er nog water in wijn moest worden veranderd. Men aanschouwde werkelijk een wonder. De eerste hoofden gingen op en neer. Rotten Copscorps speelde zich dreunend het 2e nummer binnen, “Goebels Goebels Fish And Chips”. De zanger spuugde zijn glas bier over de eerste rij. Een omgekeerd Normaal concert. Pang. Laatste klap. Tijd om even met het publiek te communiceren. “Morgen weer vroeg op, koeneukers from outer space? Hebben wij iets van jullie aan godverdomme!!! Het volgende nummer schreef onze bassist vlak nadat hij zijn vrouw had besneden met een kinderbestek en het heet “Gonna Cut Your Cittel”, een twee drie vier !!! Boem en weg waren ze weer. Ik kende hun set uit het hoofd., Zo direct volgden nog ‘Bin Laden Fuck I Piss In Your Cave’, ‘Frank Boeyen Moet Dood Maar Dan In Het Engels’ en ‘Fisting Fisting Brutalize.’ Dat wist ik nu wel, die act, dat de zanger in galop zijn vuist in een droge boerenreet plaatste en dan riep: “ik voel vijf kalfjes, gefeliciteerd!.”

Ik ging even naar buiten. Prachtig. Een mooi geluid was het, die doffe beat vanuit de kroeg. De straten waren verlaten. In de verte lachte een schaap. Ik liep naar een houten hek, aan de rand van een weiland. Veel gras, dat viel me nu pas op. Groen ook, wat leuk. Ik stond open voor de natuur. Geinige beesten eigenlijk, als je ze zo van achteren bekeek, koeien, dat zag ik nu pas. Ze vroegen er wel om, om geslacht te worden. Provocerende kontjes. Hoor, een kerkklokje in de verte. Tot drie hoorde ik hem slaan want Rotten Copscorps deed nu de act met de elektrisch versterkte cockring. Ik liet het landschap goed op me inwerken. Heerlijk, die rust....

Aaaaah, verdomd, wat een geluk, kijk, daar maakte zich uit de bosrand een klein hertje los. Prachtig. Instinctief verstopte ik mij, om het geen angst aan te jagen. Wat een ogen, zo groot als knikkers, nog vol verbazing om de wereld om zich heen. Zo mooi, hoe het beestje heel schuchter de rand van het bos koesterde. De damp sloeg van zijn natte huid. Dan weer verdween het even uit zicht en dan dook het weer op. Steeds dichter naderde het de plek waar ik mij zachtjes snuivend van de zenuwen schuil hield. Ik kon het nu horen ademhalen. Ontroering. Mens en dier, zo dicht bij elkaar. Ik hoorde het hertje nu heel duidelijk zeggen: “dit ruled dus voor geen ass”.

Godverdomme! Ik deed de struik opzij en keek recht in het psychopatenhoofd van Reet. “Hé, Dijkie, ik ben binnendoor gestoken, dat zei die ene boer daar in de verte. Ik zat net nog met mijn gewei vast in het prikkeldraad.” Wat doe jij in godsnaam hier Reet? “Ik moest schijten en boeren kakken altijd in de vrije natuur, dat is bekend. Je heet Reet of niet. Doe niet zo fucked op Dijk, hang loose kale.” Ik dacht na. “Reet, houd nu eens voor een keer een minuut je hertenhoofd en luister eens even. Kop dicht, luisteren en dan vertel je me zo meteen wat je hebt gehoord, goed?

Daar stonden we. Reet had na zes seconden al een cold turkey,. Dat viel niet mee, even niet die tong bewegen. Ik knikte hem bemoedigend toe. We keken recht voor ons uit. Dertien koeien keken terug. Klaar! “Wat hoorde je?” vroeg ik Reet. “Ik hoorde iemand een deur dichtdoen en zeggen: dag schat.”
Het was waar. Reet schoot vol. Had ooit iemand hem schat genoemd? Godverdomme waar waren we mee bezig, wij rulertjes uit de grote stad. Natuurlijk, je kon in de rij gaan staan bij broodjeswinkel Smegma en Pieter, om gebakken ham uit Sydney wat rul op te laten bakken met wat waterkers, dat kon, maar hier deed dat er niet meer toe. We zagen opeens alles in perspectief. Je had genoeg aan jezelf. Reet legde snikkend zijn gewei mijn nek. “Laat het maar gaan jongen, laat het maar gaan... “ Reet zei heel zachtjes: “auch ich bin ein Douwse Kaaper”, een prachtige verwijzing naar de legendarische zwarte leider Malcolm X, die dus neger was maar niet bij de pakken neer was gaan zitten want dat is zo makkelijk om het dan maar op te geven. Ja, je kan daar over gaan zeuren, dat je pigment zus en zo hebt, maar je kan het ook uitbuiten en zeggen, ok, ik ga in een musical dansen over Boney M. Ja, dat zei Reet allemaal met die ene zin. Ik begreep hem volkomen.

Een deur zwaaide open. Peter, de zanger van Rotten Copscorps riep ons. “We gaan over de eerste rij heen masturberen tijdens het nummer ‘Jim Morrison Was A Candlelight Poet.’ Komen jullie?

Weg was Reet!!! Hij stond al met zijn broek op zijn schoenen bij de ingang van het café. “Dag vogels, dag bloemen, dat kutkoeien”, schreeuwde hij richting weiland. Weg was hij, naar binnen. Ik volgde gedwee.

Even naar Almere geweest, om met Judith te praten.

Hierrrrrrrrrr.......

(Wat vooraf ging. Reet en ik zijn met de Amsterdamse undercover hardrockband Rotten Copscorps mee naar een optreden diep in de provincie. Reet draagt een elandgewei op het hoofd en na een stevig portie Chinees kondigt hij, terug in de kroeg, de band aan)

Lekker druk was het inmiddels in café Het Uitschot. Gespannen verwachtingen. Men had er veel over gehoord, elektrisch versterkte muziek. Eens kijken of het net zo beviel als de melkmachine indertijd. Ha, kijk, daar zaten de brommerboeren die wij eerder op de dag de weg hadden gevraagd. Gezellig! Reet stond al naast ze. Hij sloeg een enorme blonde reus met een grijs ketelpak op zijn rug. “Heeeee, Kiekert was de naam hè. Beetje op tijd de schapen het stremsel van hun schuup geraamsdonkt, oude pik? Goed dat je er bent man.” En weg was hij al weer. Ik wist het inmiddels zeker. Vanuit het elandgewei boven op Reets hoofd lekte een onbekend vocht langzaam in zijn hersens. We waren op stap met Elandman. Steeds agressiever werd hij. De ober in het chinees restaurant had hij een daverende kopstoot gegeven omdat deze niet snel genoeg uit had kunnen rekenen wat ons dat in guldens had gekost als we een er een jaar geleden hadden gegeten. De mannen van Rotten Copscorps hadden niets in de gaten. Die zaten al ergens achter in het café, in het fietsenhok, om zich om te kleden. Ik hield mijn hart vast voor Reets aankondiging.

Daar ging hij al. “ZET GODVERDOMME DIE TIEFUSMUZIEK VAN DE RADIO UIT, LANDBOUWERS, ER WILLEN WAT MENSEN UIT DE STAD MUZIEK GAAN MAKEN JA!!!” dreunde er door het café. Dat was een lekkere opening. De kroeg viel volledig stil. Reet wachtte. Alsof hij dat gewei al zestien jaar op zijn hoofd had, zo vanzelfsprekend droeg hij het. “Laten we even duidelijk zijn”, ging hij verder, “stelletje stinkende kutboeren, wij van Rotten Copscorps gaan dus echt niet beginnen als jullie dat dialect er doorheen blijven lullen. Beetje respect godverdomme, ja! Lullen ga je maar met je cycloopboerin thuis, maar hier gaan we eerst even netjes heeel stil worden. Wij hebben de tijd.” Reet wachtte met een arm losjes over zijn gewei. Vlak naast mij bestelde er iemand heel zachtjes een biertje. Reet reageerde als door een adder gebeten. “Jij daar, Uier, wat is er zo belangrijk dat het niet kan wachten? Wat? We hadden dorst…. Meneer had dorst……. En dat moet dan precies tijdens dit optreden? Naar buiten, imbeciel. Ja, nee, je hoort me, er uit, snel een beetje, inteeltdrinker, hop, weg, tiefushond. Denk je dat wij er voor jou zijn, ben je nou helemaal belazerd!”

Doodstil was het nu. De schrik zat er goed in “Goed zo, jullie kunnen het wel” zei Reet. “Ok dan, aardappeleters, vanavond speelt Rotten Copscorps voor jullie hier, in café Het Uitschot en Rotten Copscorps maakt, nou, wat maakt Rotten Copscorps ….? Heel goed, jij daar, roodharige peenlul, rockmuziek maken die. Rock muziek, weet jij dat daar, Sikko Sjaalmans, waar komt die vandaan? Harder lullen, ik versta je niet? Uit een ander land ja, heel goed. Het komt uit wat we met een moeilijk woord ook wel het buitenland noemen. Zeg maar die boerenlandweg af en dat je dan aan de horizon allemaal lichtjes ziet, daar maken ze rockmuziek ja, heel goed. Het zit zo, de negers plukten katoen en die kregen pijn aan hun klauwen en dan zeiden ze tegen elkaar, kut, die katoen, ik krijg er de schijt van, figuurlijk dan, want aan letterlijk hadden ze een broertje dood, negers, dat is bekend. Nou, toen zei die ene neger, weet je wat, als jij me nou keihard voor mijn reet trapt dan probeer ik er wat bij te zingen en als je daar dus een sample van Eboman onder zet dan heb je, ja, jij daar dopneus, juist ja, dan heb je crossover. Maar die negers hadden het goed bekeken hoor. Dan denken jullie dat je hard werkt, maar wat die godverdomme bij elkaar plukten op zo’n dag en daarna dan dus nog de blues via de mississippi en dan rechtsaf de oceaan op naar Europa verschepen, nou, ga er aan staan.”

Achter Reet zag ik nu om de beurt alle hoofden van de heren van Rotten Copscorps in de deuropening verschijnen. Hoe lang ging deze hysterische autistenaankondiging nog duren? Ik maakte het bekende cut it off gebaar naar Reet, die er echter nog harder tegen aan ging.“ Ja, mensen, Rotten Copscorps zou Rotten Copscorps niet zijn, als zij niet allemaal Film Noir elementen in hun muziek hadden verwerkt. Ik zeg altijd tegen de mannen, het geeft niet wat je speelt als je maar je best hebt gedaan, meer kan je niet doen. Maar lang genoeg geluld. Wie vindt Freddy Mercury een homo? Ik wil even al die handen zien. Ok, dat is dan duidelijk. Is genoteerd. Ik vermoedde al zoiets. Maar niet langer getreuzeld, hebben jullie er zijn in, ok, ik wil jullie aandacht, stelletje ganzenborders bij kaarslicht, voor de band van vanavond. Ze spelen op instrumenten en dat zijn die glimmende dingen die jullie nu op het podium zien staan. Die trommels daar achter, dat is geen dorsmachine voor kleinbehuisde boermensen, maar daar wordt het ritme mee aangegeven, begrepen? Goed zo. De rest is gitaren, dat horen jullie zo vanzelf wel, stelletje kleitabletten. Ok, zijn jullie er klaar voor, hier…….is……….Rooooottteeeeeen Copscorps.”

Reet vond zomaar van het podium stappen te makkelijk en dook recht vooruit het publiek in. Gewei vergeten. Vier boxen flikkerden naar voren. ‘Pas op, ze zijn elektrisch, met stroom, ongelukkige’, riep Reet in zijn val. Godverdomme, die gek moest naar buiten, dit werd een hel. De boxen werden weer op hun plaats gezet. ‘Doe maar alsof het hooibalen zijn, maar dan met speakers” riep Reet nu, die inmiddels naast mij stond. “Hoe ging het?” vroeg hij. “Was ik een beetje te verstaan?”

Het eerste akkoord van “Gonna Shave Your Ass Cocksucker From Nebula”, maakte mijn antwoord in ieder geval onverstaanbaar. “Kijken!!!” mimede ik. Maar Reet was al weer weg. Waar was hij?

(Wat vooraf ging: Reet en ik zijn een dagje mee met de undercover hardrockers van Rotten Copscorps. Reet draagt een elandgewei op het hoofd en eenmaal aangekomen in Douwse Kaap spoeden de heren zich, vlak voor het optreden, naar de Chinees. Voor deel 1 en 2 naar beneden scrollen)

Oriëntaals eten met Reet, daar had ik wel ervaring mee. Niet iets om je op te verheugen. Meteen om de hoek liepen wij met zijn tienen tegen Chinees Specialiteitenrestaurant Wah Kau aan. Even buiten de kaart bekijken. Dat keek niet lekker met zijn tienen tegelijk. Wangen drukten tegen elkaar. Ik schrok. Kut, dit was een Moderne Chinees. Dat ging Reet niet trekken. Die ging voor authentiek Hollands Chinezen. Dat had ik weer! Alleen maar verfijnde gerechten uit Oost Mandarijnië, district zuid, zag ik. De kok, las ik in een krantenknipsel vlak naast de menukaart, was net terug van een zes maanden durende studiereis en ja hoor, waar ik al bang was, “hij weigerde ooit nog babipangang op de kaart te zetten”. Ik las verder. “Ik ga het zoeken in de verfijnde kruidenmelange zoals je die alleen in Kaa Mi Waa vindt, zeg maar derde straat rechts bij Chin Au aan de overkant twee hoog achter.”

Reet zat al binnen en had blijkbaar ruzie gehad met een ober die het gewei van zijn hoofd af had willen halen voor de garderobe. Een verhitte kop had hij. “Hier, rulers een tafel voor tien. Lekker saus apart gaan we vreten met nassi zonder bijbetalen er bij. Iemand kipsaté?” Een kaart had Reet niet nodig. “Chinees, ja jij daar, in die jurk, kom eens hier. Luister gele vriend, wij willen allemaal onbeperkt kroepoek van het huis, daarna geen soep want we zijn rockers en soep is voor boysbands dus dat vreten we niet, en daarna graag 9 keer bami speciaal met rijst apart en dan nog graag babipangang maar niet te pittig want we zijn Nederlanders en we hebben geen fles water om onze anus schoon te spoelen. Ga nu maar bakken, we hebben honger”

Buiten Reet om, die druk met zijn gewei in de weer was, bestelde ik snel wat specialiteiten van het huis. Dit werd een hel. Reet sloeg de drummer annex congaspeler op zijn rug. “Lekker vreten hè pik en dan muziek maken en daarna op de dot, ruler, of niet soms”. Tijdens zo’n optreden lekker met je gitaar voor je buik een keiharde Chinese winterwortel opbouwen en daarna fijn boerinnen neuken, wat jou! En nu wil ik godverdomme vreten!!! Zo moeilijk kan het toch niet zijn, Chinezen. Snel stelletje imbecielen, zitten we hier te wachten op liefde ergens op het plein van de hemelse vrede of zitten we in een restaurant, OK dan!!!”

Aha, daar waren de eerste gerechten. Eendenfilet in geroosterde amandelsaus met vijfsterrenkruid en een dunne rundertong gekookt in aanhangend maagvocht. Kijken hoe dit aankwam bij wereldburger Reet. “Het zit in fokking doosjes, dat heerst niet. Er zit bamboe om mijn vreten, wat dus niet ruled namelijk. Ik kan niet bij mijn bami, Chinees, de schoenendozen zitten er nog omheen, Ping Pang”

Ik probeerde het Reet voorzichtig uit te leggen. “Ze hebben geen bami. De bami is op. Helaas! Blijven steken in Senegal. Importbami hebben ze, maar die is er niet, de bami, dus nu improviseren ze wat met seizoensgebonden ingrediënten , zoals die Jamie Olivier, weet je wel. Geen bami dus, want die is op namelijk omdat hij er niet is.” Herhaling, dat hielp meestal wel bij Reet. “Jamie Olivier, die ken ik wel, die rijdt op een Vespa, dus dat ruled dan wel weer, vooruit dan maar”

Reet werkte zich tot mijn stomme verbazing door een keur aan orgaanvlees heen. De rest van de band focuste op het optreden. Nooit te vol gaan spelen, het was een oude bandwijsheid.

Hè jongens , ik heb er zin in, stelletje voorhoedevechters.” Reet gooide er met zijn hele bek vol saus apart maar weer eens een schreeuw uit. “You gonna smell the flesh of satan and burn in hell Chinese Cuntfeelers is everybody horny, hell yeah.” Het maakte de nodige indruk bij de zeven families die verspreid door het restaurant gezellig op zondag naar de chinees waren gekomen om een portie chinees te eten.

“We gaan”, zei ik. Ik rekende af en daar gingen we. Outlaws waren we. Prachtig beeld, tien man met lange jassen naast elkaar door een straat met tegenlicht. Alleen de mondharmonica ontbrak nog. Once upon a time in Douwse Kaap. Tegenliggers weken uit. Rug tegen de muur, ook omdat Reets elandgewei op de hele straat bestreek. Op naar café Het Uitschot, om een legendarisch concert te geven.

Reet mocht ons aankondigen, waarom niet.

Dijkshoorn doet auditie.

Hierrrrrrrr

(wat vooraf ging: Reet, getooid met een elandgewei, gaat samen met mij mee naar een optreden van Rotten Copscorps. Voor deel 1 een stukje naar beneden scrollen)

Ik zat voorin, naast Peter, en achterin de bus hoorde ik Reet lekker socializen met de heren van Rotten Copscorps. “Ja, muziek, het is iets prachtigs, dat je met de ene hand bijvoorbeeld dit doet en dat je dan met je andere hand iets anders doet, ik vind het tovenarij. Zes snaren ook, ga er aan staan, nee respect, jullie zijn jongens naar mijn hart.” Ik vroeg me af of Reet nog enig idee had dat hij met een elandgewei op zijn hoofd dit belachelijke verhaal zat te ouwehoeren. Nu volgde weer een heel verhaal over zijn weblog, dat dat ook rock ’n roll maar dan met lettertjes was. Ik prevelde in mijzelf : “……en toen heb ik een uit zijn kont schijtende man op het net gezet, ja dat doe ik gewoon” en ja hoor, daar kwam Reet al me dezelfde tekst aankakken. Ik kende zijn repertoire uit mijn hoofd.

De heren van de band zeiden geen woord terug. Ze waren veroordeeld tot deze logger. Nog anderhalf uur, dan zaten ze bij de chinees, die gedachte hield ze op de been. Peter, vlak naast me, was angstaanjagend stil. Reet werd mij niet in dank afgenomen.

Douwse kaap, waar lag dat tyfus gehucht. We stopten langs de weg, vlak naast een groepje jongens met vlassnorren. Reet sprong naar buiten. “Heeeeeeee, wij zijn Rotten Copscorps en jullie zijn moeilijk opvoedbare jeugd zonder toekomst en zonder bromfietsbenzine. Hoe moeten we naar Douwse Kaap rijden, boerenrulers?“ Reets gewei en zijn witte overal maakten de nodige indruk. In de grote stad was hij er waarschijnlijk niet mee weggekomen, maar deze polderjongens keken hun ogen uit. Een nieuw modern hoedje uit de grote stad. Reet maakte gebruik van de verbazing .”Kan er hier nog iemand zes lettergrepen lullen, stelletje kaaskarners, of hoe zit het? Spelen, gitaren, boem boem boem in kroeg, weg kwijt, jullie ons vertellen” schreeuwde hij nu. Een van de jongens begon te praten. “Deurdonderen aan de haspelzijde, vertrekbrammen naar de overkant en dan steeds maar met je kiekert recht op het roer en dan is het de zevende wimmert aan de veezijde en daar is Het Uitschot, wij komen ook vanavond om jullie de doos op zijn kniekert te peulen”.

Daar verheugden we ons op.

Rijden maar weer. Kijk aan, daar lag de gemeente in al zijn weerloze schoonheid midden in het landschap. Geen ontsnappen mogelijk, het leek wel een vesting. Het werd zwaar vanavond

De universele binnenkomst in de kroeg. Een Opa Bakkebaard aan de bar die ons binnen twee minuten vroeg of we ook Radar Love speelden. Reet, die bij binnenkomst direct zeven wisselbokalen en een fles whisky met zijn gewei van een plank had gestoten nam moeiteloos de taak van woordvoerder op zich. Wij bouwden snel op terwijl Reet uitlegde dat Radar Love te eenvoudig was voor Rotten Copcorps. “Dat is in vierkwartsmaat dus dat doen we niet, snap je, oude boer. Wij spelen alleen maar triolen met een verminderde kwint in de zes, maar dan met een rockattitude, snap je het? Praat ik niet te snel? Komt er nog volk godverdomme of hoe zit het?” Reet keek naar links en raakte de barman vol met zijn gewei in het gezicht. “Negen bier graag, boerenbarman.”

Als gekken hadden we de hele backline neergezet. Routineklusje. Vijf foeilelijke gitaren met spinnenwebjes en doodshoofdjes op de body geschilderd stonden keurig op een rij. Alle gitaristen van de band kotsten op deze arme mensengitaren met die belachelijke asymmetrische vormen. Allemaal verstokte Fender Telecaster spelers, doordeweeks, maar in het weekend was het met zijn vijven naast elkaar de hoofden heen en weer bewegen op een logge beat. Het was niet anders. De kachel moest branden

Reet had het niet zo in de gaten. Geloofde echt in de rockdroom van Rotten Copscorps. Of hij de soundcheck mocht doen. Weg was hij al “One two, one two, fuuuuuckkk, one two, meer laag, meer laag, ja ok, test, test, give me some low, some low, ok niks meer aan doen. Test test, all the homos in the house say hell yeah, hell yeah, nummertje 54 , nummertje 54 heeft een leverworst gewonnen, jaaaa hoooorrrrrrrr, test test, one two one two, hey soundman give me some motherfuckin laag er bij op mijn monitor, ok, duimpie omhoog, one two, one two, this is just a test, ok niks meer aan doen, kom we gaan chinezen”

Daar liep Reet de kroeg uit, het halve meubilair met zich meeslepend aan zijn elandgewei.

Expeditie Robinson. We hebben het hier over survival. Afzien. Kokosnoten eten tot je gratis een heel jaar bounties schijt, huilend aan een mangopit knagen, te lusteloos zijn om je af te trekken en dus een beetje zielloos met je taas tegen een palmboom aan rijen tot je een lichte prikkeling voelt. Keihard jezelf tegen komen. Er achter komen dat al je vrienden je hele leven steeds uit beleefdheid om je grapjes hebben gelachen. Je grenzen opzoeken. Dat zou het moeten zijn. De ultieme proef. Allemaal om de beurt slagroom van Nollekes tepels af moeten likken. En een kleine Thaise kogel, verstopt vlak achter haar baarmoeder,uit haar lichaam moeten peuteren, terwijl ze steeds tegen je praat.

Een beetje dood gaan van honger en ellende, op zijn minst. Dit jaar bij Robinson ruzie om een gewonnen prijsje omdat er niet genoeg eetbaars bij zat. Om te huilen zo erg. Kinderen in Cambodja die hun eten weigeren omdat er geen Playstation bij zit, vergelijk het daar maar mee. Je opgeven voor een survival en dan gaan zeiken dat de prijs niet bevalt. Ik heb het over Derek

Die gek denkt dat hij aan 1 van de 8 meedoet, die oetlul. Even resumeren. Derek won gisteren een krachtproef. Op zich al bizar. Ik zou die reldansnicht met mijn vinger in mijn reet verslaan. Tijdens het duiken even per ongeluk stevig een hiel in zijn nek. De prijs, voor vijf keer kopje onder water en stokje in plankje steken: “een luxe bed voor drie personen op het strand.”

Mooi beeld. The Piano deed het aan denken, zo’n raar modern bed in de branding. Derek zag het anders. Een rode waas voor zijn ogen. Je zag opeens zijn tandvlees als hij sprak. Waar leek hij op? Carlo Boszhardt die niet mag kontneuken, daar leek hij op. Prachtige monologen frontaal in de camera. Ongeveer dit werk: “ik vind het best leuk en gezellig zo’n expeditie en we hebben een heeeerrlijke groep mensen, maar als mijn nageltjes breken van een krachtproef en ik voel allemaal zweetie zweetie over mijn blote jongensrug stromen dan vind ik dat ik best heel erg mijn best heb gedaan, applaus voor Derek, ja, en dan wil een prijsje, dan wil ik een fijne boesboesprijs dat ik er een beetje geil van word of zo, dat je zegt, ja dat is een prijs voor derrekieperrekkie, ja, daar ben ik een gekkie in en dan wordt ik emotioneel en dan zeg ik stop die prijs maar in mijn hol, of liever, had ik maar een prijs die ik in mijn hol kon stoppen, bah, wat een naarlingen zijn jullie om een bed te geven waar je de lakens niet van op kan eten. Ja, ik wil vreten godverdomme, up yours redactie!! !!! Dikke vinger voor jullie, echt hoor nu ben ik boos, ja. Geef me desnoods dan eetbaar ondergoed, dat ik dat Mark aan kan doen en dat ik dat van zijn rode billetjes af eet, maar DIT IS GEEN FIJNE PRIJS BEGREPEN”

Verbijsterd zitten kijken naar deze gek. Ik maak nog maar eens de vergelijking met Richard vorig jaar, die eten eigenlijk luxe vond. “Allei, ik vreet het eelt wel van mijn hielen mensen, loat me maar he!!” Die man was nog blij als ze met zijn twaalven over hem heen scheten als cadeau. “Allei dat ontroert mij he, vrinden, joaaah , dat ken ik niet die warmte, in den mijnen, daar kak je eenzaam in een schacht, maar allei dit is een feest, bedankt he!!!”

Derek moet zich schamen. In de derde wereld dromen ze van een bed. Meneer vindt het te min. Prachtig detail dat hij door zijn koppigheid een volledig ontbijt miste. Hoorde bij het bed. Een briljante zet van de productie.

Nolleke. Het was weer genieten van deze Tropische Yeti. Persoonlijkheidje, alleen helaas in de huid van Heino. Hoe dik kan dat bord voor je hoofd zijn zeg. “Ik heb nog nooit last gehad met mensen, dus het ligt niet aan mij...” Al in de eerste seconde van Robinson wist ik: “jij bent een manische akela, jij bent een roodharige jongerenwerkster”. “Meiden’ zeggen tegen medebewoners, dan ben je al kansloos. Die rare zwevende rib met haar maakte het lekker bont deze uitzending. Nog nooit iemand zo weerloos in een hangmatje zien hangen. Raar dat mensen het wilden goed maken. Ik zou haar zestig keer om haar as hebben gedraaid, over mijn nek hebben gegooid, die hangmatrollade, en hopla, van een berg af. Geen halve maatregelen. Typisch iemand die net als in B-films zes keer weer opstaat voordat ze echt dood is.

Mark, die is erg. Misschien nog erger dan die lachende Siamese tweeling, die steeds met zijn tweetjes in de bekentenishut zitten. Uitstraling van twee gedrogeerde rode kolen en dan steeds: “jaaaa er zit veel meer in ons dan mensen vermoeden, hahahaha!!!!”

Mark lijkt me kansloos volgend week. Gewoon op fysieke wanstaltigheid er uit stemmen,. “Mark heeft rode vlekken in zijn gezicht en dat kijkt niet prettig”. Dat moet voldoende motivatie zijn.

Reet aan de telefoon. Waarom ik wel met Jacco, ex-kutjebef, naar Motörhead ging en niet met hem naar een echt mannenconcert. “Omdat je een homo bent, Reet. Ik heb geen zin om in elkaar gerost te worden als ik met jou over straat ga, begrijp je. Het is preventief heteroseksueel thuisblijven.” Een hoop geblaas en gepiep aan de andere kant. De bekende loggerstaal hoorde ik. Iets met eutos, extra gratis, alles heerste en rulede hard en was tevens wreed.

“Wat stel jij dan voor, lognicht, waar moet ik dan met jou naar toe, transseksureet?” Té kinderachtig. Hij wilde ook naar een hardrockconcert, net als met Jacco maar dan intiemer, kleiner. “De wortels van de Nederlandse hardrock ergens in Oud Valkeveen zoeken, dat werk, Dijkie, echt gaan voor dat kleine bijzondere bandje.”

“We kunnen naar Rotten Copscorps gaan, die spelen in Douwse Kaap, in café Het Uitschot” zei ik. Een hoop geluid aan de andere kant van de lijn. “Deal, oude Dijksneus, Reet neemt jou lekker een avondje mee naar moderne mensen die nog niet bijna dood zijn. Je mag de hele avond met een now and wow jongen mee, hoe vind je dat! ”

“We kunnen met hun busje mee”, zei ik. “Ik ken die jongens. Ze wonen in Amsterdam, maar dat mag niemand weten. Ze verkleden zich als hardrockers en treden in het weekend op in de provincie, voor veel geld. Vrijdag om een uur of zes op het stadionplein, rammert, ik ga je zien”.

Ik wist dat Reet al om een uur of vijf zenuwachtig om febo heen drentelde. Alsof je die jongen een duracel in zijn anus duwde als hij op stap ging. In huiselijke kring kon hij heel rustig zijn. Tijdens de nu al legendarische haardkoor BBQ bij LB was hij gewoon voor zich uit blijven kijken, in gedachten verzonken, terwijl wij Tonie wreed onteerden met zijn buik op een kilo rauwe ossenhaas. “Zo, nu heb je wat om over te schrijven, journalistje” hadden wij hem 1 voor 1 toegevoegd, terwijl we ons lid aan een servet afveegden. Reet had alleen wat gelachen. Maar als hij in de buitenlucht was en we gingen ergens naar toe rijden, met wielen, dan was hij niet te houden. Van een afstand zag ik hem nu steeds kleinere cirkeltjes om de automatiek heen trekken. Een manische postduif, daar had het iets van weg. Ik riep hem. “Reeeeeeeeeettttttttttt.”

Aandoenlijk, iedere keer weer. Over een afstand van 120 meter holde hij op me af. Meneer had zijn best gedaan zag ik. Hardrockcouture door de bekende Rotterdamse nieuwe ontwerper Savage Royale.

“Wat heb jij aan, gek?” vroeg ik hem. “Wat heb je op je hoofd?” “Een elandgewei, Dijkie. Ruled dat of niet? Knekels man, dat is hardrock. Mannelijkheid , testosteron, keihard die koppen tegen elkaar aan rammen, dat is het momenteel, ruler.” Ik keek. Reet had een gewei met een spanwijdte van een meter of drie op zijn hoofd. Hij moest overdwars de bus in, sowieso. Het zag er raar uit. Het enorme gewicht verplaatste zich vertraagd van links naar rechts. Steeds als Reet even naar links keek viel hij enkele seconden later een paar meter opzij. “Jaaaaa, Dijkie, je vindt het weer niks, schrijvertje, maar alleen in een T-shirt red je het niet meer , beuker” Het was wel kunstig gedaan, dat moest ik toegeven. Het gewei zat met een leren riempje heel strak onder zijn kin. Een Noord-Zweedse Fascist in volledige uitrusting. Man, wat zag hij er uit. Wat had hij in godsnaam aan zijn lichaam? Hij had een wit broekpak aan. Op zijn rug stond met zwarte viltstift geschreven: “hardrock forever till we die to eternity in hell and so weetjewel ” Hij legde zijn hoofd in zijn nek, viel bijna achterover en schreeuwde: “Die in the 7th ring of Sodom!!!” Ja, Reet had er zin in. Hij begon opeens weer te hollen. “Even die kroket-eters van Van Gogh imponeren Dijkie, ik ben zo terug.” Daar ging hij weer, wapperend met zijn armen, als een echte eland, dat moest het idee zijn.

De tiefus. Hoe ging ik dit in godsnaam aan de jongens van Rotten Copscorps vertellen? Ik wachtte gelaten op hun busje.

Aha, daar draaiden ze geroutineerd het plein op. Even vol gas op een groep verzamelde wintersporters af die kwetterend uit elkaar stoven. Typisch de humor van Peter Verspuy de bestuurder en tevens zanger van Rotten Copscorps. In de band heette hij Cannibal Carnivorus. Moest je niet vergeten. Ik had iemand hem ooit Nassibal Floris horen noemen. Griezelig, wat er dan los kwam in deze jongen. We hadden hem met zestien man van de ongelukkige af moeten trekken. 34 hechtingen in het aangezicht, meneer. Verder een doodgoeie jongen, Peter. Werkte doordeweeks in een parkietenwinkeltje in de 2e Verspuystraat. Ze stopten vlak naast me.

“Dijkie!!!! Dikke gek, ga je weer lekker echte mensen muziek luisteren dit weekend, fijnproever!!” Mooi gezicht als de band uitstapte. Er waren weinig bands in Nederland met een vijfvoudige gitaarbezetting, twee bassisten en een congaspeler. Lusteloos strekten ze de benen. Prachtig bijvoorbeeld om te zien hoe bassist Jan van Zelst, bandnaam Brainklisma Rectalus, zijn vingers al wat soepel maakte. Ze namen het serieus, deze jongens. Doordeweeks sappelen en in het weekend zwaar geld verdienen aan achterlijke boeren, een heerlijk leven. Ik stond er ondertussen niet erg makkelijk bij. In de verte zag ik Reet zich losmaken uit de febo. Kwam bijna niet naar buiten met zijn gewei.

“Waar is die vriend van je, Dijkstoeter, die Reet van Internet.” Reet had Peter inmiddels van achteren benaderd en tikte hem op zijn rug. “Heerst!!! Jij moet Strandbal Vanvoris zijn.” Het viel stil op het plein. Mensen bleven op honderden meters afstand met een dampende kroket aan hun lip staan wachten. De tijd verdichtte zich. Ik leek in een eeuwigdurende slowmo van Studio Sport terecht te zijn gekomen. Strandbak Vanvoris zeggen tegen de zanger van Rotten Copscorps. We lieten het allemaal even op ons inwerken, in Amsterdam en omstreken. Reet had niets in de gaten. Zat al achter in de bus te schreeuwen. “Rijden godverdomme!!! Rock in hell, moederneukers.” Ongelofelijk hoe hij nog zo bewegelijk kon zijn met dat enorme skelet boven op zijn hoofd. “Die, die die die, gonna stick you with a knive in the eye” hoorden we nu uit de bus komen.

“Hij is Reet, neem het hem niet kwalijk. Hij zoekt een vaderfiguur en dat ben jij, Peter” zei ik. “Hij is die stille parkiet in kooi 3 die maar niet wil aarden in die mieterse winkel van jou, snap je? Hij schreeuwt zijn eenzaamheid er uit, zie het zo maar.” Reet deed ondertussen zijn best om mijn verhaal te ondersteunen. “Fuck your grandma, fuck you grannie, and give birth to a beautifull satan, yeaaaahhhh” hoorden wij hem zingen.

Bandberaad, midden op het plein. Gingen ze Reet uit zijn overal scheuren en het gewei in zijn hol proppen of had ik een gevoelige snaar geraakt? Het laatste godzijdank. Reet mocht mee. Gewei mocht opblijven. Ze lulden wel iets dat hij een Oud Keltische vriend was, die een weekendje logeerde. Het was ook mijn vriend, dat was zijn redding.

Geregeld! Op naar Douwse Kaap, waar we over twee uur werden verwacht.

Met haar reet naar het westen.

Hierrrrrrrr

Gisteren, in Expeditie Robinson. Derek over zijn oude eiland: “heerlijk eilandje, heeft ons zoveel gegeven, zoveel liefde van dit eiland ontvangen, het was echt een, ja, laat ik het maar zeggen, een heel homovriendelijk eiland, met allemaal kleine gaatjes tussen de stenen enzo, dat je dacht, ja zo kan het ook”

Helemaal wee word ik van die jongen. Kan over een pannensponsje praten alsof hij het over zijn nieuwe vriend heeft.

Prachtige uitzending gisteren, Chronologisch maar. Een fijne krachtproef, direct aan het begin van de uitzending. Met zijn allen drie uur lang de Hitlergroet brengen met het gezicht richting Oostenrijk. Emmertjes met water boven het hoofd. Dat vond ik een zwaktebod. Had die emmers gevuld met de diaree van Keo. Dat zet druk op zo’n proef. Een onverhoedse beweging met je arm en zes dagen darmflora met stukjes noot over je heen. Volgende week de ultieme krachtproef, bijna een onmenselijk zware, namelijk vier uur lang allemaal een tiet van Nolleke vasthouden terwijl je haar aan moet kijken. Ik verklap al dat er zes mensen bezwijken. Naar huis, nooit meer wat van gehoord.

Loes won de Hitlerproef . Wat voor loser moet je zijn om het van een Loes te verliezen? Die Derek staat godverdomme al een leven lang met zijn arm omhoog als er iemand vraagt: “wie wil er een stukje erotisch dansen voor beginners.” “Ik ik ik!!!!”

Mooie discussie bij aankomst op het nieuwe eiland. Die slager volkomen verbijsterd dat hij een levende geit had moeten achterlaten. Alles waar botten inzit wil hij uitbenen. Volgende week opeens een korte worsteling achter een struik en daar komt hij opeens weer te voorschijn, met dertig kilo doorregen Nolleke lappen onder zijn arm. Haar karkas zet hij op een stoeltje naast de eettafel. Niemand heeft wat in de gaten. “Die geit daar zat twee kilo vlees aan” Met zijn blote handen, op Belgische wijze had hij hem wel willen slachten. Hij denkt dat in iedere dier een kilo chocola zit, dat is het waarschijnlijk.

Loes kreeg een moeilijk keuze voorgelegd maar niet heus. Die wordt nooit meer weggestemd na haar keuze voor de groep. Met Nolleke en Mark er bij was dat niet echt een risico, de immuniteit opgeven. Nolleke hadden ze er op uitgestuurd om slakken te vangen. Domste keuze ooit. Zelfs slakken vluchten snel hun huisje in als ze die knokkelknie aan zien komen bonken.

Vervelend was dat je steeds als je die Keo wat zag eten meteen dacht: “hoe vloeibaar zou het er zo weer uitkomen?” Je wilt het niet weten van mensen dat ze water schijten, tenminste dat heb ik. Je zag die chocola er ingaan en meteen zag ik dan een uitgebeten plek op het strand. Hij deelt het ook zo met die groep. Kostelijke verhalen over die drie atmosfeer bruine straal uit zijn scharrekont.

Daarna Nolleke. Prachtig beeld. Commentaarstem: “Nolleke valt al direct buiten de groep” en dan een shot van Nolleke op een stuk hout, terwijl de rest van de groep leuke Niet Nolleke dingen doet. Beetje geregisseerd weer.” Nolleke, ga eens met die rare pruik van je op een boomstam zitten en dan moeten jullie haar negeren, goed”. Maar toch, spannende televisie.

“Heer der vliegen”, het geweldige boek van William Golding maar dan in het echt. Outcast voor het leven. Je ziet haar en je weet: die gaan ze treiteren tot op het bot. Binnen Zenboeddhistische kringen is ze een grootheid, maar onder gewone mensen meteen een lullende kreukelfrietheks. Is haar lot. Daarna een wat wanhopige poging om met de groep in gesprek te komen. Rode trui met lange mouwen maakte haar al kansloos. Ze maakte ook een rare denkfout. Een groep bij elkaar roepen, mensen het woord geven en tegen de populairste uit de groep zeggen: “nu mag jij wat zeggen, knipschaartje”, dat schiet niet op natuurlijk. Een sociale minkukel van heb ik jou daar. “De manier van denken hier bevalt me helemaal niet” Ze bedoelde : “het bevalt me niet dat er hier ook door anderen wordt nagedacht.

Ik had ook anders gereageerd. Gewoon eerlijk zijn, daar kom je het verst mee. Op haar vraag: “wat heb je tegen me?” direct antwoorden: “nou, ten eerste ben je lelijk. Heel erg lelijk, en wij moeten er naar kijken, want je loopt steeds in beeld, met die rare sisalmat van je op je hoofd. Dat dus ten eerste. Verder infantiliseer je ons. Je doet godverdomme alsof je god bent. Omdat je tijdens het mediteren zelf met een lucifer een esoterische lamp aan kan steken, dat geeft je nog niet het recht om mij te behandelen als een kind van zes. Verder vind ik dat je bikini moet worden verbrand ten behoeve van de wereldvrede.”

Mark. Man man, wie haalt deze roodgevlekte hagedis met notenhersenen van dat eiland? Grootste egoïst ooit. Vraag aan Mark: “wat vind je er van dat key misschien moet opgeven.“ Antwoord: “Ja, voor mij heel vervelend, ik verlies een vriend, mijn kansen nemen af en ik voel me net wel goed, heel vervelend voor mij dat hij opgenomen moet worden.” Volkomen gestoord die jongen. Vliegt er snel uit, kan niet anders.

Het drama Keo . Lulde te veel en dan heb je geen tijd voor spijsvertering. Is gewoon bekend. Hoe meer je lult in de tropen des te meer ga je schijten. Wel jammer dat de ziekte zich niet zo mooi openbaarde als vorig jaar bij die zieke vrouw. Die had allemaal van die fijne kokosbulten gratis en voor niets op haar rug. Je had er als kijker echt iets aan. Mooi gezicht, iemand die als een bultrug schreeuwend in een boot wordt afgevoerd. Keo vond ik toch te goed nog, fysiek. Was wel schijn, want hij had de vreselijke Ziekte Van Buster. Jonge Belgen veranderen onder de goede omstandigheden soms heel langzaam in een komische zwart wit acteur uit de jaren 30. Een vreselijk lot. Je wilt hout gaan hakken en opeens hol je weer voor een trein uit of valt er een huis over je heen. Lullig voor die jongen dat hij naar huis moest. Levende legende in zijn geboortedorp, Skaapmiekerwillemsboer, dat wel,. Uit solidariteit schijt iedereen een maand lang op straat.

Tussenbeeld. Derek tijdens een bezwerend yogaritueel op het strand. Hij praatte met de zee. Zo mooi. De wolken deden ook mee. Die begonnen opeens heel hard voorbij te drijven en de zon bewoog als een gek aan de hemel.

Nog een tussenshot. Schreeuw in mijn huis. “Aaaaaahhhhhhhhhhh!” Nolleke vol in beeld als ze een oksel scheert. Te wreed. Een uur met mijn knieën tegen me aangedrukt in een hoek van het huis zitten huilen. Raak het beeld niet kwijt. Die grote bolle vissenogen en dan die roodharige oksel vol in beeld met een mes er bij. Je wilt eigenlijk niet eens weten dat ze oksels heeft.

De Eiland raad. Weer niemand er af. Als Nolleke iedereen een keer aftrekt met een zak over haar hoofd geef ik haar nog een kans. Mark gaat er het eerste af denk ik. Tactiek. Nolleke bewaren de stemmers gewoon als vaste waarde. Je weet: “zolang lang die er in zit ga ik er niet eerder uit.” Nolleke blijft nog twee weken, Mark vliegt er uit.

Overigens, waar hebben we het over, zeven weken, die trieste lulhannesje. Derek gisteren: “ok het is survival, maar helemaal niks gezelligs georganiseerd toen we samensmolten.” Laat hij zelf gezellige dingen gaan organiseren als hij stevig samensmelt in de huiselijke sfeer. Opzouten. Niet eten en elkaar aanvliegen, dat willen we zien.

Dr. Love herkent ze op kilometers afstand, zwangere vrouwen.

Hieerrrrrrrrr

Kaartjes voor "The Streets", 23 november in De Melkweg. Briljante two-step CD, Original Pirate Material, is al maanden niet uit mijn auto te branden.

Fijne after party ook. Daarna snel naar huis, dochter jarig. Hoera.

Leeft u met me mee?

Verbazingwekkend, hoe geringschattend er in de loggerswereld wordt gedaan over Bassie & Adriaan. Je voelde de hype direct aankomen bij de bekendmaking van hun laatste shows. Ik toucheerde de fotofuck zeg maar al in mijn eigen reet. Clowntjes gaan stoppen, nou nou , dat is lachen!! Daar gaan we met zijn alleen een week over lullen.

Niet veel mensen weten dat Bassie en Adriaan heel integere mensen zijn die in het weekend bijvoorbeeld jonge kankerpatiënten genezen, bij stoma patiënten een nieuwe darm er in komen leggen en parkinsonpatienten in een tuin zetten met een doosje vogelzaad in hun hand, zeg maar als levende in the round dispenser, dat je echt alle hoeken van de tuin ook meepikt.

Zij doen dat echter in stilte. Ok, ze maken er af en toe een gebbetje bij, dat Bassie bijvoorbeeld over zijn eigen schoenen struikelt en zegt: “kanker, heb ik dat! O nee, dat heb jij!!”Ja, als je het nu zo terugleest gaat de finesse verloren, maar dat is dus clowns werk. Het komt puur neer op timing. Als jij en ik met zo’n dunne darm om ons nek binnenkomen en zeggen: “brrrr, koud, gelukkig dat ik net warm heb gegeten”, dan komt dat niet over, maar als je Adriaan dat ziet doen, dan ga je liggen. Heb ik zelf gezien.

Ik ken ze een beetje, Bassie en Adriaan. Ik mag ze ook gewoon zo noemen, ook privé. Ik heb namelijk de moeite genomen om die twee mensen te leren kennen, de persoon achter de clown, wat dus moeilijk gezegd kan worden van Jacco, die met een smakeloze foto van Bassie in Duitsland aan komt zetten, wat dus echt heel laf is, want Bassie was daar op uitnodiging van de Jonge Fascisten Lachen Zich Aan Het Gas vereniging, wat in het Duits iets was als,”Junge Bunte Spasssmacher Mit Eine Fotze Im Ziklon Gegangen Sofort Lebensraum Machen Ja Mensch” en dan is Bassie echt iemand die voor dat woord lebensraum gaat, die daar dan als kunstenaar op door associeert. Ik was er toen bij en iedereen die die show heeft gezien weet gewoon dat Bassie daar een stuk Duits-Nederlandse betrekkingen heeft neergezet om van te rillen. Hij met die enorme fles lachgas in de rondte, door die zaal en maar ballonnetjes vullen en dat hij dan op het laatst door die douchecabine heen viel, nu ja, weer hetzelfde, je moet er bij zijn geweest, denk ik.

Maar thuis waren ze heel anders. Veel mensen denken dus dat Bassie bijvoorbeeld altijd met zo’n rode dopneus in de rondte liep, wat ook klopt, maar je merkte het niet, omdat hij thuis gewoon een hele normale jongen was. Ik ben een keer met hem naar de hoeren geweest, want steeds zo’n double penetration met die oetlul van een Adriaan ging ook vervelen. “Was je net lekker met een klont boter bezig”, zei Bassie, “hing die blauwe kraag van Adriaan weer voor je ogen, dat soort dingen.” Maar dan was het echt een hele voorkomende man, dat hij mij mijn favoriete lichaamsopening liet kiezen, weet je wel, en steeds vragen tijdens het synchroonbeuken of ik lekker lag . Was ie ook best in voor een geintje hoor, zonder meer. Overhemd uitdoen, op die typische Bassie manier “Nou nou nou, mense mensen mense wat een tempie tampie tempartetatuurtje hier, menseeee!!” en dan had hij met een viltstift allemaal van die zwarte aidsplekken op zijn lijf geschilderd, want dat weten ook veel mensen niet, dat Bassie ook als een beest kon schilderen.

Ik heb hier doeken staan, daar kan voordewind nog een puntje aan zuigen. Ik vind zelf zijn doek “Als God Een Neusje Droeg” heel ontroerend. Heel religieuze werken allemaal. Een sterke verwantschap met Poortvliet, maar dan met een heel volks element er in. Poortvliet schilderde dan bijvoorbeeld “Protestants Haasje Leest de Tien geboden Met Een Broekje Aan” en Bassie antwoordde dan meteen met “Laat Ze Maar Lachen Jezus, Oude Pik”

Stijlloos dus eigenlijk, die hoon nu op het net. Je moet je wel in die twee willen verdiepen. OK, Adriaan wordt achtervolgd door dat zedendelict in Blindwolde, dat hij toen tegen dat ene jongetje had gezegd, “als ik je in je kont mag neuken dan krijg jij een mouw van mijn blauwe blouse” maar dan hebben mensen dus geen idee wat voor druk er op zo’n artiest staat, namelijk iedere avond iets neerzetten, altijd maar voor die lach gaan

Hierbij zeg ik dus de vriendschap op, Reet en Jacco, want wie aan Bassie en Adriaan komt, komt automatisch aan mij. Echt stijlloos. Pak eens een weblogger van je eige en niet van jezelf uit bedoel ik te zeggen godverdomme, ja, ik kan er gewoon grammaticaal kutwoest om worden.

De tiefus voor iedereen, echt! Bassie & Adriaan forever.