DJ Neon mixt een speciaal ingesproken oudejaarsboodschap.

Een pruikje en suspense.

Hierrrrrrrrrrrrr

Met je hand om je eigen drumstokje heen.

Hierrrrrrr

Ik parkeerde achteruit tegen mijn huis aan. Kijken of ik dat dollemansgebeuk kon neutraliseren. Ik stapte uit en keek door het ruitje. “Ja, jij bent een Gnoe hè, nou en of, Gerrit, je bent thuis hoor, ouwe gnoe van me, kom maar.” Hij verzette geen stap en keek me van achter uit het busje dreigend aan. “Dood gaan we allemaal Gnoe. Stel je eens voor, nooit meer op je benen te hoeven staan, nou dan, kom eens hier” Dit ging niet werken. Ik moest achter hem zien te komen en hem dan, door mijn huiskamer heen, naar de tuin proberen te loodsen. Heel voorzichtig, alsmaar rustgevende gnoeconversatie prevelend, sloop ik langs zijn flank. Ik duwde. Geen beweging in te krijgen. Nog een keer. Mooi ruggetje, dat wel, zag ik uit mijn ooghoeken. Net een ree, als je je hoofd op een bepaalde manier hield.

Opeens beweging, veel beweging. Als een bruine veeg verdween hij uit het busje. In volle draf viel Gerrit , slippend met zijn achterpoten, mijn halletje in. Opstaan. Hij trapte twee keer fel naar achteren. Spiegel aan stukken en een gat in de wc deur. Ik volgde in paniek. Kut, zo te horen was hij al in de woonkamer. Zijn achterlichaam smakte tegen de televisie, hopla daar ging hij al weer, in volle draf richting keuken. Gnoe op drift, de nieuwe film van Attenburrough. Steeds als ik dacht dat zijn paniekaanval een hoogtepunt had bereikt volgde er weer een nieuwe krankzinnige pirouette van de Gnoe en kwam hij met dollemansogen recht op mij af gestoven. Snel opzij!! Daverend dreunde hij de buffetkast binnen. Door het raam zag ik de buren nu angstig naar binnen kijken. Was Dijkshoorn weer zelf vuurwerk aan het maken? Ik probeerde , snel, geen tijd, ze met gebaren duidelijk te maken dat er een gnoe door mijn huis holde, maar tevergeefs. Midden in een wanhopig gebaar werd ik vol in mijn zijkant gebeukt. Alsof ik meespeelde in The Gnoe 3. Ik raakte in paniek. Wat had ik in godsnaam in huis gehaald? Razend viel de Gnoe nu aan op mijn chromen ijskast, waarin hij, door de spiegeling, een concurrerende Gnoe meende te ontwaren. Territoriumgedrag gooide nog eens wat olie op het vuur. Ongekende krachten kwamen er in Goerrit naar boven. Hopla, daar gingen mijn keukenkastjes. Ik stond machteloos. Deze wervelwind proberen te slachten was onmogelijk. Je kon net zo goed een kolibrie met een slagermes uit de lucht proberen te slaan, zo bewegelijk was dit beest. Uit laten razen, er zat niets anders op. Ik ging even sigaretten halen.

Reerug, dat had ik al een tijdje niet gegeten. Nooit eigenlijk. Wel veel over gehoord. “Reetruggetje al besteld, pik?” had Reet mij door de telefoon gevraagd. “Natuurlijk, gek. Dijkshoorn heten en dan niet een ruggetje afkluiven met kerst, hé, je hebt het hier over de Wildkoning van Amsterdam! Heb je al besteld… wat een vraag man. Mijn ree had ik een half jaar geleden al op de korrel. Lekker laten dartelen, daar worden ze mals van. Heel belangrijk, dat die spieren volstromen met moederliefde en dan, pang, tussen de ogen, met een handbijl, dat is bekend”

“Heb jij een dode besteld?” vroeg Reet. Snel herstellen. “Ja, als ik gek was. Thuis slachten, ik weet niet beter. Dan komen de buren gezellig er omheen staan. De een snijdt een kalkoen aan met kerst, maar ik ben meer een gezelligheidsslachtertje, weet je wel, beetje dat bloed in het riool laten wegstromen, met spelende en springende kinderen er omheen, een volksfeest, dat soort werk, begrijp je?”

Ja, dat begreep hij wel.

Paniek. Kut, hoe kwam ik een dag voor kerstmis nog aan een beetje fatsoenlijke reerug? Ik kon op de gok door de Veluwe gaan rijden en hopen dat ik er eentje op mijn motorkap kreeg, maar dat leek me te omslachtig. Ik moest ook een levende hebben, want Reet kwam kijken, dat was nu al zeker. Bellen. In heel Noord Holland geen ree meer te krijgen. Eenden in overvloed. Een nog levende wisent lag er ergens in Scharwoude langzaam dood te gaan. Was niks. Een oude gnoe in Paterwolde. Niks. Doorbellen. Radeloos werd ik. Ik kon binnen een kwartier een vrachtschip vullen met uitheems wild. De slachtark van Noach. Ik had er geen moer aan. Een levende ree, dat moest toch godverdomme te doen zijn. Niet dus. Dat had ik! Dat zou me niet gebeuren dat Reet mij met vier in ham gerolde stukken meloen aan zou treffen. Hij had me al eens een keer betrapt op het eten van Tong Picasso en dat hoorde ik nu nog. “Vis met vruchtjes uit blik, Dijkspik, lekkerder is er niet,hahaha.” Ik pakte de telefoon. “Die Gnoe, hoeveel moest die kosten?”

Negenhonderd euro, maar dan had ik wel wat. Heel aanhankelijk was hij. Als je Gnoe riep kwam hij aandraven. “Echt een schat van een dier, meneer.” Zet hem maar klaar met een touw om zijn nek, en leg niets op zijn rug. Niemand meer op laten zitten. Ik kom er aan.” Mazzel dat ik een bestelbusje van de zaak had. Op naar Paterwolde.

Niets te veel gezegd. Was een topgnoetje, dat zag ik meteen. Mooi recht op zijn hoeven. Hij had die typische weemoedige Gnoe uitdrukking die bijna uitnodigt tot slachten. Je kan het gewoon niet aan, de verzamelde droefheid in een gnoehoofd. Je helpt ze eigenlijk door ze uit hun vel te stropen, zo voelt dat bij gnoes.

Gerrit de Gnoe

Godverdomme, het was wel een grote zag ik, nu ik iets dichterbij kwam. Paste die wel achter in het busje? Moest net gaan lukken. “Hij heet Gerrit”, zei de huilende eigenaresse naast mij. Het viel haar duidelijk zwaar om afscheid te nemen van haar huisgnoe. Zo veel vreugde had hij gebracht. Ongeduldig luisterde ik naar een hele rij verhalen over Gerrit, hoe hij mee was geweest op vakantie naar Spanje en hoe hij ‘s avonds bij het zwembad de harten van alle campinggasten had gestolen door in een gebreid zwembroekje mee te spartelen in het gezinszwembad.

Nu konden ze hem niet meer verzorgen. Geen geld voor eten. Ze was blij dat Gerrit zo goed terecht kwam. Ik was een goed mens, dat had ze meteen gevoeld. Ik voelde ondertussen aan Gerrits ribben. Lagen lekker in de hand. Dat kwam wel goed.

“Nou, we gaan hoor”, zei ik. “Anders wordt het alleen maar moeilijker. Kom maar Gerrit, ga je mee met je nieuwe baas?” Gedwee klauterde hij mijn busje in. Paste inderdaad net. “Zwaai nog maar even naar vrouwtje. Daaaag, bedankt hè, voor alles.” Ik rekende af en reed weg. Geen tijd te verliezen. Als ik hem over een uur had geslacht kon zijn rug nog mooi een kwartiertje besterven en dan kon ik tussendoor studio sport kijken. Achter in de auto begon er blijkbaar iets door te dringen tot Gerrit. Alsof ik de F-side naar Amsterdam reed na een verdiende nederlaag tegen Feijenoord. Horen en zien verging. Af en toe dook het angstige Gnoehoofd op in mijn achteruitkijkspiegel. Bijbels bijna. Zo moest Jezus hebben gekeken vlak voordat ze hem aan het kruis nagelden. Ik kwam al lekker in een kerststemming. Ik draaide het woonerf op.

Duopresentatie, ik heb er altijd van gedroomd.

Check hier de Kerstgroet Mix 2002 van DJ Olaf B.

Even random, freestyle, kort, in etappes, wat ellende er uitgooien. Het is er de tijd van het jaar voor.

Phil Collins, mag die dood? Snel graag. Zet dat mouwloze vestje van hem desnoods onder stroom. Knip maar een spencertje uit een elektrisch dekbed. Aan laten doen. “Leuk Phil, kleed echt af dit vestje”, stekker er in en dan een emmer water er over heen. Of lul hem desnoods aan zijn verstand dat hij net zulk mooi haar als Dick Advocaat kan krijgen en injecteer geheel kosteloos zestig keer een lading vlokkentering vlak onder zijn hoofdhuid. Laat hem de hoofdrol spelen in de verfilming van Kurt Cobains leven met een zorgvuldig doorgeladen pistool, maar doe iets. Heeft weer zo’n weeë kakhit rond de kerst. Gadverdamme!!! Dat drumgeluid uit 1981, wat zuigt dat toch enorm. Met je lul op een tafelblad kloppen en daar dom bij kijken, dat is Collins. Moet dus dood, voor de veiligheid. Dit zijn mensen die je echt in een kist moet spijkeren anders staan ze opeens weer voor je neus te zingen dat love niet kunnen hurryen

Michael Jackson, heeft hij eindelijk na een jaartje of 20 weer eens een hard rulende actie, namelijk zijn kind uit het raam laten bengelen, is het weer niet goed! Die eerste hard rulende actie 20 jaar geleden was “nee” zeggen tegen zijn vader als deze, alles voor de zangcarrière natuurlijk, met zijn harde afro-pielemoos naast de King of Pop in bed wilde kruipen. Michael pakt het handiger aan. Zuigen of ik flikker je uit het raam, baby!

Kan iemand mij uitleggen waarom die Timberlake, de witte uitvoering van Jackson, zo’n succes heeft? Ziet er uit als het achterlijke broertje van Gordon. Een permanentje waar ze bij ons nog mee in de rondte lopen in de sportschool van Ome Rini. Komt ook aanschijten met Jacksonpasjes, leren handschoentjes etc. Kan er iemand eens op het idee komen om gewoon helemaal niet te bewegen bij een plaat. Dat je gewoon zingt en dat wij als kijker lekker rustig naar al die keiharde tieten en billen om de zanger heen kunnen kijken zonder storende choreografietjes.

Hard rulende actie van Dick Bruna, die de merknaam “Konijn” met hand en tand verdedigt, met zware middelen desnoods. Volkert van der G., bij hem thuis werd de hele Nijntje reeks stukgelezen naast zijn nachtlampje teruggevonden. “Nijntje Gaat Potenrammen” had hij met viltstift in een van de boekjes geschreven. Dan weet je genoeg. Verborgen boodschappen zitten er in de schijnbaar eenvoudige tekeningen. Als je heel lang naar dat gekmakende oranje kijkt zal er langzaam een handgeschreven guerrilla mededeling van Bruna verschijnen.

Ze zitten ook overal, Bruna’s handlangers. Er wordt vergaderd in kinderkamertjes en vorige week hebben die schoften door het hele land konijnenvlees bij Albert Heijn geïnjecteerd met mosterdgas. Keiharde actie van Bruna, die toeslaat als er iemand anders het woord “konijn” leesbaar opschrijft. Goochelaar Hans Kazan is vorige week tijdens een optreden dertig keer door twee onbekende mannen in zijn rug getrapt omdat hij een konijn uit een hoge hoed toverde. Zat Bruna ook achter.

DJ NEON mixt een nieuw meesterwerkje. Veel muziek van donkere mensen met heel veel ritme en zelfs een gastoptreden van Attelenooje in een deltabluesbui.

Luisteren!!

Refresh als een gek de komende dagen, want er wordt hard gewerkt aan de Dijkshoorn Oudejaarsconference Mix 2002.

Een voordeelverpakking Bart de Graaff.

Hierrrr......

De gebruikelijke Dijkshoorn Eindejaarsmix, dit keer in elkaar gedraaid door DJ Neon.

Vanaf heden een kijkje in de keuken bij dijkshoorn.com
Iedere week zal ik de leukste e-mail, met foto, publiceren op mijn site.

We beginnen met de mail van Melanie:

Beste Nico,

Sorry van dat ik je schrijf maar het gaat wel hier om dat ik al een tijd niet slaap maar de dokter zegt, dat is jouw probleem, nou mooi niet dus dacht ik hè! Maar laat ik ten zake komen voor jou.

Ik heb vanuit de gemeente voor de periode terug een woonruimte voor mij gekregen en ontvangen waar ik nu met een bel om mijn nek mag koken wat ontzettend leuk is, als je het maar goed gaar maakt zeggen ze, wat je kan voelen met je vingers, maar wel voorzichtig want het blijft vuur. Als het koud is, je eten, van binnen, dan is het meestal niet gaar behalve dan met een toetje, maar dat is even een weetje.

Maar waar het om gaat is dat ik helemaal te gek ga en ook wel gewoon bepaalde prikkels in mijn joggingbroek voel als ik jou lees want je gebruikt de woorden in een soort van volgorde die ik gewoon echt goed vind en ook heel mooi hoor, een beetje als de russen maar dan anders, dat je zegt, ja, Tolstoi maar dan met een scheut Toergenjew er bij, dat vind ik tenminste. Wacht even er wordt gebeld. Ben ik weer. Was de buurvrouw die rook op mijn balkon zag wat dus kan gebeuren dat er eens een een frituurpan vlam vat net alsof zij nooit wat heeft dus ik zei, nu wegwezen hoerenvrouw van de overkant anders ga ik gillen en dan komt Nico hoor nou had je er moeten zien met die ogen van haar dat was lachen man, want ik houd van lachen en ik houd van mensen.

Want dat heb ik dus wel, dat ik soms als ik naar het journaal kijk bijvoorbeeld en dat ik denk, wat een toestanden dat ik daar tussendoor opeens zo heet als een steengrill kan worden van jou en dat ik dan denk was Nico er maar om met bepaalde woorden iets te zeggen.

Nou, dat wou ik even kwijt Nico. Zonder meer een heel prettig kerstfeest en denk maar niet aan mij, laat Schele Melanie godverdomme maar lekker stikken vuile hond dat je bent met je domme kutstukken over helemaal en dan ook helemaal echt niks maar ik vind je ook wel weer leuk hoor, zeg, je zou komen, figuurlijk natuurlijk, haha, hoor mij, wat een gek wijf ben ik toch zeggen ze maar dan schop ik ze op hun ballen want dat moet van de zuster als ik daarna maar mijn handen was.

Nou, Nico hartsikke goed hoor en dat is fijn en zo dat je dat allemaal schrijft maar ook wel oppassen voor later dat je niet denkt, ja, zo had het ook gekund qua schrijven maar ik heb het niet gedaan en had het dus wel moeten doen maar ik deed het niet snap je?

Nou, daaag, lul!

Godzijdank, die klerezooi zit er op. Expeditie Robinson. De terugkeer van Nolleke. Ze probeerde in de studio-uitzending wanhopig een lekker gek wijf te acteren. Redden wat er te redden viel. Ja, ze was zelf ook wel een beetje geschrokken van de eerste twee afleveringen. Ze herkende zichzelf helemaal niet. Meneertje Knipschaar zeggen tegen Derek, dat is haar fataal geworden denk ik. Ze had net zo goed meteen Homootje Holmans kunnen zeggen. Don’t Fuck met Derek!

Leuk hoe Derek steeds in de scheldende achterlijke broer van Rocky veranderde als hij kwaad was. “Screw You redactie!!! Food wil ik, dammit!! Ik wil surviven, assholes, dikke finger voor jullie.”

Slapste survivors ooit. Het hoogtepunt voor Derek was die ene keer dat ze een uitstapje in het oerwoud hadden gemaakt. Prachtig!! Allemaal bomen enzo! Je wist niet wat je zag! Hoe blaadjes zomaar gratis en voor niets aan takken groeiden, dat was iets magnifieks! Als hij dat toch eerder had geweten, dat er vlak achter zijn reet natuur was, nou dan had hij het er van genomen. De werkelijkheid was dat die hele groep 7 weken lang met hun togus in een hangmat hebben gehangen, lusteloos een kokosnootje aan stukken hakkend terwijl ze wat naar het likkende lesbische stel keken die weer naakt op een rots tussen elkaars benen lagen te surviven.

Ja, lesbisch, die twee meisjes, u hoort mij goed. Kwader kan je mij niet krijgen, als je het gaat ontkennen, zoals in de late uitzending. Ik doe het vaak als ik poten ga rammen in de stad, dan loop ik op iemand af en dan zeg ik: ‘ben je poot?’ en als ze dan ontkennen dan ros ik ze helemaal in elkaar. Die meisjes, hoe die aan een mango likten, maak mij wat wijs!!! Maar verder, wat een ledigheid. Beetje wachten tot die rijst gaar was, je omrollen, beetje uit je reet waaien, een keertje naar de horizon kijken en dromen over chocola. Men noemde dit overleven…

Nogmaals, Richard, de koning der survivors, winnaar van vorig jaar, had ze hun strot doorgebeten. Die had gewoon tegen hun gezegd: “allei, u ken de stapelske niet verdingen want dan zal de oegbanker verwittigd worden op de kluitkammer”, wat dus wel gewoon weer heel waar is. Nolleke, die was met Richard er bij binnen een dag kaal geweest. Lekker slapen met dat lange witte lichaam van haar, een korte worsteling op het strand en de volgende ochtend had de dochter van Pim Fortuyn op het strand gelopen, zo had Richard dat aangepakt!!

Hij was ook in de studio bij de galavoorstelling. Leuk!! Ik herkende hem eerst niet zonder bot door zijn neus. Hij zag er uit als een indiaan bij een oscaruitreiking. Tegen zijn wil in kleding aan. Hij genoot wel. Zag voor het eerst een camera. Uitgelaten zat hij op de tribune. Leuk ook dat hij die dode rog op zijn hoofd had. Desgevraagd vond hij die boerendochter, Meinke geloof ik, weet ik veel, die er meteen uit werd gestuurd, de geilste. Hij zei de stoerste, maar mijnwerkers bedoelen dan wel degelijk gewoon de neukbaarheid. In België wordt aan het eind van de mijnweek altijd een hete vrouw naakt in de schacht gegooid en dan klimt ze er een paar uur later volledig uitgewoond weer uit. In de bouw in Nederland drinken ze om 12 uur ‘s middags op vrijdag een biertje, in België wordt er een vrouw ge-DP’t tegen een berg ijzererts aan, dat is het gebruik daar.

Moet eerlijk zeggen, ze deed mij ook wel wat, die blozende melkster. Naast Nolleke lijkt iedereen kerngezond, maar dit was echt een struise meid. Iemand die steeds aan de kust staat te kijken waar de drummer van Blof is gebleven, zeg maar zo’n Hele Hollandse meid. Kon zelf haar eten klaarmaken en kon vuur maken, dat werd haar fataal in het vrouwenkamp. Daar overleefde je alleen de eilandraad als je infantiliteit koppelde aan het bezit van tieten.

Zelden zoveel domme vrouwen bij elkaar gezien. Vuur, ja ze hadden er wel eens van gehoord, maar ze dachten dat het specifiek iets was dat alleen uit een gaspit kwam. Dertig keer dat eiland afgezocht naar een fornuis in een boom. Nog een geluk dat niemand een hap door zijn keel kreeg zolang Nolleke met die witte boterhamzakken in de rondte liep, maar wat een treurnis

Nee, dan het mannenkamp. Vrienden voor het leven. Iedereen mag onbeperkt bij Slager Luuk orgaanvlees komen halen voor de helft van de prijs! Heeft hij beloofd. Prachtmensen allemaal. Leek wel de Village People die een nieuwe kerstsingle aan het opnemen waren, zo saamhorig. Ontroerend.

Maar genoeg geluld. De uitzendingen. Saai. Dat gewuif met armen op een paaltje in de zee dat weten we nu wel. Kon me niet boeien. Wel erg genoten van het onsteken van het vuur door Kristina. Ze huilde het steeds net uit als er wat leven in kwam. Geweldig gezicht. Je kon net zo goed vragen of ze ter plekke van een gezonde vijfling wilde bevallen. Maakte vuur alsof ze de was zat te doen. Zag er niet uit. Derek hoefde alleen maar zijn zak tegen het stro te houden om het te laten ontvlammen. Had zes keer om het eiland kunnen zwemmen, naar huis kunnen bellen, kaasfonduen, eiland netjes opruimen achter zijn harde jongensbillen en sleuteltjes kunnen zoeken, dan nog had hij gewonnen.

De gala-uitzending. Verrassend slot. Ik had de goedlachse Olivier gegokt. Wat een lach. Mooie jongen totdat die mond opengaat. Meteen een Gevalletje Open Inrichting. De lach van een krankzinnige. Door alleen maar te lachen liet hij op 100-en meters hagedissen scheel uit een boom vallen. Werd genadeloos afgestraft voor zijn vriendelijkheid. Derek werd geprezen om zijn eerlijkheid. Onbegrijpelijk. Gaan janken als je niet genoeg eten krijgt van de redactie, janken als je een duw krijgt tijdens een spelletje en janken als er iemand een geintje uithaalt met de rijst. Survivor mijn reet!!! Als je heel hard ‘RAUWE VIS’ tegen hem roept zit hij met zijn knieën om zijn hoofd te schokschouderen tegen een palmboom. Losertje. Jezelf de king vinden omdat je heel goed een kist uit het zand kan graven. Persoonlijk hoogtepunt: een hamburger!!! Dan weet je genoeg.

Nu is het op bij mij. Blij dat die tyfus zooi er opzit. Nou opzouten allemaal hier!! Wegwezen, voortaan gaan de stukjes hier weer over helemaal niks, dus ga weg. Wegwezen nou!!!

Morgenavond mijn tekst over de laatste aflevering van ER. Kwam iets spannends tussendoor vanavond. Horen jullie nog. Excuses, maar evenzogoed de tiefteer voor jullie natuurlijk, echt hoor, opfukken nou!

Op verzoek, even tussendoor, een vergeten tekst over een bijbaantje.

Ik wilde een instrument kopen voor weemoedige muziek. Ik had het in me, dat voelde ik, maar het moest er uit. Ja, ik was een soort van componist, verdomd als het niet waar was. Hammondorgel, dat leek me wel wat. Italiaanse Pornomuziek maken. “Dijkshoorn Kreunt”, dat werd mijn eerste plaat. Had ik gemerkt, als gitarist, dat mensen het onweerstaanbaar vonden als ik tijdens het spelen kreunde. Een fakeorgasme, dames, vergelijk het daar maar mee. Als je een liedje speelt en af en toe snuivend wat lucht aan je neus laat ontsnappen denkt men: kijk, hij zit helemaal in zijn muziek, een rasmuzikant.

Via Via ingekeken. 6324 hammonds in de aanbieding. Er zat iemand vlak bij mij om de hoek. Ja hoor, die was er nog. Ik mocht binnenkomen. Meneer had er helaas verstand van. Het was natuurlijk het beste van het beste. Met pijn in zijn hart, of ik dat wilde geloven, maar ja moeder de vrouw hè. Een uniek instrument met allemaal echte toetsen, ja, ik mocht er aan voelen. Je kon ze indrukken en dan kwam er geluid uit, niet schrikken hoor. Al die knopjes daar kon je dan verschillende geluiden mee maken, hoor maar. Gedempt trompetje, hoor je, hier, alsof Chet Baker zelf in de hoek van de kamer staat, nou jij weer, is dat een orgel of is dat een orgel?

Het was een orgel, zeker. Slecht genoeg voor wat ik van plan was. Hebben! Met zijn tweetjes sleepten we hem naar mijn slaapkamer. Prachtig. Het stelde ook geen reet voor merkte ik. Beetje rechts op het toetsenbord wat met die vingers heen en weer bewegen, kreunen bij een foute noot en verder maar wat gebogen met je hoofd naar de toetsen. Na twee dagen was ik wel rijp voor mijn eerste klus. Ik ging dat orgeltje terugverdienen.

Ik plaatste een advertentie. “Organist wil neukende mensen begeleiden. In bezit van slaapkamer en orgel. Uitsluitend op afspraak.”. Binnen een halve dag had ik 532 telefoontjes. Veel koppels vielen direct af. Of ik dat ene nummer van Phil Collins wilde spelen, ‘you can’t hurry love’ en of de lakens dan bij de prijs in zaten. Dat werk. Of ik de CD, ‘Members only, Niggers not allowed’, van Lee Towers na wilde spelen voor een multiculturele neukpartij bij mij op de slaapkamer. Gekkenhuis. Maar 1 telefoontje sprak me meteen aan. Beetje Italiaans accent. Of ik de muziek na kon spelen uit de legendarische Italiaanse pornofilm Tuto Bravisimo Gentalie. Ik blufte van ja. Natuurlijk morgenavond was geen bezwaar, ze konden komen hoor, Silvio en Natalie, was genoteerd, 1 maal Italiaans neuken van 8 tot 10, zonder pauze, ging helemaal goed komen.

Dat werd studeren godverdomme. Een gelaagd stuk porno-orgel, dat was het. Ik kende het wel. Ik had de film een stuk of dertig keer gezien. Meesterwerkje. Zo mooi, dat die man met al dat haar op zijn rug die vrouw met die enorme driehoek van bont tegen een boom aanneukt en dat dan die schaapherder kijkt en dan dat ene mineurakkoordje er onder maar dan aan het eind, gelijk op met de montage, de climax, dat hij dan zijn zaad in een boomeekhoornnestje spuit, ja, daar kon ik aan gaan staan!

Na een nachtje doorhalen begon het wel ergens op te lijken Met een beetje goede wil kon je hier heel fatsoenlijk twee uurtjes op slowneuken. Kamer zag er ook gezellig uit. Visnetjes opgehangen, zilverpapier tegen het plafond. Ze konden komen.

Grote schrik toen het stel binnenkwam. Dikke Tonnie en Schele Sjaan uit Oud-West, daar leek het meer op. Weg was het Italiaanse accent. Ik was enorm belazerd. Er was nu geen weg meer terug. Ze stonden zich al uit te kleden. Godallejezus, haar buik!!! Die ging liggen zweten op mijn bed. Ik dankte nu al god op mijn blote knieën dat ik zo direct met mijn rug naar ze toe zat. De man was krap 1.60 en droeg een leren onderbroek. Tietwerk tot aan de horizon, iedere beweging deed haar waterbedden zes minuten nagolven. Ik ging kapot.

De man, Silvio maar niet heus, stond nu opzichtig zijn lul hard te maken. Hij wilde waar voor zijn geld. Zo lang mogelijk neuken op orgelmuziek met een harde. Ik wachtte op een teken. “Hit it, Giovanni Hammond”, riep hij en ik begon te spelen. Achter me hoorde ik bijna meteen een onmenselijk gebonk. Diepe keelklanken. Alsof het een voederplaats voor wilde zwijnen betrof. Zo rook het ook. Iedere noot op mijn orgel werd begroet met een orgastisch gebonk. Ik hoorde de vrouw schreeuwend klaarkomen, dwars door mijn majeurbruggetje heen.

De mens zit gek in elkaar. Ik keek nu toch af en toe heimelijk om. De kleine bouwvakker lag vanuit zijn heupen vreselijk te beuken en automatisch ging ik mee in zijn ritme. Prachtige orgelvegen bij iedere penetratie. We waren één lichaam. Het voelde goed. Weg was mijn gene. Wat maakt het allemaal uit hoe je er uit zag in de liefde, prachtig was het, zeker met goede muziek er onder. Ik knikte de als een otter zwetende man bemoedigend toe. Duimpje omhoog. Ook hij genoot. Hopla, daar gingen we naar het uptempo eindstuk. Als een roze skippibal stuiterde hij nu door mijn bed. Zijn vrouw, rolde met haar ogen. het zevende orgasme kondigde zich aan. Steeds wilder, steeds ruiger beroerde ik de toetsen en dan hét moment, precies toen ik het laatste akkoord indrukte hoorde ik ”VOLARREEEEEEEEEEEEEE!!!!” door de kamer klinken.

Niet voor niets geleefd. Muziek, liefde, lijf, die drie-eenheid. Ik zag het, ik was er bij.

Chocola op lip, dan ben ik weerloos....

Hierrrrrr.....

Het online boek der antwoorden. Mijn kerstcadeau. Goede raad voor iedereen. Beschikbaar gesteld door de heren van volkomenkut

“Dat is dan dus weer volkomen kut” mompelde Knut Reinhart terwijl hij voorovergebogen in zijn ijskast tuurde. “Houdbaar tot januari 1987, dat wordt gezellig vanavond” zei hij tegen een potje augurken. Kerst, als hij ergens een tyfushekel aan had. Gisterenmiddag nog, in Blokker, had een verzameld groepje mensen hem zwaar geïrriteerd. Waar keken die gekken naar? Betrof het hier weer een universeelschillertje waarmee je radijsjes in een handomdraai omtoverde in groentepuzzeltjes? Knut was er even tussen gaan staan. Het ging om een dansende kerstman. Baardje Rendier heette hij, want dat stond op zijn muts. Iemand vlak voor hem klapte hard in zijn handen en kijk, hij begon te dansen. Onder luid gejuich van de aanwezigen stootte Baardje Rendier mechanisch uit zijn heupen. “Santa Claus is comiiiiiing to toooooooown!”

De hel van het zingende op een plankje getimmerde object, was dat nu nog niet over? De vis, die zijn kop naar je toekeerde en iets begon te zingen, hoeveel had hij er daar al niet van de muur gerukt bij vrienden. “Ophouden godverdomme!!! Zwijg vis!” Nu dit weer.

Hij stopte al weer, midden in een heupbeweging. Santa ontweek snel een schot hagel, daar leek het op. Net voordat er weer iemand in zijn handen kon klappen deelde Knut een daverende loei uit op de wang van een kindje vlak naast hem. Zo was hij dan ook wel weer. Hij wilde geen spelbreker zijn. Daar ging de kerstman. Geluid van vlees op vlees en hij begon met zijn heupjes te zwaaien. Men noemde dit leuk. Stil stond hij. Pang, vlakke hand in het aangezicht van een meekijkende bejaarde. Baardje kwam weer in beweging. Een mooi bijbels tafereel. Keer hem uw andere wang toe. De Bijbel begeleid door vrolijke muziek, zo kon het dus ook. De bedrijfsleider, die had hij misschien niet op zijn voorhoofd moeten slaan, anders stond hij er nu nog.

Nu zat hij thuis, met een nieuwe stofzak en een kuthumeur. Hij kreeg mensen te eten vanavond. Gisterenavond, in de kroeg, had hij de warmte door zijn lichaam voelen stromen. Dat had hij vaak, dat hij tegen een uur of 1 ’s nachts opeens van iedereen ging houden. Ja, het leven was op zich prachtig, je moest het alleen zien, dat was de truc. Kijk dan, hoe dat licht buiten met de straatstenen speelde. Man, wat maakte hij zich toch altijd druk om niets. Kijk eens wat een heerlijke mensen allemaal om hem heen. Weet je wat, hij nodigde de hele kroeg uit voor een kerstdiner. Hij wilde deze kostbare vriendschap naar een hoger niveau tillen, waarom niet?

Dat was vannacht geweest. Hij kon zich vaag iets herinneren van “onbeperkt lamsbout” en het woord “hertenrug” bleef ook storend door zijn hoofd bonken. Kijk daar stond nog een aangebroken beker satésaus achter in de koelkast. Hij had opeens zin om zich af te trekken in het vriesvak. Sperm on ice, een delicatesse, misschien trapten ze er in.

Er werd aangebeld. Hij keek door het sleutelgat. Hete Leo stond voor de deur, duidelijk dronken. Op de trap hoorde hij minstens 43 mensen naar boven stommelen. Wat moest hij in godsnaam doen?

Eerdere delen kunt u lezen via deze link

Het volgende deel kunt u lezen bij Dr. D.

"Ik adem, ik beweeg, dus ik leef. Wat kan er nog gebeuren?"

Gerard Reve - De Avonden

"Jezus & Jezus, dat zag er lekker uit! Een elektrische bijbelavond met jou als Maria."

Hierrrrrrrrr..........

Hamstertjes, als die dood gaan, weet u hoe zielig die er dan bij liggen? Echt heel overdreven dood, bij voorkeur op hun rug, met een half open oog richting kinderbed. Weer wat geleerd. Je moet hamstertjes niet laten vallen. Dat is de pest van internet. Je bent gewend aan vooruitgang. Ik stond eigenlijk klaar tot hij terugstuiterde in mijn hand. Een levend balletje met haar, dat was mijn perceptie. Ik had de hamster, dronken van drank, gisterenavond even hartig toegesproken. Kijken of ik tot wat gedragscorrectie kon komen. Komt door Martin Gaus. Iedereen in Nederland opeens lekker actief met zijn diertje aan de gang. Ik koos voor de overredingskracht

“Wij willen slapen namelijk en jij niet, dat is wel een probleem, stipsnuit de eerste. Jij bent gewoon de hele nacht dat nummer ‘nightshift” van de Commodores aan het acteren, en dat is dus niet goed, want wij hebben hier Europese tijd. Moet je horen, als jij gewoon die voorraad zaden en knabbeltjes in je wangzak doet en wat gaat liggen uitchillen in een hoek, geen enkel probleem, maar nu is het toch storend, die dollemanstochten, ondersteboven hangend aan je rug aan een rad van avontuur.” Ik deed het hem even voor. “Kijk zo hang je, vind je dat normaal?” en hopla, daar verdween hij uit het zicht. De wet van Newton, maar dan nu eens niet met een appel.

Schrik. Om me heen kijken. Had iemand het gezien? Ik had een levend wezen onverhoeds de totale Herman Brood Experience bezorgd. Ik keek. Dat lag er niet lekker bij. Dat kon hij eerst beter, lopen. Nu was het net een aangereden zak drop die de kant van de weg probeerde te bereiken. “Gaat het?” vroeg ik wat debiel. Ja, terminalen hadden een goede aan mij. “Ik ga je nu in je kooi terugzetten en we lullen nergens over, goed, huisgenoten onder elkaar, oude rammert! Wat jou!”

Ik pakte het beestje voorzichtig op, zag dat het helse pijnen leed, legde het in het stro en ging een dodenwake houden beneden. Een humaan kussen op zijn gezichtje drukken, of even, om het lijden te verzachten, een korte ruk aan het hoofd geven, alsof je een pijpje bier met je vingers opende, ik had het niet in me. Lafheid.

De volgende dag zag ik dat mijn kleine vriend, die godverdomme wel dus teveel lawaai had gemaakt dus het was allemaal helemaal niet nodig geweest, meneer wilde dood, ja daar kon ik niets aan doen, dat stipsnuit in een uiterst compromitterende houding dood was gegaan. Hij leek onophoudelijk te juichen voor een doelpunt. Kijk, je zag zijn tandjes. Veel zeg.

Mijn zoon wakker. Stipsnuitje dood. Niemand had mij ooit geleerd hoe je hier bij moest kijken. Leed vlak naast je, in een onderbroekje, ga er aan staan. “Ja, dieren gaan dood, dat kan, dat weet je, dat is de natuur best wel hoor” zei ik. “Nou lekker kut dan, dat is lekker volkomen kut, kale” zei hij. Een gevoelige jongen.

We hebben hem begraven, in een doosje. Even moest ik mij bedwingen om de hamster zijn kopje niet kaal te scheren en hem in een wit kistje te begraven, met op de deksel in hele kleine hamsterlettertjes “PIM”. Dat zou weer lachen zijn in de weblogwereld. Die Nico! Waarom niet. Ik kon me gelukkig net bedwingen.

Mijn zoon legde een plectrum in het kistje. “Daar heb ik muziek mee gemaakt” was zijn uitleg. Een prachtvondst. Nooit meer Mieke Telkamp door de aula, maar gewoon een schoen van haar bij de overledene in de kist , of een plukje hoofdhaar mee cremeren. Lekker rustig en de muziek toch goed verzorgd.

Ja mensen, leven en dood kunnen soms dicht bij elkaar liggen. De hamster is dood, door mij, maar Mensen Leven soms ook. Las ik net in de krant, dat er het fijnst op Marvin Gaye wordt geneukt. Daar schrijven we morgen weer een mieters stuk over, goed? Nou, daag!!

Nou vooruit dan maar. Ik krijg al maanden lang meerdere malen per dag het verzoek of ik weer eens een MP3 in wil spreken. "Gewoon over wat je meemaakt man, lachen!"

Ja, lachen...

Hier, stelletje tiefuslijers.

Bijna 5 MB maar dan ben je wel bij.

Wouter leert netjes praten

Hierrrrrr..........

Expeditie Robinson mijn reet. Wat een stelletje ongelofelijke losers dit jaar . Stuur Volkert van der G. naar dat eiland en zeg dat ze een vosje hebben doodgeknuppeld. “Hij daar met die blauwe hoofddoek op, die zei: “dat vosje moet dood” en toen hebben ze net zo lang geknuppeld tot het vosje niet meer bewoog en zeg maar dood was. Ja, die kale met die blauwe hoofddoek was het, daar hebt u ervaring mee, toch, met kale mannen. Nou dat is hem, meneer Volkert. Hij zei dat het vosje dood moest omdat het een heteroseksueel beestje was. En die ander, Luuk, dat is een slager.”

Doe iets!!! Het is dat je weet dat het al afgelopen is en Loes gaat winnen, maar anders was ik zelf als Rocky 6 naar dat eiland afgereisd. Al die mensen juichend op het strand. Familie familie!!!! Kijk dan, een helikopter, er hangt iemand uit! Hij gooit iets!!! Een kerstpakket , een kerstpakket!!” en dan opeens the smell of napalm in the morning

Dat gezeik over die twee giechelende kinderen. Hard rulende actie was dat met de verstopte rijst. Ik vond dat ze nog mild waren. Ik zelf had in de kan gepist en gezegd dat het een Oost Chinese marinade was. Golden Shower Dressing. Je neemt het die kinderen niet kwalijk. Ik zou ook gaan zuigen en zieken met zo’n groep om me heen. Jezelf een overwinnaar vinden omdat je een kokosnoot in tweeën kan hakken en hem daarna kan roerbakken in een meegebrachte pan. Waar hebben we het over. De enige manier waarop ze aan kokosnoten kunnen komen is door de hele boom gewoon maar om te hakken. Staat daar al 40 jaar lekker naar het licht te groeien en dan naar beneden maaien voor 6 kokosnoten. Imbecielen zijn het.

Harder aanpakken, verbaal. Jezus zat ik er maar. “Hee, Luuk, slager, kom eens hier, rare lul, ja, je verstaat me goed, rare lul ja. Moet je horen, dat je Belg bent, ok, dat je een slager bent, ok, lullen we verder niet over, maar die lange dunne kop van je waar geen woord uitkomt, kan dat niet anders? In een abattoir is dat wel goed, met die strijkbout van je een beetje mee staan wiegen op het ritme van de dood, maar hier stoort het gewoon die rotkop van jou. Dat is mijn survival namelijk, het met jou naast me uithouden.”

Derek ook harder aanpakken. “Derek, kom eens, jij danst toch? Moet je horen, kan jij niet aan de andere kant van het eiland dat vierdaagse ballet voor man en zee-egel gaan dansen, weet je wel, met die Franse muziek, er bij. Ja, in het zand ja, helaas, ik heb geen balletvloertje hier voorhanden, ja kan je weer kwaad worden maar we zitten in de tropen zeg maar, oude relnicht van me, snap je? Nou, ga maar. We zien je over vijf dagen en dan horen we wel hoe het was, goed?’

Die Loes werkt ook zwaar op mijn zenuwen. Dat driftige huisvrouwengedoe. Er permanent uitzien alsof je boontjes zit te doppen. Wanneer heeft dat mens plezier vraag je je af. Vorige week wilde ze met rust worden gelaten en maakte dat duidelijk door heel opvallend aan de kustlijn met een hol ruggetje heel alleen en eenzaam te gaan zitten doen.

Zo’n Derek ook. Ging de heilige Socrates uit zitten hangen en wilde het lot niet beïnvloeden bij de eilandsraad met zijn neutraliserende stem. Als meneer de camera’s op zijn kop heeft dan is het een rechtvaardige pik, maar de rest van de tijd zit hij met zijn aars op die pot rijst voor god te spelen. Praat tegen mensen alsof ze net uit een baarmoeder zijn gevallen. “Jullie moeten terug naar de kleuterschool, nare meisjes, bah, bah, bah” riep hij steeds. Nee, hij zelf dan. Aan Robinson meedoen en dan razend worden als er geen rijsttafel voor 8 personen bij de te winnen prijzen zit.

Teleurstellende serie vind ik het dit jaar. Een stelletje autistische padvinders zijn het. Beetje om elkaar heen draaien en vooral zo vreselijk genieten. Je krijgt bijna heimwee naar Nolleke.

Wonderbra voor het volk! Nu!

Hierrrrrrrrrrr...

Aanstormend talent Steve Stiffbone van volkomenkut.com zet mijn gemompel lekker overzichtelijk bij elkaar in een soundboard