"Mensen uit de stad begrijpen gewoon eerder dat je een duet niet in je eentje moet zingen."

Hierrrrrrrrr.............

Hirsi Ali probeert dit weekend te bewijzen dat het verstand van vrouwen in hun kittelaar zit. Ali’s verstand dobbert al jaren lang in een wekpotje met sterk water naast haar bed. De vrouw die het besnijden op de discussiekaart zette zoekt nu het nieuws via een strategisch geplaatste belediging. Pathetisch op zoek naar aandacht, naar schijnwerpertjes. Verwisselt een zinkende partij net zo makkelijk voor een partij met een hemelsbreed verschillend gedachtegoed. Het lijkt er op dat Ali maar in een ding gelooft: dat wat in haar mediabrein opkomt.

Nu heet het weer dat Mohammed een perverse man is. Ze heeft het over hem alsof hij zelf met een hobbymesje haar klit er uit heeft gesleuteld. Onzin natuurlijk. Als je met iemand kan lachen is het Mohammed wel. Dit weekend nog met hem wezen stappen. Hij was toch even op aarde dus waarom niet. Dan zie je dus dat hij van alle religieuze mannetjes wel gewoon de tofste pik is. Steeds rondjes geven, niet dat benauwde wat Jezus dan wel weer heeft. Die baard heb ik nog nooit iets weg zien geven. Maar Mohammed is echt ok. Praat ook heel makkelijk. Jongen van de straat. Pervers, pervers, denk ik dan? Ok, hij eet wel eens zes broodjes shoarma weg, maar om dat pervers te noemen.

Zalm heeft, lees ik, een gesprek met Ali gehad. Dat vind ik een mooi beeld. Zalm is zo’n beetje de blankste man van Nederland en dan moet hij met die zenuwenkop van hem met een echte lange zwarte vrouw praten. Billen tegen elkaar. Hij moest, vanuit de partij is die roep heel sterk, tegen Ali zeggen dat het voor de geloofwaardigheid van de VVD heel belangrijk is dat zij laat zien, een pasfoto is al genoeg, dat ze wel degelijk een klit heeft. Gaat een te grote rol spelen op het politieke toneel, die knop van Ali. Zalm had voor de zekerheid een paar mooie koeleurenfoto’s meegenomen van degelijk Nederlands dooswerk, met schaamlippen als dijken.

Volgens mij kan je net zo goed tegen een muur aanlullen. Over twee weken vindt Ali, als deze rel weer wat afloopt, dat Nederlandse vrouwen maagdenbloed door hun boerenkool moeten mengen. Maakt niet uit wat ze zegt, als het maar een cultureel erfgoed raakt. Nooit meer een Elfstedentocht, in naam van de almachtige Klie Jan Toris. Kom daar dan eens mee!!!

Dat gezeik over de elfstedentocht blijft aanhouden. Om gek van te worden. Nu weer een hele discussie of Henk Gemser zijn kruisje wel eerlijk heeft verdiend. Hij heeft 40 jaar na dato toegegeven een stukje in een auto te hebben afgestoken. Ik voel met hem mee. De enige manier om van Friesland te genieten is door er met een auto zo hard mogelijk doorheen te rijden. Ik vind het zo’n gelul. Om je er daar op voor te laten staan dat je hem geschaatst hebt. Schaatsen op natuurijs is voor losertjes. Mensen die de hele dag het land staan te bewerken, die krijgen daar zin in, om te schaatsen. Ook zo gemakkelijk om te wachten tot water bevroren is. Ik vind dat je pas echt mee kan lullen als je hem zwemt, wat ik een paar keer heb gedaan. Moeilijke bocht bij Dokkum en dan maaiend met mijn armen, naast een Tjalk op de Oostbonkertrekvaart, na 36 uur zwemmen, dan hebben we het over presteren.

Die romantiek rond de tocht, je zou het zo uit die oude schaatslichamen willen ranselen. Veertig jaar naar die lulverhalen moeten luisteren op verjaardagen, je ziet het zo voor je. “Moar de schietse blaten voor mien kiekert, dat voorde ik bie mijn knoepsgat”. Gelul over de ontberingen. Doe het dan niet godverdomme, zou ik willen zeggen, hoeven wij voortaan dat gezeik niet aan te horen.

"scheel is leuk, maar probeer tijdens het zingen die pupil in ieder geval aan de voorkant van je oogbol te houden"

Hierrrrrrrrrrr......

Lees en hoor ik nu pas, dat Brainpower heel nederig bij hiphopneger Nas is langsgeweest. Als een precisiebombardement mijn schedel in. Ik had de CD van Nas opstaan, laatste nummer begint, drop that beat, motherfucker en dan opeens Donald Duck Vetelt Een Verhaaltje In het Nederlands. Brainpower op een plaat van Nas, wat is er godverdomme aan de hand met dit land?

Loodzware stem van Nas en dan opeens dat Esperantogeneuzel van hersenhoosje er doorheen. Gerard Joling doet mee op het nieuwe album van Motörhead, vergelijk het daar maar mee. Joling enthousiast terug. Hij dacht dat er in Schagen stevig backstage genaaid werd, maar wat die jongens van Meuterheud flikten, daar kon hij nog een puntje aan zuigen, haha, oooooh, moest je hem nou horen, gekke nicht dat hij er was!!

Wat interviews gelezen met Drie Ons Hersentjes Mag Het Ietsje Meer Zijn. Meneer is in de zevende hemel. Moeten we niet lauw over doen. Hij had natuurlijk direct zijn blote buikje aangeboden aan Nas, respect weet je wel, maar Nas had right away, zeg maar on the spot, ondanks het Zweeds klinkende gepiepkakel van Brain, een soulbrother in hem herkend. Connecten weet je wel. Rhymes flowden vrij van mens naar mens. Nas en Brain, ja dat waren mij er twee. Nas had wel Brainpowers bril van zijn neus gehaald en die demonstratief bij hem in zijn benauwde Nederlandse rectum gepropt, maar hé, dat was on de streets meer een soort van eerbetoon had Brain van die ene andere neger begrepen. Het kakte alleen wel moeilijk, langs zo’n montuur heen.

Genante vertoning. Kuifje in Amerika gedoe. Heel kruiperig blij zijn als Nas met je op de foto wil en voor het gemak maar even negeren dat Nas Hitler als een van de tofste mensen ooit ziet. Met Hitler kon je pas lachen! Hij rijmde dan wel niet, maar als er qua intentie en levensbeschouwing in 1940 één Hiphopper in de rondte liep dan was het wel Adolf H., samen met Simon W. achter de draaitafels. Aldus Nas.

Kindergedoe. Ik bent twee weken geleden in de States geweest en heb daar met My Man Ice Cube en die oude pik van een Dr. Dre gesproken. Eminem kwam ook nog binnen maar toen heb ik gezegd, even pleite, blonde Ariër, ik ben met negers onder elkaar aan het lullen.

Lezen jullie nog, in mijn volgende stuk, over die ontmoeting, en hoe het ook kan, gewoon op basis van gelijkheid met Echte Amerikaanse HipHoppers omgaan. Dan blijken ze dus wel heel geïnteresseerd te zijn in de waterwerken en in stroopwafels.

(Wat vooraf ging. Er staat , na de nodige moeite, een levende Gnoe in mijn tuin. Reet komt langs om het beest te slachten)

“Waar is die Gnoe, hij leeft toch nog wel, dat is belangrijk, Dijkspik, dat hij nog leeft en zodirect dus niet meer, maar nu nog wel, toch?” Reet ging duidelijk niet op “De Partij Voor Dieren” stemmen. “Ha, daar is hij!!.” Reet zag hem in de tuin staan. De Gnoe voelde zich blijkbaar al iets beter thuis. Hij stond verbaasd aan een krat bier te ruiken. Reet maakte er geen half werk van. Hij gaf de Gnoe een ongenadige trap onder zijn hol. “Luisteren Gnoe!!”

“Hij heet Gerrit” kwam ik voorzichtig tussenbeide. “Gerrit heet hij.”
“Volgende keer gaan we weer eens over je opa lullen Dijkie, maar eerst die Gnoe door zijn knietjes. Meneer Gnoe denkt lekker een beetje op onze kosten te kunnen vreten en drinken hier, maar dan kent hij Reet niet. Als ik ergens een pleurishekel aan heb dan zijn het wel profiterende dieren. Hamsters die hun eigen hok netjes opruimen, ok. Maar een beetje dom gaan staan wachten tot je een keer dood gaat, daar help ik graag een handje bij. Hè, wat jou, kutgnoe?”

“Nou, meteen beginnen maar, pak jij even die priem” zei Reet. Potverdomme, ik had spijt als haren op mijn hoofd. Misschien maakte die Gnoe tijdens het sterven wel bepaalde hele harde Gnoegeluiden wat dus helemaal niet zou heersen naar de buren toe. Je wist het niet met dieren. De een stortte zwijgend ter aarde en andere dieren maakte er echt werk van, creperen. Ooit hadden Reet en ik in Den Helder een Duitse Varaan uit zijn lijden verlost. “Te koud voor jou, Reptiel van Piel”, had Reet gemompeld en hopla, daar was het speciale varanenknuppeltje al tussen zijn ogen geland. Wij naar huis en later hoorden we pas dat de varaan ons tot ongeveer Alkmaar, hollend naast de auto, was gevolgd om daarna gesloopt te sterven op het dorpsplein van Anna Pawlovahoeve.

Dat zou ons nu niet gebeuren. Hij kon geen kant op, Gerrit. “Zo Gerrit, we gaan je even dunschillen, aardappel met haar” zei Reet en voordat ik er erg in had viel hij met de priem aan op de Gnoe. Reet had duidelijk te veel naar The Crocodile Hunter gekeken. Terwijl hij als een dolle toestak hing hij met zijn voeten om de hals van het beest heen. Net als Tarzan probeerde Reet zijn nek te breken. “Geef dekking Dijkshoorn, dekking” riep Reet, net toen de Gnoe een zeer onverwachte snelle hoofdbeweging maakte en hopla, daar smakte Reet midden in mijn tuinameublement.

Dat viel niet echt lekker. De Gnoe stond zwaar ademend midden in de tuin. Hij was nogal gehecht aan zijn vlees. Leid jij hem af, dan finish ik hem” Ik probeerde de Gnoe naar me toe te lokken met typische Gnoe provocatietjes terwijl Reet om hem heen liep. Pang, daar hing hij alweer op zijn kont terwijl hij stevig toestak. Zo te zien was er een halsslagader geraakt. Reet raakte door dolle. Wat deed hij nu? Hij sleurde het tegenspartelende lichaam langs mijn schutting en nu zag ik pas wat hij deed. Het bleef een kunstenaar in hart en nieren, Reet. Met het spuitende adertje was hij lekker freestyle mijn schutting aan het airbrushen. Een prachtige tekening van Recycle Dog zag ik en Retecools logo stond ook al over de hele lengte heen.

Opeens liet hij de Gnoe los. “Wij gaan even Studio Sport kijken, rammer? We komen je zo slachten.” Daarna moet er iets mis zijn gegaan. Iets met een vriend die opbelde of we meegingen naar Vlieland voor een verzorgde vakantie potvis spotten. Snel wat spullen in een tas geflikkerd en wegwezen.

Ik kwam vanochtend thuis en trof Gerrit, prima geconserveerd door de koude, in mijn tuin aan. Poten stijf omhoog. Lekker kut, want je mag bevroren vlees nooit een tweede keer invriezen.

Dus, te koop, voor de liefhebber, dode Gnoe, bijna niet gebruikt. De nu al legendarische webloggnoe Gerrit kan morgen van jou zijn!! Alleen serieuze reacties graag.

"Nico, hoe is het afgelopen met Gerrit de Gnoe?"

Die vraag heb ik de laatste weken veel gekregen. Men voelde blijkbaar een lotsverbondenheid met Gerrit, want zijn wij niet eigenlijk allemaal een ......

De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat Reet en ik Gerrit er vanochtend pas onder hebben gekregen. Martelgang geworden. Hij wilde niet dood. Gerrit had blijkbaar nog van alles te doen hier op aarde, daar kwam zijn vechtlust vandaan geloof ik.

Vanavond, uur of 11, het hele verhaal.

(...) Winnie bevredigt zich voor een schilderij van Rien Poortvliet, om precies te zijn "geil konijntje schrikt van homoseksueel everzwijn" (...)

Hierrrrrrrrrr

(...) De uitstraling van een stompe hooivork, tandvlees tot op zijn kruin en de timing van een dementerende volkszanger. (...)

Hierrrrrrrrrrrrrr

"Beertje stoppelbaard gaat uit neuken."

Hierrrrrrrrr

(...)Tegen de meisjes van The Sugarbabes zeggen dat ze eerst moeten gaan menstrueren voordat ze mogen zingen. (...)

Hierrrrrrr...

Een aantal mensen hadden het waarschijnlijk al door, maar ik heb gewoon heel veel met natuur. Ik vind dat natuur een plaats verdient en dat natuur ook vooral van ons allemaal is en dat wordt nog wel eens vergeten.

Daarom heb ik een tijdje terug besloten om iets terug te doen voor de natuur. Ik dacht, je kan wel iedere dag in je eentje staan genieten van zo'n geruite befspreeuw, of helemaal alleen verwerken dat je een nest jonge zuigmeesjes hebt gespot, maar uiteindelijk wil je het toch delen. Participeren en me heel sensibel tussen en niet naast de natuur opstellen.

Daarom heb ik sinds kort deze baan er bij.

Prachtig werk. Even helemaal los van dat moderne columnistengedoe. Op je buik naar een Bonte Zakdoekdunschiller kijken. Prachtig, hoe die hun voedsel verzamelen door het gewoon op een berg te pleuren en er boven op te schijten. Dat weet je normaal helemaal niet. Dat de scrotumwulp zijn territorium afzet door met zijn vogelzak een cirkel in het zand te trekken, dat wist ik ook niet. Ik leer iedere dag.

Vandaag, met die kou, weer een ontzettende leuke dag gehad in bezoekerscentrum de Trekvogel, waar ik zo'n beetje de boel organiseer. Als je voor de mensen de boel lekker behagelijk warm stookt dan hebben ze helemaal niet meer in de gaten dat ze geen broek aanhebben. Dat zijn van die kleine details die “De Trekvogel” tot zo’n succes maken.

Nou ik houd jullie op de hoogte. Morgen schijnt er een gestreepte zanddekker in Schiedam te overnachten, dus dat wordt weer feest! Lekker spotten op mijn vrije dag. Jullie horen het nog.

Kattie vindt het goed dat jullie voortaan ook meelezen.

Snot en Doordevil vragen Gerard Reve om raad.

"We hopen snel van onze kunstbroeder te horen en kussen in tranen uw machtige tamp"

Lengeteverbod eindelijk van kracht!! Grote doorbraak Georgina Verbaan kwestie van tijd.

Hierrrrrrrrrrrrrr

Wat vooraf ging. Nico heeft bij gebrek aan ree een levende, nog te slachten, gnoe gekocht. Deze veroozaakt een ravage in zijn huiskamer. Dijkshoorn besluit sigaretten te gaan halen. (scroll voor deel 1 en 2 naar beneden)

Ik liep terug naar huis. Aan het eind van de straat zag een kleine menigte verwachtingsvol naar de horizon turen. Ja, daar kwam ik aan. Opluchting. Een vrouw kwam naar me toe hollen. “Hij is door u raam heengesprongen, uw Gnoe, hij staat in uw tuin.” Kijk, sommige problemen losten zich vanzelf op. Ik sprak de buren en buitenlui toe. “Mensen, lieve mensen, ga naar huis. Geef elkaar liefde, geniet van het leven het is maar zo kort. Wat zal het u rotten dat de boerenkool alweer iets duurder is? Mensch durf te leven. Kijk naar deze gnoe. Ontwetend van zijn lot dartelt hij nu door mijn tuin. Hij leeft hier en nu. Zijn wij eigenlijk niet allemaal Gnoes, mensen? “Jaaaaa” werd er teruggeschreeuwd. Er ontstond bijna vanzelf de sfeer van een Zwarte Kerkdienst, maar dan voor blanken. Ik groeide in mijn rol. “Ja mensen, Gnoes, ik zeg haaaaaaaaallllllleeeeeeeeluja, want God kwam op aarde en zei, kut wat is het hier ongezellig, weet je wat, ik ga wat scheppen en die oude motherfucker begon zo uit de losse pols wat weg te scheppen. Moet je net God hebben. Bosje hier, zuurstof daar en hij gaf ons ook Het Winkelcentrum en De Kortingskaart. Is dat godverdomme mooi of niet?”

“Jaaaaaaaaaaaaa” klonk het uit vele kelen. Ik zat goed onder hun huid. “Maar mensen, God, die ook niet achterlijk was, die schiep toen de Gnoe. Hij had nog wat schepklei over en hij dacht, kan mij het rotten, ik kneed nog een beest. En daarom is deze Gnoe in mijn achtertuin een teken van Hem dat het allemaal anders moet. Hij, God , Ome Arie Uit de Hemel, Koning Schepijs lult tegen ons, via de Gnoe, jaaaa!!!! Scheur uw vrouw weer eens ouderwets uit haar jurk vanavond en vraag u zelf morgen verbaasd af waar die spierpijn in uw dijen vandaan komt , want we zijn maar een……..Gnoe. Doe die rode broek weer eens aan waar uw ballen zo goed in uitkomen want…. “We zijn maar een Gnoe” antwoordde de menigte. “Ja, ook Arafat, Bin Laden en Carlo Boszhardt zijn allemaal Gnoes, alleen weten ze het nog niet. Nou, Boszhardt heeft een vermoeden maar die ontkent het. Leef nu, zorg later, wees een Gnoe”.

Ik deed alsof ik kort flauwviel. Bevangen door de diep religieuze gedachte die ik aan het verwoorden was, of zoiets. Ik herstelde me snel. Ja het ging alweer. In een korte flits, legde ik uit, had ik heel duidelijk gezien wat de zin van het leven was. Daar was men wel nieuwsgierig naar. Wat dat dan was. Helaas, ik kon het me niet meer herinneren. Het was iets met veel lachen maar ook huilen en ook veel wachten en daar op een bepaalde manier bij kijken, maar ze moesten me er niet op vast pinnen. Ik had ook heel duidelijk een zuurkoolschotel gezien, maar wat je daar dan mee moest doen was me niet duidelijk geworden. “Helaas, mensen. Dat was het” zei ik, “ik ga de boel een beetje opruimen. Goedenavond.”

Wat een tiefuszooi binnen. Alsof er een Gnoe door mijn huis was gegaan. Dat ruimde ik later wel op. Eerst Gerrit slachten. Die irriteerde me een beetje . Hij stond me, met zijn neus tegen het glas, heel weemoedig aan te kijken. Hij wilde zo te zien weer vriendjes worden. De kolere voor hem.

Vriendjes. Ik belde Reet. “Reet, luister eens, over die reerug, ik heb hem binnen, maar het is een ree die ik niet ken, met korte horens. Ik geloof uit India op doorreis naar het poollicht en blijven hangen in Nederland. Ik dacht, als we hem nu samen slachten, dat is misschien wel lachen. Muziekje er bij, beetje uitchillen en dan tussendoor die rug van het lichaam scheiden. Leek Reet wel wat. Hij was al onderweg. Slachten zat hem in het bloed. Op zijn Vespa reed hij met een elektrische slachtverklikker door het land. Permanent contact met een slachtsatelliet. Hij miste niets, Reet. Een boer in het Noorden des lands hoefde zijn slachtoveral maar uit de kast te trekken en Reet zat al met een bevroren voorhoofd op zijn scooter. Ik besloot alvast iets voor hem in te schenken. Terwijl ik wat gin in een glas goot keek ik naar Gerrit. “Ja, Gerrit, ook jij bent een Gnoe, hallelujaaaaaa. Geniet er nog maar even van.” Buiten hoorde ik de herkenningsmelodie van The Soprano’s . Reet zijn geprogrammeerde MP3- scootertoeter. Het feest kon beginnen.