mail
nico@nicodijkshoorn.com






veel gelezen
Avondje oldschool met RUN-DMC
Motorhead the musical
Nico kijkt porno
Het Inca-bevrijdingsfront
Op toernee met Rotten Copscorps
Alle columns over BigBrother 1
Volkskrant columns tot 1/4/09

archief




het oude archief


links
kouwes
nico's foto's
Roel en Roel
ongezien de tiefus
retecool
koelman
koken blogspot
la spotte bloque
nico huilt

home >>


This page is powered by Blogger. Isn't yours?



 
dinsdag, juni 04, 2002

MOTÖRHEAD, THE MUSICAL

Telefoon. Jacco. Of ik meeging naar Motörhead. Niet de eerste beste die dat aan me vroeg. Hij was een mannetje van Helemaal Nu, Jacco, voorheen de heer Kutjebef. Vreemd genoeg begon ik mij pas na de uitnodiging af te vragen hoe hij aan zijn bijnaam kwam.

Een orkaan van enthousiasme door de telefoon. 4243 feitjes over Motörhead, wat Dikke Dennis allemaal op zijn brood at, gezongen stukken van Peter Pan Speedrock, een korte geschiedenis van de Eindhovense bandjes scene, anekdotes, flarden tekst van Anthrax en zo denderde dat maar door. Of ik een beetje van hardrock hield. “Nou Dijkshoorn, oude rammert, zeg op, idioot, houd jij van hardrock, oude lul!”

“Nou en of, ik ademde hardrock, godverdomme als het niet waar was . Dijkshoorn stond voor hardrock, zonder meer. Als er iemand van hard rock hield dan was ik het eigenlijk wel.”

Dan was het goed. Door raasde hij. Nu liet hij me stukken van bootlegs horen, met de telefoon tegen een van zijn speakers. “Mooi stereobeeld” zei ik, maar hij hoorde het niet. Hij ging even op zolder zijn oude platen bij elkaar zoeken en de draaitafel aansluiten. Of ik even bleef hangen. Hij wilde me die ene zin laten horen die hij toen en toen had gehoord. Ik hoorde hem de trap opstommelen. Heerlijke jongen.

Mooi detail: hij had VIP-kaarten gewonnen. “Jij en ik pik, Dijkshoorn, in een bioscoopstoeltje en gratis zuipen, rammert, haha!!”

Ik besloot me maar gewoon over te geven. Misschien was het niet verstandig om Jacco te vertellen dat ik alle deathcore- en rottencorpsgrungerockzangers een stevige verzakking van de milt toewenste. Maar Motörhead moest ik aankunnen. Ik wilde ze wel een zien, de mannen die hier op af kwamen, die hardrockbrontosaurussen uit het oosten des lands. Ik ging lekker observeren, was ik een columnist of niet, nou dan!

Ha, daar stond Jacco, voor de Heineken Music Hall. ‘Dijkshoorn, oude beuker, we gaan naar binnen”. Weg was hij al weer. Waar was hij gebleven? Kut, na twee minuten was ik hem al kwijt, deze kwikstaart onder de webloggers. Aaah, daar stond hij, in gesprek met een reus van een jongen vol met haar. Of hij hem even mocht fotograferen met een bierpul in zijn hand. “Doe maar net alsof je drinkt, jaaaaa, goed zo!!” Jezus, er waren fotografen voor minder doodgeslagen. Als dit maar goed ging. “Lees je wel eens weblogs”, hoorde ik Jacco vragen “Internet, op je computer, zeg maar, maar dan met een telefoondraadje enzo.” Ja, daar had hij wel eens van gehoord. Kutjebef had hij ook wel eens van gehoord, maar dan in een ander verband, namelijk met zijn zestienen achter elkaar met een witbeslagen tong over de klit van Dikke Tea heen bij de Hardrockrally van Oudegeest. Nee, die vond hij wel, die foto, dat was wel te onthouden heftig klammeren met een kuttenbeffer, dat was het adres, de uut en er el zat in zijn hoofd, bedankt!”

Pang, weg was hij weer, Jacco. “Naar de VIP lounge, dijksbeest”. Het ging hem niet snel genoeg. “Open, wij zijn belangrijk, godverdomme. Kijk dan, wij zijn loggers, stelletje gekken, doe open” riep ik. Ik groeide in mijn rol. “Ik schrijf al jaren gratis en voor niets voor het volk, zijn jullie blind!!!“

Een stewardess daalde de trap af. Mevrouw had er zin in. “Boven aan de trap heren, polsbandje halen en verdere instructies. Prettige avond”

Rock and Roll anno 2002. Ik genoot. Mijn eerste schreden op de rode sponsorloper. Geweldig. De surrealistische situatie greep me goed bij mijn strot. “Dag heren, fijn dat u er bent, mag ik u polsen even dan krijgt u de All Area Vip Armband van mij, niet kwijtraken, dat spreekt, dus niet doorbijten zeg maar als u een delirium krijgt, en verder is alle drank gratis en ik wilde nog even noteren wat voor bittergarnituur u had willen hebben. Wilt u het voor of na Anthrax?”

Ik was verbijsterd. “Motorhead, The Musical”, daar was ik bij terecht gekomen. Duizenden figuranten om mij heen, in zwart leer en met bossen haar waar ik alleen maar van kon dromen.

Jacco had meer met dit bijltje gehakt. Die was de verbazing al lang voorbij. “Kom op, dijksjongen, naar de vip-lounge.”

Deurtje open. Voelde goed, moest ik toegeven, zo’n bandje laten zien. Het zag er waarschijnlijk uit alsof ik al jaren in de vip lounge kwam. Een soort suggestie van even de pols omhoog was genoeg. Het zwarte pasje voor Mevrouw Deur haar neus houden en roepen: “VIP VIP VIP”, die losers-val, daar trapte ik niet in. Bioscoopstoelen zag ik. We zaten in rode stoeltjes met uitzicht op het volk. Stoel 4 en 5 hadden we bij de matinee voorstelling van “Motörhead En Vrienden On Ice”. De zaal stroomde vlak onder ons goed vol. Bier smaakte goed.

Pang, Peter Pan Speedrock ramde er in. De drummer leek het hele optreden te drummen vanuit een klein glazen kubusje. Volkomen in elkaar gevouwen mepte hij wreed en intens. Dit was zeker geen hardrock, kreeg ook de halve zaal nu in de gaten. What the hell gebeurde hier. Hopla, volgende nummer. Jacco brulde ieder nummer mee, vuist geheven. Enkele meters verderop keken de medewerkers Elektrische Apparaten van Blokker, die ook een kaartje hadden gewonnen, ons angstig aan. We leken echt plezier te hebben. Kon dat wel?

Peter Pan had me goed bij mijn kloten. “Muziek om bij te drinken”, zo heette hun laatste plaat toch, nou dan! In moordtempo bleven wij de drankstewardess aan het werk zetten. “Meer meer, we luisteren muziek, dat zie je toch, snel, drank voor bij muziek, namelijk!” riep ik. Kon je hier ergens ongemerkt neuken op dit balkon, was daar ook in voorzien? Dat soort vragen borrelden er op tijdens het zesde nummer van Peter Pan en het 9e biertje. Hier was niet tegen op te schenken door de drank-host. Haar sjaaltje zat scheef. “Vindt u het mooi, mevrouw” schreeuwde ik in haar oor. “Is het een beetje uw muziek, zeg maar, met gitaren enzo van dat je zegt, hè ja lekker!!!”

Pissen moest ik. Anthrax was inmiddels bezig. Jacco lulde iets over een logo op hun eerste hoes die hij thuis meteen na ging tekenen. Prachtig idee vond ik het. Je moest er maar opkomen. Het idee, dat was belangrijk, de uitvoering kwam later wel. We begrepen elkaar volkomen. Ik ging zeiken.

Terug. Ha, whisky, daar had ik goede verhalen over gehoord. Motörhead begon. Een granieten blok ruis vol op mijn oor. Ik voelde na twee seconden de ijsblokjes tegen mijn tanden botsen. Te snel, maar wel lekker. “Lemmy, zou die wel van zijn moeder houden”, schreeuwde ik in Jacco’s oor. Ik zag opeens alles heel scherp. Lemmy was een postbode uit Wadvlucht, met een geheime missie. Hij moest hardrocken of hij wilde of niet en dan zou hij eventueel in een girafje kunnen veranderen, als de zevende bassnaar in Jupiter stond.” Godverdomme, dat ik dat niet eerder had gezien. Weer even pissen.

Daarna weet ik weinig meer. Flarden. Ik met mijn hele gewicht huilend aan mijn polsbandje. Inbreuk op mijn fysieke waardigheid, zo voelde ik het. Mensen gesmeekt of ze het door wilden bijten. Toen een hele tijd niets en dan een beeld van een korte sprint met twaalf gestolen T-shirts door de zaal, gevolgd door een korte maar felle worsteling. Pijn aan knie en dan heel sterk de sensatie van mensen die mij aan stonden te kijken terwijl ik een uitzinnige Kate Bush hippiedans deed midden in de zaal. Echt in bloedvorm was ik. Kijk eens wat ik met mijn armen deed. Daarna een valpartij, opstaan, met mijn hoofd tegen een toiletpot aangevallen en een uur later wakker gebeld door Jacco die al naar huis was gegaan. Morgen weer vroeg op! Ikzelf drie dagen met de afdruk van een lege toiletrolhouder in mijn voorhoofd gelopen.

Nu net weer op krachten.

Jacco bedankt, jongen.

# posted by Nico @ 6/04/2002 12:44:00 PM

6 Comments:

Anonymous Hendrik Attema said...

Ha ha ha, goed verhaal. Het is dan wel bijna 5 jaar oud, laat onverlet dat het een gezellige avond was.
Wel verdomd opvallend dat je bijna niks van Motorhoofd kunt herinneren...is maar beter ook, want die avond blies Anthrax de pannen van het spreekwoordelijke dat.
BUSH for President!

1 maart 2007 11:13  
Blogger Ger said...

welnee Anthrax zoog en Peter Pan rulede

27 april 2007 16:44  
Anonymous BM said...

best wel heel grappig.

24 mei 2007 18:05  
Anonymous Anoniem said...

Letterkak!

29 juli 2007 16:11  
Anonymous Anoniem said...

NICO for President!

27 april 2009 09:58  
Anonymous Kwintun said...

Ook Bob den Uyl had het zeker met een glimlach kunnen lezen!

31 december 2009 20:16  

Een reactie plaatsen

<< Home