mail
nico@nicodijkshoorn.com






veel gelezen
Avondje oldschool met RUN-DMC
Motorhead the musical
Nico kijkt porno
Het Inca-bevrijdingsfront
Op toernee met Rotten Copscorps
Alle columns over BigBrother 1
Volkskrant columns tot 1/4/09

archief




het oude archief


links
kouwes
nico's foto's
Roel en Roel
ongezien de tiefus
retecool
koelman
koken blogspot
la spotte bloque
nico huilt

home >>


This page is powered by Blogger. Isn't yours?



 
donderdag, november 14, 2002

MET REET NAAR ROTTEN COPSCORPS

(1)
Reet aan de telefoon. Waarom ik wel met Jacco, ex-kutjebef, naar Motörhead ging en niet met hem naar een echt mannenconcert. “Omdat je een homo bent, Reet. Ik heb geen zin om in elkaar gerost te worden als ik met jou over straat ga, begrijp je. Het is preventief heteroseksueel thuisblijven.” Een hoop geblaas en gepiep aan de andere kant. De bekende loggerstaal hoorde ik. Iets met eutos, extra gratis, alles heerste en rulede hard en was tevens wreed.

“Wat stel jij dan voor, lognicht, waar moet ik dan met jou naar toe, transseksureet?” Té kinderachtig. Hij wilde ook naar een hardrockconcert, net als met Jacco maar dan intiemer, kleiner. “De wortels van de Nederlandse hardrock ergens in Oud Valkeveen zoeken, dat werk, Dijkie, echt gaan voor dat kleine bijzondere bandje.”

“We kunnen naar Rotten Copscorps gaan, die spelen in Douwse Kaap, in café Het Uitschot” zei ik. Een hoop geluid aan de andere kant van de lijn. “Deal, oude Dijksneus, Reet neemt jou lekker een avondje mee naar moderne mensen die nog niet bijna dood zijn. Je mag de hele avond met een now and wow jongen mee, hoe vind je dat! ”

“We kunnen met hun busje mee”, zei ik. “Ik ken die jongens. Ze wonen in Amsterdam, maar dat mag niemand weten. Ze verkleden zich als hardrockers en treden in het weekend op in de provincie, voor veel geld. Vrijdag om een uur of zes op het stadionplein, rammert, ik ga je zien”.

Ik wist dat Reet al om een uur of vijf zenuwachtig om febo heen drentelde. Alsof je die jongen een duracel in zijn anus duwde als hij op stap ging. In huiselijke kring kon hij heel rustig zijn. Tijdens de nu al legendarische haardkoor BBQ bij LB was hij gewoon voor zich uit blijven kijken, in gedachten verzonken, terwijl wij Tonie wreed onteerden met zijn buik op een kilo rauwe ossenhaas. “Zo, nu heb je wat om over te schrijven, journalistje” hadden wij hem 1 voor 1 toegevoegd, terwijl we ons lid aan een servet afveegden. Reet had alleen wat gelachen. Maar als hij in de buitenlucht was en we gingen ergens naar toe rijden, met wielen, dan was hij niet te houden. Van een afstand zag ik hem nu steeds kleinere cirkeltjes om de automatiek heen trekken. Een manische postduif, daar had het iets van weg. Ik riep hem. “Reeeeeeeeeettttttttttt.”

Aandoenlijk, iedere keer weer. Over een afstand van 120 meter holde hij op me af. Meneer had zijn best gedaan zag ik. Hardrockcouture door de bekende Rotterdamse nieuwe ontwerper Savage Royale.

“Wat heb jij aan, gek?” vroeg ik hem. “Wat heb je op je hoofd?” “Een elandgewei, Dijkie. Ruled dat of niet? Knekels man, dat is hardrock. Mannelijkheid , testosteron, keihard die koppen tegen elkaar aan rammen, dat is het momenteel, ruler.” Ik keek. Reet had een gewei met een spanwijdte van een meter of drie op zijn hoofd. Hij moest overdwars de bus in, sowieso. Het zag er raar uit. Het enorme gewicht verplaatste zich vertraagd van links naar rechts. Steeds als Reet even naar links keek viel hij enkele seconden later een paar meter opzij. “Jaaaaa, Dijkie, je vindt het weer niks, schrijvertje, maar alleen in een T-shirt red je het niet meer , beuker” Het was wel kunstig gedaan, dat moest ik toegeven. Het gewei zat met een leren riempje heel strak onder zijn kin. Een Noord-Zweedse Fascist in volledige uitrusting. Man, wat zag hij er uit. Wat had hij in godsnaam aan zijn lichaam? Hij had een wit broekpak aan. Op zijn rug stond met zwarte viltstift geschreven: “hardrock forever till we die to eternity in hell and so weetjewel ” Hij legde zijn hoofd in zijn nek, viel bijna achterover en schreeuwde: “Die in the 7th ring of Sodom!!!” Ja, Reet had er zin in. Hij begon opeens weer te hollen. “Even die kroket-eters van Van Gogh imponeren Dijkie, ik ben zo terug.” Daar ging hij weer, wapperend met zijn armen, als een echte eland, dat moest het idee zijn.

De tiefus. Hoe ging ik dit in godsnaam aan de jongens van Rotten Copscorps vertellen? Ik wachtte gelaten op hun busje.

Aha, daar draaiden ze geroutineerd het plein op. Even vol gas op een groep verzamelde wintersporters af die kwetterend uit elkaar stoven. Typisch de humor van Peter Verspuy de bestuurder en tevens zanger van Rotten Copscorps. In de band heette hij Cannibal Carnivorus. Moest je niet vergeten. Ik had iemand hem ooit Nassibal Floris horen noemen. Griezelig, wat er dan los kwam in deze jongen. We hadden hem met zestien man van de ongelukkige af moeten trekken. 34 hechtingen in het aangezicht, meneer. Verder een doodgoeie jongen, Peter. Werkte doordeweeks in een parkietenwinkeltje in de 2e Verspuystraat. Ze stopten vlak naast me.

“Dijkie!!!! Dikke gek, ga je weer lekker echte mensen muziek luisteren dit weekend, fijnproever!!” Mooi gezicht als de band uitstapte. Er waren weinig bands in Nederland met een vijfvoudige gitaarbezetting, twee bassisten en een congaspeler. Lusteloos strekten ze de benen. Prachtig bijvoorbeeld om te zien hoe bassist Jan van Zelst, bandnaam Brainklisma Rectalus, zijn vingers al wat soepel maakte. Ze namen het serieus, deze jongens. Doordeweeks sappelen en in het weekend zwaar geld verdienen aan achterlijke boeren, een heerlijk leven. Ik stond er ondertussen niet erg makkelijk bij. In de verte zag ik Reet zich losmaken uit de febo. Kwam bijna niet naar buiten met zijn gewei.

“Waar is die vriend van je, Dijkstoeter, die Reet van Internet.” Reet had Peter inmiddels van achteren benaderd en tikte hem op zijn rug. “Heerst!!! Jij moet Strandbal Vanvoris zijn.” Het viel stil op het plein. Mensen bleven op honderden meters afstand met een dampende kroket aan hun lip staan wachten. De tijd verdichtte zich. Ik leek in een eeuwigdurende slowmo van Studio Sport terecht te zijn gekomen. Strandbak Vanvoris zeggen tegen de zanger van Rotten Copscorps. We lieten het allemaal even op ons inwerken, in Amsterdam en omstreken. Reet had niets in de gaten. Zat al achter in de bus te schreeuwen. “Rijden godverdomme!!! Rock in hell, moederneukers.” Ongelofelijk hoe hij nog zo bewegelijk kon zijn met dat enorme skelet boven op zijn hoofd. “Die, die die die, gonna stick you with a knive in the eye” hoorden we nu uit de bus komen.

“Hij is Reet, neem het hem niet kwalijk. Hij zoekt een vaderfiguur en dat ben jij, Peter” zei ik. “Hij is die stille parkiet in kooi 3 die maar niet wil aarden in die mieterse winkel van jou, snap je? Hij schreeuwt zijn eenzaamheid er uit, zie het zo maar.” Reet deed ondertussen zijn best om mijn verhaal te ondersteunen. “Fuck your grandma, fuck you grannie, and give birth to a beautifull satan, yeaaaahhhh” hoorden wij hem zingen.

Bandberaad, midden op het plein. Gingen ze Reet uit zijn overal scheuren en het gewei in zijn hol proppen of had ik een gevoelige snaar geraakt? Het laatste godzijdank. Reet mocht mee. Gewei mocht opblijven. Ze lulden wel iets dat hij een Oud Keltische vriend was, die een weekendje logeerde. Het was ook mijn vriend, dat was zijn redding.

Geregeld! Op naar Douwse Kaap, waar we over twee uur werden verwacht.

(2)
Ik zat voorin, naast Peter, en achterin de bus hoorde ik Reet lekker socializen met de heren van Rotten Copscorps. “Ja, muziek, het is iets prachtigs, dat je met de ene hand bijvoorbeeld dit doet en dat je dan met je andere hand iets anders doet, ik vind het tovenarij. Zes snaren ook, ga er aan staan, nee respect, jullie zijn jongens naar mijn hart.” Ik vroeg me af of Reet nog enig idee had dat hij met een elandgewei op zijn hoofd dit belachelijke verhaal zat te ouwehoeren. Nu volgde weer een heel verhaal over zijn weblog, dat dat ook rock ’n roll maar dan met lettertjes was. Ik prevelde in mijzelf : “……en toen heb ik een uit zijn kont schijtende man op het net gezet, ja dat doe ik gewoon” en ja hoor, daar kwam Reet al me dezelfde tekst aankakken. Ik kende zijn repertoire uit mijn hoofd.

De heren van de band zeiden geen woord terug. Ze waren veroordeeld tot deze logger. Nog anderhalf uur, dan zaten ze bij de chinees, die gedachte hield ze op de been. Peter, vlak naast me, was angstaanjagend stil. Reet werd mij niet in dank afgenomen.

Douwse kaap, waar lag dat tyfus gehucht. We stopten langs de weg, vlak naast een groepje jongens met vlassnorren. Reet sprong naar buiten. “Heeeeeeee, wij zijn Rotten Copscorps en jullie zijn moeilijk opvoedbare jeugd zonder toekomst en zonder bromfietsbenzine. Hoe moeten we naar Douwse Kaap rijden, boerenrulers?“ Reets gewei en zijn witte overal maakten de nodige indruk. In de grote stad was hij er waarschijnlijk niet mee weggekomen, maar deze polderjongens keken hun ogen uit. Een nieuw modern hoedje uit de grote stad. Reet maakte gebruik van de verbazing .”Kan er hier nog iemand zes lettergrepen lullen, stelletje kaaskarners, of hoe zit het? Spelen, gitaren, boem boem boem in kroeg, weg kwijt, jullie ons vertellen” schreeuwde hij nu. Een van de jongens begon te praten. “Deurdonderen aan de haspelzijde, vertrekbrammen naar de overkant en dan steeds maar met je kiekert recht op het roer en dan is het de zevende wimmert aan de veezijde en daar is Het Uitschot, wij komen ook vanavond om jullie de doos op zijn kniekert te peulen”.

Daar verheugden we ons op.

Rijden maar weer. Kijk aan, daar lag de gemeente in al zijn weerloze schoonheid midden in het landschap. Geen ontsnappen mogelijk, het leek wel een vesting. Het werd zwaar vanavond

De universele binnenkomst in de kroeg. Een Opa Bakkebaard aan de bar die ons binnen twee minuten vroeg of we ook Radar Love speelden. Reet, die bij binnenkomst direct zeven wisselbokalen en een fles whisky met zijn gewei van een plank had gestoten nam moeiteloos de taak van woordvoerder op zich. Wij bouwden snel op terwijl Reet uitlegde dat Radar Love te eenvoudig was voor Rotten Copcorps. “Dat is in vierkwartsmaat dus dat doen we niet, snap je, oude boer. Wij spelen alleen maar triolen met een verminderde kwint in de zes, maar dan met een rockattitude, snap je het? Praat ik niet te snel? Komt er nog volk godverdomme of hoe zit het?” Reet keek naar links en raakte de barman vol met zijn gewei in het gezicht. “Negen bier graag, boerenbarman.”

Als gekken hadden we de hele backline neergezet. Routineklusje. Vijf foeilelijke gitaren met spinnenwebjes en doodshoofdjes op de body geschilderd stonden keurig op een rij. Alle gitaristen van de band kotsten op deze arme mensengitaren met die belachelijke asymmetrische vormen. Allemaal verstokte Fender Telecaster spelers, doordeweeks, maar in het weekend was het met zijn vijven naast elkaar de hoofden heen en weer bewegen op een logge beat. Het was niet anders. De kachel moest branden

Reet had het niet zo in de gaten. Geloofde echt in de rockdroom van Rotten Copscorps. Of hij de soundcheck mocht doen. Weg was hij al “One two, one two, fuuuuuckkk, one two, meer laag, meer laag, ja ok, test, test, give me some low, some low, ok niks meer aan doen. Test test, all the homos in the house say hell yeah, hell yeah, nummertje 54 , nummertje 54 heeft een leverworst gewonnen, jaaaa hoooorrrrrrrr, test test, one two one two, hey soundman give me some motherfuckin laag er bij op mijn monitor, ok, duimpie omhoog, one two, one two, this is just a test, ok niks meer aan doen, kom we gaan chinezen”

Daar liep Reet de kroeg uit, het halve meubilair met zich meeslepend aan zijn elandgewei.

(3)
Oriëntaals eten met Reet, daar had ik wel ervaring mee. Niet iets om je op te verheugen. Meteen om de hoek liepen wij met zijn tienen tegen Chinees Specialiteitenrestaurant Wah Kau aan. Even buiten de kaart bekijken. Dat keek niet lekker met zijn tienen tegelijk. Wangen drukten tegen elkaar. Ik schrok. Kut, dit was een Moderne Chinees. Dat ging Reet niet trekken. Die ging voor authentiek Hollands Chinezen. Dat had ik weer! Alleen maar verfijnde gerechten uit Oost Mandarijnië, district zuid, zag ik. De kok, las ik in een krantenknipsel vlak naast de menukaart, was net terug van een zes maanden durende studiereis en ja hoor, waar ik al bang was, “hij weigerde ooit nog babipangang op de kaart te zetten”. Ik las verder. “Ik ga het zoeken in de verfijnde kruidenmelange zoals je die alleen in Kaa Mi Waa vindt, zeg maar derde straat rechts bij Chin Au aan de overkant twee hoog achter.”

Reet zat al binnen en had blijkbaar ruzie gehad met een ober die het gewei van zijn hoofd af had willen halen voor de garderobe. Een verhitte kop had hij. “Hier, rulers een tafel voor tien. Lekker saus apart gaan we vreten met nassi zonder bijbetalen er bij. Iemand kipsaté?” Een kaart had Reet niet nodig. “Chinees, ja jij daar, in die jurk, kom eens hier. Luister gele vriend, wij willen allemaal onbeperkt kroepoek van het huis, daarna geen soep want we zijn rockers en soep is voor boysbands dus dat vreten we niet, en daarna graag 9 keer bami speciaal met rijst apart en dan nog graag babipangang maar niet te pittig want we zijn Nederlanders en we hebben geen fles water om onze anus schoon te spoelen. Ga nu maar bakken, we hebben honger”

Buiten Reet om, die druk met zijn gewei in de weer was, bestelde ik snel wat specialiteiten van het huis. Dit werd een hel. Reet sloeg de drummer annex congaspeler op zijn rug. “Lekker vreten hè pik en dan muziek maken en daarna op de dot, ruler, of niet soms”. Tijdens zo’n optreden lekker met je gitaar voor je buik een keiharde Chinese winterwortel opbouwen en daarna fijn boerinnen neuken, wat jou! En nu wil ik godverdomme vreten!!! Zo moeilijk kan het toch niet zijn, Chinezen. Snel stelletje imbecielen, zitten we hier te wachten op liefde ergens op het plein van de hemelse vrede of zitten we in een restaurant, OK dan!!!”

Aha, daar waren de eerste gerechten. Eendenfilet in geroosterde amandelsaus met vijfsterrenkruid en een dunne rundertong gekookt in aanhangend maagvocht. Kijken hoe dit aankwam bij wereldburger Reet. “Het zit in fokking doosjes, dat heerst niet. Er zit bamboe om mijn vreten, wat dus niet ruled namelijk. Ik kan niet bij mijn bami, Chinees, de schoenendozen zitten er nog omheen, Ping Pang”

Ik probeerde het Reet voorzichtig uit te leggen. “Ze hebben geen bami. De bami is op. Helaas! Blijven steken in Senegal. Importbami hebben ze, maar die is er niet, de bami, dus nu improviseren ze wat met seizoensgebonden ingrediënten , zoals die Jamie Olivier, weet je wel. Geen bami dus, want die is op namelijk omdat hij er niet is.” Herhaling, dat hielp meestal wel bij Reet. “Jamie Olivier, die ken ik wel, die rijdt op een Vespa, dus dat ruled dan wel weer, vooruit dan maar”

Reet werkte zich tot mijn stomme verbazing door een keur aan orgaanvlees heen. De rest van de band focuste op het optreden. Nooit te vol gaan spelen, het was een oude bandwijsheid.

Hè jongens , ik heb er zin in, stelletje voorhoedevechters.” Reet gooide er met zijn hele bek vol saus apart maar weer eens een schreeuw uit. “You gonna smell the flesh of satan and burn in hell Chinese Cuntfeelers is everybody horny, hell yeah.” Het maakte de nodige indruk bij de zeven families die verspreid door het restaurant gezellig op zondag naar de chinees waren gekomen om een portie chinees te eten.

“We gaan”, zei ik. Ik rekende af en daar gingen we. Outlaws waren we. Prachtig beeld, tien man met lange jassen naast elkaar door een straat met tegenlicht. Alleen de mondharmonica ontbrak nog. Once upon a time in Douwse Kaap. Tegenliggers weken uit. Rug tegen de muur, ook omdat Reets elandgewei op de hele straat bestreek. Op naar café Het Uitschot, om een legendarisch concert te geven.

Reet mocht ons aankondigen, waarom niet.

(4)
Lekker druk was het inmiddels in café Het Uitschot. Gespannen verwachtingen. Men had er veel over gehoord, elektrisch versterkte muziek. Eens kijken of het net zo beviel als de melkmachine indertijd. Ha, kijk, daar zaten de brommerboeren die wij eerder op de dag de weg hadden gevraagd. Gezellig! Reet stond al naast ze. Hij sloeg een enorme blonde reus met een grijs ketelpak op zijn rug. “Heeeee, Kiekert was de naam hè. Beetje op tijd de schapen het stremsel van hun schuup geraamsdonkt, oude pik? Goed dat je er bent man.” En weg was hij al weer. Ik wist het inmiddels zeker. Vanuit het elandgewei boven op Reets hoofd lekte een onbekend vocht langzaam in zijn hersens. We waren op stap met Elandman. Steeds agressiever werd hij. De ober in het chinees restaurant had hij een daverende kopstoot gegeven omdat deze niet snel genoeg uit had kunnen rekenen wat ons dat in guldens had gekost als we een er een jaar geleden hadden gegeten. De mannen van Rotten Copscorps hadden niets in de gaten. Die zaten al ergens achter in het café, in het fietsenhok, om zich om te kleden. Ik hield mijn hart vast voor Reets aankondiging.

Daar ging hij al. “ZET GODVERDOMME DIE TIEFUSMUZIEK VAN DE RADIO UIT, LANDBOUWERS, ER WILLEN WAT MENSEN UIT DE STAD MUZIEK GAAN MAKEN JA!!!” dreunde er door het café. Dat was een lekkere opening. De kroeg viel volledig stil. Reet wachtte. Alsof hij dat gewei al zestien jaar op zijn hoofd had, zo vanzelfsprekend droeg hij het. “Laten we even duidelijk zijn”, ging hij verder, “stelletje stinkende kutboeren, wij van Rotten Copscorps gaan dus echt niet beginnen als jullie dat dialect er doorheen blijven lullen. Beetje respect godverdomme, ja! Lullen ga je maar met je cycloopboerin thuis, maar hier gaan we eerst even netjes heeel stil worden. Wij hebben de tijd.” Reet wachtte met een arm losjes over zijn gewei. Vlak naast mij bestelde er iemand heel zachtjes een biertje. Reet reageerde als door een adder gebeten. “Jij daar, Uier, wat is er zo belangrijk dat het niet kan wachten? Wat? We hadden dorst…. Meneer had dorst……. En dat moet dan precies tijdens dit optreden? Naar buiten, imbeciel. Ja, nee, je hoort me, er uit, snel een beetje, inteeltdrinker, hop, weg, tiefushond. Denk je dat wij er voor jou zijn, ben je nou helemaal belazerd!”

Doodstil was het nu. De schrik zat er goed in “Goed zo, jullie kunnen het wel” zei Reet. “Ok dan, aardappeleters, vanavond speelt Rotten Copscorps voor jullie hier, in café Het Uitschot en Rotten Copscorps maakt, nou, wat maakt Rotten Copscorps ….? Heel goed, jij daar, roodharige peenlul, rockmuziek maken die. Rock muziek, weet jij dat daar, Sikko Sjaalmans, waar komt die vandaan? Harder lullen, ik versta je niet? Uit een ander land ja, heel goed. Het komt uit wat we met een moeilijk woord ook wel het buitenland noemen. Zeg maar die boerenlandweg af en dat je dan aan de horizon allemaal lichtjes ziet, daar maken ze rockmuziek ja, heel goed. Het zit zo, de negers plukten katoen en die kregen pijn aan hun klauwen en dan zeiden ze tegen elkaar, kut, die katoen, ik krijg er de schijt van, figuurlijk dan, want aan letterlijk hadden ze een broertje dood, negers, dat is bekend. Nou, toen zei die ene neger, weet je wat, als jij me nou keihard voor mijn reet trapt dan probeer ik er wat bij te zingen en als je daar dus een sample van Eboman onder zet dan heb je, ja, jij daar dopneus, juist ja, dan heb je crossover. Maar die negers hadden het goed bekeken hoor. Dan denken jullie dat je hard werkt, maar wat die godverdomme bij elkaar plukten op zo’n dag en daarna dan dus nog de blues via de mississippi en dan rechtsaf de oceaan op naar Europa verschepen, nou, ga er aan staan.”

Achter Reet zag ik nu om de beurt alle hoofden van de heren van Rotten Copscorps in de deuropening verschijnen. Hoe lang ging deze hysterische autistenaankondiging nog duren? Ik maakte het bekende cut it off gebaar naar Reet, die er echter nog harder tegen aan ging.“ Ja, mensen, Rotten Copscorps zou Rotten Copscorps niet zijn, als zij niet allemaal Film Noir elementen in hun muziek hadden verwerkt. Ik zeg altijd tegen de mannen, het geeft niet wat je speelt als je maar je best hebt gedaan, meer kan je niet doen. Maar lang genoeg geluld. Wie vindt Freddy Mercury een homo? Ik wil even al die handen zien. Ok, dat is dan duidelijk. Is genoteerd. Ik vermoedde al zoiets. Maar niet langer getreuzeld, hebben jullie er zijn in, ok, ik wil jullie aandacht, stelletje ganzenborders bij kaarslicht, voor de band van vanavond. Ze spelen op instrumenten en dat zijn die glimmende dingen die jullie nu op het podium zien staan. Die trommels daar achter, dat is geen dorsmachine voor kleinbehuisde boermensen, maar daar wordt het ritme mee aangegeven, begrepen? Goed zo. De rest is gitaren, dat horen jullie zo vanzelf wel, stelletje kleitabletten. Ok, zijn jullie er klaar voor, hier…….is……….Rooooottteeeeeen Copscorps.”

Reet vond zomaar van het podium stappen te makkelijk en dook recht vooruit het publiek in. Gewei vergeten. Vier boxen flikkerden naar voren. ‘Pas op, ze zijn elektrisch, met stroom, ongelukkige’, riep Reet in zijn val. Godverdomme, die gek moest naar buiten, dit werd een hel. De boxen werden weer op hun plaats gezet. ‘Doe maar alsof het hooibalen zijn, maar dan met speakers” riep Reet nu, die inmiddels naast mij stond. “Hoe ging het?” vroeg hij. “Was ik een beetje te verstaan?”

Het eerste akkoord van “Gonna Shave Your Ass Cocksucker From Nebula”, maakte mijn antwoord in ieder geval onverstaanbaar. “Kijken!!!” mimede ik. Maar Reet was al weer weg. Waar was hij?

(5)
Dat hakte er goed in bij de afdeling land en tuinbouw. Ja, er was wel eens iemand op een hark gaan staan en als je op een varkensreet sloeg, dan was dat best heel prettig om te horen, akoestisch, maar deze powerchords van Rotten Copscorps, dat was nu eens heel andere koek. Het was erg mooi om te zien. Alsof Jezus in een vlotte spijkerbroek aan land kroop en vroeg of er nog water in wijn moest worden veranderd. Men aanschouwde werkelijk een wonder. De eerste hoofden gingen op en neer. Rotten Copscorps speelde zich dreunend het 2e nummer binnen, “Goebels Goebels Fish And Chips”. De zanger spuugde zijn glas bier over de eerste rij. Een omgekeerd Normaal concert. Pang. Laatste klap. Tijd om even met het publiek te communiceren. “Morgen weer vroeg op, koeneukers from outer space? Hebben wij iets van jullie aan godverdomme!!! Het volgende nummer schreef onze bassist vlak nadat hij zijn vrouw had besneden met een kinderbestek en het heet “Gonna Cut Your Cittel”, een twee drie vier !!! Boem en weg waren ze weer. Ik kende hun set uit het hoofd., Zo direct volgden nog ‘Bin Laden Fuck I Piss In Your Cave’, ‘Frank Boeyen Moet Dood Maar Dan In Het Engels’ en ‘Fisting Fisting Brutalize.’ Dat wist ik nu wel, die act, dat de zanger in galop zijn vuist in een droge boerenreet plaatste en dan riep: “ik voel vijf kalfjes, gefeliciteerd!.”

Ik ging even naar buiten. Prachtig. Een mooi geluid was het, die doffe beat vanuit de kroeg. De straten waren verlaten. In de verte lachte een schaap. Ik liep naar een houten hek, aan de rand van een weiland. Veel gras, dat viel me nu pas op. Groen ook, wat leuk. Ik stond open voor de natuur. Geinige beesten eigenlijk, als je ze zo van achteren bekeek, koeien, dat zag ik nu pas. Ze vroegen er wel om, om geslacht te worden. Provocerende kontjes. Hoor, een kerkklokje in de verte. Tot drie hoorde ik hem slaan want Rotten Copscorps deed nu de act met de elektrisch versterkte cockring. Ik liet het landschap goed op me inwerken. Heerlijk, die rust....

Aaaaah, verdomd, wat een geluk, kijk, daar maakte zich uit de bosrand een klein hertje los. Prachtig. Instinctief verstopte ik mij, om het geen angst aan te jagen. Wat een ogen, zo groot als knikkers, nog vol verbazing om de wereld om zich heen. Zo mooi, hoe het beestje heel schuchter de rand van het bos koesterde. De damp sloeg van zijn natte huid. Dan weer verdween het even uit zicht en dan dook het weer op. Steeds dichter naderde het de plek waar ik mij zachtjes snuivend van de zenuwen schuil hield. Ik kon het nu horen ademhalen. Ontroering. Mens en dier, zo dicht bij elkaar. Ik hoorde het hertje nu heel duidelijk zeggen: “dit ruled dus voor geen ass”.

Godverdomme! Ik deed de struik opzij en keek recht in het psychopatenhoofd van Reet. “Hé, Dijkie, ik ben binnendoor gestoken, dat zei die ene boer daar in de verte. Ik zat net nog met mijn gewei vast in het prikkeldraad.” Wat doe jij in godsnaam hier Reet? “Ik moest schijten en boeren kakken altijd in de vrije natuur, dat is bekend. Je heet Reet of niet. Doe niet zo fucked op Dijk, hang loose kale.” Ik dacht na. “Reet, houd nu eens voor een keer een minuut je hertenhoofd en luister eens even. Kop dicht, luisteren en dan vertel je me zo meteen wat je hebt gehoord, goed?

Daar stonden we. Reet had na zes seconden al een cold turkey,. Dat viel niet mee, even niet die tong bewegen. Ik knikte hem bemoedigend toe. We keken recht voor ons uit. Dertien koeien keken terug. Klaar! “Wat hoorde je?” vroeg ik Reet. “Ik hoorde iemand een deur dichtdoen en zeggen: dag schat.”
Het was waar. Reet schoot vol. Had ooit iemand hem schat genoemd? Godverdomme waar waren we mee bezig, wij rulertjes uit de grote stad. Natuurlijk, je kon in de rij gaan staan bij broodjeswinkel Smegma en Pieter, om gebakken ham uit Sydney wat rul op te laten bakken met wat waterkers, dat kon, maar hier deed dat er niet meer toe. We zagen opeens alles in perspectief. Je had genoeg aan jezelf. Reet legde snikkend zijn gewei mijn nek. “Laat het maar gaan jongen, laat het maar gaan... “ Reet zei heel zachtjes: “auch ich bin ein Douwse Kaaper”, een prachtige verwijzing naar de legendarische zwarte leider Malcolm X, die dus neger was maar niet bij de pakken neer was gaan zitten want dat is zo makkelijk om het dan maar op te geven. Ja, je kan daar over gaan zeuren, dat je pigment zus en zo hebt, maar je kan het ook uitbuiten en zeggen, ok, ik ga in een musical dansen over Boney M. Ja, dat zei Reet allemaal met die ene zin. Ik begreep hem volkomen.

Een deur zwaaide open. Peter, de zanger van Rotten Copscorps riep ons. “We gaan over de eerste rij heen masturberen tijdens het nummer ‘Jim Morrison Was A Candlelight Poet.’ Komen jullie?

Weg was Reet!!! Hij stond al met zijn broek op zijn schoenen bij de ingang van het café. “Dag vogels, dag bloemen, dat kutkoeien”, schreeuwde hij richting weiland. Weg was hij, naar binnen. Ik volgde gedwee.

# posted by Nico @ 11/14/2002 10:25:00 PM

3 Comments:

Blogger Cornelis said...

whoehahahahahaha, ik zie het helemaal voor mij.
Heb een poosje in A'dam oud west gewoond en mijn stamkroeg was L'affiche, op de hoek van de Jacob van Lennep straat en de da Costa kade en..och verrot wat kan jou het schelen!

16 november 2007 1:21  
Anonymous Anoniem said...

Helemaal kapotgelachen, echt geniaal.

14 april 2009 22:17  
Anonymous AnneJudith said...

Hilarisch goed, buikpijn van het lachen, tranen biggelen over mijn wangen en ik ga NU nummers van Jim Morrison downloaden.

10 juni 2009 13:25  

Een reactie plaatsen

<< Home