Ik zou graag acteur op bestelling zijn. Als Kapitein Haak moeten verschijnen bij de tewaterlating van een boot, of als Komisch Mannetje Die Alles Verkeerd Doet figureren op een receptie.

Een paar weken geleden was er een bestelde acteur bij mij op het werk. Keiharde onderhandelingen. “Kunt u onze klanten kwalitatief verrassen met een stukje entertainment”. Ja dat kon hij. Triomfen had hij gevierd bij de opening van het mosselseizoen in Middelburg. Koning Mossel, dat was hij. Bloedheet in dat pak, maar, hé, werk was werk. Hij had mensen op de banken gekregen met zijn act als brutaal postgiromapje een paar maanden geleden bij de opening van een nieuw kantoortje in Beinum. All-round entertainer, aangenaam! Dr. Neuk, dat was zijn klappertje. Dr. Neuk werkte altijd, op ieder feest. Dr. Neuk adviseerde hij als de boel aan de gang moest worden gebracht.

“Doet u mij dan maar 1 keer Dr. Neuk all-in, tussen het satébuffet en de loterij graag.”

Bij de ontmoeting was ik al wat onrustig geworden van zijn voorkomen. Een afgeleefde rode alcoholkop. Hij hing meteen om me heen. Ja, verdomd als hij niet Ome Lex heette, hij ging er, de teer als het niet zo was, een heerlijk feest van maken. Hij ging die klerelijers bij hun taas pakken. Dr. Neuk was er klaar voor.

Een hoop gestommel op mijn kamer, die hij als kleedruimte gebruikte. Er vielen stoelen om, ik hoorde een bureau verschuiven en er werd gevloekt. Daar ging de deur open.

Dat was schrikken. Ome Lex had zich in een bruin-roze lulkostuum gehesen. Om zijn voeten slingerden twee stoffige kussens met opgeplakt krulhaar, langs zijn lichaam liep een blauwe rits , die met wat verbeelding door kon gaan voor een kloppende ader en om zijn hoofd had hij een goed gelijkende eikel zitten. Een koddig gezicht. Uit zijn pisgaatje, boven op zijn hoofd, kon hij, door met zijn oksel een balletje dicht te knijpen, grote klodders wasverzachter in de rondte schieten.

Dr. Neuk was er klaar voor. Daar gingen we! Binnen vijf meter flikkerde de waggelende lul vlak voor mij zeven keer om. Daverend ging hij met zijn hoofd tegen de deur van Financieel Beheer. “De Tiefus!!!””schreeuwde hij. De eikel zat ongenadig strak om zijn hoofd zag ik nu. Ging hij weer, op weg naar de receptie.

Entreetje maken, had hij mij gezegd, dat was eigenlijk de helft. Dat maakte hij helemaal waar. Midden in een powerpoint presentatie over de eerste moeilijke boekingsmaanden slingerde Dr. Neuk de klapdeur open en viel, steeds net zijn evenwicht bewarend, hollend naar voren, zo hard als zijn ballen hem konden dragen. Pang, steenhard met zijn hoofd tegen de presentatiewand. Even was hij bewusteloos, maar hij herstelde zich, stond op en riep met beide handen aan zijn mond “WIE WIL ER GENEUKT WORDEN”. Meteen daarna pufte hij een vlok Silan uit zijn eikel.

Het viel volledig stil. ‘NEUKEN, NEUKEN, NEUKEN”, probeerde hij het nog eens. “Ja mensen, Dr. Neuk is een geile donder, godverdomme als het niet waar in.” Weer wilde hij een cum shot naar het plafond schieten , maar het slangetje was waarschijnlijk onder zijn oksel vandaan geschoten. Er trok een enorme plek onder zijn arm. Hopla, daar ging hij weer naar de grond. Ballen in de lucht. Hij kermde het uit. Was dit een act, bijvoorbeeld een kunstig gemimede vroegtijdige ejaculatie of had hij een been gebroken? Je wist het niet met Dr. Neuk.

Paniek, hij schoot in een epileptische aanval Als een dolleman bewoog hij in zijn strakke lulpak over de vloer. Een stervende lul die zich naar een hoek sleepte. De receptiegasten keken verbijsterd toe. Als een rups bewoog hij zich door de ruimte. Aan zijn eikel trok hij zich naar voren. Daar lag hij. We moesten hem met rust laten, kwam allemaal goed. Gebeurde wel meer, had met suiker te maken, of geen suiker, daar wilde hij vanaf zijn. We konden gewoon doorgaan, zo direct deed hij zijn cumkennis quiz. Er was niets aan het handje.

Karpervissen, dat lijkt me wel wat. Ik ben alleen als de dood voor vissen en dan met name karpers. Vroeger in het bos, over de brug hangen en dan de aanblik van 140 happende, slurpende kutten, dat heeft zijn uitwerking niet gemist. Ik zie in een potje mosselen op zuur ook alleen maar weerloos tegen het glas gedrukte vagijntjes. Het potje is het broekje.

Maar toch, lekker langs de kant zitten, met al die geile visspulletjes... Dat je een idee hebt van Goed Voer en Waar Ze Zitten, die romantiek mis ik in mijn leven. Ik wil ook mijn armen om iets glibberigs heen kunnen doen en hurken voor het flitslampje. Samen met een andere man over karpers praten, dat het net kinderen zijn enzo. Dat wil ik dus graag, vandaar namelijk, ziet u.

Geen doen, Miles in letters. Aliëtte heeft gelijk.

Kind of Blue beschrijven voor Aliëtte. Ga er aan staan. Morgen klaar.

Wat was dat? Alweer een lievelingsplaat van mij bij Snotverjeppie. “Kind of Blue” van Miles Davis. Kippenvel bij de titel alleen al. Seksist dat ik was. Meteen geboeid. Een schrijvende vrouw die van Miles hield. Die moest ik spreken. Gebeld. Meteen afgesproken.

Alsof ik thuiskwam, laat ik het zo maar zeggen. Totale herkenning. Het intro van “So What”, ze kon het neuriën. Coltrane, ze kende hem natuurlijk. Time after Time, mooie uitvoering van Miles vond ze. Nog 100 dezelfde platen in de kast. Ze vroeg of ik op een Stratocaster speelde. Uren geluld. Nog maar het begin.

Dijkshoorn is geheel om. Zodra ik een plaat op haar site zie staan waar we het over hebben gehad, bespreek ik hem. Dat moet namelijk. Kunt u meegenieten.

Morgen over Kind of Blue.

Dit weekend op Schiermonnikoog meeuwen uit de lucht proberen te gooien. Platte steen, beetje brood en dan maar wachten tot die kolerelijders op je af komen vliegen. Nu niet te snel. Net doen alsof je ergens op zee een bootje ziet. Normaal strandgedrag vertonen. God, wat een geinige schelp!! Ondertussen woede op laten komen. “Zinloze schreeuwertjes, jullie zijn nergens goed voor. Neem een voorbeeld aan een boxer. Half hond, half mens, verdomd als het niet waar is, maar dat kokette geschreeuw van jullie, het wordt jullie dood”

Focussen is nu heel belangrijk. Grootste vogel uitzoeken. Meeuwen hebben geen oren waar je ze achter kan gooien. Jammer. Dode konijnen uit de lucht zien vallen lijkt me mooi. Nu een stukje brood voor je uit gooien. Kijk ze loeren, de domste vogels sinds de kiwi. Die kon geen eens het hebben van vleugeltjes bedenken. Vaag idee van vliegen, maar hoe? Holden zes keer om Nieuw Zeeland heen tot er iets begon door te dringen. Meeuwen daarentegen laten zich er echt op voorstaan, dat ze kunnen vliegen. Showcasen. Bochtjes maken, en dan die rotkop. Je voelt als mens eigenlijk bij meeuwen het ergst dat je niet kan vliegen.

Wachten. Duikvluchtje van Bruine Meeuw en dan, pang, steen in zijn lijer. Grote Au zo te horen. Er naar toe lopen. ‘Ja, nu kunnen we niet meer vliegen hè, mevrouw meeuw!! Nu liggen we opeens op onze kokmeeuwenmuts. Wat zeggen we dan?” En als ze geen genade zeggen dan wenken. Mobiele Viskraam kan er overheen. 3000 kilo verse vis, dat zal ze leren.

Zo direct over potvissen en Schiermonnikoog. Magnetisme mijn hol. Het heeft met de uterus van geslachtsrijpe vrouwen te maken. Leg ik uit. Tot zo

Het is muziek, muziek, muziek de laatste weken. Ik lijk een open wond. Alles wat trilt en kreunt raakt Dijkshoorn diep. Mompelend langs mijn verzameling. Den Tiefus, (kleine plaats op Schiermonnikoog), kijk nou, The Human League. Erg lelijke plaat, maar wel met “As if they were still lovers” er op. Zodra die linksdragende kuifmakaak van een zanger over Liefde zingt wordt het opeens de moeite waard.

Aaaaah, Jimmy Smith, The Sermon. Mooier werd er nooit gehammond. Art Blakey op drums.

IK moet aan een prachtig verhaal van onze drummer denken. Hij had er lucht van gekregen dat een gesjeesde tandarts, groot liefhebber van Blakey, een gymzaal had gehuurd waarin God zelf met zijn Jazzmessengers langs zou komen. Krankzinnige ambiance. Vierhonderd uitverkorenen in een zuur ruikend lokaal, tussen de klimrekken in. Al dat gymleed bijna zichtbaar op de vloer. Hier waren duizenden jongetjes met een brilletje als laatste gekozen voor het basketballen. Toestellen stonden gewoon in een hoek. Drumstel onder de basket, band er omheen.

Muzikanten uit de doucheruimte. Maar geen Blakey. De jonge Jazzmessengers zetten in. Bas, trompet, saxofoon, gitaar. Paar keer chorussen. Het publiek wordt onrustig, beetje onbehagelijk. Ze zullen toch niet....

Dan zwaait er opeens een deur open. Daar is Art. Kopje koffie in zijn hand. Band speelt gewoon door. Je voelt het moment aankomen waarop de drums er onvermijdelijk in moeten klappen. Gaat hij het redden is de vraag. Tergend langzaam komt hij naar voren. Ha, hij ziet de muzikanten. Prettige avond samen! Even zijn hand aan het hoofd. Blik het publiek in. Lekker vol. Leuke zaal. Nu moet hij gaan zitten anders redt hij het niet, weet iedereen.

Art zet zijn koffie neer. Pakt zijn stokken, kijkt nog even naar de topjes en nooit heeft onze drummer iemand harder en swingender zo griezelig goed getimed een groove neer horen leggen. Magie!! Iedere muzikant om hem heen klonk opeens vier keer beter. De ruggetjes gingen bol.

Ook op The Sermon, het titelnummer, tilt Blakey de plaat naar een heel ander niveau. Jimmy Smith is geweldig, maar samen met Art geniaal. Geweldige plaat.

Naar aanleiding van een prachtig stuk tekst op de site van Jeronimo, sowieso mijn held, het volgende:

Mee eens. Black Crowes in Paradiso gezien en zelden mensen zo kwaad zien soleren. We konden allemaal de kolere krijgen.

Maar dan halverwege het concert opeens een uitvoering van Willing, van Little Feat. Publiek denkt eerst dat No Woman No Cry wordt ingezet. Zelfde akkoorden en The Crowes flirten al langer met Bob. Daar waar Bob "I remember" zingt opeens de zanger van The Crowes. "i been warped by the rain, driven by
the snow drunk and dirty don’t you know and i’m still willin’

Mijn lievelingsnummer! Prachtig gespeeld, mooi gezongen. Dat was een magisch moment, maar inderdaad, daarna weer ellende.

Overigens is de live plaat van The Crowes met Jimmy Page wel zeer hard aan te raden. Even met de voetjes stevig op de vloer door de aanwezigheid van koning riff zelf. Doet ze goed.

Voor de 14e keer “Andy Kaufman revealed: best friend tells it all” gelezen.

Ik ben pas op het spoor gezet door de film ‘Man on the moon’. Een genie, Andy Kaufman. Ik lees het en denk: “Wat ben je toch een oetlul, Dijkshoorn, met je schijtlollige stukjes. Lekker herkenbaar over een stepje schrijven. Altijd op het effect. Lach uit de zaal halen en maar op die nedstat teller drukken”.

Kaufman had geen applaus nodig. 90 % van zijn acts, grappen etc. voerde hij op in restaurants, vliegtuigen, hotels, samen met de schrijver van het genoemde boek, Bob Zmuda. Mensen helemaal verrot schelden als een foute nachtclubzanger, in de auto springen en weg. Met zijn tweetjes vijf minuten later langs de weg moeten stoppen van het lachen.

Niemand zoals hij. Ik wil te graag gelezen worden, dat is mijn makke. Een vreselijke schop onder mijn kont, dit boek.