Curtis Mayfield!! Als er iemand rulede was hij het wel. Tot hij een lichtkraan in zijn nek kreeg. Luister naar de ontluisterende versie van Freddie’s Dead van Fishbone en daarna naar het origineel. Curtis was funky met alleen een conga.

Ook heel erg, de Mayfield pastiche van Lenny Kravitz. “It aint over till its over”. Geen Prince zonder Curtis. Zoek een nummer van hem uit op gitaar en je wordt gek.

Maar toch. Redding, Brel en dan Curtis.

Ray Charles, het podium opgesleept bij Aretha Franklin, live at the Fillmore West en dan de reprise van het zojuist gespeelde “Spirit in the dark”, laten we het daar eens over hebben.

Snotverjeppie heeft Otis opstaan. Otis Redding is niet dood. Ik heb hem net stampvoetend in de kamer horen schreeuwen. Pijn in zijn hart. Wij mogen meevoelen op het leren bankje. Otis live. Ongelofelijk begin van het concert. Can’t turn you loose. Beetje vals door het moordende tempo. Een blazer houdt het niet bij. Otis schreeuwt, huilt. Blues maar dan met koper. Pang! Mooiste nummer ooit. Pain in my heart. Je voelt je bijna te veel als je meeluistert. Het komt nooit meer goed. Verscheurd door pijn en hij moet optreden. Dat heeft hij!!

Otis en dan Brel, in die volgorde. Sam Cooke is voor mietjes.

Nieuwe zonnebril gekocht. Sommige winkels kunnen je aanvliegen. Met een te grote bril in een te kleine winkel, dat koopt niet fijn. Veertien man keken belangstellend mee of hij me stond. Blik in de spiegel en ik zag een winkel vol staande hazen achter me. Ik ben zwetend naar buiten gevallen met een bril van 400 gulden, verpakt in een kek kokertje.

Snel uit het zicht. Daar waar Albert Heijn wacht op zijn goederen snel even op mijn neus gedaan. Geil montuurtje. Opeens grote schrik. Alles is geel. Ik, Nico Dijkshoorn, volwassen man in de kracht van zijn leven, heeft een bril met gele glazen gekocht. Zelden was een zon zo scherp. Sneed rechtstreeks mijn hersens binnen.

Weer een bril die ik alleen dronken op verjaardagen opdoe.

Het nadeel van een log is, merk ik, dat je anders wilt gaan kijken. Beetje kunstzinnig de wereld om je heen beschouwen. Loggen dat je een stoplicht zag, dat schiet niet op, dus doe je je best om er een rode vrouw met een zwart witte jurk in te zien. Je gaat niet gewoon uit eten maar jou, logger, valt het op dat er een klein zwart papiertje aan de hiel van de ober zit. Daar schrijf je over. Als je niet oppast dan.

Een vreselijke ledigheid komt er over me als ik log. Hebben jullie dat ook, grungeloggers? Ik denk steeds: wat pretentieus Dijkshoorn. Waarom moeten mensen in godsnaam weten hoe ik het journaal bekijk?

Ben er nog niet uit. Ik zit aan een webcam te denken. Is dat wat?

Zo, op de helft van mijn boek. Ik dacht eerst, kut, het wordt een novelle. Dat heb ik weer, dat was mijn eerste reactie. Een novelle is toch meer iets voor mensen met twee ideetjes waarvan ze er een voorzichtig hebben uitgewerkt. Ik dig novelles voor geen meter, dus dat was balen, maar net op het moment dat ik iets had van, er moet maar eens een gemarmerde kaft omheen, pang, opeens een dramalijntje. Uit het niets.

Was magisch! Het voelt alsof ik het alleen maar op hoef te schrijven. Alsof ik een al bestaand beeld uit een stuk steen houw. Dus nadat die man zegt: ”ik stap op de boot en ik ga naar De West, hoer!” komt opeens die man van zijn vader zijn oom er bij en dat heb ik met een verdichting van de tijd zo’n beetje opgelost. Werkt als een trein.

Nu zitten ze allemaal in een lift, maar of die dan naar beneden gaat of naar boven, daar ben ik nog niet helemaal uit. De werktitel heb ik inmiddels ook al. Een Onsje Hete Donders. Ik ga weer even door, rammers.

Ik dacht altijd dat het gelul was, maar dit boek schrijft zichzelf. Ik wilde dus die ene vrouw laten verschijnen in hoofdstuk vier en verdomd, net in hoofdstuk drie gaat ze opeens dood. Emmer met lood in haar nek. Moet ik weer gaan verzinnen waar die vandaan komt. Jullie horen het.

ik ben al druk bezig met mijn boek. Het is lang niet zo moeilijk als ik dacht eigenlijk. In het begin is er zoiets van een liefdeloze maatschappij met een schurk die Bas heet, dat alles dus donker is, zeg maar. Dan krijg je, als het stijltechnisch klopt, eventueel een soort zondvloed, dat de pleuris goed uitbreekt. Met mooie lichteffecten er bij maar dan in een boek.

Ik laat dan twintig bladzijden later opeens De Liefde op een wit paard een hoofdstuk binnenrijden. Tropical Night noem ik die persoon. Of Boris Loveletter. En dan wordt iedereen gelukkig.

Ik houd jullie op de hoogte. Geil wel zo’n log. Later kan ik het aan mijn kinderen laten lezen. Dat is mooi. Loggen van vader op zoon. Eventueel kunnen zij er dan hoofdstukken aan vast schrijven. Fantastisch!

Vanochtend heb ik, in een ongekende bui van vitaliteit, besloten om een liefdesepos te schrijven, met daarin precies zeg maar hoe dat voelt enzo, dat men zegt, "ja, godverdomme, dat heb ik ook, dus dat is het wat ik voel. Mooi opgeschreven door die jongen".

Ik ga uit van 43 hoofdstukken, dat je het als het ware van alle kanten bekijkt zeg maar, begrijpen jullie, liefdeloze lezertjes?

Ideetjes voor een flaptekst zijn welkom.

Vreemde fascinatie in mijn leven. Wat gebeurt er achter dat luik in de Chinees? Wat sist er zo? Waar woont de kok?

Verbazingwekkende mededeling net in het NOS-Journaal. Tijdens een staking van bouwvakkers waren er “gelukkig broodjes en bier aanwezig”.

“Is er bier, hoer!! Ik staak en ik heb honger. Brood is ook goed. Geil ben ik ook, want ik ben een bouwvakker. Ik staak. Snel bier anders ga ik huishouden hier”

Mooie beelden had men geschoten. De opdracht was duidelijk. Film wat typische bouwvakkers. Hele rij hossende petjes met brood en bier. Ze keken naar vrouwen met lange benen. “zo kan ik ook staken, maar ja, bouwvakkers hè”, dat was het nieuws denk ik. Jammer dat er geen interviews waren.

Ik wil aardig beginnen. Vorige week een beetje door België gereden en dat valt dan ontzettend mee. Bossen, af en toe wat gras, huisje, zeg maar een echt mensenland. Leuke mensen ook. Toeteren naar ons, groeten en god weet wat ze daarna allemaal nog thuis uitvoerden. Grommend hun behoefte doen in een Belgenvrouw naar keuze.

Ook een keer langs de weg gaan staan met mijn kap open. Meteen zestig snuivende Belgen om mijn auto heen. 'Het is een automobiel, met wielen, pas op hij is nog heet" zei ik. Gesprek kwam op gang, van het een kwam het ander en ze kunnen dus ook koken en afwassen.

Vandaar dus. Belgen van harte welkom!!

Columns schrijven, dat is meer iets voor losers. ik wil ook geil loggen met eventueel een grungebaardje! Wim de Bie is er al voor het segment "verwonderde verbazing van een 53 jarige". Ik ben van plan om meer de idividuele waanzin en razernij ongestileerd aan bod te laten komen.

Noem het maar een lijdlog. Dagelijks is de bedoeling.