Phil IJzerdraad

Ik ben nog een beetje met mijn gedachten bij de late uitzending van gisterenavond. Persoonlijk hoogtepunt vond ik toch weer Ruud, die als een mot werd aangetrokken door de studiolampen en richting studio begon te lopen vlak na de jammerlijke val van Cyril op de rode loper. 
Iets minder mooi dan in de orkestbak vallen tijdens een auditie, maar toch. 

Daar heb ik ook wel iets mee, met heel hard vallende volwassenen, het liefst van een fiets, met 40 kilo boodschappen aan het stuur. Als een meteoor naar het asfalt gaan, duidelijk zichtbaar voor 245 andere winkelaars je knie volledig openhalen, broek stuk, jas aan flarden en het dan niet uitschreeuwen van woede en verdriet om zulks een smartelijke val, nee, beetje je kleding herschikken, een niet bestaand pluisje van je arm afhalen en gewoon wegfietsen, met zwaar aanlopend wiel. Wij zijn dol op emoties, maar dan wel achter een schutting. 

Emoties. Anouk heeft ze volop in de aanbieding. Kan zomaar volschieten om een mestkevertje met een heel klein beetje een scheef pootje. Kan huilen om gemalen koffie. Echte emoties kan ze duidelijk nog niet aan. Wat een Primal Scream daar in de tuin. Ik dacht eerst dat ze, staand op de boomstam, voor het eerst met de door Bianca geschilderde schutting (Structureel Geweld Berlijn 1924 In Pastel: voorstudie) werd geconfronteerd, maar het betrof hier het herkennen van een menselijke gestalte op 2 kilometer afstand. Ze werd gek. Potentiële volwassene die later op Schiphol heel hard op het raam gaat staan bonken in de aankomsthal.

Maurice is zich goed aan het profileren. Niet het halve werk van Bart, die een beetje lullig katten weigert, de groep negeert en ijskoud Karin nomineert. Nee, Phil Ijzerdraad haalt, Angry Young Man, Life fast, Die Young, We Moeten Een Daad Stellen, zijn batterijen uit zijn zendertje!!!  Daarna paniek in de dagboekkamer. "Maurice, als je het eerlijk zegt vinden papa en mama het helemaal niet erg. Kijk ons eens aan. Zit niet te lachen. We hebben liever dat je eerlijk bent dan dat je steeds een rol ijzerdraad steelt. Til je haar eens op. Wat zie ik!! Er staat batterij op je voorhoofd". 

Anouk heeft blijkbaar ook iedere ochtend iets op haar voorhoofd dat alleen zij kan waarnemen. Zelden iemand met zulks een brute kracht vochtregulerende crème in de poriën zien drukken. Crème aanbrengen met aanloop. Willem was vanavond ook driftig het vocht van Anouk aan het reguleren in een gefakete kietelpartij.

Ruud gooit natuurlijk al weken de hele emancipatiegolf op Ctrl-Alt-Delete, maar die eerlijke ejaculatiedrift, het moeten ontladen van de ritmisch tegen de buik klappende, tijdens het zingen met Cyril als drumcomputer dienst doende roede, dat heeft tenminste nog iets naïef oprechts. Zoals Bart al zei, "als ik Ruud zie, dan zie ik mezelf 20 jaar later, waaraan ik nog toe zou willen voegen: als ik Ruud zie, dan zie ik de mens een miljoen jaar geleden. 

Maar wel oprecht me so horny, Ruud.

Willem doet alsof hij lekker uitbundig met die geinige leerlinge uit klas 3B, die zogenaamd alles niet begrijpt en expres haar haar los draagt, wat aan het ravotten is en geniet van vlees op vlees, zijn hand op vlees, zijn hand op vlees van vrouw die onder hem ligt. "Niet kietelaar, niet kietelaar", schreeuwde Anouk steeds, maar tevergeefs.

Heb het een beetje gehad met Willem. Geeft iedere opmerking de lading mee van een Oude Griekse Wijsgeer. Heeft geleerd dat langzaam praten indruk maakt. Legt uit hoe je een visje pocheert met de dictie van Marlon Brando. 

Heel mooi vind ik ook, als kijkspel, het filosoferen over een stelling. Daar zitten we net op te wachten. Aan 15 wegwerkers vragen naar de kernafkoeling in de moderne fysica, dat soort taferelen. Ik wil helemaal niet horen wat deze minkukels over van alles en nogh wath vinden. Ligt dat aan mij? 

Let u morgen ook nog even speciaal op het prachtige shot in de eindtune van Big Brother, als Maurice, hevig bewegend, steels opzij kijkt en een desperate poging doet om in dezelfde headbangcadans te komen als Ruud en Willem. Tevergeefs.