"De scène waarin Grant Carry Tefsen midden in het sopje van een omgevallen emmer met bleekwater zwanger maakt, doet nergens geforceerd aan"

Hierrrrrr

"Jim vertelde heel bewogen over zijn eerste zaadlozing van vorige week."

Hierrrrrr......

"Zwoegt je borst als je dit leest, babe, gaat dat kleine machinekamertje van je vol bloed en spieren hevig tekeer als je je verbaasd afvraagt hoe het kan dat ik jou met deze tekst zo weet te raken?"

Hierrrrrr.......

Telefoon. Reet, zag ik op mijn nummermelder. Godverdomme! Sinds ik als filmkenner bij Mioch en Hoes aan tafel was geschoven in het programma Café Hollywood was het opvallend stil geworden bij mij thuis. Normaal belde Reet mij iedere avond op met manische verhalen over de luchtvaart maar dan in je huiskamer, over kleine Japanse artfilms met zonder verhaal, over een nieuw recept uit Oezbekistan dat hij via via, lulde hij verder niet over, maar het had iets met een anus en een kokertje te maken, illegaal via Polen in Nederland had gekregen of met een lulverhaal over wat hij tegen die en had gezegd waar die en die natuurlijk weer dat en dat over had gezegd. Op het goede moment brommen en kreunen door de telefoon en af en toe snuivend lachen, dan kwam je een eind bij Reet. ‘Nou, godverdomme, wat je zegt man, ruled dat of niet, jij heerser” dat voldeed ook meestal wel.

Maar nu was het angstaanjagend stil gebleven. Ik had zo’n vermoeden dat Reet niet echt enthousiast was over mijn verdoverskop op de televisie.
Toch maar opnemen, anders kwam ik het nooit te weten. “Spreek ik met filmkenner Nico Dijkshoorn?“ hoorde ik aan de andere kant. “Is je goede vriend René bij je thuis, dan bel ik een andere keer wel op hoor, als jullie al in bed de Panorama liggen te lezen.” Kut, Reet was op oorlogspad.

“Zeg Dijk, luister, is het goed als ik je bij je Indianennaam noem? Zwetende Buffel Met Overhemd Aan En Glimmend Voorhoofd. Lult wat makkelijker. Luister pik, even niet door me heen praten. Doe dat op de televisie maar, als je er een keertje tussen komt. Moet je horen. Kan jij een bril op? Ik bedoel, op de tv. Mijn kinderen worden bang van je wenkbrauwen, Iwan Rebrov Dijkshoorn. Jezus, man, laat ze trimmen, scheer ze maar doe iets. Het is vooral je voorhoofd. Dan zie je dus eerst die skipiste en dan opeens die twee harige bergjes van de 2e categorie. Kan niet man. Ophouden nou. En kijk niet zo manisch uit je ogen. Het is net alsof je met een knaagdier in je reet zit te presenteren. Wat heb je man? Meer zeggen ook dat ze de tiefus kunnen krijgen, dat zou al rulen. Dus als Isa vraagt: “en Nico wat vind jij van deze film” gewoon zeggen: “de tiefus, Hoes, ga hem zelf kijken”. Je kan ook gewoon zeggen dat je Chicago hebt overgeslagen en dat je naar de nieuwe film bent geweest van de jonge Wilde Koreaan Hau Bak Ba die nu eens een heel andere betekenis geeft aan het begrip incestueus filmpje regisseren.

Jij, Dijk, moet op eenzame hoogte zitten. Lul niet man, met je: “genoten van Spielberg. Een echte Spielberg, jaaaaa, het zat er weer allemaal in, het was er weer één hoor, een echte Spielberg met allemaal van die Spielbergdingetjes er in.” Opzouten, Zwetende Buffel. Niks Spielberg. Lul gewoon wat weg over dat prestigieuze filmprijsje in Noorwegen, de zilveren eland, dat Bjokke Bensdaal hem dit jaar heeft ontvangen voor zijn rol in “Noorderzon gaat ook vervelen”. Wat ook niet goed is is dat je praat. Je moet gewoon weigeren een uitzending lang wat te zeggen. Kijk maar naar een denkbeeldig verdwijnpunt aan de horizon, of desnoods ga ik buiten dat café een beetje staan mimen voor je, maar niet meer lullen, maar verder doe je het goed hoor pik, schuift het nou wat, die televisie en kan ik een keer mee naar de opnamen?”

Aaaah, hij was klaar geloof ik. “Ben je klaar? ”vroeg ik voor de zekerheid. Ja, hij was klaar. “O ja, niks meer kloterigs zeggen over Kylie Minogue, want anders kom ik de boel bij je kort en klein slaan, want Kylie ruled gewoon. Weten niet veel mensen, maar ze draagt ondergoed met elektrische lipversteviging.” Daar waren we weer. Reet en gadgets. Een magnetron om je magnetron mee op te warmen, hij had er al een. “Wanneer kan je, rammer?” Vroeg ik hem. “Kan ik wat? Jou penetreren met mijn thermische lans?” Nee, wanneer kan je mee, naar de opnamen. Volgende week?”

Hoorde ik Reet nu huilen aan de andere kant? Een kinderhand was snel gevuld. Reet mocht een avondje mee naar de grote mensen televisie.

Volgende week verslag.

Was te moe. Heb mijn zoon de column voor WebWereld laten schrijven

Hierrrrrrrrrr......

"Als iedereen dat zou doen, wat ik doe, douchebegeleiding bij voetbalverenigingen, dan zag de wereld er eens stuk mooier uit."

Hierrrrrrrr.......

'Ja, daar maak je indruk mee bij de 15-jarige bellertjes, met een liedje uit het Pleistoceen."

Hierrrrrrrr

"Je voelt die emotie in je ondergoed terug, dat is de bedoeling."

Hierrrrrrrrrrrrrrr