donderdag, februari 03, 2000

De reünie

Over back to basic gesproken. Dat elektronisch oortje van Rolf Wouters, dat gebruiken ze bij de Zuid-Afghaanse staatstelevisie. Er zat een complete drive-inn show achter zijn oor, met zo'n mooie ouderwetse kruldraad. Ik moest er steeds naar kijken. 

En naar Mona natuurlijk. Die had, om het een beetje thematisch te houden, de panty's aan van de Zuid-Afghaanse presidentsvrouw, ten prooi gevallen aan het verzet en 47 kilomter aan haar haren door de savanne gesleept. Zo zagen ze er ongeveer uit, de pantys. Als ik één keer een niet gewild kijkje in de keuken kreeg dan was het wel tijdens de hug van Ruud en Mona. Ik schreeuwde weer van alles, maar kon het niet bezweren. Wij keken de Koningin Van De Nichten recht op haar behaarde Amsterdamse togus. Maar, ik ga te snel van start. Laten wij bij het begin beginnen.

Prachtige spontane opkomst van de oud-bewoners. Ruud door zeven man rechtop gehouden. Veel in het gelaat slaan. Ruud, jongen, Ruud, hoeveel geld heb je gisteren verdiend, steek eens vingers op. Goed zo, 9. En waar houd je van, Ruud, Ruud, er bij blijven, niet wegvallen, waar houd je van? Nee, niet dikke ballen, je houdt van , je houdt van.....Bi? Bi?  Nee, je houdt niet van Bi, dat is Martin, jij houdt van Bibi. En nou dat huis in jongen, ja, sta je los? Probeer eens, ja, hop, ga maar.." 

En daar kwamen de gladiatoren om zich te laten ondervragen door het achterlijke neefje van Julius Ceasar.
Willem in het geinige tot overhemd verknipte theedoekje en Bart vooral op zijn hoede. Zelden een duidelijkere tegenzin gezien als bij Bart. Zeg maar het  omgekeerde van Mona en Martin (prachtige naam voor een accordeonduo, realiseer ik me nu), die pas echt los kwamen toen Reneetje in beeld was. Dit wordt zeker uitgezonden, ik ga lekker gek doen.

Ik vond de binnenkomst van Bianca en Mona ook heel ontroerend. Mona met een vegetarische panter om haar lichaam heen gedrapeerd en Bianca, de Koningin van de Wadden voor deze gelegenheid met een hele zeehond om haar nek. Stond haar
leuk, dat wijd uitstaande elektrocutiekapsel. Ze zat nog niet aan die ontzettend leuke tafel, die , en durft u dat nu ook eens, de kamer tot een dynamische eenheid maakte door alleen maar een paar van die heel speelse accenten zoals rieten stoeltjes en een grove afwerking van het bovenblad, of ze had het hoogste woord. 

Veel minder grof afgewerkt was vanavond Bianca haar eigen bovenblad, want, geinig woonidee, je zag tijdens het gesprek met Maurice en Karin dat zij, trendhoppertje, op de plek van haar tepels twee schilderijhaken had laten monteren, opdat ze, inspiratie kan opeens toeslaan, vooral bij een zo theatrale persoonlijkheid als Bianca, de geactionpainte innerlijke gematerialiseerde explosies direct op kan hangen. Maakt haar wel weer volkomen kansloos voor de door haar zo felbegeerde fotoreportage in de Playboy, maar daarentegen wel weer heel aantrekkelijk als de eerste playmate van Eigen Huis En Tuin.

Wat mij brengt bij de binnenkomst van de vier tieten (ook leuke naam voor accordeonduo) Tara en Sabine. Sabine nog steeds met die levende bos Thais Wier op haar hoofd, die vegetarische bijeengebonden tahoestruik. Je moet er steeds naar kijken, hebt u dat niet? En uiteindelijk die vreselijk leuke opkomst van Martin, de beroemde bandparodist, die een pointeloze, door merg en been gaande grap had ingestudeerd met ballonnetjes. Zonder dat hij het weet waarschijnlijk zijn gedoemde voorland, met Mona het land door, eeuwig in die panty, en terend op nog een sprankje herkenning vouwt hij tekkels van lange ballonnetjes voor ongeïnteresseerde jeugd.

Hoorde u het ook, Ruud, toen Cas Spijkers, die voor deze gelegenheid zijn dictie nog Sesamstratiger had gemaakt, opsomde wat er allemaal te eten was, steeds luider denken, denken, Ruud, koppie er bij blijven, het is een kok, ja, het is een kok en die koken maar ik wil niet, ik wil kaneelbiscuit voor Bibi heb ik het allemaal gedaan en zonder die 17000 gulden per uur was het gewoon, echt mensen, niet mogelijk geweest, want ik bracht toch sfeer met dat geknuffel verdomd als het geen kok is, ja, man, kijk dan, die muts enz. enz. Hij was erg de weg kwijt Ruud. Ontluisterend.

Het gekke is dat als Mona over vegetarisme begint, dat ik dan juist heel voorzichtig het taboe op kannibalisme weer wil doorbreken. Zag u het niet, dat pulserende vlees door dat gat in de panty heen. Laat het eens bezinken. 
Heel leuk vond ik ook de opmerking van Maurice dat hij zo vreselijk populair is in Schotland. Dat klopt. Ik was vorige week nog in Schotland en ze zijn daar he-le-maal gek van Maurice. Wat die jongen daar heeft losgemaakt, dat begrijp je pas als je er geweest bent. Maurice handpoppetjes , Maurice levensgroot voor iedere winkel, met een rode baard opgeplakt. Speciaal Maurice-ijzerdraad. Grootheid daar, kan je je hier niet voortstellen. Over vijf jaar moeten we weer allemaal naar de Ahoy als er zo'n stampende en beukende groep Schotse dansers met zijn 180-en een woeste, op Maurice zijn body-language geïnspireerde dans om een tafeltennistafel heen doen.

En toen weer Ruud. Hoort "liefdadigheid"en dan zit die pavlov-reactie er al goed ingeramd. "Wie is er voor kanker? Jij, Bianca, voor kanker? Ok, wil dan iedereen van malaria zijn hand opsteken? Goed. En dan Oud-Friese Skòmlûûs, wie wil dat?"

Robert ten Brink zal er wel weer een aardig programma van smeden, "Lachen met Patienten". Integer mens, Robert.

Ik vond het ook goed dat Sabine teruggekeerd was in de moederschoot. Ze had aan haar mammie gevraagd of ze in de Playboy mocht. Ja, ze was gewaarschuwd door Tara. Keihard werken was het, dat onderschat iedereen enorm. Ze had niet één maar twee dagen een photo-shoot gedaan, nou ze had betonvlechters gesproken, die hadden het nog niet zo zwaar gehad als zij. Dus Sabine twijfelde. Wat wel weer iets had. Ontzettend opgewonden en mysterieus doen over een in zwart-wit gekiekte tepelhof, maar wel mooi artistiek gefotografeerd, en je twee maanden eerder vlak na Het Klokhuis wreed in de uitademplekken van het lichaam laten bezitten, de wilde Eland dans voor eenzame mensen dansen.

En toen kwam Reneetje. En toen vond ik het mooi. Het was prachtig. Nu is het uit.
Tot volgend jaar, in wat voor vorm dan ook.

Doordevil heeft het volbracht.
Met nederige en toch grote dank aan Arno die deze pagina steeds heeft verzorgd. Ik ben nog steeds verbijsterd over zoveel aardigheid. Arno, dank je wel. Het was één lang jongensboek. En we scoorden in de verlenging.

Groeten, Nico

Dag