donderdag, januari 27, 2000

Tara ontdekt de boekdrukkunst

Wat een heerlijk gek wijf, die Tara. Ik heb het tijdens haar verblijf in het huis helemaal niet in de gaten gehad, maar dat is echt een Nieuwe Wilde.

Iemand die voortdurend de grenzen van de humor verkent. Steeds die rand van Der Totale Lachkrieg opzoekt. Jammer dat ze zo'n onwillige groep trof die niet net zoals zij allemaal geinig aluminiumfolie, kapotte ballonnetjes, knipseltjes van fotomodellen en leuke hebbedingetjes bij zich hadden, waar je, geinig woonidee, in een mum van tijd de woonkamer mee omtovert in een bruin-oranje met kurk beklede tienerkamer uit de jaren 70. Doe ook eens iets leuks met uw agenda! 

Het viel me nu trouwens, in combinatie met die omgekeerde met bont beplakte overleden Afghaan, leuk mode-idee, die ze als jas droeg, dat zij griezelig veel lijkt op de gitarist van Slade, die Bugs Bunny met twee lamellen aan de zijkant van zijn hoofd. Tara zette zich weer zeer ongeloofwaardig neer als een lekker vlotte, bijgogeme meid, die weet wat ze wil. 

We hadden haar nooit gezien zoals ze was en het was uiteraard weer de schuld van alle anderen, die niet alleen de grove fout hadden begaan om de Typisch Amsterdamse Humor niet te begrijpen ( in restaurant dreigen in bloemenvaas te pissen, aan wanhopige Chinees steeds vragen "lekening, lekeling" en in Joegoslavisch restaurant vragen wat de stand is tussen Schervië en Kronatië en als de mixed grill op tafel komt een leuk sabelgevecht doen, dwars door het restaurant heen, me de enorme pennen waar het vlees aan is geregen), ze hadden ook Mystiek Objecten medegenomen in het huis. Had ze nog nooit gezien, Tara. 

Ja, boeken, ze had er ooit wel eens van gehoord, van dat je het kon lezen enzo dat je wist zeg maar dat wat in feite als mars in scorpio stond dat je dan in boeken zeg maar aan anderen met van dat je over sterren kan praten, dat wist ze wel, maar dat er mensen een boek voor hun plezier gingen zitten lezen, dat ging er bij haar niet in.
Ik begrijp het wel. Ze komt uit het American Footballwereldje, waar je nog wreed in al je publieke lichaamsholten wordt ontgroend als er alleen maar een vermoeden is van intellectuele verrijking. Als er een krant in je tas wordt gevonden en je kan niet aantonen dat je hem zolang, als vochtvreter in je schoenen wilde doen, dan heb je het zwaar in dat wereldje. Maakt Tara's betoog over zelfstandigheid en grenzen verkennen er niet echt sterker op, dat je weet dat ze jaren lang in een  fosforescerende string met twee pluizige ballen in haar handen "danseres" is geweest  bij de Amsterdam Admirals. 

Lekker bewust bezig zijn en je helemaal wegcijferen voor de jongens. Trots zijn op een plaatsje bij de elite van Domme Amsterdamse Meiden Met De Nieuwe Tiet. Ieder weekeinde weer in een van god verlaten weiland met je blote reet een dansje doen, dat is echt wel lachen! Maar die lulletjes in het huis gingen boeken zitten lezen! Dan houdt het op. Dat ben ik met haar eens. Net als ik is Tara stomverbaasd dat men steeds van alles van haar wil weten.

Ontluisterende beelden van Tara op het toilet, zonder toiletpapier. Ik had dat helemaal niet willen zien. Natuurlijk, ik respecteer het natuurlijk als vrouwen in het geheim, als mannen slapen of de auto wassen ook snel ontlasten, maar dit, deze openbare schijtpartij, dat drukt voor mij zwaar op die hele fotoreportage in de playboy. Sabine, die zie je nog wel min of meer voor je in de Hangende Lotushouding terwijl Hij Die Vuur Uit Lid Slaat onder haar camerabewust lag te zwoegen. Dat zit die foto's niet in de weg, sterker nog, geeft ze een zekere meerwaarde . 

Maar Tara kan je, tenminste dat heb ik, niet meer anders zien als met die al half opgedroogde plak linzenkak tussen haar Amsterdamse bilspleet. Toch? Of overdrijf ik? Ik vind, en daar ben ik misschien wat ouderwets in, dat er sowieso niet met elkaar gesproken moet worden tijdens het ontlasten. Ja, dat ga ik mijn kinderen leren. Nooit antwoorden op de vraag, "en nog wat meegemaakt op je werk" als je net een onafwendbare indaling voelt. Maar Tara had er minder moeite mee. Zat lekker wat te schreeuwen en te roepen en af  en toe zat ze ook met haar handen te zwaaien, tussen de deur, en ik dacht steeds maar: ze heeft nu bolussporen om haar poepert. 

Je rook haar als het ware ook. Nooit meer uitzenden, of dat taboe doorbreken, dat is ook goed. Meer interviews met bekende ontlastende Nederlanders. "Ivo Niehe Loopt Leeg "waarin de kokette presentator, net mijn zijn beentjes boven de toiletvloer bungelend, gezeten op een toilet,  Prince nog één keer mag interviewen. Moet de band weer terug, omdat er door Prince nog een beetje galm op de plons moet worden gezet.

Bianca, wat zullen we er van zeggen. Tot mijn grote ongenoegen zat ze vanavond opeens allemaal zinnige dingen te zeggen. Ik wilde wolliger taalgebruik, meer rituele dansen rond een vuurpot, meer Denkende Vrouw Van Nederland gedoe, maar ze hield zich in, op die ene heel woeste aanval van artisticiteit na. Hij kwam van links het haar van Bianca in suizen, de inspiratie.  Zag u hem in de keuken?  Ik ken dat wel van Arend Kaapskogel, die ook als een mokerslag wordt getroffen door nieuwe ideeën. Nu weet ik het, maar die gooit zo een bord eten naar het plafond als hij opeens bedenkt dat hij Pikachu's om een klok wil lassen om zo de factor tijd aan een rage te hangen. 

Bianca had het over een bij in het haar, maar dat was gelul. Ze heeft het zelf misschien niet eens in de gaten gehad, maar een kwartier later stond ze opeens die deur te schilderen "vanuit een onderbuikgevoel". Wel ontzettend mooi gefilmd, Uniek materiaal. Voor het eerst ook op tape, een op de zijkant van het hoofd landende Crea Komeet. Voor de goede orde. 

Bianca vergat voor het gemak even dat zij toen vooral als een soort pulserende moederkoek op het bed lag omdat Mona vertelde dat zij door het publiek als "wisselvallig" werd  ervaren. Dat blijft voor mij toch hét moment. "O, Ruud, ze vinden me niet leu-heu-heu-heuk, en ik ben wel heel leuk." Ik begreep na vanavond, net als Willem, nog steeds niets van Bianca. Er is met te veel respect omgegaan met deze Morele Prinses. Ook nu, tijdens interviews iedere keer als ze heeft over "een stukje" keihard op haar wang slaan. Een ander manier is er volgens mij niet. En daar dan later, net als Sylvana van TMF een lekker vlot weglezend boek over schrijven, met veel plaatsje voor Tara.

Waar ik wel ontzettend van heb genoten is die scène met de vlieg. Die aandacht van de groep voor dit wezentje. Alsof ze Martin opnieuw aan het klonen waren, zo fanatiek werden de bewegingen gevolgd.

Willem. Ik vond hem wel sympathiek. Na Ruuds optreden van vorige week ben je geneigd hem veel te vergeven. Heldendaad, eigenlijk, de nominatie van Ruud. Ja ik ben helemaal om. Ik houd het voor mogelijk dat Willem als een van de weinige bewoners heeft gezien wat voor spel Ruud speelde. Hij zette zich vanavond wel weer wat storend neer als een simpele boerenlul die al die stadse praat van die mirakelse Bianca niet begreep. Wij ook niet Willem, maar daarom gaan we nog niet ieder weekeinde Kuutjesvielen in Oude Bok Van Klaveren, bij het Tjottefiekmeer. 

Waarom die nederigheid. Gooi die schroom van je af!  Als er iemand een caravan verdient ben jij het wel!!!  Nu moeten we alleen nog uitzoeken waar Willem zijn zus in een kast heeft getimmerd. Want dat was natuurlijk de echte nekslag, de publieke afkeuring van zijn zus.

Genoeg voor vanavond. Schrijf nog 1 keer over BB, volgende week tijdens de reunie en naar aanleiding van laatste aflevering.