donderdag, januari 20, 2000

Café "De Gescheurde Schaamte"

Het zijn wel prachtuitzendingen, vind ik, op de donderdagavond. Wat heb ik weder zitten genieten van Mona, Koningin der Nichten. Ben je lekker mee. Het Louis Neefs-effect. We nodigen Mona uit in café The Backstreet Boy en dan gaan we met zijn allen net doen alsof het een moordwijf is. Erger kan niet. Maar ze vond het een eer. Dat is dan wel weer leuk voor Moon. Ik voelde, als heteroseksueel medemens, inmiddels de jeukende uitslag vanuit mijn liezen weer in ras tempo over het lichaam trekken. 

Oude tijden herleefden. "Opgelazerd, achterlijke zus van Sjakie Schram. Je kan niks, hoor je, niks!!!" Dat werk. Mona vertegenwoordigt precies de diepe ellende die mij heeft aangezet tot het schrijven van deze columns. De mythe van de Amsterdamse Humor Die Niemand Begrijpt. Het houdt ongeveer in dat je met een een doorrookte bokkingstem heel hard en heel onecht lacht om je eigen grappen en om niet. Amsterdammers. Veel "schat" zeggen en "poppie". Een man er bij zoals die van Mona, met die gouden hondenriem om zijn hals en het hoofd permanent op verbaasd, dat is ook nooit weg. Prachtig huis ook. 

Droom van iedere kleinbehuisde Echte Amsterdammer: als ik ooit in Almere-Buiten kom te wonen dan ga ik lekker gek doen met hekjes voor mijn huis. Het had, tussen de andere huizen, een beetje de sfeer van de voorgevel van Pré-Natal. Leuk, dat
roze. Je voelde ook direct een intens medelijden met de buren, die waarschijnlijk 3 maanden naar een kakofonie van gezaag, gebrul en hees gelach hebben moeten luisteren toen de hechte familie, geen enkel punt , Moontje, de voortuin kwam doen. 

Mona was niet bescheiden. Had zo'n beetje dat hele programma op de rails gegooid. De eer ging nu naar Ruud, maar zij had het knuffelen wel degelijk een onmenselijk gezicht gegeven, ere wie ere toekomt. Ook de karaoke-gekte had zij in het huis gebracht, dat werd helaas nog wel eens vergeten. Ruud was een gevoelsmens, dat had ze meteen gevoeld. Wat Ruud met name had gevoeld was het gloeien en groeien van haar oneindige tepelhoven onder zijn uitgebeten wieler-oksels. 

Samenvattend: de hel, het item met Mona. Alsof je drie uur naar een documentaire moet kijken waarin Hennie Stamsnijder praat over de zin van het leven. Ingeleid door Gert-Jan Teunisse en in gesprek met zijn goede vriend Ed de Goey.  Mona
trapt in dezelfde val als veel sporters. Ze gaan meningen ventileren, woekerend met een woordenschat van 7, en dat gaat fout.  Het krijgt iets heel pijnlijks, als je iemand als Mona frontaal gaat filmen en min of meer onbeperkt aan het woord laat. Het is een verbale kastijding, niet meer en niet minder. Zoude er al iemand in haar omgeving voorzichtig durven zeggen dat ze over een half jaar Boegbeeld van de Verloren Roem is? 

Maar misschien wordt het wat en zie ik het te somber. Gaat het lopen als een gek, café Het Gebroken Bekken. Typisch Amsterdamse gewoonte in café Het Gespleten Schaambeen: wie het eerst de twee met bier gevulde cups van een in lood gegoten BH van Mona  in één keer opdrinkt mag zo hard mogelijk met de blote handen op Mona's benige vulva slaan. Een nieuwe Houdini is opgestaan! Tot ziens in café "Het  Vergruisde Kruis". Zal wel weer iets als Mona's Corner worden, ben ik bang, of Mona's Nichtjes.

Cyril, wat moeten we er van zeggen. Lijkt me de bijdehandste van het stel. Leuk dat ze haar huis met de toevoeging van wat karpers en een lampion precies die sfeer meegaf die wij zo van haar kennen. Leuk woonidee: laat om de vijf minuten iemand iets in een rieten mandje op je tafel zetten. Verder vond ik haar alles wel scherp zien. Kan haar wel verklappen waarom ze er uitgestemd is. De tarotkaarten en de magnetische instraalsessie met Ruud. Volgens mij  zien Nederlanders, ondanks de
wildgroei aan Parabeurzen ("demonstratie aurahielen, de Nederlandse variant van aura-healen. Komt allen, vlak naast de stand Genezen vanuit de Pezen")  dat toch liever niet. Piskijken, dat gaat nog net, want dat heeft iets Oudhollands en het geeft een zekere warmte, maar de geheime Ganoeroe Bazata genezing, het Baleto-en van de Soeloekawi, dat gaat veel mensen te ver. Vier keer afhaalchinees in het jaar, dat is voor velen wel de grens aan invloeden van buitenaf. Jammer. 

Ruud! Allemachtig, wat een ontluisterend en onthullend interview. Als er één iemand voor de winst heeft gezeten, iets dat Willem tot aan de dood zal worden nagedragen, dan blijkt het Ruud wel te zijn geweest. Ja, hij was teleurgesteld. Hij had mensen beziggehouden, hij had quizjes gedaan etc. Hij was echt aan het entertainen geweest, en wat kreeg hij, stank voor dank. Godverdomme voor niks uitgesloofd. Dat ademde hij uit gisteren. Als één iemand  niet zichzelf is geweest dan is het wel Ruud. Kon Willem wel op zijn bek slaan, maar op het moment zelf "gaf het niks, joh, ahhh, gebeurd is gebeurd, man, we lullen er verder niet over". Ook de bizarre verklaring dat hij, indien vrijgezel, "zijn hengeltje zeker had uitgegooid". 

Ruud ten voete uit. Staat niet eens stil bij het idee dat misschien niemand van de dames genegen was om zich door deze met donshaar overwoekerde viriele bamboespruit wreed in de lichaamsholten te laten exploiteren. Vrouwen zijn voor Ruud een al dan niet behaard kruis met daaromheen wat ledematen. 

Die drang om te winnen werd nu ook wel heel duidelijk. Die is maar met één ding bezig geweest in dat huis. Niet zichzelf blijven, maar zichzelf acteren. In zo'n wereld leven we inmiddels. Het reclameobject zegt tegen de consument: "ik doe dit om er een slaatje uit te slaan". Men hoeft niet eens meer te suggereren dat Ruud het produkt waardeert. Maakt niets meer uit. "Ja, mense, ik lach me gek, want van de hotelketen vinde ze he goed dat ik me geheel vrijblijvend drie maal per jaar zeg maar, met genodigden, winnaars van een tekenwedstrijd of zo, oneerzaam beroer in een hotelhanddoekje. En ik sleep binnen wat er binnen te slepen valt. 

"Komen Voor Bibi" noem ik de actie. Mensen die zichzelf 'een volkse jongen' noemen die 'de mensen nu eenmaal graag zien', altijd voor oppassen, is mijn advies. 

Bart had voornamelijk gewonnen door omstandigheden ten nadele van Ruud. Wat een egotripperij. Zou het bij Ruud al zijn opgekomen dat Bart misschien heeft gewonnen omdat mensen hem gewoon leuker, slimmer en vooral oprechter vonden? Ik denk het niet. 

De rest van de week vroeg naar bed, want alle gal, al het zuur, al het venijn gaat er uitdruipen bij de hernieuwde kennismaking met Zij Die Theatraal Is, Bianca. Telt u de nachtjes maar. Het wordt een ziedende column, volgende week donderdag. Belofte maakt schuld.