donderdag, december 30, 1999

Mooie televisie

Kon ik hem maar schilderen deze aflevering. Had ik maar die gedrevenheid van Bianca, onze uitbundige persoonlijkheid. Ik zou het schilderij waarschijnlijk "verloren onschuld" noemen, of "Te veel haar uit dik hoofd". Daar ben ik nog niet helemaal uit. Maar ik moet het opschrijven. Ik kies voor een stuk tekst in de sfeer van de aflevering. Vijf minuten geleden afgelopen en ik zal als een op drift geraakte verbale centrifuge u de observaties in het gezicht slingeren. Geen genade, laat het allemaal maar komen. 

Zoveel mogelijk chronologisch. Begin van de uitzending, prachtig beeld. Dampende herten in tuin. Heel Nederland in angstige afwachting en zij zitten in die krankzinnige houten tobbe weer elkaars lichaamssappen te absorberen. Heel mooi ook dat ze live in de uitzending met hun blote togus schielijk door het huis moesten kruipen. Op je knieeen, achterwaarts met je reet naar het raam toe, vanuit de douche je woonkamer in schuiven om de vergeten kleren van de bank af te grissen zonder dat iemand je vanaf de straatkant ziet en pas bij de bank, met maximale spanning op de poepert, als je je ultiem strekt om je kleding te pakken, er achter te komen dat de glazenwasser al een minuut of drie naar je staat te kijken. Het gaat vooral om het moment daarna, denkt u daar aan, morgenavond als de buurvrouw aanbelt als u net met een champagnekurkje onder u edele balzak in de rondte huppelt. Wat doe je dan. Opstaan en weglopen of in dezelfde houding de woonkamer weer uitkruipen? 

Leuke kijkjes in de keuken, vanavond vroeg. Vreselijk boeiend om te zien dat er allemaal lampen en microfoons werden gebruikt om dit unieke project mogelijk te maken. Heb je geen idee van. Ik dacht dat het allemaal geanimeerd werd door studio Maarten Toonder. Ook een leuk woonidee vond ik het om een pygmee in dienst te nemen die op afroep in licht gehurkte houding zich door een oneindig gangenstelsel worstelt om uiteindelijk via een kattenluikje een flesje Morgen van Grolsch voor je neer te zetten. Dat heeft wel wat. De hedendaagse moderne pigmee is een meter of twee, stond vorige week in de KijK. 

De laatste playboy, daar stond weer iets heel anders in. Geen kenners de heren, dat werd direct duidelijk. Wel op een kilometer afstand de Betere Italiaanse Pornofilm herkennen en de dildo de uitvinding van de eeuw vinden, maar dan weer niet het subtiele verschil zien tussen Penthouse en Playboy. Is respectievelijk met en zonder lipjes. Onthouden. Ruud was duidelijk voor de eerste keer in zijn leven in de weer met huishoudfolie. Je zou het schreeuwend uit zijn handen trekken. Voor Ruud niet te hopen dat eten en seks raakvlakken hebben anders heeft hij aan 1 mensenleven niet genoeg. Gezellig met een muziekje er bij, neuriënd, er 4 uur over doen om een condoom van je pielemans af te pellen. Typische Brabantse Onthaasting. 

Latere uitzending. Ha. Precies de juiste lulligheid in de tent van Daphne. Dat doet me goed. Hier zitten de gestraften, tweede garnituur. Ja, de familie is er, maar verder allemaal vage kennissen, iemand die ooit "Bart eens voorbij zag lopen daar en daar, daar wil ik van af wezen, maar ook toen was hij al gewoon Bart, dat zag je meteen" Een fijne Braderiesfeer, met een leuke presentatrice die speciaal voor deze gelegenheid het haar als een verslaafd Zeeuws meisje had gekapt. Met een beetje melk in de kam, zeg maar het stremsel moet licht zichtbaar zijn, al je hoofdhaar lekker los naar buiten uit je gezicht kammen en dat dan op laten drogen. Niet te veel bewegen anders breekt het. Daarna even heel kort twee verbrande kurken op de ogen drukken. Ik vond het een thematische avond. Te veel haar. Mona en Sabine samen vind ik minstens een kilootje of vijf te veel haar uit minstens een kilootje of 30 te veel hoofd. Sabine geleek wel iemand die contact probeerde te leggen met Planeet Aarde. Is de weg volgens mij een beetje kwijt. Het hinderde me ook . Ik wilde opgaan in de uitzending, mij mee laten slepen, en dan kwam zij weer in beeld met dat ontplofte butagasbrandertje op haar hoofd. Ik schreeuwde er ook steeds heel hard bij. "jezus, nee, aaaahhhh, nee niet doen" Bart herkende haar ook niet volgens mij. Ze is binnen twee maanden getransformeerd in iemand die duidelijk zichtbaar "iets bij de televisie doet". Dan ga je je haar zo dragen en zorg je dat je steeds vooraan staat als er een rood lampje opgloeit. 

De beelden vanuit de kantines waren ook heel goed. Ook precies de goede sfeer. Doodzenuwachtige burgemeesters, die overdag iedereen door het gemeentehuis schofferen maar oog in oog met een 17 jarige presentator stamelend iets mompelen over "een prachtige streek met vele toeristische mogelijkheden". Na het cafeetje gevuld met vrienden van Bart snel nog 30 keer gaan bellen voor Ruud. Leuk woonidee. Laat tijdens het interview een fijne soldatensfeer ontstaan achter de interviewster. In Roelofarendsveen wast men op zaterdag allemaal in oude legerplunje volkomen synchroon ("presenteer spooooooooonnsss!!!!!!") de auto. Niets gezelliger. Bart wordt volgende week op een bijzondere manier gehuldigd. Wordt niet zoals Willem met een halve afgeknipte voetbal en een van papier-maché gemaakte kookgarde in de hand in een huifkar door een straat van 15 meter lengte getrokken en hij loopt niet de Nationale Stoned In Breda Route met een rode pet en pruik op. Nee, Bart mag in Normandië, in een van Sabines hoofdhaar gebreide trui op het strand gaan staan en heel Roelfarendsveen zal hem, gestoken in legerachtige wetsuits vanuit de zee benaderen. Ontroerende beelden gaat dat opleveren. 

Over ontroerend gesproken. De moeder van Willem. Werkelijk waar, ze deed me echt wat. Naar de kapper geweest, des middags, en op aanraden van de familie toch maar die blauwe combinatie die ze laatst bij Gert en Annie van Arie en Koos aanhad aangedaan. Een van de ontroerendste interviews ooit. Had zich in laten fluisteren, of zelf voorgenomen, je komt er niet achter, dat ze op iedere vraag van Daphne zou antwoorden: "Hij maakt van een klein beetje eten iets moois" En ik moet zeggen, dat ging haar goed af. "" Volgt het hele dorp de uitzendingen?" "Hij maakt van een klein beetje eten iets moois". "Lijkt u een beetje op u zoon " "Ja, want hij maakte toch van een klein beetje eten iets moois" Geen mediatraining graag. Stephan Sanders zal volgende week in het Blauwe Licht afdalen naar de aarde en zijn licht laten schijnen over deze "Unieke Volkse Vrouw, volkomen naturel in haar camerabeleving"

Ik vond de interviews met oud bewoners een beetje tegenvallen. Ik had ondertussen natuurlijk wel gedeeltelijk vanuit de gang, af en toe naar de televisie schreeuwend : "Gelul, mutsje, wat lul je nou, extatische kunstnijverheidsboleet, ga penselen spoelen, kamerbrede kuifkikker en snel een beetje" graag Bianca langer aan het woord gehad, maar ze had haar microfoontje onder één van de twee uitbundige oksels geklemd waardoor het er niet helemaal uit kwam, vond ik. Ze bedoelde een hoop te zeggen, maar wat, we zullen het , Godzijdank, nooit weten. Ik had ook meer livebeelden van de oud-bewoners willen zien tijdens het kijken naar de beelden. Reactie van Bianca op imitatie van Sabine bijvoorbeeld, of de grimas van Mona als ze in slowmotion ziet hoe ze met haar majestueuze schaambot der schaambotten een volledige circusattractie, haar tijd ver vooruit, Tae Bo’s gewijs naar de kloten helpt. Schaambot is nu al geschonken aan de wetenschap en zal over 100 jaar aan zware ijzeren constructie hangend in de grote Archeologische zaal van Leids Historisch Museum tentoongesteld worden, vlak naast de Blauwe Vinvis.

Kleine observatie die ik toch even wil delen. Achter Sabine, in de studio, steeds iemand in beeld die zich zo te zien zat op te laden om een hele mitrailleur semi-ludiek leeg te schieten op de aanwezigen. Ik werd er een beetje bang van. 

Leukste opmerking van de laatste maanden helaas van een Engelsman, die ons even terug op aarde zette met de opmerking: "helaas zitten er allemaal lelijke Nederlanders in dat huis", waarop ik natuurlijk wel weer heel leuk kan gaan doen over de legendarische, nooit opgehelderde magnesiumpoeder witheid van standaard alle Engelsen, maar dat doe ik niet. 

Daphne maakte een gênant fout bruggetje naar een volgend onderwerp toen zij net na een brandbrief aan de verzamelde roddelpers ( wij verklaren hierbij, ook de oud-bewoners dat niet alles wat geschreven wordt ook waar is, waarvan notie. Applaus!) heel subtiel, na een verhaal over fanmail van een tweejarig miesje afsloot met: "we zullen zien of Bart als hij het huis uitkomt zelf ook zo dol is op kleine meisjes" Komt denk ik nog wel voorbij tijdens de evaluatie met het produktieteam . "Hoe vond je zelf dat het ging, Daphne"? Jouw kracht, Daphne, ligt, blijf eens uit je ogen, en ik zei je dat al eerder, in de Betrokken Reportage Op Locatie. Dat moet jouw goal worden. Wereldrecord Carbidlampen branden in Gelderland, parkietenruilbeurs in Goeree, dat soort dingen, daar ligt jouw kracht, hier kijk, jongens spoel die band nog eens terug naar dat interview met de brandweer van Almere."

En dan het einde. Nek aan nek race, als je er in wilt geloven. Willem met een verdienstelijke 8 % van de stemmen. Wij voelden met hem mee tijdens het publiek maken van de uitslag. 

Vlak voor de uitslag ook een mooi moment. Bart doet, hij weet wat er gaat komen, de gevreesde, maar ook onweerstaanbare, Thaise Hete Lippenbalsem op zijn mond. Vreet zich bij lipcontact meteen naar de huig toe. Voor eeuwig aan elkaar gegroeid, Sabine en Bart. Eindshot. Met tegenlicht Sabine, of ze wil of niet, met het uitgelopen heugaveltkapsel om Barts hoofd heen gedrapeerd voor altijd aan zijn onweerstaanbare lippen vastgeketend. 

Ging net even iets anders. Barts vader trok haar bij de familie. Komt wel goed. Stond wel op het beslissende moment te veel te kloten met een verpakte roos van f 1,25, nog snel gekocht bij een benzinepompstation. 

Sterk moment van Paul de Leeuw om niet Ruud te imiteren. Goed ingeschat. 

Ik had een beetje een ambivalent gevoel bij de begroeting van Ruud. Ik meende wat foute dingen te horen, als "Ruud je bent binnen, jij bent de man in Nederland, je wordt rijk, iedereen is gek van je etc". Wel begrijpelijk ook wel weer, zo vlak na de nederlaag, die voor een kwartier echt zo door Ruud gevoeld werd. Zo dichtbij. 

Maar dichtbij wat? 

Brainstormen, brainstormen. Wat doen wel als grote klapper aan het eind van de uitzending. Winnaar is net bekend, drie laatste bewoners voor het eerst bij elkaar aan tafel. Daar moet iets gebeuren, daar moeten we de kijker bij zijn kloten grijpen. Weet je wat we doen? We laten de burgemeester van Almere een promotiepakket van de stad aanbieden. En dan langzaam uitfaden. Daar ga je niet meer overheen. 

Dan toch, aan het eind nog twee mooie momenten. Ruud zegt duidelijk hoorbaar tegen de man die een suikerziekte aanval van 4 uur op de tv een gezicht heeft gegeven: "Goed gedaan.Rolf"

Daphne Deckers trapt in grapje van bewoners en graait vrolijk in knisperende zaaddoekjes van de mannen, met daar bovenop foto’s van Tara. Lekker banaal en toch leuk. 

Nu ben ik leeg. Was het nog niet helemaal. Schrijf in de rust van 1 januari mijn allerlaatste column. Beschouwender dan deze. Kan bijna niet anders. Ziet u dit maar als een schreeuw. 1 januari een terugblik op drie maanden BigBrother. 

Zullen we intiem worden, zondag?"

Tot dan, Nico Dijkshoorn 

(prettige jaarwisseling) 

woensdag, december 29, 1999

Daverende ruzie om komkommer

Ik heb gisterenavond, bij wijze van experiment, mijn column, pakt u hem er even bij, gezeten in de Hangende Vruchtbare Lotushouding, volledig op wilskracht en psycho- kinetische wijze naar Almere-buiten proberen te vibreren, om daar met name rechtstreeks achter in de hersenpan van Ruud en Willem door te dringen. Even op de hoogte brengen van mijn geheime wapen, namelijk permanent over voetbal oudehoeredozen in het gezelschap van Bart. Het lijkt er op dat hij aangekomen is, de boodschap. Wat een superieure uitvoering van de Fatale Nekslag vanavond. Bart, de eigenwijze jonge hond, het denkend hart van Nederland, de playmate veroveraar der lage landen, wordt tijdens een half uurtje televisie, zoals verwacht, volkomen ontmanteld en in de rol gedrukt die het slechtst bij hem past: negatief doen over iets waar hij nu eens geen verstand van heeft. 

Het was groots om te zien. Eerst de prachtige voorbereiding, het volkomen in wielren metaforen gebrachte boodschapje aan Bart dat een voorsprong dodelijk kan zijn. "Een peloton op volle snelheid haalt je in, jongen" Daar had hij even niets over te zeggen. En daarna zelden een volmaakter negeren gezien dan vanavond. Allerbelangrijkste facet : tijdens het voetbal waren Ruud en Willem volledig van de wereld, gingen helemaal op in wat zij zagen, er was zelfs emotie en Bart bleef via de andere twee net iets te hard geformuleerd en net iets te nadrukkelijk lonkend naar de camera de Bart spelen zoals wij hem graag zien. Zoals je bij de slager, via je kind, iets duidelijk maakt aan een gehate voordringster. "Ja, Bob, dat zijn wij niet gewend hè, thuis, dat we voordringen. Die grote mevrouw met dat rare haar en die volkomen braakjas met koeienmotiefje voor ons, zie je Bob, die ik nu bijna aanraak met mijn vuist, dat is een gekke mevrouw hè, Bob. Zeker heel erge haast die mevrouw, Bobbemans, maar ze hebben helemaal geen cyaankali hier, nee, he, Bob, doe je jas eens dicht, dat verkoopt de slager niet aan deze MEVROUW VLAK VOOR MIJ".

De vroegrijpe intellectueel met weltschmerz werd iets te nadrukkelijk neergezet. Schreeuwde om regie. Leer hem de kunst van het weglaten. Het was net niet meer geloofwaardig. Applaus ontvangen en dan in je enthousiasme net die ene noot te lang aanhouden. Of net die ene column te veel schrijven, ik zal u voor zijn. Na een potje onbezorgd voetbal over de 2e wereldoorlog beginnen, het lag er allemaal net iets te dik bovenop. Deed me een beetje denken aan wat Clarence Seedorf al vanaf zijn 15e met zich meedraagt. Ging naar de trainingen van Ajax met een sterrenkijker onder zijn arm en deed niets liever dan met zijn goede vriend Frank Rijkaard over de relativiteitstheorie praten. Ook altijd net iets te hard. De Oude Seedorf is zijn treffende bijnaam. Waar de andere voetballers na de wedstrijd snel een pooltje legden of een nutteloos kaartspel speelden, daar was Seedorf al weer op weg naar de cursus "waterbeheer, vak van de toekomst", de map met de titel van de cursus duidelijk zichtbaar onder de arm. Dat heeft Bart ook aan zijn kont hangen en zoals u merkt begint het me een beetje te irriteren, dat would-be dwars doen, dat vroeg volgroeide show-casen omdat het scoort. (bron van Bart: bijlage in de Telegraaf). Waarschijnlijk onomkeerbaar, maar ik voorspel dat we met zijn allen erge spijt gaan krijgen. 

Verder een boeiende uitzending, vanavond. Leuke weetjes over Bettine Vriesekoop die ooit nog een met haar pingpongballetjes in de Playboy heeft gestaan. Je denkt alles over zo iemand te weten, al die heroïsche verhalen over 12 jaar trainen met Gerard Bakker als een levende zak lood op haar rug, het afzien in China, waar de kinderen, direct vanuit de baarmoeder net zolang met een batje op de wang worden geramd tot ze, pavlov reactie, vanzelf in de tafeltennishouding schieten als ze rood rubber zien, zeg maar het omgekeerde van wat Maurice had, namelijk juist een totale spierverslapping bij het aanschouwen van een netje en een batje. Maar, toch nog leuk nieuws. Er is iets met haar gebit. De beet van Vriesekoop bevalt de heren niet. Iets te lange hoektanden, die moeten er uit. 

Dat is een mooi verschijnsel, ook inmiddels wel bewezen, dat je je in een relatieve isolatie een mening gaat vormen over volkomen zinloze zaken. Vanavond nog net geen vechtpartijtje in de tuin tijdens de discussie over ganzen en eenden. Dat is een onderwerp waar je blijkbaar een mening over kan hebben, sterker nog, van mening over kan verschillen, de intelligentie van ganzen ten opzichte van eenden. Vanavond op de streams een enorme woordenwisseling over de verwantschap tussen de komkommer en de courgette, die door Bart glashard werd ontkend. Willem met schuim om de mond tegengehouden door Ruud. "Het is familie, hoor je, het is familie van de zaadlijsthoudende groenvrucht, geef het toe, ongelukkige" 

Ze waren het er wel over eens dat de Playboy iedereen mooi in beeld kan brengen. 

De Hamiltonziekte. Vrouwen soft focus op een fietsje tegen een berg hooi aanzetten en het is al snel goed. Dat is nu weer een stelling waar ik fel tegen zou protesteren. Ik noem een Wieteke van Dort. Ga daar maar aan staan. Maar ook Tara vind ik van een gekmakende droefheid. Het is het net niet. Allereerst zien de foto’s er uit alsof haar hoofd er wat slordig op is geplakt en verder word ik een beetje sentimenteel van de lingerie die ze aanheeft, die bij haar net iets te veel er uit blijft zien als "even geleend, want ik doe geil".

Kleine wens voor morgen, wie er ook wint. Ik probeer hem vanavond nog bij de hoofdredactie in het lange termijngeheugen te vibreren. Alle interviews, items, huldigingen, gesprek met winnaar volkomen in stijl graag. Iedereen met ontbloot bovenlichaam. Wouters, familie, cameramensen, presentatrices die het programma aankondigen ook. Hoeven alleen de bh uit te doen. Geen stijlbreuk plegen. Deze uitzending hoort halfnaakt onder te felle lampen. Ik weet dat jullie het lezen. Gooi het roer om en jullie schrijven geschiedenis. 

Tot morgen, Nico Dijkshoorn

Ps. Morgen uitzending klaar om half 1. Moet drie uur later al op. Waarschijnlijk mijn verwarde laatste column pas in de avond van 31 december. Op zijn slechtst 1 januari. Wij gaan ook emotioneel afscheid nemen. Zullen we samen huilen?

dinsdag, december 28, 1999

Gebroken Neus In Rood, Zwart en Geel

O, wat hebben Ruud en Willem een wapen in handen. Kunnen in 1 dag Bart nog op een kansloze laatste plaats laten eindigen als ze het slim aanpakken. Voortdurend over voetbal blijven lullen is het geheim. Vooral met veel overmacht en licht sentimenteel. Ausputzers, naar binnen knijpen, zonedekking en de polyvalente speler op het middenveld. Laat het hem maar voelen. Dat is eens andere koek dan uitrekenen hoeveel kuub zand er in een rij vrachtwagens van 200 meter gaat. Antwoord in de KijK van de volgende maand. Bart beging een klassieke fout. Met iets te weinig know-how een gesprek aangaan met twee voetballiefhebbers.

Harde actie, morgen, ik smeek het! Bij Bart aan tafel gaan zitten en vragen: "Wie vond je beter, Cor van der Gijp of Beertje Krijermaat"? En dan geen genade. Stilte laten vallen. Laat hem maar zweten. Hij gaat nog liever dood dan dat hij toegeeft dat hij iets niet weet. "Krijermaat, Krijermaat, dat was toch die met dat shirt, toch, dat altijd zeg maar, zo'n beetje, nou ja, dat shirt dat was zijn handelsmerk zeg maar, van Peertje." Niet helpen. Laat hem zweten. Laat hem voor het eerst uit eigen beweging naar die deo-stick verlangen. Alleen herhalen. "Peertje". 

Zeg het nog maar een keer. "Peertje" en dan elkaar aankijken. In een lachbui van 20 minuten uitbarsten. Steeds als er bijna niet meer gelachen wordt weer zeggen "Peertje" en hop, weer dubbelklappen van het lachen. Zal hem leren! Langzaam dringt het besef door. Hij wordt, voor heel Nederland neergezet als de Intellectueel Die Meepraat Over Voetbal. Erger kan bijna niet. Je ziet het ook steeds tijdens het voetballen in de tuin. Het is meer het geploeg en net iets te onbehouden gerommel van een hautaine jongere die voelt dat hij aan moet klampen en mee moet doen. Hopen dat Willem en Ruud deze kans grijpen. Helemaal dodelijk in combinatie met Barts tegenzet op quizgebied. 

Waarschijnlijk vreest hij een zekere populariteit van dit door Willem en Ruud verzonnen spelletje en waar komt hij, na een nacht nadenken mee aankakken? De grote "In De Ban Van De Ring Quiz". Martin had waarschijnlijk verontwaardigd van Bart verstaan dat hij in de ban van de cockring is. Martin, ik mis zijn warme persoonlijkheid nog steeds. Een ongelofelijke humorist, vooral. Ik herinner me steeds de mimiek van een bandparodist, zonder dat er een band op staat. Lekker gekke vogel met volkomen uniek gevoel voor humor. Hoofd door speling van natuur in voordurende staat van volkomen verbaasdheid. Waarschijnlijk iets met hormonen en hypofyse maar toch vooral uitgelegd als karakteristieke kop. Nogmaals, jammer dat hij er al zo lang uit is. 

Maar, ze bestaan dus nog, mensen die dromerig gaan kijken als de naam Frodo valt. 

In de ban van de ring! Veel erger kan het niet, jongens en meisjes. Rechtstreeks uit de jaren 60 komend verschijnsel. Een epos over kaboutertjes en de strijd tussen Goed en Kwaad, indertijd geschreven door de oude Engelse Woudneuker Tolkien. Frans kaasje, plaatje op van Steeley Dan, vooral bekend om de glashelder, briljant opgenomen volkomen kutnummers, je katten, met de ludieke, geheel in de geest van de jaren 60 verzonnen geinige namen Vaag en Ina naast je op de bank en dan met een authentieke voetgeschilderde kaart van het fictieve trollen- en dwergenlandschap heerlijk die typische Tolkien sfeer opsnuiven. 

En daar kwam Bart mee aanzetten! The Young One. Moeten de anderen sterk aanmoedigen, deze quiz. "Bart, goed idee, potverdikkie, was ik daar maar opgekomen. Jou kan de overwinning niet meer ontgaan, jongen. Verdomd, een in de ban van de ring quiz. Geniaal." En twee uur later unieke televisie. Bart gooit 1 dag voor het einde zijn al tot de rand toe gevulde glazen in één keer aan duigen.

Een verbijsterde doelgroep, die Bart vooral kent als de verlegen jongen die semi-live vooral in de ban was van een heel andere, roze gevoerde ring en als de Angry Young Man die zijn ultieme daad stelde door Bianca een kat te weigeren hoort Bart op dicteersnelheid de volgende vragen stellen: "Wie geeft Gollem het voordeel van de twijfel als hij van Gandalf de Ring ontvangt in Uruk-Hai" en "wie komt er tot zijn grote schrik achter dat Aragorn en Boromis eigenlijk Zwarte handlangers zijn van de Hobbits uit het westen. Ik help een klein beetje. Het heeft alles te maken met Rohan en het bondgenootschap" 

De regie help ook een beetje en snijdt naar Ruud en Willem die over free style snowboarden zitten te praten, of over een willekeurige andere Euro-Sport die niemand begrijpt. En zo zullen alle Veronica kijkers leren dat je nooit, lieve kinderen, onthoud dat, op uiterlijk af moet gaan, uitzonderingen daargelaten. In ieder mens schuilt iets goeds en het is aan ons, nieuwe ouders en opvoeders van het millennium om dat prachtige, unieke, wat Ruud God in je eigenste binne noemt te ontdekken. 

Ook in Bianca schuilt bijvoorbeeld iets goeds, om maar eens een heel raar voorbeeld te noemen. Het zelfbeeld dat ze in de diverse tijdschriften schetst, namelijk de bevlogen, alsmaar op de rand levende bewust de confrontatie zoekende denkende vrouw, die niets liever doet dan haar gekwelde onbegrepen genie in geinige woonmotiefjes van zich af te schilderen op keukendeuren en buffetkastjes, ook haar moeten we durven te zien als een kwetsbaar wezen. Hunkerend naar de liefde van met name Karin. Haar blik zoekend en midden in de chaos van het vertrek al gratis consult Bekende Nederlander En Hoe Er Mee Om Te Gaan willen geven. Het was hartverscheurend om te zien. Let op, aanstaande donderdag. Zij zal zich weer als een weekdier aan de bewoners, die haar nog maar zo weinig te bieden hadden, vastzuigen. Zij zal de kraag van haar leren jasje nog beredeneerder omhoog klappen in de nek en de mannen moederlijk toespreken. En net als wij dat allemaal willen vertalen naar een schreeuw om liefde de daverende, in een keer de neus brekende vuistslag van Bart. 

Tot morgen. Volgens mij wordt het nog spannend...

maandag, december 27, 1999

Oud Hollands Reetfilmen

Fantastisch! Vanavond ook de 1e zoon uit het derde huwelijk van de toegepast kunstenaar Arend Kaapskogel in de dagboekkamer. Met de zo kenmerkende, bij alle Kaapskogels vlak na de geboorte op de hoofdhuid vastgenaaide zwarte Kunstenaarsmuts op zijn karakteristieke kunstenaarskop.  Het gekke is dat de muts altijd direkt iets zegt over de kunstenaar. Iemand met een flamboyante, alle kanten uitwaaierende hoed op zijn gekwelde knar die zie je niet  zo snel met een lasbril op oude ijskasten aan elkaar branden om te komen tot de constructie "Titanic 2000". 

De zoon van Kaapskogel, die wij vanavond zagen, heeft inmiddels een zekere reputatie opgebouwd als virtuele body performer annex MindBender.

Het komt er op neer dat hij op plekken die overal en nergens kunnen zijn, het lot en het moment van inspiratie bepalen dat, volkomen buiten zinnen en de huid volgeplakt met elektroden die op afstand een diavoorstelling over een vakantie in Australië  triggeren, schuimbekkend de artistieke grenzen van een bepaalde ruimte verkent. En dat dan eens niet op muziek van Ad Visser. (Kan iemand mij dat eens uitleggen, hoe je zelfs maar tot een lichte verheffing van de roede kan komen als je steeds die rare goudvissenkop van Ad Visser voor je geestesoog ziet verschijnen als je geruggensteund door zijn cd de uiterste daad van liefde probeert te plegen? Schijnt een daverend succes te zijn, de neuk-cd van Ad, maar zo te horen, op de reclame is het meer een soort van oer brom, alsof de buurman van 5 huizen verderop zijn SM-kamer aan het verzagen is.) 

De zoon van Kaapskogel, Breker heet hij, die kijkt of een ruimte een gesprek met hem aan gaat, die nieuwsgierigheid drijft hem. Vorige week nog heeft hij in het postkantoor van Sneek een heel extatische korte, felle shit-throw gedaan, zeg maar de omgeving aankleden met niets anders dan wat het eigen lichaam aan producten voorbrengt. Zijn credo: "Alle kunst is vluchtig". Kaapskogel, een familie waar we meer van gaan horen.

Wat de minder creatieven onder ons met moderne elektronica doen werd vanavond onbarmhartig aan het licht gebracht. Deze door Sony gesponsorde uitzending maakte een hoop duidelijk. Je ziet ze voortdurend staan in winkels, de aanstormende lichting Nieuwe Smallfilmers. Laten zich, terwijl jij alleen je foto's op komt halen, 2 ½ uur de oren van het hoofd lullen over de mogelijkheden van deze felbegeerde kleinste digitale handicap ter wereld en doen vervolgens thuis wat Ruud en Willem er mee deden. Elkaars of je eigen reet filmen. Je durft het je bijna niet voor te stellen, maar hoeveel Nederlanders zouden er het afgelopen jaar, kom eens kijken, Ina, wel mooie kleuren, en mooi scherp, breedbeeld naar hun eigen knoopsgat hebben zitten turen? We kunnen natuurlijk aanvoeren dat we niet allemaal Bart heten, die als verlegen jongen wórdt gefilmd terwijl hij duidelijk hoorbaar ook een gesprek met de omgeving aanging, maar dan weer heel anders. 

Misplaatste begroeting van dit millennium, nog net op tijd. Ruud, na de gestaltetherapie van een gebroken Willem in de dagboekkamer:  "Goodmorning Sunshine!!!".   Gisteren al alles over gezegd, en vanavond een herhaling van zetten. Willem schrikt omdat hij er nu pas achter komt dat als je 100 dagen achter elkaar op de televisie bent dit wel eens kan leiden tot minder genuanceerde reacties. Lullig, maar waar. Ik voel wel met hem mee, als kijker, daar niet van, maar iedereen met een beetje verstand in zijn hoofd had kunnen bedenken wat de impact van 110 dagen met je hoofd op de televisie kan zijn. Waargebeurd verhaal. Een vriend van mij is, met rare jas aan en raar stemmetje, in een Banana-split achtige scène enkele minuten bewegend in beeld geweest. 

Komt drie weken later in postkantoor, en lokettiste aarzelt, kijkt nog  eens en vraagt hem naar deze piepkleine rol: "Was u dat?" 

Wim T. Schippers zei het eergisteren mooi. Maakt zijn leven lang al prachtige dingen, maar nu hij de wetenschapsquiz presenteert wordt hij door iedereen gefeliciteerd. 

Je was op de televisie!! We spreken Ruud nog over dit fenomeen. Had het over carnaval. Dat wordt de laatste keer dat hij, niet verkleed, volkomen anoniem over straat kan, de polonaise lopend met 40.000 andere Ruudjes. 

Tot zover uw mediadeskundige op xtc, Nico Dijkshoorn.

Leuk dat ook de wat ondergewaardeerde Amerikaanse zanger, sinds kort woonachtig in Nederland, vlak naast Donna Summer, die hem wat wegwijs heeft gemaakt hier, genoemd werd. Ik heb het over het fenomeen Frank Bauer. Op een griezelige manier lopen de carrières van Frank en Frans Bauer, alleen allebei opgebouwd op een ander continent, volkomen synchroon. Ook hij woont, als hij in Amerika verblijft, nog steeds achter het huis van zijn ouders en slaapt onder een oud douchegordijn.

Allebei hetzelfde levensdoel. Droom van Frank: ooit nog eens een betegeld toilet voor zijn ouders kunnen kopen. Net als onze Bauer zeer bekend in een bevriend land. In Vietnam zijn ze gek met hem! En natuurlijk diezelfde volkomen naturelle uitstraling. 

Een emotioneel mens, Frank. Nu we het er toch over hebben, ik zag ook de nieuwste Countrycommercial van Lee Towers, die volkomen hilarisch is. Hebben ze door een motorisch gestoord aanstormend talent in elkaar laten knutselen. Volkomen off-topic, maar let u er even op, hoe Lee steeds digitaal wegsmeltend in volkomen wezensvreemde Country achtergronden wordt neergesmeten. Aandoenlijk in al zijn onbeholpenheid deze reclame.

Het handelsmerk van Lee! 

Willem vanavond, op de valreep, ontmaskerd als slipjes-spotter, nog net iets treuriger dan vogels spotten. Heeft in het huis en in de tuin een beetje de Kokende Emotionele Man uit staan hangen en ondertussen ontging hem geen broekje. Werd, eerlijk toegeven, wel nieuwsgierig. 

Moet iets bijzonders zijn geweest. We lezen of zien het nog wel. 

zondag, december 26, 1999

Verstoppertje met God

Laatste deel van het Evangelisch drieluik.

Een kwartiertje nazorg, vanavond. Thematische Rehabiliteer Willem de Winter door uitzending. Willem , in de dagboekkamer, in een scène die qua montagewerk ruimschoots de douchemoord uit Psycho naar de kroon stak, met 13 duidelijke knippen in het leeglopende emotionele luchtballonverhaal van hem. Hij kreeg, mooi uitgelicht en soms misschien iets te close in beeld, uitgebreid de tijd om zijn licht te laten schijnen over de dreigende omstandigheden buiten. Heeft een paar keer matennaaier over de schutting horen waaien en wat onplezierige teksten van een groepje randdebielen bij het hek, tijdens de donderdagavonduitzending, en hop, peilloze dieptes. Het zal best wat met je doen, 100 dagen in een huis, maar is het niet een beetje naïef om te denken dat mensen jou uit een half uur beeld per dag werkelijk leren kennen? En vertegenwoordigen de schreeuwers werkelijk de gemiddelde Big Brother stemmer. Het zou mij niets verbazen als Nederland alsnog plat gaat voor deze kokende onschuld, zeker na uitzendingen als vanavond. Wederom een perfecte imitatie van Jezus Aan Het Kruis Had Het Beter Dan Ik Thuis in de badkuip, de zalm was lauwwarm en een beetje rood, perfect! Het subtiele knipoogje van Willem naar Bart, vlak voor het bidden. "Laat ons, en vooral die gekke Ruud maar even met onze malle Godsdienst, jij Jonge God." En daarna mooi down to earth met de ballen in het bad. Een Willem zoals wij hem graag zien. 

Maar, toegegeven, het kan raar lopen. Voor hetzelfde geld is hem hetzelfde lot beschoren als Gerald Vanenburg, na een opmerking van Cruijff over zijn hoge stem. Jarenlang werd hij in ieder stadion bij elk balcontact onthaald op het helse geluid van 13.000 masturberende smurfen. Doet nu iets met rijstwafeltjes in Japan. Ik denk daarom dat Willem alleen nog te redden is als dezelfde Johan Cruijff morgen, in een vlak na Big Brother uitgezonden boodschap, de aandacht vestigt op "dat hun die zijn nek uitsteken in principe meer weerstand oproept, vanzelf, en dat de maaier die zijn kop boven hullie korenveld uitsteekt ook vanzelf, dat zijn een wet, dingen oproept, dat positief kan zijn, op een lange termijn zonder meer". Het maakt niet uit wat hij zegt, als Nederland hem maar één keer duidelijk Willem hoort zeggen. Dan komt alles nog goed.

Ik vind Bart net niet de kracht hebben om de Heilige Evangelieoorlog goed aan te gaan. Teveel nederigheid en eerbied en misschien, waar hoorde ik dat eerder, bang om stemmers voor het hoofd te stoten. Het blijft nu wat hangen in de "maar als er een God is waarom is er dan oorlog" discussie. Ziet de God van Willem en Ruud misschien, onwillekeurig, toch nog te veel als een bebaarde oude woudloper, de dagen van de week losjes uit de pols knedend, gezeten op een makkelijke Des Bouvriewolk. Helaas allemaal symboolblinden in het huis. Hemelvaartsdag, dat is iets met vliegen, dat werk. 

Ik heb meerdere malen naar het zalvende hoofd van Ruud gekeken toen hij vanuit de Heilige Wasplaats de nieuwe leader van de EO insprak. "Als je in jezelf gelooft, (pauze) dat is eigenlijk hetzelfde als in God geloven". We moeten ernstig rekening houden met de volgende mogelijkheid. EO serie van 47 programma’s, waarin Ruud ons meeneemt naar bijzondere plekjes waar je God nooit zou verwachten. Werktitel: "Verstoppertje met God." Afgevallen, door enigszins belastend verleden van Ruud: "....99, 100, God, iiiiiiik koooooooom !" Ruud aan het strand. "Ja, mensen, potverdikkie, dan kijk je naar de zee, en dan denk je, dat die golven maar af en aankomen, hé, nou joh, dan denk je dat ze precies hier op dit strand aanspoelen, zeg maar, dat kan geen toeval zijn. Al deze golven vieren, hé, ja joh, echt waar, iedere dag hier, op dit strand, hun eigen verjaardag." 

De komende dagen, nu het nog kan, maar even genieten van Ruud, Willem en Bart zoals we ze nooit meer zullen zien. 

zaterdag, december 25, 1999

Bart werd gestenigd

Ik vond het gisteren al bijna niet om aan te zien maar vanavond werd ik helemaal onpasselijk van de weemakende valse kerstsfeer die met man en macht door de strot werd geduwd. Er blijken opeens allemaal diepgelovige mensen te werken bij Veronica. "Eonica, The Young God", die kant gaat het op. Helemaal meedeinen op de hernieuwde belangstelling voor Jezus en zijn Vrienden die me daar, zeg maar, voor in die tijd dan, moet je rekenen, een best wel okee Godsdienstje hebben neergezet. Alle credits voor My Man Jezus, echt wel. 

Het werd ook prachtig uitgelegd vanavond. Kwik, Kwek en Kwak vertelden samen over de kerststal. Net als bij biljarten en snooker is het verplicht dit soort verhalen met omfloerste stem te vertellen. Lichte verbazing. Gingen mensen in die tijd ook al in ondertrouw? Dan moet ook het begrip vrijgezellenfeest al hebben bestaan in die tijd. Met 17 discipelen, allen voor de gein een geslacht lam op het hoofd gebonden, of zogenaamd lollig de hele avond de vrijgezel met de tien geboden laten slepen, een kroegentocht maken in Betlehem. Het gebeurde toen al. En daarna met zijn allen naar de hostie-bar. Gelachen!!! 

Bart had het oprecht zwaar in deze ambiance. James Dean, verkeerd getypecast en terecht gekomen in een kostschoolfilm van Mickey Rooney. Maakte wat er van te maken viel. Misschien, of eigenlijk zeker, had het beter geweest om botweg te weigeren het pak aan te trekken en om niet naar de verlammende Christelijke Marsmuziek voor de deur te luisteren. Het had iets consequenter gekund, maar je bent geneigd Bart veel te vergeven in dit gezelschap. 

Wat een gelul aan de tafel. Voor de honderdste keer de constatering dat kerstmis misbruikt wordt om veel te eten. Geen goede zaak. Want andere mensen hebben honger. Kan iemand mij uitleggen wat er decadenter is dan voor 250.000 gulden 100 dagen in een studio te gaan zitten en jezelf dan heel belangrijk gaan vinden. Als er ooit een pijnlijk voorbeeld is geweest van de verwording van de kerstgedachte dan was het wel vanavond in het huis. Hebzucht en verlangen naar roem hand in hand met een mooie Kerstgedachte. Het kan allemaal. 

Volgende week zal blijken wat de werkelijke bedoeling van deze gezegende sfeer in het huis was. Grolsch brengt volgende week zijn Nazareth bier op de markt. "Nazareth, spijkerhard bier!" Koning der Joden is een handige eenhapscracker en Herodus is de nieuwe wijn in het assortiment van Albert Heyn die verkocht wordt met een houten staf, geinig woonidee, die, na een tikje op de kurk, de fles water op magische wijze verandert in een goedkope Zuid-Afrikaanse wijn. Op het etiket: "Herodus is nie terug van wegewees nie. Deze brute wildwijn werd nie trap nie met blo voe nie door God nie. Welwil wijn smaak goed nie met roombrie." 

Heel fijn was ook de publieke steniging van de ongelovige Bart in de dagboekkamer. Dat was een laffe verbale zwerfkei op Barts slaap, die opmerking over willen winnen. Ik geloofde Bart wel. Die heeft echt niets met kerst en had gedaan wat in hem zat. Zoekt even de luwte op en moet dan een discussie aangaan met een 1e jaars LOI-cursist "discussieren om het discussieren." Ik vond het niet echt van niveau, de opmerkingen. Geen partij voor Bart en mooi gereageerd. 

De vrouwenstem in de dagboekkamer was me voor vanavond, met een gedicht. Een onvervalste haiku. Heel intens en tegelijkertijd zo alledaags, dit gedicht. 

Piepschuim smelt

Niet 

In regen of

Zon

Denk daar maar eens over na! 

Dan nog iets. De cliffhanger joeg mij vrees aan. Mis ik iets? Wat is er mis met een maten aaier. Stelt een Stugge Fries die best wel moeite heeft met een stukje Hollandse sensibiliteit, zeg maar hand op huid, wang op borst, zich eens best wel kwetsbaar op en wil hij door zijn maten te aaien een klein stukje beleving van zijn kant naar de anderen toe laten zien en dan is het weer niet goed.

Hoe dat gaat aflopen? 

vrijdag, december 24, 1999

Kussen Likken

Een fijne uitzending, vanavond. Beetje religie, reincarnatie en emotie. 

Religie. 
Willem verbaasde mij, als heiden, met een prachtige imitatie van Jezus, uit de film "een Jezus in een badkuip." Hij gaf niet alleen qua mimiek en intonatie iedere Boerenwijsheid die hij als een plat steentje over het water ketste de lading van een profetie mee, maar het lichaam vormde zich, misschien wel automatisch, in een ouderwetse kruisigingshouding. De handen omhoog, aan de rand van het hout en zijn Friesche Borst weerloos aanbiedend aan een ieder die troost behoeft. Zijn discipelen dreven om hem heen en werden, om het helemaal in stijl te houden, Lazarus van Morgen. Zelf noemde Willem het anders, zijn houding. Probeert een beetje in te cashen op Veronicapubliek, opgegroeid met striphelden. Hij is......Balansman!! Door een noodlottig ongeval in zijn jeugd met een keukenweegschaaltje, gevuld met plutonium, kan hij niet anders dan harmonie in verstoorde relaties brengen. Kijk hem door het landschap ploegen, hand vlak boven de ogen, speurend naar verstoord evenwicht.

Hij voelde zich weer behoorlijk op zijn gemak, Willem. Denkt waarschijnlijk alweer 9 zetten vooruit. 

Ook op een rare manier ontzettend genoten van Bart, die toe mocht kijken hoe de andere twee een afscheidscadeautje van Karin uitpakten. Sinterklaas vieren met verschillende families. Alle andere kinderen krijgen glimmende en spannende cadeaus en jij hoort, als je het witte pakpapier van je presentje hebt afgescheurd 6 zelfgezaagde en geverfde bouwblokken op de grond vallen. Je vader kijkt trots. 

Ik vond het bijna niet om aan te zien, zo smartelijk, de blik van Bart. Hij wilde ook aan papier staan rukken. Steelse blikken door de kamer, misschien ergens in de vensterbank? Nee, het was zeker, Karin had hem de boeken gegeven. Kan het erger? Vergelijkbaar met voor je 9e verjaardag opeens allemaal kleding krijgen, omdat de breimachine helemaal in is. Bij ieder pakje voel je aan de slapte dat er weer geen normaal mensencadeau in zit. "O, tante Wil, een paar sokken, dank u wel!" Meende ik bij Bart te zien, die teleurstelling. 

Bart zette vanavond ook een hele nieuwe standaard neer voor het begrip "Watje". 

Hij constateerde zelf een zekere verlegenheid naar vrouwen toe. Goed vind ik dan wel weer dat je én verlegen kan zijn én, als hedendaagse Wat, live op de televisie, als eerste Nederlander, de Ritmische Gezwollen Spierendans Voor Twee Personen, het zo populaire Royaal De Zak Leegschudden kan brengen. Copuleren tijdens het wachten op de tram, watjes, het kan allemaal! 

Emotie. 
Door monteren en inzoomen dacht je even: Karin is geëmotioneerd door deze welgemeende uitvoering van Hotel California. Maar opeens, als je goed luistert naar het gepiep en geknars en vooral het veelbetekenend kijken bij de teksten weet je waarom ze huilt: ze vreest de geneuriede solo aan het eind. Ik vreesde hem ook. Las laatst dat deze plaat inmiddels de best verkochte LP/CD ooit is. En dat eist zijn tol. Laatst, ongelogen, in één van de supermarchees in Frankrijk, waar men de klant nog ouderwets geselt met keihard afgespeelde absurde uitvoeringen van de hedendaagse klassiekers hoorde ik deze ook voorbij komen, in een panfluituitvoering. U moet het hebben gehoord om te geloven. Een crossover die streng verboden moet worden, vermenging tussen countryrock en de Inca-cultuur.

Reincarnatie. 
Bart zette een heel oude rite neer vanavond, en weinig mensen hadden dat in de gaten. Ik had het gisteren al over die door Sabine kaalgebeten oksel van Bart, tijdens zijn Oud-Polynesische Live Ontering In Onbeperkte Kring. Vanavond zag je heel mooi het ontroerende vervolg op dit eeuwenoude ritueel. 

Bart heeft al het hoofdhaar dat Sabine tijdens de Love-Inn woest uit haar hoofd heeft geschud, de geschriften schrijven het vrij duidelijk voor, bijna 2 maanden in zijn mond meegedragen. Zoals de mannen vanavond, kan ons het schelen, Karin is er toch niet bij, de borden aflikten, zo heeft Bart in een nederige houding die nacht het kussen met zijn tong onthaard en heeft hij de ingedikte bal hoofdhaar 2 maanden van wang naar wang laten gaan. Alleen tijdens het douchen mag je deze bal even in de mondholte van een andere Jonge Man laten logeren, en dat was Maurice, die dan bijna altijd net post kreeg of een weekopdracht moest voorlezen. 

Vanavond zag je de adembenemende apotheose, het in liggende houding, op de plek van de oorspronkelijke Lozing Van Pure Liefde in vier ferme stralen de hele uilenbal er in een keer uitgooien. Ik moest huilen. Zo mooi! Als je het wist.

Ook heel herkenbaar wat daarna gebeurde. Penetrante zure mossel lucht in kamer, heftig geschreeuw tijdens braken, geplons en gespetter en Willem denkt, vanuit zijn oogspleetjes kijkend: "Ik slaap hier doorheen". Gemist kansje. Doet het altijd goed, het verzorgen van zieken. Je had Willem graag een dozijn clini-clowns gegund, toen Ruud heel lief Bart verzorgde. 

En zo is hij rond, deze beschouwing. Ruud is na vanavond en gisterenavond (zijn vriendin over Ruud: Ideale vader en in slow motion gefilmd Bibitje) opnieuw een heilige. 

donderdag, december 23, 1999

Karin is boos

Het gekke is, je hoopt er toch op. Rolf  Wouters op dat dak. Verder natuurlijk een heel capabele jongen die zijn sporen in de Nederlandse showbizz heeft verdiend en waarschijnlijk thuis ook gewoon iemand is die een vriesvak met een föhn staat te ontdooien omdat hij niets beters kan verzinnen. En toch hoop je op een plotselinge rukwind die pardoes onder zijn jas komt, hem optilt en live, na wat hopeloos gegraai naar de dakgoot, met een duizelingwekkende vaart medevoert naar het huis om hem daar als een natte baal klei tegen het raam van het Big Brother huis te slingeren!  Verder niets persoonlijks. Gaat meer om het beeld. Houdt u dat even vast.

Wat een spanning vanavond. Had inmiddels via de tam-tam op het net wel vernomen dat het zo goed als zeker Karin werd en toch hing ik als verlamd in mijn stoel. 

Ik kon de reactie van de bewoners niet helemaal duiden. Er was iets afgesproken. Ik meende Willem te horen zeggen: "gefeliciteerd", wat je volgens mij niet tegen iemand zegt die net te horen heeft gekregen dat ze een week voor het einde er uit moet. Ja, je zegt meestal op de lulligste momenten "gefeliciteerd" als "gecondoleerd" wordt bedoeld, maar dit was anders. Men had afgesproken, vanwege live-televisie, om de emotie uit te stellen. Lukte bijna. Het kreeg iets krampachtigs. Ik had liever gezien dat Karin met drie felle rukken haar tot een siouxbegroeing verworden haardos uit het hoofd had gerukt. Of heel hard schreeuwen tegen de anderen: "vuile klootzakken, is dat wat jullie wilden? Ja, daar zit je schaapachtig te lachen, Friese Kruimeldief, maar ik moet er uit, door jullie. 

Daarna in camera: "Godverdomme, het is Godgeklaagd dat jullie mij hebben gekozen, klootjesvolk. Kijk nou, kijk dat daar zitten (wijst op Ruud). Dat mag blijven. Als hij nog drie weken mag blijven zitten gaat hij vanzelf het vuur uitvinden! Hufteeeeeeeeeerrrrs, zijn jullie!!!" Daarna, met ondersteuning van andere arm, één van de frontaalste "Fuck You" gebaren ooit. Had allemaal gekund, maar we respecteren haar keuze. Zij droeg het als een vrouw.

Wordt als een koningin ontvangen. Daar verheugen wij ons erg op. Nu inmiddels bekend, maar ik ben op dit moment nog in angstige afwachting van de late uitzending. In het slechtste, of mooiste geval, net hoe je het bekijkt, vind er live in de studio een crime passionele plaats. Zou mooi zijn. Meer emotie! Niet, zoals in All You Need Is Love, schouderophalend de liefde van je leven bij je buurman in laten trekken, omdat je haar keus respecteert. 

Nee, doe eens iets dramatisch. Hoeft niet meteen met overlijden gepaard te gaan, maar blind van liefde opeens een heel lullige, tot mislukken gedoemde harakiri op een stomp stukje decor doen, of een beginnetje maken met het afsnijden van je oor waarna de hele studio boven op je duikt, dat zijn dingen waar we iets mee kunnen.

Ik maak me wel wat zorgen over vanavond. Ik vermoed eigenlijk dat haar man en Maurice niet tegelijkertijd in de studio zijn. Maar misschien zit ik er weer helemaal naast. Ze kunnen ook bij elkaar op schoot zitten. Maurice laat de man van Karin, terwijl ze samen naar de monitor kijken, geduldig aan zijn haar frunniken en Maurice haalt met een ijzerdraadje wat oorsmeer van Wim naar buiten, want hun Karin komt zo! We wachten het af. Wordt emotionele televisie, hoop ik. Ik ga me helemaal mee laten slepen!

Mooi subtiel gebaar van de ontkroonde koningin, een deostick in Barts la neerleggen. "Zweetlucht, maak het bespreekbaar".  Aansprekende New Age achtige filosofie van Bart, over lichaamsgeur en kleding, maar minder voor de mensen om hem heen die waarschijnlijk al maanden een walmende hutspotschotel door het huis ruiken trekken. Het zou wel weer heel mooi zijn als Bart daar een liefdesbeet van Sabine heeft zitten. Tijdens de vrouwelijke verkramping aan het eind van de liefdesdaad, hoe zeg je zoiets, in een hap zijn hele linkeroksel kaalgebeten. Bart wast hem nooit meer, de oude romanticus, en cultiveert de wond door er steeds net op tijd het korstje van af te pulken. 

Wat een griezelig enthousiasme van Ruud over die sneeuwpop.  Een naam verzinnen, het was iets geweldigs! Aad Koudijs, een vondst van jewelste! Was hij er maar opgekomen. En dat spandoek, kostelijk, kostelijk. Ik vrees dat Ruud wel wat uit te leggen heeft als hij de eerstvolgende keer weer met de harde kern van NAC, Karate Bob en Beugel Arie, Italiaanse Porno gaat kijken. 

Zoveel moois in de korte uitzending van vanavond. Willem die tijdens de imitatie van zijn gedrag in de keuken als er late gasten zijn, opeens denkt, je zag het besef, "verdomme, ik sta nu Barts opmerking over gespeelde aardigheid uit te beelden." Vandaar dat hij het, verder volkomen pointeloos, even meldde. Pijnlijk moment voor hem. 

Leuk voor Bianca om te horen. Elke debiel kan het, 100 dagen in dat huis zitten. En zij dus niet. Ik vrees vanavond weer de beelden waarin zij haar gekwelde kunstenaarshoofd in beeld drukt. Kan iemand weer zin aan haar leven geven. Iets met radio. Wereldomroepcorrespondente in Afghanistan, zoiets. 

Vanavond nog kernachtig over de late uitzending. Morgen uitgebreider daar over.

(donderdag 23 december, na de 22.30 uitzending)

Dus wel Maurice. Als een aangeschoten, woest met de vleugels wapperende kwartel, net iets te enthousiast op Karin af. Superieur stil spel van Karin. "Goed gedaan meid", riep hij steeds. Geen idee waar hij het over had. 

De clini-clowns die op de tribune zaten vond ik in deze omgeving toch iets van hun kracht verliezen. Er probeerde ééntje komisch te applaudisseren, op zijn clowns. Professionele clown inderdaad, geen broddelwerk. Eens een clown altijd een clown. 

Ik vond Karin erg vertederend en mooi vanavond. Had alles wel onder controle. Schudde ook mooi Bianca van zich af met en volledig lege blik. Inderdaad het al voorspelde Gekwelde Kunstenaarshoofd. Ze had veel tijd met Maurice doorgebracht. Je probeerde het je voor te stellen, maar het lukte niet erg. Bianca was uitgekeken op bewoners maar slaapt al drie weken op de bank bij oud bewoners die, grote schrik, opeens de binnenkant van het toilet beschilderd zien met Innerlijk Gevoel Van Een Bijzonder Mens. 

Doodtrap voor Ruud. Van Willem. Hij nomineert Ruud en zegt 1 seconde na bekendmaking tegen Karin, "gefeliciteerd, meid, kan je naar huis". Er werd in 1 klap veel duidelijk. Als dat het niet al was. 

Uitzending toch te vlak, te Hollands. Kleine helden. Kleine studio. 

Toch weer een stuk van een passend gedicht. Dit keer van Slauerhoff. 

Uit: IN NEDERLAND
(.......)
In Nederland wil ik niet blijven,
Ik zou dichtgroeien en verstijven.
Het gaat mij daar te kalm, te deftig,
Men spreekt er langzaam, wordt nooit heftig. 
En danst nooit op het slappe koord.
Wel worden weerlozen gekweld,
Nooit wordt zo'n plompe boerenkop gesneld,
En nooit, neen nooit gebeurt een mooie passiemoord

woensdag, december 22, 1999

Kruin in hoofd

In bad vanavond. Imitatietjes doen, altijd leuk. De beste vond ik de gefluisterde van Ruud, tegen een verbijsterde Bart. "Hallo, mijn naam is Ruud. Ik ben 42 jaar en ik doe vanavond Willem na" Knijpt neus dicht en zeg snel achter elkaar: "ik geef iedereen 10.000 gulden, ik geef iedereen 10.000 gulden".

Of ik ben volkomen naïef, maar Ruud maakte mij vanavond goed duidelijk dat er geen tacticus in hem schuilt. Niet om aan te zien, als Ruud gaat onderhandelen en lobbyen. Het had ook iets pijnlijks. Je hoorde Ruud denken. "Dat aanbod van Willem, gisteren, daar zit iets achter, potverdikkie, maar wat? Ach, interesseert mij ene reet, hij pakt het blijkbaar wel handig aan. Ik ga morgen ook aan iedereen 10.000 gulden aanbieden. Misschien is het nog niet te laat." Het mooie is, dat het aanbod van Ruud mij hierom bijna vertederde en het aanbod van Willem veel meer als een laffe daad werd gezien. Draaf ik door, of zit er iets in de volgende theorie: Willem maakte een fatale inschattingsfout. Hij dacht: "ik moet, het liefst in beeld en met kans op uitzending, weer vriendjes met Ruud worden. Als Ruud mij vergeeft dan doet het Nederlandse publiek dat waarschijnlijk ook" Als Ruud toch blijft mokken maakt hij de volgende, desastreuze move. Hij biedt Ruud 10.000 gulden aan. Kijker zal dan, indien Ruud er uit gaat, eerder voor Willem stemmen omdat je weet dat Ruud dan ook wat krijgt. 

Ik draai inmiddels ook een beetje door. Waarschijnlijk kunt u mij over drie dagen bezoeken in Rusthuis Paranoia. Ik ben naar een climax aan het toewerken en ik laat het maar gewoon gebeuren, als u het niet erg vindt. We zijn onder bekenden, zo voelt het inmiddels. 

Nog een mooi beeld vanavond in het bad. Willem zijn gedrag als Ruud met zijn aanbod van 10.000 gulden voor Bart komt. Lichaamstemperatuur 38 graden, gevoelstemperatuur -23. Komt als een uitheems dier, met de kop recht vooruit, gefixeerd op denkbeeldig fruitvliegje, los van de wand. Tijdens heen en weer bewegen door water het klagelijke: "daar kwam ik gisteren ook al mee". Lokroep van de Geelgebefte Vernaggelaar. Veel beter hoor je ze niet meer. 
Mag de soundmixer annex geluidsman die de laatste dagen bezig is namens mij terdege geoorvijgd worden? Wij vinden het NIET leuk als u tijdens een volkomen debiliserende voetbalquiz een muziekje ter aankondiging laat horen. Doet u dit maar bij Meneer Kaktus. Ook hoorden wij heel duidelijk dat u, tijdens de imitatie van de wielerverslaggever, met u vingertjes niet van de reverbknop af kon blijven. Ook niet meer doen, afgesproken, jij digitale geluidsfluim? Hij of zij komt waarschijnlijk uit het Nederlandse Clubcircuit, waar het een aanbeveling is als je binnen drie seconden een abominabel geluid voor een band neer kan zetten. Om gek van te worden. Je gaat naar Paradiso of, ook heel erg, het LVC, in Leiden en 2 seconden na aanvang van het optreden denk jij, en de rest van de zaal: "geluid is niet goed". Zanger niet te horen, gitarist keihard over alleen de linkerspeaker en volkomen krankzinnig drumgeluid. Hele zaal draait zich om naar geluidsman die meetikkend op de bijna niet hoorbare maat met een lampje achter zijn oor tevreden om zich heen kijkt, op zoek naar bekenden voor een praatje. 

Fijne sportvragen. Ik vind juist dat die in al hun angstaanjagende naaktheid uitgezonden moeten worden, zonder tune. Dan krijg je precies de goede Drie Jongens Spelen Op Zolder Radio En Moeder Is Naar Boven Gekomen Om Hartelijk Te Lachen Om Deze Rekels sfeer. Karin voelde het erg goed aan, de grote droefheid van deze scène. Precies het goede Domme Vrouwen commentaar er tussendoor. "Och, och, och, het moet niet veel gekker worden, nou, nou, nou". Samen met het breiwerk kreeg zij een soort eeuwigheidswaarde. De universele Vrouw Op Bank Als Mannen Over Sport Praten. 

De vraag over René van der Kerkhof, die riep wel wat vergeten beelden bij mij op. Zelden iemand zo verdrietig naar zijn eigen hand zien staan kijken, misschien op Maurice na, toen die er achter kwam dat zijn handen met ijzerdraadjes verkeerd aan het lichaam waren bevestigd, waardoor, gaat u maar even zitten, meneer, neem een slokje water, u waarschijnlijk nooit, ik zeg nooit, op een redelijk niveau zal kunnen tafeltennissen. René was ook erg fijn om te zien. Toch al te lullig voor woorden, dat verbandje om de hand bij aanvang van de finale. Neeskens, die hechtte in het veld razendsnel open vleeswonden, brandde de wond dicht en strooide daar tussendoor met splijtende passen en dan van der Kerkhof met zo'n hansaplastding om zijn pols. Volkomen terecht dat de Argentijnen hier fel tegen protesteerden. Van der Kerkhof veranderde qua smartelijke blik meteen in een plein vol dwaze moeders. Druk gebarend achter de scheidrechter aan steeds wijzend op dat witte gepiel aan zijn hand. Nederland was vanaf dat moment kansloos. Net als Willem kansloos is. Daar ben ik volledig van overtuigd. Ik sta daar geloof ik niet alleen in.

Benieuwd of ze morgen al een kruin bij Bart hebben kunnen ontdekken. Ik denk vreemd genoeg steeds aan zijn jongste broer die het "haar dragen zoals het valt" weer bespreekbaar heeft gemaakt in Nederland. Ik denk, als je naar het gedrag van Bart kijkt, dat zijn kruin ín zijn hoofd zit.

dinsdag, december 21, 1999

Gebakken judasjes met brutussaus

Ze grijpen me flink bij mijn strot, de afleveringen van de laatste dagen. Dit zit wel weer heel dicht aan tegen het oorspronkelijke idee. Gekooide dieren, overlevingsinstinct, verborgen agenda's en vooral dodelijke naïviteit. Van Ruud. 

Ik kon er vanavond bijna niet naar kijken. Het had helemaal de dramatiek van een klassiek toneelstuk. Die bijna slotscène, Ruud en Willem in het bad. Ik dacht: nu gaat Willem zijn voet uit het water tillen en Ruud vlijt zijn wang er tegenaan. Er is geen fijner mens op aarde dan Willem, want hij verdeelt en heerst. Ik vind de totaal psychotische anti-Willem stemming wat bedenkelijke trekjes krijgen, vooral de fanaticiteit waarmee een en ander geuit wordt, maar echt een fijne jongen lijkt het me niet. 

Veel duidelijker dan Ruud het vanavond in het bad formuleerde, zijn "een maatje verraad je niet" verhaal, kon toch bijna niet. Wim Kok die voor het jeugdjournaal het begrip vriendjespolitiek uitlegt. Maar nee, Ruud begrijpt het niet. Willem legt het nog één keer uit. Vijf minuten later, na wat gewapper met virtueel geld en wat gekweld het hoofd in de nek leggen is Ruud om. Een moordgozer, Willem. Afspraak staat. Ze eten in januari door Willem gebakken Judasjes overgoten met Brutussaus. 

Sterk in Ruuds nadeel was dat Willem in bad de witte coltrui niet draagt, die hij normaal gesproken als een gebreide witwollen voorhuid gebruikt om zich schielijk in terug trekken. Op één of andere manier moet ik steeds aan zo'n Moreen denken, een blazende, voordurend schijnaanvalletjes op hulpeloze voorbijgangers uitvoerende slangachtige vis, die zich met ongeveer de uitdrukking van Willem ook weer als een elastiek in een rotsspleet laat verdwijnen. Het is wel fantastisch om naar te kijken. 

Toegegeven. Het lijkt mij, als eenvoudige observant, dat Willem na vanavond geen enkele kans meer maakt op de eindoverwinning. Voorts ben ik van mening dat de manier waarop morgen de uitzending is gemonteerd van doorslaggevende betekenis gaat zijn voor de uiteindelijke uitslag. Ik voel, in tegenstelling tot gisteren, toch weer dat het opeens zomaar weer om kan slaan en Karin er uit vliegt i.p.v. Ruud. Bart is de zekere winnaar aan het eind. 

Iets minder vond ik het dat er nu ook in het geïsoleerde BB huis zomaar vanuit het niets, tegelijkertijd met de rest van Body-Nederland,  het  absurde fenomeen Tae Bo in de armen wordt gesloten. Kan iemand voor mij al die Tae Bo mensen op Oud Tasmaanse wijze eens ongenadig hard in de onderbuik schoppen als ze hun nieuwe levensfilosofie voor F35,-  gulden in het uur voor een bruin geschminkte leraar, net terug uit Amerika, dus een goede, staan te praktiseren? 

Houdt het nooit op, dat gelul. Kunnen wij die hele gezondheids-bodycultuur nu eens niet een keer voor een paar jaartjes overslaan. Geen six packs vlak boven de Calvin Klein onderbroek, maar gewoon weder eens ouderwets tien diepe kniebuigingen, en bij de 9e buiging een daverende wind laten, waardoor de hele familie blauw ligt van het lachen. Schept saamhorigheid. Weg met die semi-permeabele absorberende dryfit pakken.

Meer met vuilniszakken om trainen. Knisperend als een zak Croky in één rondje Vondelpark 17 liter vocht kwijtraken. Nico Dijkshoorn pleit voor een volkomen tegengestelde Tae Bo beweging. Juist niet een integratie van boksen en fitness. Laten wij Mohamed Ali weer als rolmodel nemen en trillend als een vlinder onze oefeningen doen. Ouderwetse saamhorigheid in een slecht verlichte gymzaal, daar moeten we weer naar toe. Lachen als er weer iemand onverhoeds zo'n loodzware bruine poefachtige bal in zijn nek krijgt. Na de les alle toestellen in een hoek, zeil er overheen en daarna in een kantine zitten met lollige spreuken aan de wand. Moeten jullie eens kijken hoe gezellig dat is, en denk er dan maar aan dat Ome
Nico dat altijd al gezegd heeft. 

Het piepschuim, de functie daar van, ging even aan me voorbij. Ze hadden het over "het koud aan laten voelen door ijsblokjes in gaatjes te doen" Ik werd er een beetje bang van. Er zal toch niet weer een voorspelling van mij uitkomen, de 9 ½ weeks beschouwing. Graag wel onder water, als het zover komt, het ijs in lichaamholten duwen. 

Twijfelde ook weer een beetje vanavond. Hoorde u het Ruud ook zeggen? 

Letterlijk: "Ik heb zoveel mogelijk geprobeerd om mezelf te spelen". 

Verspreking? Ik weet het niet. Als ik eerlijk ben, ja, laat ik eens eerlijk zijn, we maken er bekentenislectuur van, een nieuw genre, als het u mij vraagt, mes op de keel, wie wil je dat er wint zeg ik toch Ruud. Gevoelsmatig. Wil het niet te rationeel benaderen. Ondanks alle twijfel en ergernissen, vind ik deze vogel toch het aardigste. Als u dat al ene hol kan schelen. 

Laten wij, in dit toch alle kanten opvliegend stuk, naar aanleiding van de ontbijtscène nog eens een mooi gedicht citeren. 
Van Cees Buddingh dit keer, omdat het zo mooi de situatie beschrijft.
Komt ie.

Pluk de dag

vanochtend na het ontbijt
Ontdekte ik, door mijn verstrooidheid
Dat het deksel van een middelgroot potje marmite
(het 4 oz net formaat)
precies past op een klein potje heinz sandwich spread

natuurlijk heb ik toen meteen geprobeerd 
of het sandwich spread-dekseltje
ook op het marmite-potje paste

en jawel hoor: het paste eveneens.

En nog één, op straffe van verbanning van Internet. Om Ruud een hart onder de riem te steken. Ook van Cees Buddingh. Komt ie. 

Zeer vrij naar het Chinees

de zon komt op. De zon gaat onder.
langzaam telt de oude boer zijn kloten. 

maandag, december 20, 1999

De Goddelijke Gloeilamp doet dom

Het diepste eigen graf ooit gegraven, de beslissing van Ruud om niet Willem te nomineren. Gaat hem voor 100% zeker de kop kosten. Paul de Leeuw kan gerust zijn. Ruud kan gewoon vrijdag- of zaterdagavond in de studio semi-live vernederd worden. Ruud meldde al dat hij daar met volle teugen van gaat genieten. Het plan om met Willem naar de show te gaan zal wel voor onbepaalde worden uitgesteld, of het moet om een live uitgezonden kooigevecht gaan.  Ruud en Willem in de Thunderdome met Anneke Grönlo (?), inmiddels weer verplicht aan het schnabbelen, als de Nederlandse Tina Turner. 

Ik vond het toch weer reten spannend, het nomineren. Mooi gemonteerd, beetje in slaap gesukkeld door het lome saunasfeertje en opeens als een mokerslag, in hoog tempo, daar waar het in dit programma om draait. De nominaties, nu, nieuw, met Beschaamd Vertrouwen. En als extraatje Het Grote Liegen, omdat iedereen die in de dagboekkamer zegt dat hij die en die nomineert omdat hij dan een betere kans maakt om te winnen weet dat hij genadeloos wordt weggestemd door het publiek. 

Want alweer openbaart zich de rare paradox. De bewoners zijn geobsedeerd door de hoofdprijs en de glorende beroemdheid en handelen daar naar. Pure tacktiek, al weken lang, in het huis, en wij naïeve Nederlanders willen nog steeds graag geloven dat we diegene laten winnen "die het meest zichzelf is gebleven".  Fascinerende situatie. 

Ik waag me ook eens aan een voorspelling. Ruud verlaat aanstaande donderdag het huis. Ongeveer met 60 % van de stemmen. Bart wint. Wel nek aan nek race met Karin. Willem mag de borden leeglikken. Als ze tenminste het einde halen. Ruud was levensgevaarlijk in de weer vanavond. Verzamelde tijdens zijn vier schuttingen tocht tussen iedere teen een ons kippenstront die vermengd met het hete water stoomsgewijs de luchtwegen van de bewoners is binnengedrongen. De komende dagen prachtige beelden van hevig naar de borst klauwende bewoners met keihard daar als muziek onder gezet: "Do the funky chicken" 

Willem en Ruud maakten een niet al te beste beurt bij The Young One door als twee gillende keukenmeiden, met de voetjes in de lucht, op het bankje te blijven liggen. Dat gedrag kent de gemiddelde Veronica kijker te goed van zijn ouders. Op de kermis nog eens lekker gek doen. Ja, die papa en mama van jou die kunnen ook best nog onwijs uit hun treiter gaan. Met al je vrienden er bij  gillen ze heel hard in een lullige attractie en je vader komt blauw van opwinding uit het spiegelhuis. Geen één keer ergens tegen aangelopen! 

Maar het kan altijd erger. Feestje en opeens de enorme drang bij je ouders om eens lekker ouderwets een potje te jiven. Dat was nog eens dansen vroeger. Klassieke filmscène ontvouwt zich. Je ouders de dansvloer op en iedereen wijkt als een Christelijke zee uit elkaar om deze twee topzware lichamen alle ruimte te geven. Je weet: over enkele seconden kijk ik rechtstreeks tegen de te grote onderbroek van mijn moeder aan. 

Ben een beetje in een dood en verderf bui. Laat ik eerlijk zijn. Ik hoopte een beetje op het jammerlijk breken van allebei Ruuds enkels toen hij met aanloop houtje aan het splijten was. Had een mooie dramatische laatste week geworden, met prachtige beelden op de rode loper. Ruud, hulpmiddelen namelijk ongeoorloofd, doet er drie en een half uur over om zich, steeds enkele centimeters met de handen vooruit trekkend, naar de studio te verplaatsen. Oude islamitische boetedoening, maar dan in Almere. 

Maar ik had beter moeten weten. Dat soort dingen gebeuren Ruud niet. Hij is de  persoonlijke Toffe Discipel Gods in dit huis. Ongelofelijke beelden tijdens de discussie over het kerkbezoek in Nederland. Kijk vanacht nog eens. Op het moment dat Ruud spreekt begint er vanuit zijn voorhoofd Een Licht te schijnen. Een Goddelijke Gloeilamp wordt gratis en voor niets aangeknipt. Het was erg ontroerend. Moet je nu nog eens aan komen kakken met een huilend houten Mariabeeld als je De Verlichting in eigen persoon al 100 dagen in Almere in de rondte hebt lopen. 

Ruud en Bart reageerden ook erg leuk op de mensen buiten de schutting. Niet. We hoeven ons minder zorgen te maken over The Jungle Out There, denk ik. Precies de juiste arrogantie die nodig is om het bekende Nederlanderschap met eer te kunnen dragen.

zondag, december 19, 1999

Big Brother afgelopen

Introvert buitje vanavond, u bent gewaarschuwd. De werkelijkheid is deze week onbarmhartig het huis binnengevallen, en wel in zijn allerergste vorm: de showbizz. 

Meerdere bewijzen. Treurigste fragment van de laatste drie maanden: Ruud, die, onder invloed van de Telegraafbijlage, in de dagboekkamer een Ruud neerzet zoals hij denkt dat wij hem graag zien. 

Het failliet van het oorspronkelijke programmaidee werd nooit onbarmhartiger in beeld gebracht. Ruud imiteert zichzelf en bedient ons. Hij zegt: "laat je niet gek maken." Wat erg. De bijlage heeft er voor gezorgd dat winnen, zeker in het geval van Ruud, maar ook bij de anderen, bijzaak is geworden. De buit is binnen. Beroemde Nederlanders.

Men houdt van ze. Het grote verdienen kan beginnen. Veronica heeft met het tolereren van de bijlage, het zwichten voor de commercie, zijn eigen programma de das omgedaan. Bart opent beurzen door een bal door een paneel heen te schieten. Beroemd worden met een toevallig in een deuropening geroepen schreeuw en zelf ook in die beroemdheid gaan geloven. Dat is erg. Paul de Leeuw kent het als het Meneer van Heumingen effect. Die zag het gevaar op tijd. Ruud niet, ben ik bang. Ik werd er een beetje verdrietig van. Verguld zijn met een imitatie van jezelf. 

In de confrontatie met Paul de leeuw als Ruud heel hard om een parodie op zichzelf gaan zitten lachen. Het wordt genante en adembenemende televisie. 

Ander voorbeeld. Het in stukken zagen van de bank, of in ieder geval de dreiging vandaag op de streams. De bewoners hebben zeer ondubbelzinnig de volgende informatie binnengekregen en zijn zich, lijkt het, daar nu pas van bewust: zij zijn bekende Nederlanders en de programmamakers niet. Zij laten zich niet meer koeioneren door vermanende stemmen. Zonder hen geen programma. Zij gaan tonnen binnenslepen over een paar weken en die vogels van de redactie zitten tot aan hun dood volkomen kut programma's te monteren. De verhoudingen liggen opeens iets anders. Gaat nog spannende televisie opleveren. 

Tot zover de wereld volgens Dr. Dijkshoorn.

Ruud nam qua kapsel ook al een voorschot op een carrière als slecht belezen voetballer bij een 1e divisieclub. Klassieke mat in de nek. Jammer dat Karin hem er af moest knippen. Nu meer type standwerker in supermarkten. "Mag ik u wijzen op een verkeerde manier van afwassen?" 

Ben in een gekke bui. Alvast een antwoord op enkele van de laatste vragen uit de sportquiz. De eerste Surinaamse speler in het Nederlands elftal was de legendarische Johnny Bosbrand, die in die tijd indruk maakte door op blote voeten, na de rust omwikkeld met een genezende uitheemse plant, het bevroren veld van het Olympisch Stadion te betreden. Leuke gast Johnny, die de teamgenoten vermaakte met imitaties van Rudi Carrell en altijd met een bakplaat vol Pom en kousenband  de kleedkamer betrad. 

De bekende Telstar speler met snor was Pom Hekkels. Een begrip! De voetballende kapper, wie kent hem niet. Bekend om zijn typische combinatie van kappers/voetbalhumor. Bijna net zo leuk als de al even legendarische René van der Gijp. We kennen het wel, nu heel gewoon, maar in die tijd een revolutie. Bij iemand de mouwen van het clubkostuum afknippen, scheerschuim in een moorkop doen, tijdens training de wielen van iemands auto er af draaien, nou ja, al die dingen die je als niet voetballer niet begrijpt. Wat een teveel aan voetbalhumor met je kan doen zien we iedere week op Canal + aan Willem van Hanegem die binnensmonds mompelend, geen strobreed in de weg gelegd door het fenomeen Kees Jansma, urenlang vol mag oudehoeren over het voetbal van 30 jaar terug en dat die gasten van tegenwoordig allemaal de kartonnen dozen nog om de schoenen hebben zitten. 

Ik luister er graag naar als ik een krantje lees, die monotone brom op de achtergrond.

Ruud moet overigens nooit meer onverhoeds de legendarische kopbal van Bep Bakhuis nadoen, want dan komt hij te snel met het hoofd richting camera. Zit nog na te trillen. Je verwacht het niet.

Mooi gesprek over toeval. Bart bedoelde een hoop te zeggen maar kwam niet verder dan een leuke wijsheid op blz 64 van Populair Wetenschappelijk weekblad KijK. Gaat morgen in een discussie over geboortebeperking aan de andere mensen vertellen dat als je alle Chinezen achter elkaar neer zou leggen (Ruud komt net uit keuken en denkt dat het de weekopdracht is) dat je dan een rechte lijn kan maken van hier naar Jupiter. Als je alle verzamelde pseudo-wijsheden van Bart achter elkaar legt dan kom je hemelsbreed, vanuit Nederland gerekend, precies uit op het tropisch eiland waar Bart, op kosten van RTL geloof ik, met Sabine er achter gaat komen dat zij in die twee maanden voor de televisie werken voorgoed veranderd is. Ook zij gelooft in haar beroemdheid. Toeval bestaat niet. Of wel. De verleiding is te groot.

Voor één keer citeer ik een gedicht, in dit geval van K.Schippers

NO, NO, NANETTE

Tea for two heeft voor de oorlog 
iets voor mijn vader gedaan.
En ook voor mij.
Hij liep langzaam om
het langer uit een huis
te kunnen horen
en miste zo lijn 2.
In de volgende zat mijn moeder.

zaterdag, december 18, 1999

Tara's puntmutsje

Thematische uitzending vanavond, mooi gemonteerd door die beetje kunstzinnige werknemer bij Veronica, die men nog niet helemaal vertrouwt. Draagt onmodieuze kleding en was met zijn vriendin op omroepfeestje en zij droeg toen helemaal geen beha onder een doorzichtige blouse, maar iets waar je helemaal niet doorheen kon kijken. Beetje raar mannetje met ideeën over televisie.

Weet je wat, die laten we de zaterdagavonduitzending doen. Ik vind het een verademing. Maakte een mooi cirkeltje van de uitzending door de geweldige opening, het knalharde, bezeten Rage Against The Machine (overigens ook een min of meer Nederlandse band, namelijk opgericht een dag na het bijwonen van een optreden van The Urban Dance Squad in Amerika) te verbinden met het Emotioneel Gemengd Koor Alphen Aan den Rijn. 

Rage Against The Machine waren hun tijd ver vooruit. Zij schreven, in het gespeelde nummer, jaren geleden al in één zin de definitieve biografie van Bart: "Fuck you, I won't do what you tell me". Ook een aanradertje deze zinsnede voor toekomstige leerlingen van Willem. Tegen Ruud niet zeggen, want die neemt het letterlijk.

Wel jammer dat Bart, het gelijkt wel tovenarij, opeens in 1 dag, op pure wilskracht een baardje uit zijn kin heeft laten exploderen. Dat noem ik nog eens power. Niks  hair-extension, maar gewoon op de mind een rood baardje 's nachts tegen je borstbeen laten groeien. Tenzij hij Sindala wil spelen in de remake van Floris wel jammer dat hij het lichaam niet geheel de wil op kon leggen waardoor hij nu opeens met een post-grunge sikje in de rondte loopt. 

Dat hebben we nu toch wel gehad, dacht ik, al die Mannen Van Nu die iedere ochtend met een liniaaltje langs de kin geinige patroontjes op de kin staan te scheren. De Now People dragen het haar modieus vanuit de oren en de oksels. Is geen taboe meer. Neushaar is opeens een pré. Net zoals het uitbundige zwaar uitgekroesde afro-kapsel weer helemaal in is, is ook hier het Laat Maar Zien Waar het Vandaan Komt kapsel weer helemaal terug. 

We moeten het hoofddeksel van Bianca, op het strand, opnieuw interpreteren. Was uitgebeten, kalkloze gemuteerde derde oksel boven op hoofd. Bianca is nu eenmaal een uitbundige persoonlijkheid die geen genoegen neemt met de bij de geboorte uitgedeelde uitzweetplekken. Martin is, op rood hoofdhaar na, volledig haarloos geharst. Bang dat bij onverhoeds lichaamscontact zijn haartjes over of langs die van een andere man schuren. Tara heeft hem geholpen met het in één keer er af rukken van de volledige lichaamsbeharing. Heeft goed gekeken hoe haar eigenste plekje bij de Playboy  met een vliegenstrip tot een Amsterdams Puntmutsje werd gemodelleerd. 

Ik vind het een potentiële rage, enorme potentie het idee om met een tot duizenden mensen aangezwollen koor onverwachts bij totaal onbekende mensen achter de schutting te gaan staan om daarna een mooi lied de nacht in te slingeren. Nederlanders verrassen Nederlanders. 

Dodelijkste commentaar op een koor ooit, vanavond van Ruud: "Er zaten heel mooie stemmen bij". Vergelijkbaar met in café uren op het afschminken van je artistiekerige vriend zitten wachten. Eerste rol in echt Grote Mensen toneelstuk gespeeld. En als hij voor je staat niets anders kunnen bedenken dan: "ik vond die muziek in dat ene stukje, dat jullie je aan het omkleden waren, heel mooi, was dat Thais?" 

Ontzettend goed dat Karin nu eens man en paard noemt en fel protesteert tegen de mensen in Nederland die de kerstkrans aan de binnenkant van de deur spijkeren. Stelletje binnenvetters. Ik wil nog veel verder gaan. Ook de kerstmaaltijd moet voortaan, niet dat benauwde calvinistische gedoe, voor de deur worden genuttigd en ook de kerstboom kan met een beetje moeite tegen de deur worden gespijkerd. 

Leuk woonidee. "Deze deur contrasteert heel erg mooi met de warmte van de huiskamer binnen. Ik dacht er aan om de living, en dan natuurlijk met als doel de kerstboom te laten figureren in zijn eigen ruimte, in de zo populaire Mandela-beige lokaal tint te schilderen. En natuurlijk eten we er lekker ongedwongen, in een willekeurige hoek van de kamer liggend, een in koolblad gerold stukje rauwe vis bij en kijken wij elkaar met een smartelijke kop aan. Bedankt"

Wat zullen de Telegraafberichtjes mensen verguld zijn  met de fysieke reactie die hun hartje onder de riem bij Ruud veroorzaakte. Kippenvel op de bilspleet. Nieuwe snack van Mora. Even in de magnetron. Voor deze snack werd uitsluitend het hoogste kippenvel uit de diepste bilspleten gebruikt. Probeer ook ons "wee gevoel in kippenmaag".

Mooi momentje vanavond. Ruud hoort des ochtends keiharde muziek over speakers. Even nadenken en opeens het besef: dit zenden ze zeker uit. Snel bed uit, gegraai in koffertje en huiskamer betreden als de gereïncarneerde Leipe Ruud uit de 1e maand. Je ziet het gedrag ook bij het programma Heren van (?) de Amstel. Verveelde blikken en veel geloer op horloges, maar zodra er een zaalinterview is verandert de zaal in een kolkende massa dolenthousiaste mensen. Te gek gaan op Guus Meeuwis, dan weet je genoeg. 

Morgen weer een dag. Groeten, Nico Dijkshoorn

vrijdag, december 17, 1999

Gebroken spiegel

Eerst nog even fijn napruttelen over gisterenavond laat. Toch wel een erg fijne uitzending, met vooral de familie van Willem als stralend middelpunt. Broedermoord heeft na de inmiddels wat ouderwets geklede Kaïn en Abel een nieuw gezicht gekregen. 

Willems zus. Zij sprak, zo vlak voor het einde, dodelijke woorden. Ze vond Willem een beetje stiekem, daar kwam het op neer. Dat gaat Willem zwaar opbreken deze onverhoedse aanval van eerlijkheid. Je zag de rest van de familie ook ineenkrimpen, alsof ze gezeten in een door Willem voortgetrokken caravan onder een te laag viaduct werden doorgetrokken. Die zagen ze als het ware in een keer volkomen vervagen, de gedroomde Kip caravan. Willems broer probeerde nog te redden wat er te redden viel met een wat halfslachtige poging Ruud in een kwaad seksueel daglicht te stellen, maar ik zie toch liever deze volkomen oprechte Mastur Beer dan de geniepig in pannesponsjes, ovenwanten en binnenkanten van stokbroden gereed komende Friese Gluipmuis. 

Wat ik wel weer heel leuk vond was dat de familie de huiskamer, bij gebrek aan beter, helemaal de ambiance van een caravan hadden gegeven. Aan de voorkant van het huis zit een trekhaak. Claustrofobisch hok, waar je wel met de armen om de ander heen moet zitten, of je wilt of niet. Werd ook gedaan. Ik vond het de Boeren imitatie van de familie van Cyril. Naar het toilet gaan kent men niet in die hoek van Friesland, men laat het gewoon lopen in die volkomen natuurlijke Friese familiesfeer. 

De columniste van het NRC, gisterenavond. Toegegeven, briljante vondst, jezelf ook op je 17e nog blijven profileren als een 11 jarige die niets van de grote mensenwereld begrijpt en, opblijfavond, nog even in pyjama met haar ouders naar de televisie mag kijken. Totale verwondering over volwassenen. Ze praten met elkaar en soms is iemand aardig die je eerst niet aardig vond. Over enkele jaren aangrijpende serie columns over haar eerste autorit buiten het dorp en de eerste keer dat ze de zee ziet. Verslaggever van de Nederlandse Onschuld. Hulde! Ik had haar column gelezen in het NRC, en ook haar stukjes uit de Volkskrant kende ik en ik dacht, "jaar of 13, geweldige beschrijving van een jeugd. De adolescent van nu beschreven van binnenuit." Maar ik zag gisteren gewoon een vroegrijpe kunstverzamelaarster uit Wassenaar Noord zitten. Volkomen tot wasdom gekomen voorzitster van de Nederlandse Polo Bond, gisteren nog dronken van de Pisang Ambon op mieters clubfeest. Opgewonden Amazone na de laatste foutloze hindernis, dit keer op het paard Youth Forever.

Blijft, omdat er een markt voor is, tot haar 63e bij haar ouders op zolder wonen en schrijft daar columns over. Net zoiets als ik nu doe eigenlijk. Soms lijk ik cynisch en verbitterd, maar iedereen die mij goed kent weet dat ik na mijn werk altijd in onze gemeente alle stoplichten controleer op helderheid, boodschappen doe voor de bejaarde medemens, namens de bibliotheek voorlees aan huis en mondharp speel in een symfonieorkest. 

Uitzending van vanavond:

Willem. Mooi voorbeeld van de eeuwenoude, bijna niet meer voorkomende Friese Circulatieademhaling. Is één van de weinige Friezen die bij een lichte opwinding niet de onbedwingbare drang voelen om schreeuwend langs een sloot te gaan staan, Elfstedentocht of niet. 

Willem implodeert bij heftige emoties. De gebrachte krant en vooral de wetenschap dat hij nu bijna 100% zeker live op de televisie was, deden Willem opeens veranderen in een Friese Gandhi. Ach wat mooi! Kijk hoe hij in al zijn begrijpendheid zijn handen op de schouders van Karin legt en zie hoe hij, over de schouder van Bart meelezend naarstig op zoek is naar één positief woordje, al is het er maar één, in de bijlage. 

Basis van deze techniek is op precies de goede momenten je harses houden. Lukte goed, vanavond.

Nog meer eeuwenoude stuff van Willem vanavond, het bekende, door zijn vader veelgebezigde Friese Wandspreukje, ooit nog eens zo prachtig geïllustreerd door Rien Poortvliet, dat hij onnavolgbaar citeerde. Maakte diepe indruk op de overige bewoners. Ruud vergat een microseconde de jeuk aan zijn hol tijdens het oplezen. 

Overigens, van Rien Poortvliet, die ik zeg maar nog beter vind dan Marjolein Bastin en Anton Pieck, omdat Rien net iets geloofwaardiger aangeklede dieren en kabouters in de natuurlijke habitat tekende, is onlangs, achter een scharnierend hertengewei, een hele stapel onbekende tekeningen gevonden, die de heer Poortvliet nu eens van een heel andere kant laten zien. In mooi opgezette schetsen zien we duizenden naakte kaboutertjes woest den Daad verrichten in De Gouden Koets en in de Koninklijke bossen. Ook blijkt nu dat Rien in het geheim herten en zwijnen tekende die niet verbaasd kijkend in de sneeuw staan. Van groot historisch belang! 

Toch weer jammer dat Bianca het huis uit is, want die was kunstzinnig gaan doen met de gebroken spiegel. Er voor gaan zitten en die spiegel "zichzelf materie laten worden in zijn eigen gebroken hoedanigheid." Ik denk dat ze wel weert iets te lullen had gehad over "dat deze spiegel de ziel van ons allen laat zien, het onverwachts breken van het zonlicht, jezus, Ruud, kom een kijken? Zullen we samen huilen om de in deze spiegel weerspiegelde natuur, voel je het, jij Oude Geile Oerbeer, jij
die in het voorbijgaan, onder het mom van etenszakjes aangeven, langs suizende harde wielrenborsten sneller dan het licht weet te kneden. Kijk dan in deze gebroken spiegel, jij Huis Tuin en Keuken filosoof. Voel je het Ruud, voel je het? Ik noem deze spiegel "De ogen van mijn gebroken ziel, Hiroshima-Amsterdam" 

Au! Wat een dodelijke opmerking van Karins man. Hij herkende direct de hunkering in Karins stem toen ze over Phil IJzerdraad praatte en sloeg genadeloos hard terug, al geprikkeld door de totaal zinloze vraag hoe het met NAC ging. Dodelijk cynische  mededeling dat Maurice kwam logeren.  Werd (gelukkig?) door Karin volkomen serieus genomen. Die ziet in haar volkomen naïviteit Maurice wel liggen, in een legohuisje op zolder. Karins man heeft zijn beslissing al lang genomen. Gaat bij haar weg. Ze mag de Feestelijke Chinajurk houden. 

donderdag, december 16, 1999

Laat mij maar liggen!

We spreken Ruud nog wel over enkele weken. Die staat binnen twee dagen na zijn vertrek met een bontgevoerd camouflagepak in Antwerpen in de rij bij wapenwinkel De Vergulde Loop, waar men nog in alle rust, in die typische niet te beschrijven Belgische sfeer voor een uurtje mortiervuur achter in de auto kan gooien. Vanavond krijgt hij middels de Telegraafbijlage, nu!!, nieuw!!!, volledig gevuld door autisten, al een voorproefje van de totale hysterie die er rond zijn persoon plaatsvindt.

Overigens niet geheel toevallig voor 70% op rijm, die bijlage. Dat blijft toch een opvallend verschijnsel, dat mensen zodra er iemand overlijdt of als ze voor meer dan 5 mensen moeten  spreken of schrijven een volstrekt inhumaan eindrijm gaan gebruiken. Ik geniet er wel altijd erg van, toegegeven. Vooral van het ritme.

"Ja, jij, Ruud, bent een fijne vent, 
ook al ben je soms ook wel eens een beetje te veel zittend op je krent
want als je vergeet  je eigen ik
dan zeg je, bewoners, ik ga Breda in, nou doei,  you kan suck my dick
wat zoveel zegt als "bekijk het maar" maar dan van vlees met aan de
voet heel veel haar 
is dit rijmpje voor jou nu klaar

Vraag me af of we de bewoners daar vanavond een plezier mee doen. Het is een duivels complot, de overgeblevenen trakteren op het absolute niets, wat volgens Ruud niet bestaat, vooruit, hier, jij je religieuze oerknalletje en nu snel weer onderbroeken gaan zoeken, rekel. De hersenen van binnenuit wegvretende artiesten de tuin in lanceren, fast-food als verrassing serveren en vanavond de hel van de mobiele telefonie het huis indragen. 

Bart gaat voor vuurwerk zorgen, eist de telefoon op en blaast weer nieuwe leven in de wat in de versukkeling geraakte Primal Scream therapie. Bijna voorgoed om zeep geholpen door Tears For fears, de sympathieke vrienden uit Appelscha, op nr.14, vlak tegenover de oma van Donna Summer, die er het ondragelijke nummer "Shout" over schreven. Bart zal vanavond het volledige beltegoed opschreeuwen in het verbijsterde oor van een willekeurige Nederlander.

Kan er niets aan doen, maar ik vond Bart wel aandoenlijk vanavond. Mooie, in de emoties van het verhaal, wegvallend Kleine Nederlandse Hersenen en bloedserieus twee keer het woord "shotgun" gebruiken. "Shogun, zei je shogun? Zal ik vanavond mijn japanse Jurk aandoen, Bart" 

Was ook in de weer met een EHBO-koffertje, Karin. Zit de hele dag voor het raam, met de koffer binnen handbereik. Hopelijk beledig ik heel veel mensen als ik zeg dat er weinig door mij meer gehaat wordt dan de EHBO'er in hart en nieren. 

Doe deze eenvoudige proef. U hebt nodig: een flesje rode inkt en een smartelijke kop. Ga op een druk winkelplein op uw rug liggen, klein beetje inkt op broekspijp ter hoogte van knie en roep één keer duidelijk: AAAAAAAAAHHHHHHHHH!!!!

Let op wat er dan gebeurt. U zult binnen enkele minuten meerdere malen opgetild worden en weer neer worden geworpen. Geschreeuw en bijna sexuele opwinding om u heen "Het moet uit die slokdarm, zet druk op zijn middenrif, er uit die graat. Gaan we weer...1, 2, 3...  , Drie hevig gebarende, ondertussen het verkeer omleidende EHBO'ers doen er alles aan om uw tong buiten uw mond te houden. Pas op, hou vast, hou vast, hij slikt zijn tong in!!" 

Nachtmerrie van iedere EHBO'er, iemand die er tussen uit probeert te piepen door snel zijn tong in te slikken, zeg maar wat Maurice weken lang probeerde als hij iets moest voorlezen. Ik heb het gezien, gevechten rond een plasje bloed. Ambulancepersoneel wegduwen en iedereen ongevraagd van Medisch Advies voorzien. Mijn laatste woorden zullen zijn: "Wees humaan, laat mij liggen, geen EHBO'ers"

Kan iemand mij uitleggen wat Pas Kaal boxen zijn. Je krijgt ze bij de stereoset waar je niet meer het huis voor uit hoeft. Ik schreef het al eerder, de andere prijs, de kleinste digitale handicap ter wereld joeg mij al een enorme vrees aan, maar dit lijkt mij ook niet iets wat je graag thuis krijgt, Pas Kaal boxen. Misschien wel weer passend in de nieuwe trend der Nederlandse Musea, natuurlijk voor het eerst geïntroduceerd door Arend Kaapskogel. Dagelijkse gebruiksvoorwerpen een menselijke emotie geven. Vroeg Rijp bankstel. Feminien Dominante Muesli.

Het kunnen natuurlijk ook nieuwe boxen zijn die in een keer je volledige haardos van je hoofd vibreren, eindelijk in productie genomen na jarenlang testen op de jongste broer van Bart. De onmenselijke kapsels die dat opleverde hebben we enkele weken geleden nog mogen aanschouwen. Hoop dat ze vanavond in de studio zijn, de broertjes. 

Viel het u ook op, toen het sneeuwde, dat de kippen al maanden gewend zijn om dagelijks, iedere ochtend, besproeid te worden met een witte, door Ruud vanuit het middenrif geslingerde tot poeder ingedikte Mannenregen? Ik vond het opvallend en schokkend tegelijk. Morgen vind hij de rest van zijn onderbroeken achter in het kippenhok.

Na de 22.30 uitzending:

Ongelofelijk. Karin heeft het over een stiletto-kam en Maurice heeft er,  actueel, net als Tarzan, zijn haar mee gesneden! Griezelig. 

Eerstvolgende redacteur die voorstelt om onder itempje van Ruud de Queen hit Bicycle te zetten voor straf masseren op rug met roestige fietsketting. Te verwachten muziek: onder item van Willem "The Memphis Soul Stew" (overigens briljant nummer)  en onder item over Bart "you're in the army now." (vreselijk nummer).

Kunnen wij nog eens, nu met voorkennis, al die introductiefilmpjes terugzien?  Ruud, ademloos een vlinder bestuderend, het greep me aan. Waarschijnlijk opgewonden van trillende voelsprietjes of nog vette cocon, net niet meer in beeld. 

Broer van Willem, door twee zussen dronken op bank getild. Niet in staat om armen van hun schouders af te halen. Probeerde me de hele familie steeds voor me te zien in een te kleine caravan. Lukte aardig. 

"Ik mocht laatst al een videoboodschap inspreken?"" Waar heeft Karin het over. Heb ik iets gemist? Gaat het om een contactadvertentie voor Emotionele Handwerksters die in contact willen komen met lotgenoten? 

Karin belt twee minuten emotioneel met Donna Summer, die helaas toch Amerikaans blijkt te zijn. 

woensdag, december 15, 1999

Karin zegt het zo

Was vanavond al weer de derde aflevering van de dit seizoen wat onregelmatig uitgezonden serie "Imbecielen Praten Over de Zin Van Het Leven" 

Absoluut dieptepunt van de discussie was Karins voorbeeld. De mens maakt oversteekplaatsen voor dieren. Wat ze er mee bedoelde was me niet helemaal duidelijk. De mens versnippert ook 326 eekhoorntjes in een houtversnipperaar "omdat de baas dat tegen me zei". 

Karin keek er wel bij alsof ze een woord van 14 letters had gelegd. Veel gekker wordt het niet meer. Of misschien wel als Karin het door mij zo verlangde handwerkprogramma op de televisie krijgt. Lijkt me geweldig als je 12 types Karin bij elkaar zet, ze bijvoorbeeld in pasteltinten een aangekleed bosmuisje met een eikeltje als handtas op een kopje laat schilderen, ik zeg maar wat,  en tussendoor deze amorfe ongeleide koffiedrinkende kluit verstand, deze Schenktank, laat praten over Grote Onderwerpen. 

"Dus ik zeg tegen mijn man, als we nou met zijn allen als een menselijke punniksliert hand aan hand langs de A1 gaan staan dan geef je daar toch een signaal mee af heb jij nog rood in jouw eierdopje mag ik dat dan even gebruiken toch daar kan niemand omheen want ik zeg het je, een wild zwijn til je echt niet in je eentje naar de overkant, dat bestaat niet, maar als je dat zegt lachen de mensen je gewoon in je gezicht uit, zo is het wel!".

Er raast een enorm generatieconflict door het huis. Heel duidelijk. Bart is van de generatie die heeft geleerd om het op een uitdagende manier met iemand oneens te zijn, daarna even goede vrienden. Beetje zuigen, beetje plagen. Mag allemaal. 

De rest van de bewoners zijn meer de types die midden in een verschil van mening opeens met hun jas en partner bij je voordeur staan om je daarna 4 jaar te mijden als de pest. Goed, Bart zet het allemaal wat dik aan, maar had natuurlijk wel gelijk vanavond. Bewonderenswaardige zelfbeheersing heeft die jongen. Bij zoveel onbenul en non-argumenten had ik allang een tafel in tweeen geslagen. 

Ruud was ook niet te harden met dat Onbegrepen Jezus hoofd vanavond. Als iemand niet keihard zit te lachen om een Italiaanse Pornofilm en niet in is voor een avondje behaarde tiet sabbelen in café Schele Arie, voordat je dingen gaat doen met de verkeerde vrienden, dan is het meteen "negatief gelul". Ja, mensen, u mag het gerust weten, ik heb me op zitten vreten vanavond tijden dat gesprek. Je zou zo graag mee willen lullen, hebt u dat ook? 

"Kent u dat?" zou Toon Hermans zeggen. Maar Bart doet het netjes, veel te netjes. 

Een hoop dingen worden duidelijk. Het door Borsato neergelegde voorwerp blijkt nu toch een ijzerzaagje te zijn geweest, waarmee Bart minutieus het hekje heeft geprepareerd. Prachtige ongewild achterwaartse halve Rietberger van Willem, die net heel symbolisch de nog te voetballen wedstrijd Ajax-PSV uitbeelde, Ajax tegen PSV met allemaal lieslaarzen aan. 

Blijft toch fijn, volwassenen heel hard het hoofd zien stoten of als een zak cement naar de grond zien gaan. Was ook een beetje de overmoed van Willem, die de laatste dagen ook heel voorzichtig op water probeert te lopen en teksten in twee stenen zit te beitelen. Ik vond hem vanavond heel ontroerend als bemiddelaar in het lego-conflict en later ook nog tijdens de discussie aan tafel. Je zag Bart sterven. 

Dieper kan je niet zinken als een Willem zo'n toon tegen je aan gaat slaan. De "we laten iedereen in zijn waarde toon", zo populair in het onderwijs. "Nee, Mariska, dat ligt toch genuanceerder hoor, maar op zich waardeer ik je standpunt enorm dat je zegt dat de laatste witte neushoorn het bij jou heel leuk zou doen als gecombineerd kapstok-bijzettafeltje, wie wil daar op reageren?"

Maar van Willem kon ik vanavond wel wat hebben. Die maakte een hoop goed met zijn fabuleuze imitatie, in het bad, van de geelgeruite schaamspreeuw. Griezelig gewoon! Ik had al twee bevriende vogelspotters gebeld dat ze hun baardje gewoon nog een weekeinde konden laten staan, want er was er weer één het Nederlands Luchtruim binnengevlogen! Je huizen uit mensen! De schaamspreeuw! Maar het was Willem met zijn handen aan zijn mond. Was vergeten dat dit op het Friesche platteland dé manier is om een pizza te bestellen, met de wind mee een kloeke klaroenstoot richting grote stad geven. En dan maar afwachten wat ze je dan weer komen brengen.

Kan iemand mij vertellen wat de lol is van vogelspotten? En waarom je er uit moet zien als een uit zijn korte broek gegroeide kabouteradolescent? Net zoals motorrijders elkaar onderweg groeten, zo groeten vogelspotters elkaar door heel even, bijna niet te zien, de recht vooruitstaande vlasbaard te bewegen. Nee, mooi gedaan, kon geen wolvengehuil tegenop. Of was dat gewoon karin die de warme kraan aanzette in het huis. 

Cliffhangertje van niets dit keer. Ophouden met het idee dat Bart zit te provoceren. Bart moet voortdurend opboksen tegen een volkomen misplaatste Mentale Superioriteit van de medebewoners. Als zij Bart ook serieus nemen als volwaardige medebewoner met volgroeide ideeen, dan zijn ze nog te redden. Ik kies vooralsnog voor de underdog. 

Wel spannend. De koelere!

dinsdag, december 14, 1999

De navel van Maurice

Karin praat graag over Maurice zijn lichaam, al is het dan via dat van Bart. Ze zei het niet, maar je hoorde het wel. "Toch, Willem, toch, Bart heeft toch helemaal niet het lichaam van Maurice want die had, buk eens, hier een heel klein kuiltje, en daar mocht ik gesmolten ijsblokjes uit drinken, net als in 9 ½ weeks, en dat kan bij Bart helemaal niet. Vind je het vervelend als ik over het lichaam van Maurice praat? Ga nu weer eens staan. Doe je buik eens in en trek je bovenlip eens helemaal van je tanden af, dat je hem helemaal tegen je neus drukt net alsof je met 240 km per uur op een motor tegen de wind in rijdt en kijk nu eens scheel.

Ja, blijven staan, precies Maurice, blijven staan zo, dan ga ik snel mijn Chinese feestjurk aantrekken, die had ik altijd aan voordat hij me insmeerde met rijp fruit, ben zo terug.."

In hoeveel Nederlandse huiskamers zou er, na het zien van de film 9 ½ weeks, de laatste jaren op een bedroevend niveau gepielemuisd zijn met een video 8 en een emmer vochtig fruit. Je moet er maar niet aan denken, zwaarbehaarde mensen die zich struikelend, met de witte sok in de pijp hangend en dwars door vitrines met Leuke Woonideeen vallend uitkleden, strippen kan je het niet noemen,  op "you can leave your hat on" in de uitvoering van Joe Cocker, de sympathieke Haarlemmer. En elkaars lichaamdelen daarna bevriezen met ijsblokjes. Zonder de goede belichting verliest dit ritueel volgens mij veel van zijn charme, maar waar heb ik het over.

Karin en Willem genieten er echt van, Bart tijdens het ontbijt doormidden zagen. Veranderen ze in zijn nabijheid in verongelijkte kassadames (Karin) of murmelende Friese Jaknikkers (Willem), aan de keukentafel, boven een fijn ontbijtje weten ze wel raad met hem. Het roddelen, daar gaat het nog niet eens om. Dat doet iedereen wel eens. 

Maar het zichtbare, bijna orgastische plezier dat ze er aan beleven, dat stoort me nogal.  Vooral Willem, die iedere plaagstoot, iedere uiterst traag gebeten gifwond, vergezeld doet gaan met een vreselijke grimas, het doet je bijna huiveren. 

Roddelen herkennen op 3 kilometer afstand, het is vanaf vandaag mogelijk. 

Ik was het niet helemaal met de stelling van Karin eens dat bij komische duo's de leukste automatisch de irritantste is. Ik wil hier onder andere wijzen op René van Vooren, de aangever in de Mounties, die je zeg maar al dood wenste als je hem op zag komen. Vertegenwoordigde de zo door mij gehate stelling dat humor per ons te koop is. Maakte er ook geen geheim van. Liep in Engeland één keer per jaar met een chagrijnige professionele kop en een chequeboekje grappen en grollen te kopen op de bekende Funnie Jokes and Laughabouts beurs. 

Andere voorbeelden: Max van Mini. Hoe maak ik van een oogziekte mijn beroep. Verder ook heel erg: Frans van Dusschoten. Hij gaat heel hoog gillen dus André gaat zo een grap maken, even opletten, schat, dan kan jij zo die hikkende aanstekelijke lach lachen, want het wordt opgenomen voor de televisie. 

Bart zat vanavond, aan tafel, de hoofdomvang van Willem te schatten. Is volledig van God los,  Bart, en bouwt vannacht heel voorzichtig de duplo kerstboom om Willem heen. Willem, ook de lulligste niet moet drie dagen roerloos in de plastic kerker  bivakkeren. Af en toe, als hij wat boter hoort sissen, houdt hij het niet meer en schreeuwt hij wat aanwijzingen: "met aanhangend water even blancheren". 

Hoogtepunt wordt de roddelsessie tussen Karin en Willem, vanuit het hart van de boom. Prachtig in beeld gebracht, Willem op zijn tenen staand, met getuite lippen naar het randje van de bovenkant van de boom toe en alleen maar heel vaag
hoorbaar iets als het volgende "grbl, brgl ventje, zdrsl caravan, dagr zagb bewijzen aghlr krglb winnen" 

Ik herkende er wel weer veel in, de kerstboomsessie. Verjaardag en 12 volwassen mannen direct op de knieeen om jouw racebaan van 14 meter in elkaar te zetten. "Beginnen met de bochten, jongens, altijd beginnen met de bochten" Rest van mannen zet expres eerst alle rechte stukken aan elkaar. Eerste mannen zoeken al beledigd weer het gezelschap van de vrouwen op. "Wat is er Peter"" Nee, niks joh, laat ze het zelf maar ontdekken, met die rechte stukken" Urenlang gerommel, en je weet het al na vijf minuten, zodirect hoor je de korte droge krak en morgen moet je weer met je vader naar de speelgoedwinkel, met de zo goed en zo kwaad als het nog ging aan elkaar gelijmde doos onder je arm om te klagen dat het  verbindingsstuk, echt waar, waarom zouden we er om liegen, al gebroken in de doos zat.

Karin vond ik vanavond toch eigenlijk weer niet te harden. We kennen dit gedrag wel. Volledig kerstdiner van 5 gangen naar de gallemiesen, rauw konijn serveren en keiharde aardappelen en dan vreselijk hard gaan zitten lachen als er uitgelegd wordt wat het basisprincipe van "gaarkoken" is. "O, o, o wat ben ik een mal gekkie, dat moet mij gebeuren, ooooh, ik schaam me dood, hahahaha, ohhhh, echt!, ooooh, nee, niet te eten, hahahaha, voor 450,- in de vuilnisbak, hahahaha, kijk die gezichten nou!, dat heb ik !! Zonder water aardappels opzetten, hohohoho, nou nou nou, kostelijk, nee, niet te eten" 

Dat werk. Lach het maar van je af, je onbenulligheid. Meestal ook type mensvrouw die tijdens belangrijke voetbalwedstrijd schijtlollige vragen formuleert, door de andere aanwezige vrouwmensen meestal met een daverende lach begroet. "Waarom dragen ze nou allemaal korte broekjes?" 

Heb me voorgenomen, volgende keer, niet meer heel hard in een bankstel te gaan zitten knijpen of heel agressief haust toastjes doormidden te bijten, maar, in welk gezelschap dan ook, een nieuwe WK bal vol onder iemands hol te schoppen als de opmerking "waarom hollen ze nou steeds allemaal eerst de ene kant en dan de andere kant op" wordt geplaatst.

Geen genade. 

maandag, december 13, 1999

Brahmaans Plantduwen

Als er een God bestaat dan heeft Hij in zijn oneindige wijsheid Bart in dit huis gezet. Al eerder liet Hij een grote vrouw uit Amsterdam vier maal vier keer met het Heilig Schaambot, waaraan al het leven ontspruit, de duivelse evenwichtsbalk in tweeën breken. En Hij sprak: "De vuige vrouw die spotte met de figuratieve kunst en als Nieuwe Wilde abstracties op de deuren schilderde die rechtstreeks uit de penseel van Satan vloeiden, zij zal tot in den doet met een gefileerde zeehond op haar hoofd over Nederlandse stranden lopen!!" Als Hij bestaat laat hij morgen de gehele cd-voorraad van de LeeTowers Gaat Country 7 keer 70 keer verbranden. Desnoods in een brandend braambosch, als het maar smelt. 

Pittige uitzending. Bart is op drift en ik kijk er graag naar. Aan een overtuigd heiden vragen of hij mee helpt bouwen aan een kerststal, dat is vragen om moeilijkheden. Maar eerst die fijne discussie over de kwetsende tekst op het bord. 

Mooi in beeld gebracht. Karin in haar rol als Mamaloe Na Ontwenningskuur en dan de confrontatie met de tekst op het bord. Enige hypocrisie kan onze Oermoeder Met Oppas Voor Drie Maanden niet worden ontzegd. Als er iemand tot gek wordens toe, vooral als de betreffende persoon er niet bij was, de "wij zijn toch iets ouder en wijzer" kaart heeft gespeeld dan is het Karin wel, meestal hijgend en blazend bevestigd door Willem. 

Ik waardeer het wel in Bart dat hij de boel een beetje op scherp zet. Stel je voor dat die jongen weg is, dan zitten we nog drie weken naar hobbyclub De Laatste Strohalm Van Jezus te kijken en wordt Ruud niet eens meer tegengesproken als hij weer aan komt kakken met de "er moet toch iets zijn, dat kan niet anders" theorie. 

Heb mijn mening over de geluiden van Ruud op het toilet binnen 1 dag al weer bij moeten stellen. Ruud was enkele weken terug, zonder pottenkijkers, vanuit zijn reet antimaterie aan het kneden, zeg maar een soort kleinmenselijke oerknal in een wc-pot. 

We kennen die discussie over religie natuurlijk allemaal wel. Als ik denk, op een feestje, ik moet over een kwartiertje de laatste bus halen dan wil ik ook nog wel eens een balletje opgooien.  "En wie is die hele Jezus dan wel"  Staat iedereen binnen 5 minuten met zijn jas aan. Maar dat is te makkelijk. Dat Bart het in deze ambiance kan opbrengen om zelfs Ruud van zich te vervreemden, dat vind ik van klasse getuigen. Is niet bang om impopulair te zijn, in tegenstelling tot alle anderen in het huis. Alleen Sabine, niet geheel toevallig in het hart gesloten door Bart, gaf flink tegengas. Met de bekende gevolgen. Na sterk optreden van vanavond: Bart weer mijn favoriet. Tot zover de wereld volgens Nico Dijkshoorn.

Leuk dat Karin er nu eens de aandacht op vestigde hoeveel artiesten waarvan je het helemaal niet vermoedt, geboren en getogen zijn in Nederland. Donna Summer natuurlijk, die nog maatschappijleer had op het Hoeks Gymnasium en die net als Karin, tot vlak voor haar in het Nederlands gehijgde hit ook het liefst door de achterdeur de school binnenging, maar wat bijvoorbeeld niemand weet is dat Prince jaren lang op de banketbakkersschool in Amsterdam heeft gezeten en dat Tom Jones tot zijn 23e in Nederland heeft gewoond en keurmeester was in Ootmarsum. 

David Bowie, ook Nederlander. Die liet ik vaak even binnen, vlak voor de kerst als hij met zijn Nieuwjaarskaartjes langsging. Die heeft bij mij nog Iggy Pop ontmoet, die in die periode bij mij op kamers zat. Was bezig met een studie aan de Hogere Landbouwschool. 

En al die eigenschappen van deze mensen, dat mag ook wel eens worden gezegd, komen samen in Lee Towers. Beter is er niet. Wat kan hij niet Lee? Ik stak in één van mij eerste stukjes al uitgebreid de loftrompet over hem, maar alleen iemand als Lee is in staat om de country met 1 cover album 128 jaar terug in de tijd te werpen.

En Willem vindt dat goed!! Combi-arrangementje gescoord, joh, voor de feestdagen! Eerst lekker met mijn ex-vrouw naar stand-up comedy, van dat ze je laten lachen om de Grote Stad, van dat er allemaal boeven zijn enzo en dat ze er allemaal drukkes gebruiken, maar dan echt goed, alles staand, met grapjes, meestal door geblondeerde donkere medemensen, dat is meesterlijk man, dan lach je je echt gek en daarna naar Lee in de Ahoy. Machtig. Ik zeg het je, er is niemand in Nederland die beter iemand die Frank Sinatra nadoet kan nadoen dan Lee Towers. Brengt al jaren de douchezanger het hoofd op hol. Ook ik kan de Nederlandse Perry Como worden, waarom niet! 

Nog even over Bart, met die plant, dat moet niet verkeerd worden geduid. Een heel ontroerende, alleen voor de goede verstaander te begrijpen verwijzing naar toch iets van religie in zijn bast. Na het al bijna religieuze ge-oerbrom op de pvc pijp gisteren zoekt Bart het nu in een als even eeuwenoude rite, namelijk het Brahmaanse Plantduwen. Wel op kleine schaal, wat moet je, maar in het Brahmaanse Vaticaanstad daar doen ze dat 325 dagen per jaar, een vingerplant met het hoofd door de natte klei duwen opdat er een goede tabaksoogst zal zijn. Mooie symboliek van Bart dus. 

Verviel helaas aan het eind van de uitzending in ordinaire Nederlandse Ruilhandel. Jammer.

zondag, december 12, 1999

Dames en heren..... De Pavlovs!!!

Een didgeridoo is een muziekinstrument. Dat is net zo'n raar misverstand als het hardnekkige idee dat je eerst 4 jaar blokfluit moet spelen om daarna heel voorzichtig maar iets van een ander instrument te mogen aanraken. In hoeveel kamers van gemankeerde gitaristen en bassisten ligt niet nog een blokfluit in de keukenla, die in paniek, de saus kookt, 9 van de 10 keer dienst doet als roerhoutje. Ligt meestal vlak naast de fonduevork die tante Sjaan, wist zij veel, nietsvermoedend vanuit de kokende olie op haar onderlip plaatste. Dat waren nog eens tijden. 

Didgeridoo, dat is op zijn best een humaan euthanasieinstrument voor astmatici die op een muzikale manier de hand aan zichzelf willen slaan. In het Vondelpark heeft jaren lang zo'n pijper gezeten. Je moet er volgens mij heel veel haar voor in je gezicht hebben en een hemd van aan elkaar gebreide gebruikte pannenlappen, anders gaat het niet. Net zoals iedere scheet die tegenwoordig op het Leidseplein wordt gelaten kan rekenen op een stormachtige ovatie van het voor 95 % uit Authentieke Amsterdamse Sfeersnuivers bestaande publiek, zo stonden toen ook drommen mensen naar die langzaam je sluitspier opentrillende uitheemse klanken te luisteren. Hier werd muziek gemaakt, dus stilstaan en luisteren.

Bart heeft het goed begrepen, de irritatiefactor van dit instrument. Wil je, als luisteraar, binnen vijf seconden om iemands nek vouwen, en je kan je altijd, als speler, beroepen op eeuwenoude onderdrukking van de aboriginal. 

Ruud gaf ook een hele boeiende invulling aan het instrument. Die bespeelt hem ongewild avant-garde. Zoals we nu pas hoorden zat die twee weken terug op het toilet niet anaal te erupteren maar al stiekem met een stukje losgeschroefde afvoer aan de mond te didgeridoën. Karin was natuurlijk de allereerste die op verzoek van Maurice op typisch Australische wijze een kokervormige vleesboom uren liet trillen. Daar ligt denk ik ook de oplossing voor Bart zijn probleem. Vraag het aan Karin. Ademen door de neus, is de verlangde techniek. 

Veel te lang natrillen, maar dan verbaal, blijft Willem, onze Friese Plaag. 

Dat gefluister. Het lijkt er op dat Willem als volkomen Pavlov afgericht is. Zodra in de slaapkamer het licht uitgaat moet hij fluisteren, of hij wil of niet, omdat hij er in het verleden voor beloond is (Sabine er uitgewerkt en Mona er uit gejudast). Kan samen met Ruud over enkele weken het land door, als het eerste volkomen op de geconditioneerde reflex vertrouwende komische duo. 

In een hilarische sketch kan Willem niet anders dan snel een witte coltrui aandoen en in de houding van "De Denker" van Rodin roddelen over van allech ende nogh wath, het gebeurt vanzelf, of hij wil of niet, terwijl Ruud alleen al bij het horen van een klotsend pak vla losbarst in Schofferende Verhalen Uit De Medische Wereld. 

Dat Bart inderdaad nog wat jong is bleek vanavond, toen hij volkomen overtuigd van zijn eigen stelling, liet weten dat de illusie van naar beneden vallen "het meest gekke is wat er tijdens je slaap kan gebeuren". Die spreken we over een paar jaar nog wel, dachten 800.000 dertigers en veertigers grimmig bij deze woorden. Als die over een paar maanden met een melkwit plasje in zijn navel wakker wordt doet hij in zijn eentje de openingsscène van Carrie nog eens dunnetjes over.

Paniek in huis! Na 86 dagen gebeurt er wat heel weldenkend Nederland al tijdens de tweede dag vermoedde: ze worden gek van ellende in dat huis. Het blijft bijzonder om te zien dat Karin zich verbaasd afvraagt hoe dat nu kan, dat ze het opeens zo moeilijk heeft. Nee, Karin, wij vinden het helemaal niet gek, mallie!  Mij persoonlijk hadden ze na 2 uur al van die Martin af moeten trekken, één van de bewoners die mij voor het eerst sinds tijden met schuim op mijn lippen achter mijn pc deed kruipen. 

Ik heb mijn verbazing al eerder uitgesproken. Waar komt dat krankzinnige idee vandaan dat iedereen vooral gezellig moet zijn en zichzelf. Dat hoor ik steeds. "Hij laat niets van zichzelf zien" Nou en? Als we ons maar vermaken. Ik zit helemaal niet te wachten op Koning Middelmaat. Zelfde effect als tijdens quiz. Wie slooft zich het meest uit? Die wensen we dood. Prijs moet gaan naar zwoegend gezin met 14 kinderen. Die verdienen het. 

Nogmaals, sta er even bij stil. De Laaf komt uit Nederland. Vanuit ons land wordt de wereld overspoeld met goedlijkende karikaturen van Nederlanders. We lachen ons gek om die vrolijk gemuteerde kruisingen tussen een kabouter en een verwaarloosde huidziekte. Iemand als Carlo Boshardt, dat zien we graag in Nederland.

Op de televisie al jaren schmieren als een amateurvereniging op cocaïne, wat doet hij weer lekker gek, kostelijk, hahahaha, hij gaat bij iemand op schoot zitten, het moet niet gekker worden, en in interviews die warme, gevoelige kant tonen, meer de twijfelende denker, thuis het liefst een gescheurde spijkerbroek aan. Wijntje er bij. Ook dat is Carlo. Mooie eigenschap: als je hem niet goed vindt achtervolgt hij je met twee cameraploegen tot in je graf.

Maar wat maak ik me druk. De nieuwe lichting lekker gekke Nederlanders komt over drie weken vrij. Mediatraining, leren antwoorden op open vragen, en hop, de grote mensenwereld in! 

Overigens gaat Karin winnen. Zeker weten. 

zaterdag, december 11, 1999

Molton snuiven

Walgelijk tafereel, de Friese Lijkschouwing gisterenavond, in de huiskamer. Op een meter afstand over Ruud praten alsof het iemand betrof die ons helaas op de 85e dag was ontvallen. "Hij ligt er vredig bij, maar hij had wel zijn shirtje kunnen wassen toen hij die attaque aan voelde komen". 

Ik vond dat er gisteren grenzen werden overschreden. "Toen hij leefde vond ik het al een lul, maar nu is het nog een grotere lul, dood. Wel lekker rustig. Kijk hem daar liggen, in zo'n overdreven "jongens kijk mij eens dood zijn" houding, walgelijk. En die gouden kettinkjes staan hem ook helemaal niet. Hier, kom eens, kom eens hier staan, als je hem uit deze hoek bekijkt dan lijkt hij precies op een schlagerzanger uit Het Zwarte Woud. Alleen die leren korte broek er bij denken. Nee, daar zijn we van af, blij toe..."

Willem kan definitief bij worden gezet in de annalen als Grootste Slang Ooit. Wel unieke televisie. Teleac cursusje opportuun winstgedrag. Slechtste bluffer ooit. 

Mijn favoriete BB moment aller tijden? Enkele dagen terug toen Bart zijn uitspraak deed over Willems gemaakte vriendelijkheid. "Bij de anderen is het echt". 

Wat ik dacht te zien, en dat vond ik veelbetekenend, dat de vloekende verontwaardiging van Willem over deze uitspraak niet het feit betrof dat Bart dit vond. Dat maakte hem eigenlijk geen hol uit. Je zag vooral de angst: "Nu weet het publiek het ook, hij heeft me verraden" . Zal later een klassieke opmerking blijken te zijn, van Bart. Let op mijn woorden. 

Fijn dat Maurice er uit is, want die had zich zeker met het lijmen van de puzzel gaan bemoeien. Terwijl Maurice aan zijn vriendin uitlegt dat de groene blaasjes in zijn mondholte en de vacuümplekken op zijn lid te maken hebben met vereenzaming, of dat hij misschien steeds per ongeluk met dat ijzerdraad in zijn mond heeft geslapen, nam Bart ruim de tijd om Ruud te laten wennen aan het idee dat een puzzel ook een achterkant heeft. 

Heel Nederland zet momenteel een 3d-grafische kaart in zijn pc of zit zich volkomen loens te kijken naar de  moderne kijkdoos, de ook in het BB-huis circulerende 3D afbeeldingen en Ruud, de één-dimensionaalste mens ooit, begint heel voorzichtig een idee van voor en achterkant te krijgen. Je zag hem denken, letterlijk. Was op een gegeven moment, na drie keer uitleggen en nog steeds geen idee waar Bart het over had, geneigd te geloven dat Bart de tafel als Object D'art er bij wilde plakken, tegen de muur. 

Ik vond Bart weer net iets te enthousiast doen over zoiets lulligs als een puzzel fixeren en lijmen. Had ook direct de fik in gemoeten. Want dat vond ik wel weer een aansprekend idee, om meer te verbranden in het huis. Hoop dat hij zich niet tegen laat houden door de nog wat tegensputterende Karin, die vind dat je mooi hout niet verbrandt. 

Willem hoeft hij zich geen moer van aan te trekken. Neem ik vanaf nu niet meer serieus. Die vindt de laatste weken vooral wat gunstig is voor hem. Kan binnen 5 minuten, afhankelijk van de personen die tegen hem aan staan te lullen, 7 verschillende standpunten innemen. Geeft het probleem van de meervoudige persoonlijkheidsstoornis momenteel een gezicht in Nederland, dat wel. 

Net als Ruud, die de komende jaren, tegen zijn zin in, want hij ligt veel liever 2D met zijn batavierenhoofd tussen twee onbehaarde borsten in, midden in de nacht in zijn zwarte Arend Kaapskogel vermomming jonge Fretjes moet loslaten. Boegbeeld van de Anti-Bont beweging. Gaat desastreus aflopen. Wordt over een jaar of 5, als men met geweld de contributie van het Wereldnatuurfonds komt innen, naakt betrapt in een volkomen met frettenbont beklede, speciaal door Des Bouvries ingerichte knuffelruimte, met leuke speelse konijnaccenten aan de wanden en om het geheel wat meer body te geven een ligkuil van elandbuik. 

Maar ik ben enthousiast over het verbrandidee van Bart. Dat hele huis onder je kont vandaan stoken, dat lijkt me een mooi plan. Ashes tot ashes, dust tot dust. 

Ideetje: stel voorzichtig voor om het dekbed van Maurice te verbranden. Karin, die enkele weken terug nog erg voor het 5 maal daags wassen van de molton was, volkomen in paniek. Deur gebarricadeerd met bestelde en gekregen Geinige Kerstwoonideeën. Zij beschermt als een wild dier de molton van Maurice. Ze schijnt er op te slapen, heb ik gelezen. Ze is de eerste vrouw in Nederland die haar tussenschotje er uit gaat snuiven louter en alleen op de werking van transpi- en voorvocht. Heeft binnen twee weken een hele molton naar God gesnoven. 

Karins man, al middels briefje op de hoogte, moet opeens al zijn haar één kant op laten groeien en moet er net als Maurice iedere ochtend pakje botergoud insmeren. In het weekeinde met ketjapkruiden, leuk woonidee. Moet ook kleine onderbroekjes met voorgeproportioneerd geslacht gaan dragen. De omgekeerd gedragen push-up slip, zeg maar. 

Karin zal het huis niet in haar Chinese feestjurk verlaten, maar in een inderhaast uit Maurice zijn dekbed geknipt broekpak van Helemaal Nu. En dan wel tegen verbranding van hout zijn! Schande.

Kan er iemand wat doen aan die daverende slag op een chinees bekken iedere keer als er naar een ander onderwerp wordt gemonteerd. Begint een beetje te irriteren en snijdt dwars door de hersenpan. Denk steeds dat het journaal uit 1978 begint. 
Tot vanavond.

vrijdag, december 10, 1999

Maurice droeg vleeskleurige bikini!

Hoop dat de mensen van de motorclub "Gebitten In De Wind" Maurice gisteren op de A1 wel goed hebben vastgesjord in dat zijspan, want die was zeker rijp voor het op eigen kracht zichzelf 12 maal uit die bak beven.
"Het gaat fantastisch en het valt ontzettend mee, jongens" was de boodschap naar de overgebleven bewoners toe, maar wat je zag was een materie geworden millenniumbug, iemand die ongewild zijn biertje op de maat van zijn onrustige lichaamsmuziek liet meedeinen. Geeft allemaal niet, zou ik ook hebben, maar dat maakte het nog wel vermakelijk.

Erg veel waardevolle momenten in de late donderdaguitzending.

Persoonlijk hoogtepunt voor mij, een dag later, het volkomen hysterisch in het luchtledige zwaaien naar zijn vriendin, met de speekseldraadjes van Karin nog van mondhoek naar mondhoek. Maurice het wolvenjong, dat dacht ik steeds. Iemand vanaf de geboorte in een ton opsluiten en twee maal per dag een houten nap met karnemelk naar binnen gieten. Ton na 25 jaar de studio in rollen, deksel er af en dan stel ik me ongeveer voor wat ik gisteren zag. Een angstig mens. Paniek in de ogen. 
Doet en zegt wat er van hem verwacht wordt. Gaat zwaaien als hij het woord hoort. Als je de desolate, verwilderde blik van zo'n rustige jongen als Maurice zag, dan ga je toch het ergste vrezen voor de invrijheidstelling van Ruud. Ik zelf denk dat die, naar de studio toe, zo een enorme spanning op gaat bouwen dat hij óf Rolf Wouters voor een geschokt publiek wreed onteert, volkomen buiten zinnen, of dat hij Wouters, als die hem een hand wil geven zonder na te denken vol op zijn bek rost. Niet alleen het Nederlands publiek is grillig.

Andere hoogtepuntjes. Bloemenmeisje Martin in de uitzending. Iedere keer als ik die vogel 1 seconde in beeld zie trekt er vanuit mijn voetzolen een fel rode uitslag over het hele lichaam. Personificatie van Camerageilheid En Verder Nooit Iets Bijgeleerd. Had wel erg mooi geweest als die er nog in had gezeten met die jacuzzi in de tuin. Totaal verstarde mensen in het water, roerloos luisterend naar verhalen over Kokende en Dansende homosexuelen en vooral als de dood dat er iemand per ongeluk zijn kleine teentje aanraakt. 

Bart was gisteren duidelijk ook een beetje in de war. Riep in de tuin, turend naar de studio: "Kijk daar, Martin, kicken!" Ik hoop dat hij het letterlijk bedoelde. Heeft verder nergens mee te maken, maar ik wil er, eventueel tegen betaling, graag bij zijn als Bart zijn legerkistjes onder die roodbehaarde scharrereet gaat plaatsen. 

Ook heel mooi, de vertedering die de vader van Karin had gevoeld toen Jan van Veen op aanzwellende violen zijn dochter had bewierookt. Ze bestaan dus echt, mensen die oprecht kunnen genieten van deze parodie op poëzie. Poëzie is heel laag praten, kaarsje aan, bij voorkeur rijmen aan het eind en elkaar wel of niet krijgen aan het slot. Zeg maar 80 % van het Nederlandse televisieaanbod, maar dan op rijm. 

Mijn advies: versterker op 10 en een opname van Johnny van Doorn door de kamer beuken. Zal Ruud ook zeker kunnen waarderen, de minutenlang gescandeerde tekst: "Kom toch eens klaar, klootzak, kom toch eens klaar, klootzak" Tipje van Dijkshoorn. Gesproken teksten van Johnny van Doorn op cassette of op cd. Tranen van het lachen. Is helaas dood. 

De uitzending van vanavond vond ik van een wurgende saaiheid. 

Wel een fijne universele wachtkamerscène in de woonkamer, gespeeld door Karin en Maurice.  Met 7 mensen op je lip die de flink heersende Vliegende Groene Kinkhoest volkomen de vrije teugels geven, 13 keer de Donald Duck uit 1976 doorbladeren of opeens Arts en Auto een verdomd boeiend blad vinden, met leuke horoscopen van vier jaar geleden. En weten: ze gaan zo zonder verdoving in één keer die wrat uit mijn voet roegen. Die ingehouden spanning meende ik waar te nemen, maar misschien wilde ik het wel zien. 

Gat in de markt overigens, nu ik er aan denk. Meer tijdschriften voor heel specifieke behoeften van een bepaalde beroepsgroep. Verhuizer en leverworst bijvoorbeeld. Of meteropnemer en bilspleet. Proefabonnementje nemen op Slager en Pleister en geheel vrijblijvend lid worden van Accountmanager en Haring. 

Voor de mensen die vanavond de herhaling kijken, let even op als Maurice de douche in stapt en de afscheiding van een bikinibandje op zijn rug heeft! Niet aan komen zetten met gelul dat het lichtval is, of een moet van de jacuzzi in zijn rug. Wil dat beeld niet kwijt. Maurice op motor met bikini aan. Nieuwe leader van Veronica.

Ruud formuleerde vanavond weer een paar grote wijsheden. Hij zij het anders, maar hij bedoelde letterlijk: een goede vriend dekt je, staat desnoods op wacht, als je een andere vrouw ligt te knarren. Ontroerende definitie van vriendschap. 

Verder kon ik me wel iets voorstellen bij die vriend van Willem. Dat zou iemand zijn waarvoor ik, als hij nuchter bij je langskomt, al met het licht uit onder mijn bed zou gaan liggen, laat staan dat je die de hele avond lam om je heen hebt hangen met oeverloze verhalen over blancheren en zijn psychologisch inzicht. Goed gehandeld vriend. 

Hoop morgen op een beetje meer verveling en landerigheid.

donderdag, december 09, 1999

Tranen naar de douche dragen

Ons lispeltuut is er uit! En hij wist het! Dat vond ik het griezelige.

Dat is één van de grote mysteries rond dit programma, naast het feit dat Bianca de voorselectie heeft doorstaan: iedereen die er uit wordt gestemd wist het. Het gelijkt wel zachte voodoo, wat de instap is naar harde gebedsgenezing!

Maurice gaf ook een heel goede reden: hij wilde zich niet voordoen als een sierpaardje, en impliceerde daar mee dat de anderen dat wel doen. Ligt het aan mij of moet je daar een zekere hippische blik voor hebben, het herkennen van sierpaarden? Ik heb, op zijn best, misschien een glimp van een circuspaard gezien toen Cyril een week in huis was, maar verder eigenlijk allemaal totaal lusteloze paarden van de schillenboer die zich met hun schonkige botten van weekopdracht naar weekopdracht slepen.

Volgende keer, als ze in die tobbe zitten, graag een draadje doorverbinden en live deze sierpaarden direct tot handige hobbylijm in Oud Hollandse houten geschenkverpakking omsmelten.  Het hakte er goed in, de bekendmaking. Mooi dramatisch effect, meteen douchen. Het water op je tanden laten kletteren waardoor een effect ontstaat dat 70% waterbesparing oplevert en maar denken, huilend, je voelt het zout over je tanden lopen, huilen en je voelt het zout in de wondjes lopen die Ruud er met zijn schroevendraaier in heeft gejast tijdens het  opbouwen van het bad, je huilt en je denkt: Waarom ik!

Geen aardige marktkoopman vanavond die je op een berg appels neerzet, nee je wordt als rot appeltje drie uur later in het denkbeeldige vakje "biologisch afval" emmersgewijs door de andere vier naar buiten geschoven. 

Ik vond het wel ongelofelijk dat Maurice de uitverkiezing vooral negatief verklaarde. "Mensen willen graag artiesten zien, mensen die iets goed kunnen en dat kan ik niet."  Wat is dat voor een geoudehoer. We zitten al drie maanden naar het Absolute Niets te kijken en genieten er met volle teugen van. Stuur iemand met een beetje talent het huis in, bijvoorbeeld Cyril, en die wordt er een week later met 90 % van de stemmen weer uit gejonast! De Nederlanders gaan het nieuwe Nationale Symbool tot winnaar kiezen, namelijk Zij Die In Stilte Leidt of Hij Die Eeuwig Geil Is. 

Of natuurlijk Hij Die Roddeltjes bakt (even om en om aanbraden, deze roddeltjes, mevrouw, of natuurlijk blancheren, en dan zeg maar, met aanhangend smiesvocht in de onoprechtpan. Moet u eens proeven! Neem dat maar aan van Willem!)

Verder heb ik er wel vrede mee, daar niet van, dat Maurice er uit is. 

Mooi dat het bad Ruud erg aan Cuba deed denken. Heeft daar dus ook aan de  Strugle Or Drown nacht-excursie meegedaan. Moet je een keer meegemaakt hebben. Eerst natuurlijk, komt allemaal door Ry Cooder, met zijn allen naar wat oude lullen met een gitaar in de hand kijken en er bij klappen. Ja, zo hoor je het nergens, de Cubaanse Muziek als hier op Cuba. Over drie jaar verlegt Cooder weer zijn aandacht en zitten we in Nederland opeens allemaal naar door hem opgenomen en herontdekte keelklankresonanties te luisteren uit Zuid-Tibet. 

Nederland overspoelt met Tibetaanse Monniken die resoneren bij het leven, en ze worden allemaal voorgesteld aan Bart, die ze bij deze gelegenheid nog even uitlegt dat hij het nog even heeft nagekeken, maar dat hun Godsdienst niet klopt, zeker weten! Hij zal het ze uitleggen. 

Maar, de struggle or drown excursie. Prachtig, word je vanaf het strand in ongeveer zo'n houten ding als nu in de tuin staat, maar dan met 45 man er in, de zee opgesleept en dan naar Amerika proberen te peddelen, machtig joh, en dat alles inclusief een versnapering!

Ruud joeg mij ook weder enorme angst aan. Ik bedoel, aan het begin van de uitzending zijn gedurfde Combi Van Nu, namelijk het dragen van een korte broek met een geel windjack. Kan nu weer helemaal, deze winter, op de trendy  uitwaaistranden, maar als zo iemand bij je aanbelt denk je normaal gesproken: "er is iets vreselijks gebeurd". Dijk doorgebroken, iets met familie etc. En voor je van de schrik bent bekomen word je al, onder valse voorwendselen, vanuit een bepaalde invalshoek moddervet gepenetreerd (kleine bloemlezing van mannen Praten Over Liefde, vanavond tijdens de 1e uitzending) 

Nog een fijn moment. Bart die weigerde de neus af te vegen toen Karin er hem op wees dat die zwart was. Pure wilskracht. Stront aan je schoen hebben, in de tram. Je voelt en hoort dat de hele groep scholieren tegenover het ook heeft gezien. Dertig paar ogen gericht op jouw schoen.

Hoe gaat hij het oplossen?  En dan juist niet afvegen, nee een beetje naar buiten gaan zitten kijken etc. Uitstappen, hoon in je rug heeft inmiddels qua volume de pijngrens bereikt en als de tram uit zicht is, dan pas die schoen vloekend schoonmaken. Zo'n mannetje is Bart. Heeft iets te bewijzen in dat huis. 

na de 22.30 uitzending:

Ontroerende tekst van Maurice, met ouders op tribune: ik ga nog even een kwartiertje aan mijn lul zitten schurken, niet geheel toevallig ook een populair tijdverdrijf bij Schippers Op De kleine Vaart. 

Ook erg genoten van de gordijnen bij de ouders van Karin. Gaven de kamer de ambiance van een sanatorium. Mooi bijpassend hemd van de vader.

Veelzeggende tekst van vriendin Maurice: "Dag jongen, ik ben hartstikke trots op je hoor, en ik ben echt ziek" van jaloezie, dacht ik enkele minuten later toen Maurice op nog niet eerder getoonde beelden in de compilatie Karin tot achter in de huig likte. "Ja, ze hadden iets speciaals, niet uit te leggen, het heeft iets met de invalhoek te maken van mijn tong bij Karin." 

Wat een heerlijk cadeau, de rest van je leven in het weekeinde met een groep dronken gekken de Sloterplas in waden. Duikinstructeur, altijd al willen worden. 
Bianca, wat had die opeens weer een hoop te halen bij een persoon die zij twee weken terug nog "volkomen oninteressant voor mijn belevingswereld in Blauw-Grijs Parijs 1943" vond. Anouk werd helemaal overgeslagen, dat had ook wel iets. 

Erg mooi, hoogtepunt zelfs, vond ik, het paniekerig laveren van de Binnenschipper Tegen Zijn Wil In Op Het Land, de vader van Maurice. Als een kano op drift steeds tussen de camera en Maurice in toen hij het huis uit kwam. 

Verder eigenlijk gevoel van opluchting. Weg met die murmelende C-taal Bever.

woensdag, december 08, 1999

Een vleesboompje opzetten

Kijk dat willen we zien. Gekooide dieren.Typisch gedrag van de Almeerse Kneushoorn. Met elkander in goede harmonie brood kneden en bouwpakketjes in elkaar zetten terwijl de haat uit je oren druipt. 

Wel één van de luguberste uitzendingen van de laatste drie maanden, wat mij betreft. Ruud, tijdens het eten van het dessert een bijzonder plastisch verhaal over vleesbomen. Ik dacht eerst dat ik hem verkeerd verstond, dat hij het over een nieuwe Ambachtelijke kroket uit Rotterdam had, mag ik van u een broodje Vleeschbomen met mosterd, maar nee, alsof hij het over de opening van een nieuw Nationaal Kraampark had. Vertelde over de geboorte van zijn dochter die achter een boom was blijven hangen. Ook in park topattractie. "Leid het kind langs de vleesboom en laat haar daarna dalen!".  "Als u hier staat moet u nog 50 minuten wachten tot De 3d Ontsluitingsshow."

Niet meer doen, het woord vleesboom gebruiken. Zal wel met medische programma's te maken hebben, het wennen aan dit soort terminologie, maar ik visualiseer dat direct. Ik zie dan meteen zo'n enorme, in de buikholte vrolijk heen en weer schommelende boom van lillend vlees voor me. Daar is, en dat weet bijna niemand, indirect weer de term country uit voortgekomen, een soort van verbastering van cunt tree, een zeldzame aandoening aan de geslachtswegen, veel voorkomend iets ten zuiden van Nashville, waarbij vrouwen van cowboys na een draagtijd van 7 jaar bevallen van eikenboompje. En daar maken die mannen dan weer muziek bij.

Maar, ik bedoel te zeggen, vleestomaatje vind ik al op de rand zitten. Bestel ik altijd als "die grote tomaten", net zoals ik de appel Granny Smith, in mijn angst om het met 7 mensen vlak achter me verkeerd uit te spreken, "een kilo van die lekkere groene appels" noem. Goed voornemen in deze column: eerstvolgende keer als iemand voor mij bij de groenteman bij iedere bestelling van 16 gram groente zegt: ".. want ik ben maar alleen, ziet u", om daarna iedereen steeds smartelijk aan te kijken, die ga ik in het oor schreeuwen:  "Zoek dan een partner, al doet u het alleen maar voor ons, ja!!!"

Ik vind de spanningen die de nominaties met zich mee brengen een zegen. Geweldig gedrag van Willem die werkelijk niet meer weet wat hij tegen wie ook alweer gezegd heeft over de ander. Zit in de problemen. Bart vind ik net iets te hard om helemaal niets lachen, de laatste dagen. Ontkenningsfase. Zit hem hard te knijpen, zeker weten. Ruud bedient, na het verkapte nieuws uit de brief van zijn vriendin dat zijn verhalen over wippen er ingaan als koek, zijn groep volgelingen, de Copuul Erers, op maat met heerlijke verhalen, als je er van houdt, over geram in de woestijn en het flossen met tepelhaar. Kan voor de komende weken niet meer stuk. 

Het gekke is dat niet de door Ruud geschetste tiet mij aan het denken zette, maar vooral het zich in alle hevigheid aandienende beeld van die wezenloze kop van hem, tegen wat voor vrouwenborst dan ook. Deed mij verstarren van angst. Vanavond ook, toen hij met die tuinhandschoenen die dagboekkamer in kwam wandelen, dan deins ik automatisch achteruit. Deed me sterk denken aan het leger van wilsonbekwamen die tegenwoordig met een oranje vochtwerend vest des ochtend op een woonerf uit een bus worden gekieperd om tot vijf uur 's middags te gaan tuinieren. Staan regelmatig bij mij op een meter afstand, met alleen een raam tussen ons in, met 14 man uren mijn woonkamer in te kijken. Het Nieuwe Tuinieren, denk ik.

Een voordeel van in dat huis zitten is dat je de spullen van Ikea thuisbezorgd krijgt en niet zes uur in een steeds geladener sfeer met 400 andere wachtenden op je Billy boekenkasten moet zitten wachten in die ondergrondse afhaalruimtes van Ikea, waar men uitsluitend mensen in dienst neemt met de stofwisseling van een reptiel. Ik heb ooit eens een magazijnbediende in Ikea, terwijl hij iets voor mij haalde, een vlieg uit de lucht zien happen.

Maurice heeft denk ik de wildste theorieën waarom hij er uit moet en de anderen niet, maar vanavond zat het in 1 zinnetje. Ruud leest behulpzaam de gebruiksaanwijzing voor van de Houten Cockring en dan dat stemmetje uit die houten cirkel: "boortje van 8mm had ik al lang klaarliggen".

Veel te aardig die mensen. Direct die deksel er op spijkeren, naar binnen gaan en zeggen dat het hout 22 uur "uit moet werken". 

Niet iets waar ik mij erg op verheug, de eerste beelden van Ruud als hij die rebirthing in de tuin gaat doen. Terug in de moederschoot. Wel blij dat Bianca er niet meer is, die eerst de hele tuin op aardstralen had moeten onderzoeken voor de precieze lokatie en het object waarschijnlijk "Uterus In Hout 1954"had genoemd. Leuk actueel cadeau ook wel. In combinatie met de garnalensalade rond de kerst en de door een vriendelijke bakker in de donderdagavond weggegeven bavarois, gegoten in de vorm van een vleesboom, goed voor minstens één dreigend sterfgeval. 

Morgen fijn emoties. Maurice gaat er uit, denk ik en ik ben erg benieuwd naar de reacties in huis en op een wonderlijke manier ook benieuwd naar het interview met Wouters. 

dinsdag, december 07, 1999

LSD aan huis

Maurice geen amusement? Waar heeft die rare wittandbaviaan het over?  Ik vermaak me prima met hem, voor zolang het duurt. Hij past ook helemaal in dit tijdsgewricht, qua televisie. Kijk naar programma's als "Gaan of Staan". 

Het is niet meer genoeg om enigszins zonderling te zijn, op een stoel te gaan zitten en bijvoorbeeld in waternimfjes te geloven, maar je moet er ook een soort van motorische gestoordheid naast hebben en dat dan weer combineren met a-ritmische dans voor een zaal vol uitzinnige R&B medemensen. Volgens mij heeft Maurice dat allemaal in huis. Kan met alleen een tafeltennisbatje en een rolletje ijzerdraad in zijn bagage de hele wereld over. Gouden act! 

Ik vond de houding van Maurice ook erg goed vanavond, toen er op de bank even werd nagepraat over de nominaties. Deed op onnavolgbare wijze het baltsgedrag van de Agressieve West-Indische Zwarte Gibbon na, namelijk de ledematen allemaal onder je reet proppen en daar serieus bij kijken. Nee, wel genoten van hem vanavond.

Ruud was ook erg op dreef in de serie Meestervertellers Vertillen Zich Aan Pointeloos Verhaal. Je zag het gebeuren. Herkende het wel van verjaardagen. Lulneef van je vertelt weergaloos verhaal. Tante Annie zeikt haar 4e broekje nat. 
Jij, godverdomme, moet daar overheen en op het moment dat je het begint te vertellen weet je, dit wordt helemaal, helemaal niets. Heb genade, sta me bij, ze lachen niet. Verhaal over dat je bijna een keer viel maar net niet want je hield je vast aan tiet van vreemde voorbijgangster, nou toen had je al die mensen moeten zien joh, dat was echt lachen geblazen dat begrijp je. 

Kamer vol aanwezigen valt stil. Ruud deed het enige wat je dan nog kan doen: heel hard snuivend lachen om je eigen verhaal en er een algemene wijsheid tegen aan gooien. Redde hem ook niet vanavond. Moet je denk ik Seth Gaaikema voor zijn om je dag in dag uit uit die situatie te redden alleen heeft hij weer een heel andere techniek, opeens er bij gaan kijken alsof je iets door God of Wim Kan zelf ingefluisterd krijgt. 

Kan iemand dat voor mij uitrekenen in welk jaar we ongeveer met zekerheid verlost zijn van die hele club artiesten die nog de zoom hebben mogen verstellen van Wim Zonneveld. Ja, Wim was een vader voor ze. Alles zag hij. Meesterlijk. Terug in de bus was hij op zijn best, dan zag je de echte Zonneveld. Allemaal het vak geleerd van Wim, prima, maar nu eindelijk eens een keer oplazeren van dat toneel, ja!! 

Het is inmiddels ook duidelijk wat Borsato tijden het beruchte optreden, waarin zijn hoofd, waarschijnlijk volkomen gefixeerd door de vrieskou, op een wonderlijke manier leek op een polaroid met alleen een bewegend mondje in het midden, het huis heeft binnengesmokkeld. Je zag het aan Ruud en Bart die vanavond tijdens het eten duidelijk zo stoned als een aap waren. Volgens een apart procédé is er om de gitaar van Ruud een laklaag van vloeibare LSD gesmolten die er met de voortanden van afgevreten kan worden. Let op mijn woorden, over twee weken liggen er alleen nog wat stemmechanieken en zitten Bart en Ruud de hele dag in die houten tobbe heel hard te lachen om een worteltje dat op een bepaalde manier uit de fruitschaal stak. 

Er komt nog een rel aan. Maurice, vandaag nog in opperste concentratie 3 mm met zijn voorhoofd van de tafel vandaan met de puzzel bezig, komt er donderdag, tijdens het interview met Rolf Wouters achter dat er een stukje of 45 van de puzzel in zijn inmiddels legendarische vetkuif zijn blijven plakken. Hele discussie over gaswinning op de Wadden overigens in een klap zinloos als je een slang aansluit op Maurice zijn kapsel.

Kunnen 30.000 modale gezinnen een jaar op stoken. Ik zag deze week, ziek in bed, voor het eerst RTL-live met een itempje van Sabine,in combinatie met Mona. Dat was wel even schrikken. Durft duidelijk de straat al weer op, sterker nog, gaat naar speciaal voor haar georganiseerde feestjes in cafees toe. 

Vooral Mona heeft later een hoop uit te leggen. Waarom mama bijvoorbeeld met een heel strak om het hoofd gesnoerd beddenspreitje uit ging. Sabine had wat heftige teksten over Willem maar stond verder heel lichamelijke Sirtaki-achtige dansjes te doen met o.a. ex-bewoner Martin waarvan iedereen over 30 jaar zal zeggen: "Terug, in de bus, dan zag je de echte Martin, die liet hij niet aan iedereen zien, die kant van hem. Voetje vrijen bij het leven, dat was óók Martin. Was ook 1 van de eerste Nederlanders die het potenrammen door Bekende Nederlanders uit de taboesfeer trok. 

Dat is nu heel normaal ja, maar toen, als Bekende Nederlander met zo'n Veronicabusje een kapper binnenrijden, dat was nieuw, en dat deed hij als eerste! Ja, Martin!!! Die 5 dagen in dat huis hebben zijn leven veranderd!

Kan het niet helpen, maar de getoonde beelden van deze would-be helden vervulden me niet eens met weerzin maar ik voelde gek genoeg een diep medelijden. Mona, Martin over twee jaar. Probeert u het zich even voor te stellen. Openen de nieuwe meubeltoonzaal in Zuid-Scharwolde.

maandag, december 06, 1999

Ruudiekaas

In verband met gierende griep een wat korte observatie naar aanleiding van de uitzending van vanavond. 

Briljante zet van Veronica om op de home-trainer een eerste leesmethode voor groep 3 te plakken opdat Maurice met een soort van elementaire kennis over lezen het huis uit gaat. Je zag hem op de fiets wel even schrikken, al die dansende magische tekens vlak voor zijn kuif, maar later zag je al het gewonnen zelfvertrouwen toen hij de weekopdracht voorlas. Hulde! Studiehuis ook actueel binnen de muren van BB. Geen rotte eieren meer in huis om mee te gooien want allemaal opgegeten door Anouk. 

Mooie discussie over vrouwonvriendelijke reclame met in ieder geval het understatement van dit millenium er in, de door Ruud verkondigde mening dat hij ook geen enkel bezwaar heeft tegen Tieten bij Fa. Voor de mensen die vannacht nog de herhaling kijken, let even op Ruud, als hij het over de borsten van een op een auto liggend model heeft. Heel subtiel doet hij, met dezelfde gezichtsuitdrukking als de Kermisklanten er bij , alsof hij een denkbeeldige tweeknoppige accordeon bespeelt. 

Twee uiterst vrouwonvriendelijke reclames hadden we vlak daarvoor al voorgeschoteld gekregen. Eerst de alleen door de mannen in elkaar gezette, enorme, door een Zweeds Porno-postorderbedrijf  bezorgde houten cockring in de tuin, terwijl Karin slechts wat worstjes op mocht warmen in de keuken en vlak daarna de Beleggen In Gouden Bergen commercial aan de keukentafel, waarin Willem in zijn alwetendheid de vrouw van het gezelschap ongevraagd neerzette als een Sociaal Wezen Die Niet Naar Geld Taalt. Karin borduurde er bij, om alles in stijl te houden.  Overigens, Karin, als je de billen van Ruud eens terdege uit elkander
zou trekken dan zou je direct begrijpen wat een kont met Uniekaas heeft te maken, maar dit terzijde. 

Tipje voor de weekopdracht: begin met het ego van Willem en het gebit van Maurice en je hebt de puzzel voor 80 % af. Wordt wel een heel fijne scène als Maurice, na het bekend worden van zijn gedwongen vertrek, zogenaamd stoeiend met Karin dit keer door de bijna voltooide puzzel heen valt. Zal ze leren!!

Ruud heeft met boek en bril helemaal de allure van een jonge evangelist en kan de man zijn waar de EO na de voorlezende Aart Staartjes al jaren naar zoekt! 

Mooie uitleg van nomineren voor zwakbegaafden en kansarmen  door Bart. Gaat morgen aan iedereen uitleggen dat de mens voor 99% uit water bestaat.

Ruud in de door hem geschetste kroeg. Ik zie die Momfert eigenlijk alleen maar op de tast door dit soort iets donkerder gelegenheden stommelen. Geschenk uit de hemel die neonverlichting in het huis, want voor deze jongen is het leven normaal gesproken één lang verblijf in een nachtdierenhok. 

Nu duik ik mijn nest weder in. Groeten.

zondag, december 05, 1999

Zwangere Schimmel

Dat hakte er even goed in vanavond, dat gedicht van Karins man.  Overigens een hel, al die schijtlollige gedichten. Onbegrijpelijk.

Vooral zo'n Bart. Dat die daar helemaal in opgaat. Had Militaire Ruggegraat kunnen tonen door te weigeren om een gedicht te maken, maar die zat zwaar te kicken op zijn broddelwerkjes. Een mooi beeld krijgen we van de hedendaagse moderne militair. Eerst gisteren Maurice die verklapte dat er in de kazerne ook flink gestoeid wordt en nu zag je in je gedachten zo'n heel bataljon Blauwpetten moeizaam zitten zwoegen op een limerick voor de nieuwste prijsvraag van Calvé.  "Lachen, man, ik lach me he-le-maal gek, moet je horen" en daar volgde een gehakkel en would-be leukigheid waarbij Toon Hermans en Seth Gaaikema mij opeens kanshebbers voor de Nobelprijs voor literatuur lijken. 

Maar dat gedicht voor Karin. Daar kregen de bewoners eens een heel ander stukje informatie binnen dan dat er een nieuw bier van Grolsch is. Ruud, volgens mij wat onterecht, maar wat maakt het uit, neergezet als een stuk levend bamboe en vooral Maurice en Karin zelf kregen een flinke veeg uit de pan. Het werkte wel meteen want Maurice werd in beeld wreed ontmaskerd als een pantyfetisjist. Nog voordat de huid van Karin warmte af kon scheiden, zeg maar voordat er maar iets afgescheden werd, legde ze zijn hand resoluut opzij. Ze voelt zich nog meer dan ooit bekeken. 

Die Sinterklaasgezelligheid heb ik schreeuwend van ellende uit zitten kijken. Veel liever hadden wij gezien dat er een bevallende schimmel het huis in geduwd was of dat de bewoners van Veronica 3400 furby's cadeau hadden gekregen. Gek hadden we ze kunnen maken deze dagen. Juist erg laten voelen dat buiten Sinterklaas wordt gevierd en dat ze het binnen zelf maar moeten uitzoeken. Alleen af en toe wat cadeaupapier van uitgepakte presentjes over die schutting flikkeren. 

Maar nee, een hele kamer vol cadeaus, met iets midden in die voorraadschuur, met al die wijzerplaten, dat veel weg had van het eerste elektrische scheerapparaat uit 1905, ter grootte van een flinke dorsmachine. Ze zullen hem wel kleinkrijgen, Willem. 

Heel mooi vond ik ook weer de kleine scene met het ombinden van de cape. Bart zegt dat er een knoop in de doek moet en je ziet Karin en Willem op hetzelfde moment besluiten: we gaan liever dood dan dat we er een knoop in doen. Die hebben het helemaal gehad met Bart. 

Veel meer kan ik er vanavond niet van maken. Totale malaise, maar morgen weder fijn een nominatieaflevering. Oudhollands Gezellig.

zaterdag, december 04, 1999

Het Kleine Huis In De Polder

Tranen in de ogen bij de allerlaatste aflevering van Het Kleine Huis In De Polder, waarin de wat vreemde zoon van Karin en Willem opeens het geestelijk juk van zich afwerpt en uit blijkt te blinken in iets heel bijzonders: trillend van de zenuwen en zichtbaar opgewonden weken napraten over een stoeipartijtje. Zich niet meer gewassen na het vechten met Bart. Als hij heel diep snuift, heel even, de oksel van Bart, op zijn bovenarm. Het had alles van een prachtige tranentrekker.
Eerst de scène tussen Willem en Karin aan de keukentafel over de vermeende dyslexie. Willem: "we kunnen het niet betalen, lieverd, laat hij net als zijn broer Ruud een steen onder zijn tong dragen, daar is toch ook niets mis mee. Die heeft toch ook min of meer leren praten." Daarna berustende Karin die zich zorgen maakt over de in 25 jaar opgebouwde woordenschat van 7 éénlettergrepige woorden waar haar zoon, zichtbaar ongemakkelijk, mee woekert. 

Later de zwoegende trotse borstkas van Maurice na het stoeipartijtje met papa. Maar nu naar bed jongen, want morgen hang  je weer aan je voeten achter de trekker om met je gebit het land schoon te grazen! Maar papa, ik wil naar de grote stad, waar ze heel veel woorden weten en waar een rol ijzerdraad de helft minder kost dan hier. Waar iederéén zijn haar, net als ik, modieus als een asymmetrische kuifmakaak draagt. Vader boos.  We hebben het er al vaak genoeg over gehad, Maurice, maar je bent nu gewoon weer de boel aan het Mannen Puleren. 

Hoorde u het vanavond even voorbij komen? Ik dacht eerst, ze hebben het over manipuleren of in het slechtste geval mayo pureren, maar het ging hier wel degelijk om het gevreesde Mannen Puleren. Karin gaf een mooie definitie: "Niet helemaal zijn zoals je denkt dat ze zijn". Is alles mee gezegd. Heb ik niets aan toe te voegen. 

Ik vond het wel een broeierig, swamprockachtige aflevering. Mooi machtsspel tussen Bart en Willem. Paste toch ook helemaal in die knusse Waltonscenes van vanavond. De rest van de 47 kinderen turf aan het steken en Maurice, laat hem maar, hij is anders, aan de keukentafel, volkomen geobsedeerd door, ja wat is het, een stukje metaal dat hij in een ribbel van zijn zool heeft gevonden.

Wat een vernederende toestand aan de keukentafel als Bart binnenkomt en stuit op Maurice in zijn griezeligste imitatie van Dustin Hofmann in Rainman tot nu toe. Dodelijke vraag, onder concurrenten. "Wat maak je?" Maurice hoorbaar aan het denken. Niet. Au. Praat. Moeten wij in deze orde van grootte zien: tegen trots kind die met tekening van boot thuiskomt zeggen "en dat is het hoofd, nu zie ik hoe ik hem moet houden".
Krijgt nog een staartje, denk ik. 

Weer enorm genoten van de muziek vanavond onder het Vuur item. Heel bijzonder. Het was een mix van de al eerder beschreven omgevingsmuziek, in dit geval de cd "Morning Flowers After Breakfast And Cleaning Your Mind" en de door mij zeer gewaardeerde panfluitmuziek uit Zuid Azteken. 

Dat heb ik me na vanavond voorgenomen. De eerst volgende keer dat ik in een winkelcentrum loop en ik tref voor een warenhuis zo'n deinende wezenloze groep pampamuzikanten aan, die met de be-eelte lippen terdege de panfluit beroeren, dan naai ik al die poncho's boven hun hoofd en vlak onder de armen stevig vast. Om gek van te worden, die wee makende pan dreun. Zelden zo treurig geworden van zo vrolijk bedoelde muziek. Volgende keer weer graag dixieland, of als het echt niet anders kan, Nederlandse Freejazz.

Ruud stal mijn hart vanavond. Geen cynisme en geen voor de hand liggende grappen over het gevoel dat een goede gitaarhals je geeft. Zodirekt, na het schrijven beroer ik nog even, speciaal voor Ruud, mijn Fender Telecaster '58 hals. Niet uit te leggen verder. 

Maar laten wij ook niet weer te mild worden. Een stevige tuchtiging, ik blijf nog even in Walton sferen, verdient Ruud voor zijn vergelijking met de Tour De France. Als er iets niet op een Tour De France lijkt, dan is het dit wel. Geen strijdlust. Geen colletjes. Bart wordt iedere keer snel met wat ploegenwerk weer teruggehaald bij de minste geringste ontsnapping. Wel wordt door Veronca een heel overtuigende 
reclamekaravaan neergezet. 

Laatste nieuws in dit verband. Overmorgen komt Bennie Jolink, die rond deze tijd met Normaal meestal een schijtlollige carnavalsingle heeft, voor de verandering eens een huis binnen rijden. Hartstikke leuk! 

vrijdag, december 03, 1999

Sabine speelt Geile Sjaan!

Eerst nog even fijn over gisterenavond. Mooie momenten. Bart die zich, zo was vanavond nog te zien, als een kind verheugd op een hernieuwde vermenging van vitale lichaamssappen met Sabine. Bart die niet weet dat zijn muze nu in het hele land cd's staat te signeren met de filmmuziek van de nieuwe onverstaanbare Nederlandse film van eigen bodem want helemaal hier gemaakt net zo goed als de Amerikanen, Kruimeltje. 

Heerlijke film wordt dat. Fijn veel slecht acterende kinderen met grote petten op een een zwarte veeg op de wang, want arm, in bordkartonnen straatjes. En Sabine speelt, precies zoals ze er gisteren uitzag, alleen dan met een zwart tandje er bij geschminkt het vroegwijze straatschoffinnetje Geile Sjaan. Het stond haar erg goed, de pet, als je houdt van veel gezicht en paniekerige ogen. 

Liet me gisteren nogal meeslepen door het optreden van Borsato, die ik onder normale omstandigheden graag een wereldreis in één van zijn 480 schipperstruien wens, als hij hier maar vandaan vaart. Maar na de second opinion vanavond viel het toch wat tegen. Wat was dat voor een krankzinnige gitarist met een stuk huishoudfolie om zijn gitaar heen?
Die hele band er bij was al een aanfluiting van jewelste. De ziekte van het Net Doen Of We Live Spelen. Langslopende, toevallige voorbijganger krijgt een saxofoon in de handen gedrukt, wordt onder bedreiging in de kar gehesen en de opdracht luidt: "doe maar net alsof je klaarkomt en in het kleine gaatje blazen!"

Wat is dat voor een gelul! Heel Nederland weet dat dit niet live is en toch met gekwelde koppen in zo'n bak gaan staan. Hallo, mensen in medialand, wakker worden! We hebben al een jaar of 12 in de gaten dat de deelnemers van Lingo zich in de studio snel verkleden om daarna in een nieuwe trui net te doen alsof ze thuis hebben geslapen. "En Theo, nog geslapen na de pech van gisteren"?  Besmuikt gelach van tribune. Zij weten wel beter! Mijn raad. Gewoon laten zien. Deelnemers gezellig in onderboekje door de studio. Dat schept een band, merken we nu bij BB. 

Volgende keer dus echte livemuziek, ja! We willen, na jarenlang gezeik van onze oma, onze eigen Man Met De Zeis Bij Bliksem verhaal. Over twee weken, Van Dik Hout in de bakjes, met de nieuwe single: "Het is prima de luxe als je een okeeje vogel bent". Felle flits en van de gitarist worden alleen nog wat korte briketjes terug gevonden. Het is oké als je soms eens houtskool wordt.

Over vanavond:

Het heeft even geduurd voordat de bewoners het zelf in de gaten hadden. Ikzelf had het allang gezien aan het haar van Ruud. Er is looizuur in huis. Bart zag het tijdens het afwassen. Kan je wel ophouden, met looizuur. Over twee weken is dat hele huis weggevreten. Heeft zich via de mondholte van Maurice verspreid. Leeft in perfecte symbiose met doe het zelvers, in 90% van de gevallen de dragers.  Je moet knutselen, of je wilt of niet. Maurice zit al in de berustingsfase. Hele treurige
gevallen zijn er bekend. Mensen die 7 maal op een dag met het doe het zelf schuim om de mond uit Geinige Winkeltjes in Amsterdam moeten worden gedragen met voor duizenden guldens kraaltjes, lapjes etc. in een geborduurde tas. In het eindstadium vreet looizuur zich via de linkerlies naar De Kleine Kunstzinnige Bijhersenen en dan ben je niet meer te redden, zeg maar fase Bianca. 

Dan begin je van lieverlee schuttingen te verven en zeg je in ieder interview dat je een te bijzonder persoon was om nog langer tussen die middelmaat te blijven zitten  Nu ik het er toch over heb, mag ik er voor een laatste keer op wijzen dat wij het hier over dezelfde Bianca hebben die wegkwijnend als een met zout bestrooide paranoïde naaktslak woest bijtend in de lakens gromde: "Ik ben heel aardig, ik ben heel aardig, maar dat wordt niet in beeld gebracht"

Zelden zo'n mental breakdown op de televisie gezien en dan nu in ieder interview uitdragen dat ze het wel gezien had daar. Moge zij 17 keer 7 maal, in een brandend braambos en kauwende op haar eigen krentenmik, haar eigenste doeken tot in den oneindigheid moeten restaureren! Een leuke moderne vervloeking. 

Schrok even toen Ruud inging op de schriftelijke vraag hoe het is om 100 dagen in het huis te zitten "Nou, moet je horen, Natasja, de man, potverdikke, die heeft, zeg maar van dat je af en toe als het ware een sponsachtig lichaam hebt en dat vult zich zeg maar met bloed dat niet meer weg kan. Dus zeg maar als jij op je knie valt, dat rode, maar dan met een enorme vaart in een sponsachtig lichaam en dat sponsje, ook wel met een moeilijk woord zwellichaam genoemd dat groeit als een gek in een huis, weet je, als je er niet uit kan, dat groeit als kool. Nu heb je vast wel eens deze week gehoord van een roe, maar er zijn ook heel andere woorden met roe. De, de de eenzaamheid is het ergst... enz. enz. "
Maar het viel mee. Ruud hield zich in. Het scheerapparaat. Vreemd  genoeg kan ik daar niet zo veel mee, met dit soort heftige emoties. Het zal wel. Overduidelijke impuls van Veronica en wat wordt er gehapt. Wat liet hij zich kennen, Willem. 

Willem vind ik fenomenaal als hij gaat fluisteren. Een ongelofelijke transformatie. Griezelig gewoon. Als het hoofd gaat hangen, de col omhoog komt en hij opeens klinkt als een biechtend slachtlam dan weet je het wel. "Kijk daar, stil, kijk, kijk, kom snel, een fluisterende geschoren kameleon, daar zit ie, kijk dan, vlak naast dat vuur."

Wat hij zei vanavond, daar kon ik me wel in vinden. Hij had het over zijn ex-vrouw, die ik tot mijn grote ergernis bij iedere scheet die over Willem wordt gelaten met een beeltenis van de bedrogene op haar tiet-shirt en een uitbundig spandoek boven haar hoofd houdend vooraan zie lopen als er ergens een rood lampje gaat branden. 

Starfuckertje. 

donderdag, december 02, 1999

Romantisch ontlasten

Onbetwist hoogtepunt deze aflevering, het repareren van de zaag. Wat een symboliek, wat een hartverscheurende herinneringen uit de jeugd etc. Alles zat er voor mij in. 

Eerst al die introductie. Bart heeft al dagen, zogenaamd de kippen voerend of veinzend het precaire groeiproces van een klein paddestoeltje in de hoek van de tuin op de voet te volgen met die vermaledijde zaag in zijn handen gestaan. Koelere ding. Hij gaat nog liever dood dan met dat ding naar die lispelende autovouwer te moeten. 

Dan het zo herkenbare moment van roekeloosheid, voortkomend uit onmacht. 
Met elektra bezig zijn en eigenlijk al weten, zodirect krijg ik een schok en moet ik stoppen halen bij de nachtwinkel. Bart met zaag, net zo lang op wringer staan rammen tot, toch grote schrik als het echt gebeurt, het kopsspijkertje breekt.  Zweet breekt hem uit. Geen weg meer terug. Hij moet naar Maurice. 

Beetje semi-ongeïnteresseerd met dat gigantische werktuig door de keuken lopen,
en ja hoor, Maurice heeft hem gespot. Vooral wat daarna volgde vond ik erg mooi. Vader plakt voor de 322e maal de achterband van 43 jarige zoon, die hem tijdens het plakken van allerlei raad voorziet. Vooral het zwijgend doorwerken aan de beste oplossing, terwijl hij met wat vage keelklanken op alle raadgevingen van Bart reageerde vond ik magnifiek. 

Superieure Maurice vanavond. Iemand als Willem had dit anders aangepakt. 
"Bart, een zaag, waar is die voor?? Juist En déze zaag, wat kunnen wij daar niet meer mee??? Precies. En hoe is dat gekomen. Bart kom eens hier en zet die klep van je pet eens aan de goede kant van je hoofd. Juist, ja, zo kunnen we verder praten. Deze zaag, wat is daar mee gebeurd??? Enz enz." 

Zag u het ook, vanavond, Bart opeens in de deuropening als een B-Boy. Dat stond fantastisch, die pet, tenminste, als je in je eentje het witte antwoord op Romeo wilt zijn of als je lekker vrij lullend, lekker streetwise, net als de Amsterdamse politie met de gelijknamige pocket in de linkerhand, een programma voor TMF presenteert. Vaak nog wel te verkiezen boven de nucleaire snit waarmee daar normaal gepresenteerd
wordt. 

Wat Ruud vanavond overigens stond te modelleren loog er ook niet om. Het leeft!!! Ik hoop een beetje op het prachtige effect dat het rughaar ongemerkt overgaat in het hoofdhaar, dat met het menselijk oog niet meer aan te geven is: dat haar groeit uit zijn reet en dat hoort op zijn kop.  Maar, over Bart nog even, als je als Denkend Mens Van 22 zo'n entree in een deuropening maakt, dan ligt dat toch anders. Gelul van Karin over pet van Ruud was van andere orde, maar hier mag wel wat van worden gezegd vind ik. Verboden om kleine plukjes haar heel beredeneerd door omgekeerd gedragen petje te doen, op straffe van samen met Ruud naar het toilet moeten om zittend op zijn schoot een ontlasting mee te maken. 

Geboorte van zeekoe drieling, een over de schutting gekieperde moederkoek van 70 kilo, een rectale duiveluitdrijving, daar leek het op, Ruud op het toilet. Onmenselijk. Had ook zo zijn invloed op de romantische afsluiter van de avond. Ruud over het eten van zijn vriendin. Ik kon alleen maar denken aan dat schreeuwend er uitwerken
van de pasta, die totaal ongegeneerde belasting door ontlasting. 

Willem lekker parmantig vlak na de met moeite er uitgeduwde witte MacDonalds kalkkeutel van Ruud ook dat toilet op. Als ik op mijn werk op een nog lauwe bril ga zitten dan sta ik des avonds al uren huilend mijn togus te wassen. Ik wil ook niemand horen en niemand mag mij horen. 

Hoe vaak heb ik al niet 10 minuten doodstil staan wachten tot een andere ontlaster eindelijk zijn handen had gewassen en de toiletruimte verliet. Tot zover een kijkje in de keuken bij Nico Dijkshoorn. We leren elkaar steeds beter kennen. Leuk. Geef me een hand! 

Maar daar moet wel nog meer onderzoek naar worden gedaan vind ik. Het vervagen van de ontlastingsangst.  Ik heb er een column of 50 terug al over geschreven maar ik vind het de laatste drie afleveringen minstens weer actueel.  Misschien wel een deskundige vanavond op de tribune die met een vorkje prakkend tot allemaal prachtige getekende draadmodellen over de onderlinge relaties komt. We wachten het af. 

Heel mooi vond ik de discipline van Ruud om ook tijdens het voetballen met lange broek het shirt diep de broek te dragen. Ik bedoel er verder niets mee, maar het ontroerde me wel. Jongetje Ruud. 

De uitzending van 22.30 uur:

Mooie uitzending. Goede dosering. Eerst geheimzinnig doen, over formule hebben en daarna, binnen tien minuten, meer invloeden van buitenaf krijgen, de Nederlandse Pink Floyd in Almere, dan ik in vier mensenlevens ooit zal verzamelen. 

Inmiddels ook vast komen te staan: onderzoekers en lichte wetenschappers vallen gemiddeld binnen een interview 15 kilo af en verspreken zich gemiddeld 12 keer per zin. 

Zinlooste invulling van tijd: Voorzitter zijn van Maurice fanclub. Gemeten 1% waren de drie stemmen van de zonderlingen op de tribune.Jammer dat Maurice niet echt in een district woont. Dat breekt hem nu op. 
Wil wel de hele wereld rondRIJDEN, hoorde u de verspreking, als hij wint. Aandoenlijk. Wordt draadmodellen van auto's naar oud ijzer handel brengen om in levensonderhoud te voorzien, samen met zijn Plaat Ina plaat. 

Zinlooste cadeau ooit gegeven: Elektrische gitaar zonder versterker. Alsof je op een met watten volgeduwd luciferdoosje zit te spelen. Maar wel een mooi gebaar. Niet al te cynisch zijn.

Was vanavond ook een beetje verliefd op Karin, plotseling. Doen de teksten van Ewbank altijd met me, dat ik opeens sta te janken met bijvoorbeeld een pak wilde rijst in mijn handen. 

Morgen veel uitgebreider over late uitzending.

woensdag, december 01, 1999

Ik Ruud Cremer

Deze uitzending werd u aangeboden door Grolsch, MacDonalds en Vermindering Goodwill Friesland. Daar dacht ik even aan vanavond, tijdens het kijken. Er uit gemonteerd, maar waarschijnlijk op de streams geweest, opeens de stem door het huis: "Willen jullie de Franse Frietjes op de afgesproken plaats neerzetten, op het zwarte kruisje op de tafel". 

Iets later: "Ruud, we doen hem nog één keer. Je krijgt zo een nieuwe schaal patat, doe jij ondertussen je zuidwester weer even op. Dus het idee is, potverdikke, wat krokant gebakken, en zo vers" dat is de appeal die we van jou willen hebben. Sil de Strandjutter, half vier des ochtends op het strand, hou dat beeld vast, Sil scheurt van de honger en wat spoelt er aan, een Vegaburger. Die hungrienes, die overgave wil ik van jou. OK, iedereen klaar, GO!"

Veel banaler wordt het niet meer. Natte droom van iedere reclamemaker vanavond. Eerst een zoute bek eten aan het fast-food en daarna Ik Ruud Cremer verhalen bij een goede krat bier. Kuifje in Instanbul. 

Ik vond het trouwens weer ongelofelijk van Ruud. Hoe hij vertelde over die hachelijke situatie. "Ik sta daar jonge, alle deuren dicht en ik voelde me kut." Ruud blijft zich opwerpen als de Heiligste Transseksueel der transseksuelen. Hulde! 

Karin had het er moeilijk mee. Die had dat het inmiddels tot een keihard versteend plekje geëvolueerde, net buiten haar mond geschoten, zaadlozinkje van Maurice wel eens uit haar dekbed willen laten schrobben. Het genot. Voor één nacht slapen onder een dekbed dat niet doorblazen en doorwasemt was van brute mannenwinden. Maar tevergeefs. Men ging voor de hamburgers. 

De hele uitzending had een hoog Strandjuttersgehalte.. Geluidsband vervangen door zelf ingesproken geheel en je wint met deze Indoor Sil een Geile Beer in Montreux. Hartverscheurende televisie als je het een beetje listig nasynchroniseert. 

Openingsshot in tuin. Sil vertelt aan achterlijke broer, die genegenheid toont door steeds met hoofd tegen hem aan te gaan hangen, over de tegenvallende Juttersresultaten. Heeft iets met de golfstroom te maken, expres door de Belgen met een gigantische pier afgebogen, zoiets. Op een vuur worden de laatste resten pekelvlees opgewarmd. Daarna shot van Schele Bet, de vrouw van Sil, die aan de deur luistert of er nog iets aanspoelt. Zonen in de tuin. Hoe moet dat verder? Hoe moet ze deze goddelijke lichamen voeren"? Goede raad is duur. Shot van Tjottefiek en Schaapsklauw in de tuin. "Pa heeft weer gezopen. Het Jutten zit de klad in, Tjot." Muziek zwelt aan. Eindshot. Een einde van een tijdperk. Sil en achterlijke broer op bank met Stads eten. Licht aan. Staande ovatie.

Ik overdrijf niet. Als ze Floris gaan remaken en als je een oscar kan winnen met een documentaire over Andre Hazes dan kan dit ook. Ik ben, net als 95 % van alle andere kijkers naar BB, volkomen paranoïde aan het worden, maar ik ben inmiddels bang dat wat gisteren nog door mij als een briljante zet werd gezien, een vuur brandend houden, niets meer blijkt te zijn dan een campagne van een week betaald door de Verzamelde Slagers Nederland om meer Outdoor te gaan Steengrillen.

Dus in plaats van met al je werknemers een weekeinde de Ardennen in en je de koelere lachen om die onbeholpen administratief medewerker van afdeling 5b, die minutenlang met zijn hoofd boven een woest stromende beek hangt juist weer helemaal  terug naar de basis gaan en gezellig met zijn allen steengrillen onder netten met groene flessen. We krijgen het allemaal nog voor ons kiezen de komende weken. 

Nog volop Amazing Discoveries in Big Brother. We gaan het Willem nog horen zeggen. Naast Bart staande: "Dit ventje denkt dat ik deze vaat met  1 theelepeltje afwas kan doen. Zoals al 3 maanden lang, zal ik nu proberen het tegendeel te bewijzen"

Fantastische raad van Ruud. Die gooit de hele kinderpsychologie in een keer plat op de mat. Een kind van vier jaar op schoot nemen en zeggen: "Je hoeft je niet te schamen voor je eigen lichaam en seksualiteit". Een eye-opener van jewelste. 

We hebben altijd met zijn allen te veel op ons knieën gezeten in onze contacten naar het kind toe. Ik denk dat Ruud hier revolutionair bezig is. Niet vragen aan een kind: "En wat wil je graag van Sinterklaas", maar gewoon straight zijn en zeggen: "Papa en mama willen jou absoluut je imaginaire substituut voor Liefde en Genegenheid Zonder Dat Het Iets Kost afnemen, maar, luister je, Suzanne, blijf eens uit je neus, je moet begrijpen dat de verpersoonlijking van het onbereikbare binnen
handbereik, en dan ook nog met een baard jou later heel erg sterke gevoelens van onbehagen zal kunnen geven"  En dat dan door Maurice op laten lezen. 

Ik word inmiddels een beetje sentimenteel van die steeds luider wordende klaroenstoten uit de diverse mannenreten. Ik dacht vanavond dat het journaal begon, maar het was Willem die zijn sterk geurende gong terdege klepelde aan het eind van de uitzending. Over enkele weken, een zonderling op bezoek in de donderdagavondshow. Kan aan geluid van opgenomen en weer afgespeelde scheet horen welke trui de mannen aanhadden op het moment van Anaal uitademen. Ook staande ovatie. 

Waar ik erg van geniet is het non-verbale gedrag van Willem als hij over Bart praat. Het doet iets met hem. Hij gaat er niet alleen zeven octaven lager van praten maar hij verandert ook lichamelijk. Het heeft iets te maken met in elkaar kruipen. Een net ontdekte plant op 40.000 meter diepte die zich voedt met wilskracht van anderen. Heel zachtjes meedeinend op de getijden en toeslaan door juist zo weinig mogelijk lichaam te laten zien. Leeft in symbiose met witte coltrui.