dinsdag, november 30, 1999

Willem terug op jongenskamer 

Het was een fijne aflevering vanavond, met van alles een beetje er in.

Leuk, die cliffbanger aan het begin, de scheet van de dag. Ontzettend leuk idee. In welke toonhoogte zal Ruud nu weer uit zijn Rijzende Ster trompetteren? We vragen het ons af. Ook fijn veel oersymboliek. Strijk een lucifer af bij twee mannen van middelbare leeftijd en ze gaan in yogazit met elkaar praten tot hij dooft. Laat staan wat een vuur van een week met mensen doet. Karin zei het zelf al, die heeft niet zo veel met vuur. Die wilde het graag combineren, iets met een geinig woonidee of
zo. Dat je een leuke gekleurde stof voor de vlammen houdt en dat je dan zegt: "O, kijk die kleuren eens" of in een korfje kleingeld omsmelten en er leuke kleine kaarsstandaardjes van smeden. 

Dat is volgens mij het verschil. Mannen en Vuur is praten en elkaar vooral begrijpen en vrouwen en vuur is kaasfonduen. Tot zover de genuanceerde mening van Nico Dijkshoorn over de verhouding Man-Vrouw. 

Ook de universele Buurman en Buurman scène, de omvallende installatie in de tuin werd door mij met gejuich ontvangen. Ook zo'n prachtige mannenscene. Je wordt wakker en ziet beneden in de tuin bij de buurman activiteit. Niet onverhoeds bewegen, zo sta je goed achter dat gordijn. Daar is ie, Buurman, de lul, met zijn workmate. Hij zaagt!! Godverdomme hij zaagt. Hij maakt iets en jij weet niet wat. 

Tien minuten later, je vrouw haalt de bal op die je kinderen snel in de tuin hebben gegooid. Eenmaal thuis, uithoren en de genadeklap. De buurman graaft sub-woofers in voor zijn Jan Vayne Surround Tuin Installatie. Uit incognito rotsblokjes, met kleine gaatjes er in, klinkt de speciaal door Jan Vayne geschreven compositie Garden Sensitivity For Beings and Non-Beings. Hoe moet jij daar weer overheen? 

Schijnt een groeimarktje te zijn, muziek om iets bij te doen. In pretparken en dierentuinen kan je ze kopen. Cd's met titels als Frozen Fountains With Dolphin Sounds. Ad Visser heeft net weer iets op de markt gebracht, een jaar of 30 nadat hij heel Nederland aan een min of meer blijvende impotentie had geholpen met het Penny De Jager ballet. Je bad altijd dat ze in godsnaam beeldmateriaal hadden van de artiest, desnoods dat hij van grote afstand neuriënd boodschappen deed, anders wist je, we krijgen Penny De Jager.

Voor de allerkleinsten onder ons, en daarna gaan jullie echt naar bed, De Jager was de dunste en kleinste vrouw ooit in Nederland geboetseerd die het nog steeds in diverse jeugdcentra en buurthuizen voortwoekerende fenomeen Jazzballet heeft geïntroduceerd. Jazzballet is met meerder vrouwen en  meestal 3 mannen vlak voor de seksoperatie een min of meer ritmisch dansje doen. Mag op alle muziek, maar juist niet op Jazz. Begrijpt u het?

Ad Visser maakt nu muziek om bij te neuken. 

Ik vind het vuur een Gouden zet van Veronica. Opspelende oerinstincten, maar vooral onbeperkt oudehoerendozen over elkaar. Dat gaat mooie televisie opleveren. Willem had het er zelfs voorover om in die drie droge föhnwinden van Ruud te blijven hangen om door te zagen over ventje Bart. O, wat zit ie hem te knijpen, Willem.

Briljante zet van Bart, die niet verkeerd uitgelegd moet worden, om alleen met Willem de hot-chair te doen. Wat een transformatie. Een hijgende en blazende witte trui. Nee, nu was er even niemand waar veelbetekenend naar kon worden geknipoogd. Er op of er onder. Het werd er onder. Te vergelijken met de linkse hoek van Willems held Frazier, de dreun die Bart hier uitdeelde. Daar zal Willem, als hij de komende drie jaar ondergedoken zit op zijn oude jongenskamer nog wel eens aan denken als hij de poster fixeert. Waarom veranderde ik toen in een bevende oude veteraan bij dat ventje. 

Zoals Karin het al zei: je weet dat hij er uit gaat, "maar de voorpret is misschien nog wel leuker dan het moment zelf". 

Even tussendoor. Let u, als u de nieuw norm in Horror wilt aanschouwen, eens goed op in de eindtune. Maurice nadert de camera en net voordat je je blik af kan wenden doet hij iets met zijn gebit. Je moet het zien om te geloven. 

Ook heel goed vond ik weer de rol van Toegepast Vuurkunstenaar Arend Kaapskogel, die niet eens meer vraagt of hij mag komen werken in de tuin, maar zichzelf door een bevriende Toegepaste Installatiekunstenaar met een hels werktuig de tuin in laat katapulteren. De bewoners hebben er al niet eens meer erg in, maar ik vond vanavond dat hij zijn grenzen aan het verleggen was met de voorstudie van zijn eerste politiek uitgesproken werk, Gesmolten IJzer Met Handen Breken 23, met als subtitel "geef Vietnam terug aan de Vietnamerezen, Nu!" 

Zweet op mijn rug bij de kappersscène. Willem in de stoel, en je herkende de sfeer direct. Je komt al 25 jaar bij dezelfde kapper en net als jij aan de beurt bent wordt er in de stoel naast je een type Willem geknipt. Iedereen hangt aan zijn lippen. Wat een prachtig vertelde verhalen over landbouwtrekkers. De woordkeus! Waar haalt hij het vandaan! Hij kijkt iedereen aan via de spiegel. Jouw kapster vraagt voor de vorm hoe het op je werk gaat, maar door je antwoord heen zie je dat ze met haar aandacht bij het verhaal over blancheren is. Knipte zij Willem maar. 

Allemaal kaal naar Siberië, dit soort types. Nooit, nee nooit kan je bij een kapper in stilte geknipt worden. Altijd iemand naast je die BenCramer helemaal toppie toppie vindt, of die al kaartje heeft voor de nieuwe Joop musical in 2006, een aangrijpend verhaal over de liefde tussen een Falklandse en een Engelsman (glansrol voor de in en in witte Herman Brood) met als werktitel Liefde Kent Geen Grenzen. Willem zat deze nachtmerrie vanavond heel precies uit te beelden. 

Kan het niet laten om even te wijzen op een nieuw profetie van mij die uitgekomen is. De door Bart definitief bekend gemaakte uitzending van Maurice naar de Olympische Spelen.  Gaat iets doen met een combinatie van rolstoeldansen, boogschieten en tafeltennissen. Goud, kan niet missen.

maandag, november 29, 1999

Cajun koken met Ruud

Prachtige, niet gespeelde naïviteit vanavond, aan de keukentafel. Naar de keel grijpende discrepantie tussen wat er in de buitenwereld aan de hand is en wat de bewoners vermoeden dat er aan de hand is. 

Maurice denkt zelf te kunnen bepalen of hij wel of niet op de televisie komt.

Gisteren ontluisterende beelden gezien van de 1e Willem Fanclubdag. Die heeft helemáál geen idee wat hem boven het hoofd hangt. BZN, die zingen alleen maar en die hebben al een rondreizend leger van behoeftige medemensen achter zich aan die tijdens ieder optreden hopen op een spontane healing door Jan Keizer en anders desnoods door de basgitarist, maakt niet uit! 

Keizers hartaanval is net iets minder pikant dan het plotseling overlijden van de altijd gezellige en goedlachse Nico Haak wiens beeltenis op het moment van plotseling verscheiden net in 500.000 fout van de Story-persen rolde. Vrolijke Haak met een genezende armband om de arm.

"Ja, het helpt echt" schreeuwde de kop, terwijl hij net in zijn honkytonkysinaasappelkissie werd gemanoeuvreerd. 

Maar, dat hele leger behorrelvoeten, kansarmen en potentiële stalkers, dat is nog niets vergeleken met wat die Willem achter zich aan gaat krijgen. Dramatische beelden gisteren. Eerst een zaalvoetbalwedstrijd helemaal in de geest van Willem, dus twee maal vijf spelers die alleen maar 40 minuten uit waren op eigen succes. 

Scoren!!! En daarna fijn met zijn allen kijken naar de held, op een immense videoscreen. Was helemaal schrikken.

Inmiddels uiterlijk van de dwerguitvoering van Clint Eastwood in een vergeten film uit 1963. Zet Willem in dat ijzeren bad, zet er een hoge mondharmonica onder en een nieuw Genre is geboren, de Friesche Pygmeeën Western. 

Ruud daar hebben we het niet eens over. Ik houd mijn hart vast voor het moment dat die er uit komt. Stel je voor, je gaat er in als Mister Gewoon, doet je dingetje in dat huis, zet heel ontroerend een petje op om je broer te laten merken dat je aan hem denkt, wat door Karin overigens ontzettend vals werd uitgelegd, maar straks meer daar over, je komt er uit, winnaar of niet, en heel Nederland valt achterover als je het woord "maatje" gebruikt. Brood kopen staat gelijk aan suïcide.

Hele straat achter hem aan. Hit van het alter-ego van Peter Koelewijn, meestal wel paraat als er in te cashen valt op een onverwacht mediafenomeen, klinkt uit de openstaande ramen: "Potverdikke, mag ik jou likke, of ben jij een maatje te klein?" 

Heb ik één keer mee in een kleedkamer mogen zitten, met het verschijnsel Koelewijn. Moet je dan zogenaamd diep respect voor hebben omdat hij de eerste in Nederland was die een aandoenlijke poging tot swingen deed. 
Kwam op studentenfeest voor een paar rooie met dat-tape en 3 kledingrekken langs waaien. Koos voor een stemmig Hein de Kort t-shirt, want studenten, nou je weet het wel, en vertrok 20 minuten later in vliegende vaart weer het gebouw. Meesterlijk. 

Klassieke goede raad aan ons: "Jullie moeten Boule Boule gaan spelen" Tot op de dag van vandaag niet opgevolgd.

Karin zat er een beetje naast. Groeit steeds meer in haar rol, ook qua uiterlijk, van dominante heks uit Sneeuwwitje. Ziet niet graag mensen om zich heen met een ziel zo glad als ebbenhout. Wat een slap geouwehoer over dat petje. Ruud, veel te aardig, begreep het nu wel, ja, ja, nee, ja joh, nu heb ik hem door, maar mag ik zo vrij zijn om er even helemaal niets van te begrijpen. 

Allereerst zet het Karin neer als een vertegenwoordigster van de generatie die de pet nog uitsluitend ziet al een bedekking op het hoofd tegen regen. Iets wat je op hebt tegen oorontsteking of eens lekker diep over je kop  doet op een trekker. 
Dat iemand dit opzet louter omdat hij het prettig vindt, zoals zij met die panterkokers om haar arm, of om veel emotioneler redenen, zoals bij Ruud, dat is nieuws. Karin leert veel. Karin is iemand die in de metro, net Tros Aktua gekeken, de zakken van haar jas dichtnaait en altijd met haar rug in een hoek gedrukt staat. 

Maar wel weer heel enthousiast aan de familie thuis vertellen dat er iemand, waarschijnlijk vanuit de handenarbeidles op school, naast haar had zitten knutselen met een stukje zilverpapier en een citroen. Over naief gesproken. 

Heel Nederland draagt een pet! Hallo, wakker worden! Het generatieconflict in Nederland spitst zich, ook in het onderwijs, toe op een verbeten strijd over hoofddeksels. Hoofddoekjes en petten in de klas, hot items. Maar hebben wij het ooit gehad over die vormeloze drollen die men vanuit de jaren 70 de jaren 90 binnen heeft gesmokkeld, ik doel op het schoenenmerk Roots, gemaakt uit Slavenleer. Nee, dat zag er fijn uit, die sterk naar rechts hellende lelijkste schoenen ooit, waar men een volkomen natuurlijke tred in zou hebben. Dan maar een slepende tred. Weiger ook te geloven in de come-back van de sandaal. Ook van Nike blijft het een van de meest impotenterende schoenen ooit gemaakt. 

Karin draagt de normen en waarden met zich mee van een 94 jarige.  Fel verontwaardigd over soft-drugs. Is één van de duizenden apenstonede mensen die in Amsterdam met Koninginedag zwaar hallucinerend de eerste hulp op worden gedragen. Plakje Haas Cake van schatten van kinderen gekocht in park. Let er maar eens op hoe vaak zij conflicten wegwuift met : "volgens mij heeft het met leeftijd te maken". Ik denk zelf dat het met onbevangenheid en eerlijkheid heeft te maken. 

Zo, dat is er uit.  Voor zover mijn denkbeelden over Maria. 

Wie van u zou van Willem, ondertussen doorkokend, willen horen, "dat je best wel kwaliteiten hebt". Ik niet. Bart ook niet, zo te zien. Als Geestelijke Kabouters als Willem dat soort dingen over je gaan zeggen ben je gedoemd, lijkt mij. 

Verwachting voor deze week, een onvrijwillige demonstratie Cajun koken, namelijk het binnen 2 seconden zwart dichtschroeien van vlees of vis in withete pan, als Ruud nietsvermoedend de tuin in komt wandelen en soepeltjes, met een zweefduikje zelfs, in de badkuip springt die net 6 dagen boven het vuur heeft gehangen. Zit voor eeuwig op zijn rug vast, die kuip. 

In het eindshot van BB zie je nog de poging om Ruud af te blussen, maar tevergeefs. Karin neemt het hem vervolgens weer kwalijk dat hij steeds die tobbe meeneemt op zijn rug in de dagboekkamer, om zeg maar heel schoon en hygiënisch over te komen. Ruud doet de komende jaren alleen maar liggend interviews en viert over een jaar of tien, als de kuip inmiddels is overwoekerd door origineel wild vlees van Sabine, let op het keurmerk,  triomfen in de heropvoering van The Elephant Man bij het Zuidelijk Toneel.

Beetje veel. Morgen meer en minder.

zondag, november 28, 1999

Oorlog zonder uitjes

Mag ik er voor een keertje ook helemaal niets van vinden? Wat een armoe.
Ik ga stevig off topic vanavond, ik voel het. Mag wel een keer op de Zondagavond. 

Als ik er toch iets van moet vinden, dan vond ik het wel prettig dat het een thematische Friet en Liefde uitzending was. Chips and Love, de nieuwe film van Paul Verhoeven. Liefde, hartstocht, een erfenis, crime passionele en dat alles, briljant gesitueerd in Snaskbar De Geldersche Schijf, voorheen Nassi Of Bami Aan Huis. 

Prachtig van opbouw. In het buitenland geroemde typische Europese Jan de Bont cameravoering in de nu al legendarische openingsscene. Bezorger van Nasi Of Bami Aan Huis met een enorme bak slagers nasi achter op zijn brommer, uit de hand gefilmd, snorrend door Nederlands polderlandschap. Omdat het een Nederlandse film is belt de bezorger bij een willekeurig huis aan om even te neuken. Ook adembenemend in beeld gebracht. 

Ik had Willem en Ruud al een paar keer de term "patatgeneratie" horen bezigen, een quote van Beenhakker, die zelf weer meer van de generatie "voor 26.000 man in dug-out vernederd door van de tribune afgedaalde Cruijff generatie" is. Patatgeneratie slaat dus, weten we na vanavond, op mensen die hun eerste stappen zetten op het wankele pad der liefde met een oorlog zonder uitjes in hun linkerhand. 

Niets zo romantisch als met je tong, nog pittig en warm van de net genoten kroket, wat opgespaarde ragout en draadjesvlees achter in de huig te duwen van je geliefde. 

Willem bedoelde een hoop te zeggen en had zelf enorm plezier in zijn verhaal, maar ik begreep er geen ene reet van. Ik heb het voor mezelf weten te herleiden tot een verhaal over verschillende soorten patat die je  moet eten en dan als er iemand speciaal had geroepen dat je dan zeg maar hollend moest tongzoenen wat natuurlijk afgesproken was en echt wel lachen was, dat begrijp je. Zoiets was het. 

Net zoiets als kaatsen of Kutsjevoelen, van die absurde Friese sporten, met bal of boot, die, en dat doen ze expres, door geen mens zijn te begrijpen. Wat je ziet is een volkomen willekeurige opeenvolging van handelingen, veel geschreeuw, participatie van het duizendkoppige publiek, voor je gevoel opeens midden in de wedstrijd afgelopen, handen schudden en daarna vooral met blauwe koppen van de alcohol dagen lang de wedstrijd nabespreken. 

Vooral van dat Skutjevielen begrijp ik geen moer van. Zal wel weer niet goed in beeld te brengen zijn enz. maar wat je ziet is op totaal onverwachte momenten huilende en juichende mensen. Geen peil op te trekken. 

Maurice pakte ook weer stevig uit met een prachtig verhaal over zijn eerste liefde. 
Een meesterverteller. Iedereen hing aan zijn gebit. 

Ruud zijn verhaal vond ik wat tegenvallen. Ik had me al schrap gezet voor een woeste vrijage in de voorgebakken friet. "Dus ik van, weet je wel, van dittum joh, echt dat ik die Oma's Smulfriet van me zo'n beetje over die kaassoufflé heenwreef, zeg maar, en potverdikkie joh, in het vuur van het spel vallen we met zijn tweeën door die vitrine met eigen balletjes gehakt heen en ik denk, jemig, Ruudje, dat is wat joh, potverdikkie dat was echt een portie liefde speciaal joh, ik denk, wat hoor ik, zat ze met haar derrière zeg maar, in het frituur, man, lache, echt wel, ja, potverdikke dat was mooi eerste liefde." 

In werkelijkheid helaas een wat obligaat verhaaltje over tongzoenen tot de ontsteking er op volgt. 

Verder vond ik Bart een erg goede Tiet Kittelaar doen. Een fijne rondleiding door het huis van de toekomst met precies op het juiste moment Maurice, de Niet Zo Heel Goed Sprekende Robot, voorbij lopend. Moet nog flink aan gewerkt worden, de spraakchip. Is in ontwikkeling. 

Het echte nieuws kwam van Ruud, uit de dagboekkamer. Er was weer een nieuw facet op hem afgevuurd. Was schrikken geweest.  Wel een beetje een onzin facet, dit keer afgevuurd door Karin, die Ruud beschuldigde van een gespeelde naïviteit. Ijzersterk bewijs: "Ruud zet zijn pet op als hij de dagboekkamer in gaat". Wel duizend keer fijner om naar te kijken, Ruud met pet, dan naar dat van de zenuwen stijf staande mamaloe hoofd van Karin. 

Een gevaarlijke theorie van Karin. Eén keer met je linkerhand het keukenkastje opendoen en met de rechterhand aan je knie krabbelen en je wordt door haar genomineerd. Willem nomineer ik omdat hij opeens rechtsdragend is, steeds als hij de dagboekkamer in gaat.  Er werd me wel een hoop duidelijk. Eerst gisteren de laffe aanval op Bart, door Willem, onze Souffleur Van De Onmacht en vandaag wordt er hard gewerkt aan de afbraak van Ruud. Karin en Willem voelen nattigheid en zien Maurice niet als een serieuze kandidaat. Let op mijn woorden. 

Willem, Karin en Ruud blijven over. Ruud wint. Graag close zoomen op Willem. In dit beeld zal alles duidelijk worden. Gaat de hele wereld over. 

Is het u ook opgevallen dat de bewoners in drie dagen al meer contact met de ijzeren badkuip hebben gehad dan met Anouk in drie weken. Wordt met geen woord meer over gerept over Noeki, die bijna net zo grappig was, tijdens haar verblijf, als Loeki. Noeki zet water op, hand in stoom. Asjemenou!

Morgen weder fijn een lange aflevering.

zaterdag, november 27, 1999

Coming out van Ruud

Vreselijk goed dat Ruud zich zo in een thema vast kan bijten. Draagt bijvoorbeeld al zoveel dagen achter elkaar het anti-bont t-shirt dat zich aan de binnenkant van dit kleidingstuk inmiddels een mengsel van afgestoten huid, vet en vuil heeft gevormd waarmee 47 kaalgeschoren ijsberen, ingesmeerd met dit van Ruud afgeschraapt elixer, moeiteloos de overwintering in kunnen. 

Na het aangeboden ere lidmaatschap van de Vereniging Stop De Bontjas is Ruud nu ook een lans aan het breken voor het thema transseksualiteit. Gisteren al de geconstateerde, heel subtiele verwijzing naar Maurice:  "Maurice als jij je kut voelt" en nu heel mooi een avond later, in de dagboekkamer, zijn eigen coming out:
"Als ik me kut voel voel ik me kloten". Veel duidelijker kan je het niet zeggen. Hij vertelde er meteen maar bij dat zijn lichaam, tegen zijn wil in, tijdens het sporten endemoltine aan maakt, een delicatesse in Lapland. Bij Ruud groeit dat tijdens het sporten gewoon op en in het lichaam. 

Vanavond werd er ook weer terdege aangemaakt. Niet om aan te zien dat gezwoeg en geploeter de tuin. Alsof ze een terugkeertraining van Bobby Haarms ondergingen, twee maal drie kwartier met een badkuip op je rug één tegen één. Wel fijn voor Willem, die weer een heel andere stof aanmaakt zodra er twee mensen buiten gehoorafstand  zijn. Ontwikkelt direkt in de milt  de grondstof voor een nog te ontwikkelen Fries Koekje, de enige echte Roddel & Achterklap! 

Bart zou er jaloers op zijn, op de directheid van Ruud. Ziet zichzelf graag als Professor Economisch Verbaal. Een nobel streven, lange zinnen willen vervangen door korte. Je zoude er er wat voor over hebben als je Willem deze neiging door onverhoedse vaccinatie bij zou kunnen brengen. 

Even tussendoor, wat is dat voor een uit de gestalt therapie overgewaaide speel en leervorm, die nieuwe stoel? Is waarschijnlijk een volkomen achterhaalde manier 
voor het legitimeren van negatieve kritiek, dat begrijpen we, maar begrijpen zij het? Ik vermoed dat we daar nog veel plezier aan gaan beleven. Vanavond al zorgde het bij Maurice en Ruud voor het juiste jargon. Alsof we met zijn twee miljoenen naar een bijeenkomst van de anonieme alcoholisten zaten te kijken. Gouden zet van Veronica.

Alweer Ruud vestigde de aandacht op een andere groep gedoemden in Nederland, de mensen die door rondjes te hollen een eenzijdige slijting aan de heup krijgen. Ik ken ze wel. Mogen alleen maar rechtdoor lopen van de dokter en worden door familieleden aan het eind van de dag in Den Helder opgehaald, waar ze laffe loopaanvalletjes op de zee doen. "Kom maar mee naar huis, schat, anders maak je teveel difalomine aan"

Ruud vertelde vanavond in de dagboekkamer dat hij zich een stuk beter voelde maar zag er uit als een stuk aangevreten juttershout, in de betere Italiaanse Pornofilm vaak gebruikt als metafoor voor het vluchtige, het vergankelijke. Spoelt aan op strand, camera zwenkt en we zien, naast een sfeervol uitgelicht glas chianti twee Mooie Italiaanse Mensen elkaar exploiteren in alle Italiaanse lichaamsholten Ik ben het volkomen met Ruud eens dat de Italiaanse pornofilm een klasse apart is.

Zelfde wezenloze koppen en net als in alle andere films, in tegenstelling tot de rest van de wereldbevolking bij voorkeur gereed komen buiten het lichaam van de vrouw of man, maar veel beter te genieten omdat er meestal gezellig een met meel bestrooid Italiaans stuk brood soft focus als tussenshot gefilmd wordt. Italiaans kreunen, fonetisch iets als "Toetoe, toetoe pronte magnifico fallitio originale" dat is andere koek als de beter Zweedse Pornofilm wat fonetisch weer meer iets oplevert als "Jooootte brate olle komme." 

Goed dat Ruud hier zo'n oog voor heeft. Je zag het wel voor je, zo'n avond met zijn
vrienden thuis. Allemaal bordje pasta op schoot en dan naar Italiaanse Bepaalde Film kijken. Je gunt ze van harte een per ongeluk meegenomen Novocento. Italiaans, dus altijd goed. Na 6 uur begint de uitgelaten stemming iets in te zakken. Wordt er nog gecopuleerd of niet! 

De discussie over de frequentiezoeker fascineerde me wel. Karin lijkt me iemand van de generatie "gezellig met kippensoep om de radio heen er is een hoorspel op de radio", maar het leek er op dat zij onlangs voor het eerst met dit gebruiksvoorwerp was geconfronteerd. Nieuwsgierig chimpanseetje, draaiend aan knopje en opeens grote schrik. Er zit een mens in het doosje!!! Zo praatte ze er over. 

Morgen heel voorzichtig op gaan bouwen deze technische sprong vooruit. Door bekertjes met touwtje praten, om haar heel langzaam te laten wennen aan het idee dat je niet naast elkaar hoeft te zitten om met elkaar te kunnen spreken. Over een
week heel voorzichtig over de camera's beginnen, die zij tot nu toe heeft ervaren als toegepaste mechanische kunst van Arend Kaapskogel. 

Maurice zat nóg na te genieten van zijn stoeipartijtje met Bart gisterenavond. Ja, daar had hij Bart eens flink op zijn nummer gezet door niet te stikken toen hij minutenlang in een vernederende pose diep het kussen in werd gedrukt. Daar had Bart niet van terug. 

Morgen weer eens uitdagen met tafeltennis. Wordt klassieke televisie.

vrijdag, november 26, 1999

Religieuze tornado

Adembenemende televisie vanavond, de minimal movie aan het begin van de uitzending, eindexamenfilm van Cornelis Drijfhout met een budget van 45,- gedraaid, over het inpakken van Anouks koffer. Veel spannender wordt het niet meer. Zou de koffer dichtgaan en wat gebeurt er met Beertje Beertje? 

Zijn ze gek geworden bij Veronica! Wat zijn dat voor lulbeelden. Eerst gisterenavond tijdens live afscheid van Anouk een 10 minuten lang interview met een sprekende vliegenzwam, Paulus De Boskabouter over zijn eindscriptie. Ik heb er geen woord van verstaan. Ben er heel hard doorheen gaan schreeuwen. "Geluuuuuuuul, man. Ga naar huis, gek, jij mannetje van niets. Proleet, opzouten." Ook ik dronk hier een flesje Heineken en een flesje Grolsch bij. 

Wat bezielt de redactie om woest brainstormend met dit soort onderwerpen op de proppen te komen"? Je hebt drama, unieke live-beelden, honderden mensen bij de hekken buiten en waar komen ze mee aankakken? Met een op borgtocht vrijgelaten
professor Lupardi. Nu ophouden, ja! Maak me echt kwaad. 

Diepe ontroering bij Willem. Lijdt ernstig aan het Frans Bauer syndroom, namelijk als levensdoel hebben ooit nog eens betegelde badkamer voor je ouders te kunnen betalen. Frans laat zich in Duitsland na 12 uitverkochte concerten in het Neue Deutsche sportpaleis uitbetalen in 4 leuke bijpassende handdoekjes.

Willem zag zijn droom gisteravond aan zich voorbijkomen, een ligbad voor zijn ouders. Overigens helemaal passend in de huidige Country and Kitchen trend. Niets gezelliger dan een oud bad in de tuin en een vermolmde regenton als aanrecht. Leuk woonidee: schilder de aangeklede muisjes van Marjolein Bastin op u bed, een gevoerde oude roeiboot. 

Briljante zet van Veronica, dat bad. Verschillende scenario's mogelijk.

Meest voor de hand liggende: gestommel en gemurmel des nachts, streams op testbeeld, bewoners worden volgende ochtend wakker en Maurice zit al in de tot oldtimer omgebouwde badkuip. Snaren van Ruuds gitaar, kapot geknipt met tangetje, gebruikt voor de aandrijving. Koekepan van Willem is handvat van afgeslagen. Dient als stuur.  En van Karins broek leren handschoenen en leren muts geknipt. Medebewoners moeten hem de hele dag door de tuin heen duwen en roepen: "Maurice pas op, wat ga je hard!!" 

Ruud zal er achter komen dat het bij een spontane ejaculatie vrijgekomen wekenlang in de diepste krochten van zijn immense lichaam opgehoopte zaad zich als een agressieve vetvlek over het water verspreidt en zich hardnekkig aan het ijzer hecht. Resultaat, 45 kleine kwalachtige wezentjes vastgekoekt aan de randen van het bad als Willem al klaar staat met zijn handdoekje om een frisse duik te nemen. 

Karin zag je precies hetzelfde denken als miljoenen andere Nederlanders:
Regie, monteer dit zo dat wij Karin niet naakt in het water hoeven te zien stappen"

Absoluut doemscenario, maar ook niet helemaal uitgesloten: Bart, die blijft volhouden, woest gebarend en zijn woorden kracht bijzettend met gedreun op de onderkant van het bad, dat een goede reiniging alleen buiten plaats kan vinden. Badkuip naar buiten, Bart laat zich in water glijden en we zien Maurice met een föhn de tuin betreden. Streams op zwart. Weer beeld. Bart, nog na-rokend, met hetzelfde kapsel als zijn broer in een molton gewikkeld tegen de borst van Maurice aan. Maurice, ontroerd, voor de tweede keer binnen 24 uur: "Had je niet verwacht hè, Bart!"

Wat een ontroerende scène, vanavond. Ondertussen terdege de buikwand van Bart bevoelend, terwijl deze Maurice toch nog enkele seconden daarvoor als een baal natte katoen door de kamer had geworpen, die totale nederigheid en vreugde; "Had je  niet verwacht hè, Bart" Ik denk dat ik wel weet waar Maurice hier op doelde. Niet op zijn onvermoede kracht. Ruud wist er al van. Kijk vanavond naar de herhaling en je hoort Ruud zijn mond voorbij spreken: "Als jij je kut voelt, Maurice..." 

Mag ik even weten wat dat opeens voor een belachelijk gedoe is met die te pas en te onpas het huis binnengedragen etenswaren van een bepaald merk.

Morgen dit gesprek in de tuin:
"Mmmmmm, dat was lekker"
"Wat eet je daar, Maurice en wat zit je haar vol en soepel"
"Ja, het is iets nieuws, dat moet jij ook eens proberen, Ruud, met je haarprobleem"
"Nee, Maurice, niets helpt, ik heb last van de alles wegvretende Siberische Hoofdluis"
"Ben je gek Ruud, hier, kijk, dit is een cracker op basis van Sisal en Wilde Nootmuskaat. Sisal houdt het haar mooi gezond en veerkrachtig en de nootmuskaat zorgt voor een reiniging van binnenuit"
"Dat ga ik meteen proberen, Maurice"

Ik vond het vanavond toch weer iets te gezellig. Eerst dat gegooi met eten. Een bijzonder krachtig gebed van Ruud want nog niet klaar of de plakken bloedworst worden als manna  op drift in een Religieuze Tornado van heb ik jou daar Ruud vol in het gezicht geblazen. De orkaan Mozes bereikte snelheden van 400 kilometer per uur. 

Daarna dat bier drinken en de Claus Partyhouse ambiance in de slaapkamer. Wat is dat voor onzin! Kan er een pittig weekopdrachtje overheen? Niets fysieks graag, dus niet zeehonden dresseren of abseilen van dak, nee, zet ze maar lekker aan het denken op de bank.  Minstens over de zin van het leven. Verplicht dicussieren over moeilijke onderwerpen, zoals religie of euthanasie. Verdieping willen we! En ruzie. 

Las vanavond de in Viva een interview met Bianca. Vindt zichzelf een prettige radiostem hebben. Ja, misschien als je 4 jaar op de vlucht bent geweest voor het Moffentuig, de bodem uit je bestaan is geslagen en als je Bianca dan door het radiootje in het uitgeholde boek hoort misschien dat je daar onder bepaalde omstandigheden, bijvoorbeeld met een aan stukken geschoten been gezellig naast naast je in de modder enige troost uit zou putten, maar verder lijkt het mij dat je dit diep in de zondagnacht op Radio Oosteinderplas moet programmeren. Wel een groot voordeel dat je haar niet ziet, dat moet ik toegeven. 

Hetzelfde voordeel dat u hebt bij Nico Dijkshoorn.

donderdag, november 25, 1999

Naar Amerika

Een droevig voorbeeld vanavond van wat een reis van een jaar naar het Grote Amerika kan doen met Nederlanders. Bart vertelde er een paar afleveringen geleden over, zijn healing in het Lourdes in het Westen. Veel geleerd over zichzelf daar. 

Wat dat al niet aan rampzaligs heeft opgeleverd, dat Krelis gaat naar Amerika Syndroom hier. Eén van de afschrikwekkendste voorbeelden is wel The Golden Earring die als een stevig rockende band, met de wereld aan hun voeten, richting Amerika vertrokken en als psychedelische met hoofddoeken en Afghanistanjassen behangen Beautifull People terug kwamen. Vier maal de mannelijke variant van Joan Baez op Schiphol. Amerika was er nog niet klaar voor geweest. Jammer. 

Ik vond Bart net een tikkeltje te zelfverzekerd vanavond. Eerst dat Donald Duck padvinders vakantieboek raadsel van hem. Geef die vogel een stuk papier en een stompje potlood en hij wordt Een Denker. Briljant vraagstuk geformuleerd. Hij leerde de vrouwen iets vanavond. Hij hielp ze fijn op weg, onze jonge intellectueel. Hij jongleerde met sterren en planeten en vanavond draaiden ze allemaal om hem heen, Bart, met zijn volkomen relaxede broek aan. Zelfs Willem die een ander ook zelf graag iets laat ontdekken, als hij er maar steeds vlak bij in de buurt mag staan vind ik beter te verdragen dan wat ik vanavond zag. Heb het opeens weer een beetje gehad met Bart. Kan iemand het even grondig met hem oneens zijn? Waarom doet niemand dat? Dat is voor mij één van de raadsels? Waarom niet gezegd: "Hé, Bart. als we nou zeggen dat je voor je leeftijd heel slim bent, is het dan goed" Of zeggen: "Ik weet ook een raadsel: "Het loopt met groen schuim om zijn mond tegen een schutting aan bij militaire samenzang" Beetje pit er in! Niks twee uur sporten. Houd op. Ik wil niet twee uur kijken naar een kudde op hol geslagen dampende wisenten in de tuin. Steek je energie in het vernederen van de medebewoners,  dat had ik een goed advies gevonden. Speel het persoonlijker, op de man. 

Maar wat zien we, een fluisterend gesprek tussen Bart en Willem. Dat stond  intelligent, dat potlood tegen het voorhoofd geleund, tijdens het gesprek! Zelfde format als enkele columns geleden, Gewone Nederlanders Denken Mee Over de Wereld alleen nu uitgezonden vanuit Het Land Van Ooit, live uit het kabouterhuisje.

Prachtig beeld schetste Ruud in de dagboekkamer van zichzelf. Een natuurmens pure sang. Kan een uur naar een boom kijken en kijkt nu, bij gebrek aan andere groeiende dingen uren lang naar zijn wimpertjes. Ook érg voor de hand liggend als je een natuurmens bent, om 3 maanden in een huis te gaan zitten. Grenzen verkennen heet dat. 

Ik vind het ontluisterend om naar te kijken, de degeneratie van Ruud. Dit gun je je ergste Willem niet. Is dit de man die ons de eerste weken teisterde met een salvo onwaarschijnlijke verhalen van heb ik jou daar? Niets van over. Wel weer een mooi menselijk gebaar van Willem om toe te geven dat hij af en toe ook wel eens met een klapperend lid wakker wordt. Niets menselijks is hem vreemd. Bart heeft nog steeds erecties om 09.00 uur des ochtends Amerikaanse tijd. 

Maak me echt zorgen over Ruud. Die is letterlijk en figuurlijk een enorme bovendruk aan het ontwikkelen. Wordt prachtige televisie als hij er op een donderdagavond uit komt. Houdt zich in, laat zich alle interviews welgevallen en heel Nederland hoort geen één vraag en geen één antwoord. Men denkt maar een ding: "die gaat naar huis en dan ontzettend neuken." Ruud zal ooit weer copuleren en wij rijden de 1e avond allemaal een beetje mee op zijn majestueuze rug. 

Dat vind ik de grote taboedoorbreking van dit programma, dat je leert om je medemens naakt voor te stellen, zwaar zwoegend op iemand die je niet kent. Bij de bakker heb ik het nu ook en wandelend door Amsterdam. Een permanente stroom voorbijgangers die ik me niet anders kan voorstellen als met elkaar versmeltend. Hoe zeg je dat netjes. Hij voelde dat zijn liefde zich verhief en wist dat dit brandende vuur, deze pulserende bal vol gevoel  die uit zijn lendenen opsteeg niets anders kon betekenen dan liefde, liefde voor deze willige vrouw die zich in al haar glorie als
een romige mossel aanbood. Niet helemaal stijlvast, maar het gaat om het idee. 

Heb een beetje research gedaan, naar die bijnaam van Maurice.  Ina.  Zo ontroerend verklapt door zijn vader in de vorige donderdaguitzending. Alles valt opeens op zijn plaats. Maurice zijn sterk achteruitgaand verbale vermogen is mij in één klap duidelijk. De vader bedoelde Maurice zijn bovenplaatje van de beugel. Per ongeluk bij zijn ouders laten liggen. Vader zendt geheime boodschap naar Maurice. "Prachtig, die plaat, Ina". Niets blijft onopgemerkt. Big brother's watching you. 

Nog wat steekwoorden naar aanleiding van late uitzending. 

Jongste broer van Bart. Noodlottige ontploffing in haargrens tijdens gepiel met scheikundedoos. Probeert samen met Bart het Absolute Niets te boetseren. Voor eeuwig een vastgelijmde pannenspons op het hoofd.

Vriendin van Maurice. Praat over hem met dezelfde affectie als voor de Veelkruinige Langtandcavia. Maurice heeft een heel mooi karakter weet zij te melden. En hij verhaart licht. 

Bij vader en moeder van Anouk in komende herhalingen graag weer die fijne dixieland, regie!
Moeder droeg sjaaltje waar Karin de levende handschoenen van heeft. De panterprint is weer helemaal terug.

Leuk item over Middeleeuwse piskijker die prachtige imaginaire verbanden legde tussen de karakters. Volgende week een man die aan het aantal pitten op een aardappel af kan lezen wat voor weer het in 2024 wordt ongeveer ter hoogte van Almere. Studiopubliek hangt ademloos aan zijn lippen. 

Tijdens uitzending op 31 december, terwijl Ruud triomfantelijk over de rode loper loopt, een leuk item over voetzoolreflectietherapie met duidelijke tekeningen er bij! 

Anouk gaat met haar zus, om tot rust te komen, naar Bjoetievarrum, een prachtig plaatsje vlak onder Tunis. Een prachtcadeau van veronica!

Veronica doet sowieso niet lullig. Een badkuip van verweerd metaal, nog bewerkt door Arend Kaapskogel toen hij iets voor het Stedelijk deed in het thema hygiëne.
Volgende week verlaten 4 van de vijf bewoners noodgedwongen het huis omdat er een roestachtige, het lichaam snel aanvretende schimmel vanuit de reet over het lichaam trekt. Alleen Maurice die op een autootje in het bad zat komt met de schrik vrij.

woensdag, november 24, 1999

Be rude - Maurice houdt van figuurzagen

Beetje fragmentarisch stuk vanavond en wat laat door verjaardag dochter. 
Even snel wat gedachten naar aanleiding van de uitzending.

Wat een verademing, een gesprek aan de grote mensen tafel zonder Maurice, Nederlands grootste levende Furby. Kriebel hem op zijn buik en Maurice zal u zijn tandvlees tonen! Nu met gratis batterijen!

Eindelijk eens een gesprek dat niet versneld door hem naar de totale zinloosheid werd gestuurd maar juist heel traag op gang kwam. Prachtige filosofieën over het generatieconflict. Drie exponenten van de Lost Generation Baby Boomers aan tafel en die zitten me daar een partij sentimenteel te doen over de goede oude tijd. Ruud herinnerde zich de eerste televisie. Gouden tijden! De ontdekking van het vuur, dat gebeurde gewoon, daar lulde je niet over. Stromend water, man, toen wij dat voor het eerst zagen lopen! Hele gezin om de kraan met vlaggetjes en hoedjes toen ze voor het eerst fluor in het leidingwater deden. Je wist niet beter. Dat vindt men nu allemaal maar vanzelfsprekend. 

Bart maakte ook een mooie sprong in de tijd. Met onbloot bovenlichaam voor papier en zorgende en bewonderende vrouw om hem heen. Perfecte Ernest Hemingway in zijn gekwelde periode. Hemingway schreef echter "And the sun also rises" en Bart sinterklaasgedichten, dat vind ik wel een nuanceverschil. 

Overigens, vanaf morgen bij de Vlotte Kledingketen For Now People, "Feelin Groovy" een hele partij Onwijs Relaxte Broeken in de aanbieding.
In alle modellen, maar allemaal gegarandeerd Onwijs Relaxed. Logische verkoopstunt na het krankzinnige succes van de Onbehoorlijk Gafe Truitjes en de Echt Wel Stoere Overhemden. 

Ook een mooie commercial ergens aan het eind van de uitzending.  Ruud, helemaal passend in de huidige trend  dat modellen ook best een rotkop mogen hebben (scheefgegroeid gezicht door notoir kalktekort? Aanstaand weekeinde foto-shoot op de Bahamas)  krijgt, gefilmd in tegenlicht 3 liter van de nieuwe After Shave voor Natuurmensen over zich heen gestort. Camera op achtergrond verbeeld mediatijdperk. Trompetje van Chet Baker sterft weg. Donkere stem met iets Duits accent: "Be Rude van
Orlèan". 

Karin heeft ontdekt dat ze best wel redelijke, nou zeg maar, toch wel soms best aardige humor kan hebben, dat er zeg maar wel eens gelachen wordt om mij toch. Beetje lauwe reactie van de rest en geen Maurice in de buurt die kon helpen. Doe maar weer een batterij in de mond, lieve mensen, doe wat plakband op je tong en zeg het volgende: "Ik vind dat jij best wel heel goeie humor hebt, ook wel om te lachen, en dat kan ik mij niet voorstellen dan, dat Karin de enige in het heelal met humor is, toch, er moet och meer zijn op al die planeten!

Andere klassieker, bijna niet te verstaan maar werkelijk gezegd, in tweegesprek met Ruud. Beide heren bespreken de noodzaak van beweging, lebensraum en Maurice zegt: "ja, lekker voetballen of figuurzagen, weet je wel"

Figuurzagen!!! Dit artefact uit de jaren 70 bestaat dus nog en wordt nog door eenzame jongens in het geheim beoefend op stille tienerkamers. De koelere wat had ik daar een hekel aan. Altijd midden in die plank onwrikbaar vast zitten of zaagje breken. De hel !!! Maurice leeft zich daar helemaal in uit. Komt met blaartjes op muis van hand weer beneden.

Zaagsel in wenkbrauw verraadt hem. Boven weer 12 auto's uit de bodem van zijn bed gezaagd.

Ideetje. Laat de geluidsband van het voetballen onder een slechte pornofilm lopen, bij voorkeur van copulerende mensen met witte reten en witte sportsokken nog aan, en je breekt met dit genre door naar de Cultstatus. Gouden beer voor geluid in Berlijn. Ongehoorde geluidsscore. 

Ik werd en beetje bang van de prijs die je kan winnen als je telefonisch nomineert. 
"Geniet met deze eigen digitale handicap" Ik weet me er niet goed raad mee. Bel maar niet. 

Aandoenlijk enthousiasme over foto in dagboekkamer. Deed me denken aan veelgehoorde positieve kritiek op vakantiefotoos. "En zo mooi scherp!"

Moet het zijn voor vanavond. 
Voor morgen voorspel ik dat Willem als weekopdracht voorstelt om een levende kersstal te bouwen. Willem is Jezus.

dinsdag, november 23, 1999

Janus verleggen

Ligt het aan mij of gaat die Maurice steeds moeilijker praten? Alsof hij de batterijen van zijn zender als een pelikaan in de mond meetorst.
Slechts te verstaan door met de oorschelp tegen de tv-speaker te kruipen. En wat er dan gebeurt! Over een bad-trip gesproken. Probeert u het eens, maar zorg dat er iemand bij u in de buurt is. Het geluid van Maurice rechtstreeks op je trommelvlies.
Heeft ook wel weer iets gek vertrouwds, die keiharde ingedroogde tong, omdat hij zich nooit aan iemand heeft durven binden, door de mond lazerend, van links naar recht door die immense mondholte. Terwijl je luistert, voorzichtig opzij kijken en dan 3 cm van je af dat Gebit der Gebitten voor je ogen zien dansen. Een bijna psychedelische ervaring.

Alsof Ebo-man, winnaar van de Nederlandse Popprijs met slechts 1 maxi-single op zijn repertoire, de ultieme versmelting tussen geluid en beeld rechtstreeks achter in je kleine hersenen laat ontploffen.

Alleen voor de heel sterken. Misschien nog erger dan Rude Boy, de altijd emotionele guerrillazanger van Urban Dance Squad. Stel die jongen een simple vraag en je krijgt het volgende antwoord: "Wij zijn mannen van Amsterdam Noord, man, daar kan je onze shit halen, daar halen wij onze funky shit vandaan en dát is de flow waar jij mij als Blanke Nederlander op probeert te dissen." Vaak moet Rude Boy huilen aan het eind van een interview. 

Maar dit alles terzijde. Als ik over Nederlandse R & B begin dan houd ik nooit meer op. Geile bewegingen in de polder. Videoclips bijna net zo goed als de Amerikanen. Nederland spreekt een woordje mee! 

Het woord is al even gevallen, beste kijkers, vanavond gaat het over "Bindingsangst". Om de gedachten te bepalen, een jaar of vijf geleden noemden wij dit nog gewoon Lulletje Rozenwater. Het zijn prachtige tijden. Drie en een half jaar cola light voor Ciska Peterse halen, haar naar discotheken in andere provincies toerijden op je veel te dure scooter.  Je begint vanzelf een beetje te dichten, zoals bijvoorbeeld de plaatsvervangende schaamvoorzitter van de Anouk fanclub op zijn site, omdat woorden alleen niet meer genoeg zijn, baantje in de supermarkt, augurkjes bijvullen, en als je op je kratje staat heb je zicht op de kassagroep waar bij kassa drie......., kijk haar dat geld tellen. 

En dan uiteindelijk na deze langdurige hel net doen alsof je een goede vriend ziet, steeds als ze oogcontact met je zoekt. Dat heet tegenwoordig: "Bindingsangst". 

Wat een ziekte in dat huis. Bart nuanceerde het al fijntjes met zijn drie Bianca's  opmerking en wat heeft hij gelijk! Is het in de nabije toekomst nog mogelijk, hallo, Gevoelige Mannen daar binnen, om voor 1 keer iemand een verhaal te laten vertellen zonder dat daar weer meteen 34 verhalen van "precies hetzelfde meegemaakt maar dan net anders"  overheen komen? Om gek van te worden. Gingen met zijn allen opeens, heel herkenbaar, had jij dat ook, door de achteruitgang de school binnen.

Wie niet! Gingen wij vroeger niet met zijn allen door de achterdeur naar binnen. Dat was dringen joh, we wisten niet beter, want je was verlegen.

Honderden mensen met vuurrode van elkaar afgewende koppen in de achtertuin en maar ongezien binnen proberen te komen. Alleen Willem niet, na 1 maand al onder een verplichte ereboog door, met een stuk gepocheerde zalm triomfantelijk boven zijn hoofd. Komt juist graag te laat in een stampvolle kerk. Is over het water komen lopen. 

Laatste waarschuwing van Doordevil, wees het eens met elkaar oneens. Probéér het eens, net zoals Willem de aangeraden eenzame opsluiting om weer tot je zelf te komen gaat proberen. Een fijn advies als je nog 5 weken moet punniken op de vierkante meter.  Dus, ik leg het nog 1 keer uit, NIET zeggen al Ruud, inmiddels in een soort van onomdraaibare bekentenistrance verzeild geraakt, met de ontboezeming komt dat hij en zijn vriendin elkaar iedere maandagavond insmeren met gesmolten reuzel om daarna hevig zwetend en in dialect elkaar stijf vloekend de daad te verrichten: 

"Ja, dat deed ik ook altijd, maar dan met Katenspek" en ook niet semi-begrijpend gaan zitten knikken van dat je het allemaal wel na kan voelen. "Ja reuzel, goh, leuk lijf-idee". Dat dus niet doen want dat moet niet namelijk.

Nee, op hoge felle toon veroordelen dit gedrag en bijvoorbeeld een keer die pet van zijn kanis meppen. Zoiets. Geen ruzie over moltons meer. Daar schieten we niets mee op.

Over door de achterdeur naar binnen gesproken, wat een fijne plastische stelling van Anouk was dat, in de keuken. "Je anus verleggen". Ik dacht eerst dat het hier weer om de al in eerste week overleden bewoner van het eerste uur ging, de steeds kunstig buiten beeld gehouden Janus.

Moet even verlegd worden, onder een afdakje,  Maar nee. Ze bedoelde wel degelijk het seksuele verkeer van Jongens Van Beiderlei Kunnen. Ik vond het inzoomen op Maurice nogal suggestief en eigenlijk grensoverschrijdende regie en montage. Er werd hier van alles gesuggereerd. Foute boel. Ging deze uitzending toch mank aan, volkomen sturende montage. Ik begrijp het wel. Bart er uit is de dood voor het programma. Zo denk ik er over.

Voorspelling voor vannacht: Anouk zal na het praten in de slaap het nu op een stevig slaapwandelen zetten en in drie uur alle dozen weer uitpakken, opvouwen en weer in de voorraadkamer zetten. "Lekker aan het organizen geweest" hoort Karin haar nog net mompelen als ze weer in bed stapt. Dat is nog eens een cliffhanger. 

maandag, november 22, 1999

Een dovende ster

Bart is goed bezig. Wat heb ik genoten van hem vanavond. Eindelijk een pittige opstand tegen de wurgende kleinburgerlijkheid die koste wat het kost in stand wordt gehouden door de andere bewoners. Over een molton, dat was extra fijn. Dat Sabine Barts molton, die tijdens haar vertrek al voor 98 % uit diverse door elkaar gemengde lichaamssappen bestond, mee naar huis heeft gesmokkeld, dat vertelde hij er natuurlijk niet bij. De lijkwade van Turijn is makkelijker te duiden dan deze eiwitrijke harde deken die zij, als ze het moeilijk heeft, tegen haar gezicht duwt. Bianca heeft hem ook het huis uit gesmokkeld en droeg hem tijdens het strandinterview op haar hoofd. 

Wel een goede tip van Karin. Ik kijk nu met een molton om me heen als Willem in beeld is en in het uitgestoten zweet blancheer ik 5 kilo met elastiek op het lichaam gebonden tuinboontjes. Leuk kookidee! Het mooie is dat Bart heel goed het nut van een Molton inziet. Had met even veel vuur deze uitvinding van de eeuw, de molton, vol lof bezongen als de rest graag op een naakt matras had gelegen. Nobelprijs voor de vrede voor de Heer Molton. Hij was een beetje dwars. En dat vind ik wel prettig. Weg met de gezapigheid, verdomme! Bewoners komen des ochtends de tuin in en stuiten op een verwaaide hoop as, ooit hun fiere dekbedovertrekjes. Bart op afgezaagd boomstammetje nonchalant aan het spelen met brandglas. Willem moet worden vastgehouden. Hij eist een watervasthoudend dekentje! Nu meteen. De komende dagen zal Bart fel tegen het gebruik van een fluitketel zijn, zal hij de noodzaak van ontlasten ter discussie stellen en bestrijdt hij ten zeerste het bestaan van Maurice. 

Was ook genieten, vanavond. Al een paar keer gebeurd, maar nog niet zo mooi als vanavond. Nieuw programma, met als titel: "Nederlanders Denken Mee." Willekeurige boerderij in Oude Scheepga binnenvallen, mensen aan tafel zetten, studiolampje er op, stukje kaas er bij en vragen naar de expansie van het heelal en de eventuele levensvormen die dat met zich meebrengt. De pilot aflevering daar zagen wij vanavond al een stukje van. Zelfde gemakzucht als bij het eeuwige straatinterview op de Amsterdamse Albert Cuyp, waar van die lekkere uitbundige gekke mensen met veel haar in het gezicht iedere week in de camera mogen zeggen, want het is niet echt maar op de markt, dat al die buitenlanders naar huis moeten pleuren Maurice raakte een beetje geemotioneerd door het plotselinge inzicht dat we misschien niet alleen zijn in het heelal. Sterk te hopen is dat de door hem vermoedde levensvormen niet zijn Molton meenemen naar de thuisplaneet, om uit de liters angst- en tafeltenniszweet een Maurice-gen te destilleren. Ontdekken we bij het volgende Millennium, als Rob de Nijs nog steeds de bewogen teksten van Belinda de Clown staat te mimen want hij wil niet dood, Rob, ontdekken we een planeet die volledig bevolkt is door slechts in minuscule veterslipjes geklede bij voorduring gipsautootjes knedende Mauricen. 

Ruud had het, in zijn enthousiasme over de nogal oude theorien, steeds over het Zweggelmekhelsel. Ook wist hij te melden dat de sterren die wij iedere avond zien alle vele jaren geleden gedoofd zijn, zeg maar wat we al jaren iedere avond op de televisie zien. Ook Ruud is aan het doven. Als een Jonge Blonde God betrad hij het huis, onze vrolijke meteropnemer en zie wat er van over is, een volkomen met zinloosheid en verveling volgezogen vleeskleurige molton van 110 kilo. 

Ook een feest der herkenning, de nostalgische trip aan de keukentafel. Over al die heerlijke Nederlandse artiesten in Nederlandse programma's. Ben bang dat ik ook een medium ben, een stuk zwevende rib van Ruud waar een Nico uitgegroeid is. Ik noem gisteren volledig off-topic Bonnie St. Clair en die wordt vandaag zwaar door de mangel gehaald. Ach ja, op volle toeren, met Chiel Montagne, de man die er altijd uitzag alsof hij permanent zo'n glimmend bol wangen maskertje in zijn hoofd geschroefd had. Ja, mensen het word weer genieten vanavond! Wie hebben we niet! Hij is er weer, Schele Willem met het Den Helders Mannenkoor en hij zingt natuurlijk........ Geile Mannen Op De Kade. Muziek zet in. Legendarisch was het publiek bij deze uitzendingen. Gasten bij de late donderdagavonduitzending van Big Brother zijn allemaal gearriveerde intellectuelen vergeleken bij wat daar op de tribune zat. Zwaaien naar de camera mocht toen nog. Er zat ook een zekere gradatie in. Dat gaf rust. Op de eerste rij klein en groot gebrek geen bezwaar. Altijd in beweging van rechts naar links deze dolenthousiaste behoeftigen. Geen grotere fan van het levenslied dan Dolle Theo uit Bos en Vaart. Op de rijen daar achter was meestal op jurken, breiwerkjes, spandoeken enz geselecteerd. Komt ook nooit meer terug, lieve mensen! 

Bizar gerucht. In Breda blijken nu al enkele dagen, eerst 5 man, de tweede dag 17 en nu al enkele honderden mensen, slechts gevoed door een pittig stuk spacecake en alleen gekleed met iets te kleine schoenen de door Ruud uit de doeken gedane Bad Trip door Breda te lopen. De Burgemeester kijkt het nog even aan. 

Over de nominaties vind ik niets. Anouk verdwijnt. Jammer. Tot morgen.

zondag, november 21, 1999

Eigen boontjes doppen

Het is opgelost. Maurice leeft in een heel ander soort zwaartekracht en kan briljant voetballen met vierkante objecten. Wat een doos-beheersing vanavond!! Hij heeft gewoon niets met rond. Dat kan. Hij staat op de streams nu, aan de tafeltennistafel, adembenemend te smashen op Willem met een dobbelsteentje. 

Willem. Deze op de rand van een totale zenuwinzinking balancerende buskruitkoek blijft op dit moment toch wel de mooiste televisie opleveren. Loopt als een gekooid dier een tot op het beton uitgesleten spoor in het stuk vloerbedekking dat de kamer van de keuken scheidt. Er is iemand in zijn keuken en hij zal zich er niet mee bemoeien. De tweestrijd. Duidelijk afleesbaar in non-verbaal gedrag, namelijk in steeds hoekiger bewegingen, tegengehouden door een denkbeeldige wand, over de schouder van Anouk mee proberen te kijken wat ze doet. Had opeens van allesch ende nogh wath te doen in het grensgebied tussen keuken en kamer. 

Sinds de val van De Muur niet meer iemand zo zenuwachtig langs een barrire zien wandelen. "Ze doet iets met water, opletten Willem, ze doet iets met water. Willempie, wees sterk, niet mee bemoeien. Kijk ze pakt boontjes. Pakt ze de boontjes allemaal bij hun platte kantje? Ja, dat doet ze, kut. Ooooohhh, gebeurt het bijna h, bijna een boontje op de grond, kijk daar , op de rand van het aanrecht, zal ik even vragen of ik dat boontje weer terug mag leggen. Ik vraag het zo. Ze gaat water koken, godverdomme nog aan toe, ze gaat water koken, het wicht, koken. En je moet blancheren!!!" En toen hield hij het niet meer. Hoe treurig. En hoe herkenbaar. 

Maar wat mij bij Willem nekt is de toon. Ideale presentator voor het programma Koken Met Mongolen. Vrolijke bende steeds in de studiokeuken. Iedereen heeft het erg naar zijn zin met het in volstrekte willekeur door elkaar sodemieteren van ingredienten, en dan Willem die keuken induwen. Hoef je niets te souffleren. Begint meteen: "Kom eens, Peter. Wat heb je hier gedaan? Je hebt de koekenpan in het beslag gedaan, en wat had je beter kunnen doen? Juist. En jij Tanja, kom eens hier. Veeg je handen eerst eens even af. Wat had Ome Wim gezegd over kokosnoten. Juist ja. En waarom ben je die dan nu aan het roerbakken? Als er waar dan ook in Nederland mensen oprecht plezier hebben komt Willem met zijn hoofd om de hoek. "Jongens, wat hadden we afgesproken over de vuilniszakken. Hoe zouden we die voortaan dichtdoen?" (Kan Willem, als weekopdracht, niet tergend langzaam geblancheerd worden, een week lang dat water net tegen de kook aanhouden, opdat wij hem heel voorzichtig aan zijn voetjes uit het aanhangend kookvocht kunnen trekken, een paar korte felle bewegingen met de hand, niet te voorzichtig, en De Willem laat los van zijn egootje, kijk, hier zit ie, de ego. Ja veel kleiner dan je zou verwachten. Rak hem maar aan! ) 

Is er iemand in het huis die ook GEEN uitgesproken mening over totaal futiele zaken heeft? Over essentiele zaken hoor je alleen maar wat geblaas en gesteun, of wat platitudes, dat we het eigenlijk met zijn allen maar rijk hebben, waar we ook weer niet altijd weet van hebben. Maar allemaal vooraan met een uitgesproken mening over de samenstelling van een sausje, hoe maak je een bed op en ongetwijfeld ook een mening over het inpakken van kartonnen dozen, de samenstelling van spekkies en het groeien van gras. 

Ik schrok een beetje van Maurice vanavond. Tegen Ruud: "ik heb af en toe van die rare gedachten". Ruud, die al een week of vier niets meer hoort, door een naar binnen gegroeide oorschelp, reageerde niet, maar ik twijfelde. Wat voor gedachten? Dat zijn leven ooit nog zin gaat krijgen? Of vinden ze over drie dagen Maurice, slechts gehuld in een al weken vermiste panty van Karin schuimbekkend aan in een hoek van de tuin. Niemand besteed er in eerste instantie aandacht aan, hij doet waarschijnlijk weer een wedstrijdje off the road met zijn autootjes. Ik hoop dat het meevalt met die gedachten. Op zich wel verrassend dat hij ze heeft, toegegeven. 

De hel, die Anouk met haar gemproviseerde teksten. "Er moet nog ergens een woord tussen", meende zij. Nee, jij, jij moet met je hoofd even ergens tussen, dacht ik en verdomd, Willem, de Kietelkoning verhoord mijn gebed! Schuilt een potentieel sumo-worstelaartje in, in Anouk. Drie weken die macaroni laten eten en met een lint tussen haar reet een sporthal insturen. Mooie televisie, lijkt me. Ze vertelde ook leuk over die bengels en rekels sfeer vroeger in de bus. "Chauffeur we gaan je busje slopen". Je moet er maar opkomen. Gelukkig ging ze geen leuke verhalen over school vertellen, de zachte dood van iedere gezellige verjaardag, al die uiterst herkenbare verhalen over de tijd dat we nog onbezorgd die en die leraar langzaam aan de rand van de afgrond brachten. "Die leraar maatschappijleer, die heeft zich toen om ons verhangen, lacheeeee!!" 

Maar daar ging wel praten in de slaap over, over school. Anouk beleefde het allemaal nog een keer. Als zij zich, na het schoolreisje, lachen man, allemaal hadden verstopt onder de bank en als zij, na de melding van juf dat iedereen achter was gebleven, helaas ouders, u moet nieuwe kinderen zoeken, opeens voor het raam waren verschenen had Anouk nooit anders dan diepe, diepe teleurstelling op de gezichten van haar ouders gezien. Dat gaat aan je vreten, maar gelukkig mag zij zich deze weken koesteren aan de levenswijsheid van deze bijzondere groep, die sterk is, laten wij dat niet vergeten. Tot de volgende nominaties. Dan gaat er een beerput open. Let u op mijn woorden. Morgen weer fijn een ""reguliere uitzending" om met Heinze Bakker te spreken. Ik zie u net over de rand van 11-en.

zaterdag, november 20, 1999

Nederlandse Softcore

Twee hoogtepunten vanavond, eigenlijk drie, als we het Cum Shot Of The Year op Barts trui tijdens het yoghurt eten meerekenen. Karin heeft net de weekopdracht voorgelezen, snel, voordat Maurice zich er over ontfermt en we een halve dag verliezen. Maurice mag af en toe ook de receptuur voorlezen aan Willem als hij iets uit een pakje bakt of kookt. "Maak....de....verpakking...aan, wat staat daar nou... "de", o er staat "de", randen... open". Willem, vanuit de woonkamer naar de keuken roepend: "Maurice kom je nog mee-eten anders is alles koud joh. Mag je vanavond nog even in je pyjama bij ons zitten en dan lees je het eind van het recept." 

Maar ik dwaal af. De momenten. Karin is klaar met voorlezen van weekopdracht en de rest van de groep staat spontaan op en bestormt de kamer met kartonnen dozen. Behalve Willem. Ik heb er wel vier keer naar gekeken. Nooit zal de ware aard van deze aalgladde streber onbarmhartiger gefilmd worden. Hij zit te balen. Ze vragen aan hem, Oebi Wan Willem, De Friese Doorloper Door Stilstand, Deelnemer en dan pas Mens, niet hoe ze het aan zullen pakken. Gewoon een beetje grotestads ongeorganiseerd op die kamer af hollen! Wat had hij ze graag willen voorhouden: "Luister, we kunnen met zijn allen die dozen gaan pakken, kan, maar dat wordt een rotzooi". Gerol met ogen. "Want dozen kunnen een, Ruud, dozen kunnen een....., een scherpe wat hebben, een scherpe rand hebben, precies. Dus ik stel voor dat ik helemaal vooraan ga staan, gezien mijn compacte lichaam, wat die psycholoog gisteren ook nog zei, dat mensen met heel kleine, tanige lichaampjes toch dan heel veel hersens kunnen hebben en dat ik dat best wat meer mag laten merken. Maar ik ga dan vooraan staan en dan geef ik jullie die dozen door. Dus jullie moeten dan steeds op mij wachten tot ik zeg, ok, die doos kan doorgegeven worden. Daarna weer gezamenlijk eten, de buitenkant van het huis zandstralen en allemaal nog 47 keer naar de boodschap van mijn kinderen kijken en zeggen dat ze op mij lijken." Maar nee, het ging allemaal vanzelf. O wat een mooi beeld, Willem demonstatief achteraan in de chain gang, lusteloos de doosjes opstapelend. De eeuwige ruzie tijdens het verhuizen magnifiek in beeld gebracht. Goed, joh, als jij eerst dat kleine spul wilt verhuizen dan ga ik toch lekker naar huis. 

Andere favoriete moment. Karin op de bank over haar pleegkinderen met aan haar voeten haar nieuwste tijdelijke adoptie. Moeilijk Geval Maurice. Is net van permanente begeleiding weer vervallen in crisisopvang. Zolang Maurice zich focust op handwerk is hij totaal ongevaarlijk. Echt een lieverd. Karin is tijdens het leven door Veronica Heilig verklaard. In de komende week zal blijken dat zij een nieuw medicijn voor zwemmerseczeem heeft ontwikkeld, dat zij zonder er enkele ruchtbaarheid aan te geven een groot gedeelte van de deltawerken heeft ontworpen en heeft helpen bouwen en dat zij uit medelijden af en toe middelgrote zalen voor Ronnie Tober boekt en dan aan willekeurige voorbijgangers vraagt of zij in ruil voor Handwerk Aan Huis een concert van deze grote artiest bij willen wonen. Heb overigens tot vorig jaar gedacht dat Bonnie St Clair een duo was, maar het blijkt hier om 1 persoon te gaan. Maar dit terzijde. 

Wat een bewonderenswaardige zelfbeheersing van Anouk tijdens haar Haai verhaal. Ieder verbale diareeaanval van Ruud of Willem wordt met grote, al dan niet geveinsde aandacht , gevolgd, maar als zij iets vertelt gaat men massaal over tot jongleren met appels, heel hard in yoghurt roeren, gipsautootje van de onderkant bekijken etc. Met midgetgolfstick in een keer dat hele Mr.Ed gebeuren van Maurice er uit ronselen, dat zal hem leren. Anouk moet harder de beuk er in gooien. Heeft volgens mij de potentie om iedereen genadeloos te ontmaskeren maar doet dat te weing. Jammer. 

Leuk om weer eens het woord "homootje" voorbij te horen komen. Populair in de jaren 70. Was gisteren nog bij Antoine van caf Eeuwig Dorst. Homootje, wist jij dat? Ik zag het opeens toen ie een tosti aansneed, hoe die het mes vasthoudt, homootje gewoon. Hij is het wijfie van de twee, kan je zien. Kijk daar aan de overkant, bij die bushalte, ook homootjes, allemaal, joh, zo wacht een hetero niet op een bus, is typisch wachten op homobusje. Moet je opletten als ik ze roep: homootjeeeeeeees!!! Toch wel erg genoten van Ruuds werkverhalen. Alweer een prachtig script voor dit keer een Nederlandse Softcore film met Ruud, na zijn rol als De Vlaai, dit keer getypecast als zichzelf, namelijk De Geile Meteropnemer. Heb altijd gedacht dat dit een metafoor was voor OmiddelijkeLust Op Afroep, de meestal in vage erotische filmpjes figurerende timmermannen en meteropnemers die het ene moment met een overall en een koffertje binnekomen bij radeloze blondine om 2 minuten later al wreed de vrouw des huizes door de hele inbouwkeuken te schuiven. Maar we weten het nu, hij bestaat echt. 

Vanaf volgende week, net voor de sinterklaas, de Ruud Action Figure. Trek aan zijn rugharen en zie hoe zijn lid zich verheft. Nederlands gesproken teksten!! Potverdikke en la je nie ge mahe. Tot 26 november gratis een Maurice er bij!! Druk op zijn voortand en er klapt een autootje uit zijn mond. Nederlands gesproken!!! Buig De Karin naar Maurice toe en hij zegt: "Ben ik ook een charmeur, ben ik ook een charmeur? " Spaar ze allemaal!! 

vrijdag, november 19, 1999

Ze is weg!!!

Wat een ontroerende scene aan het begin van de uitzending van vanavond. Bart, zonder dat iemand er erg in heeft gehad al weken in de ontkenningsfase, komt er, als hij naar bed gaat, opeens achter dat Sabine er niet meer is. Ongeloof. Voelen in bed. Zoeken. Onder de dekens? Voelen aan vochtige plek op laken. Ze moet er net nog hebben gelegen. Verbijstering. Prachtig. 

"Wat doen de bewoners nu weer met die 465 kartonnen dozen?" vraagt de voice-over. Ik persoonlijk denk dat ze er het ego van Willem mee gaan verhuizen. Is inmiddels log geworden, deze materie geworden en buiten het lichaam getreden hoogmoedswaanzin. Het leeft! Ruuds leven zal ooit door een slechte Nederlandse filmer worden verfilmd als De Vlaai, waarin Ruud, volledig aan de grond, dus wat moet je, door een genetisch experiment, uitgevoerd in een niet goed aangeveegde bakkerij, langzaam verandert in De Vlaai. Maar Willems leven wordt verfilmd als een onvervalste saga. Geboorte tijdens het aardappel rooien, plop, zo in de modder, liefdevol opgenomen in gezin, vechtersmentaliteitje opgebouwd en daarna uitgegroeid tot Oebi Er Is Maar Wan Willem. Het werd vanavond nog iets genanter dan gisterenavond. Ja, Willem, hadden ze gezegd, je moet oppassen dat je niet te sociaal wordt. Willem gaat het niet winnen, ben ik bang, onze socio-rakker. 

Nog even iets uitgebreider over de uitzending van gisterenavond. Mooie spanning in de studio omdat Theo van Gogh live in de studio was. Wouters kon een met zeep ingesmeerd vulpotlood-grafietstaafje tussen zijn billen klemmen, zo gespannen zat hij er bij. Dronken familielid, op verjaardag, die ieder moment, bij voorkeur als het bittergarnituur op tafel komt, opeens kan beginnen over de scheefgegroeide met haar en mee-eters overwoekerde horrelvoet van Tante Kobi, die naast hem zit. Die spanning. Ik dank wel iedere donderdagavond opnieuw in alle toonaarden de God waar ik niet in geloof dat ik zo verstandig ben geweest om niet plaats te nemen tussen deze verzameling kansarmen. Na vorige week, de uitzending met de familie van Cyril, die in een interview een misselijkmakende Fame-achtige saamhorigheid uitstraalden, namelijk tijdens het praten veel aan elkaars lichaam zitten en heel hoog gillend lachen om werkelijk alles dat ten berde wordt gebracht, na die uitzending dacht ik; erger kan het niet worden, maar jawel. 

Die plaatsvervangend schaamtevoorzitter van de Anouk fanclub! Daar had ik graag bij willen zijn toen die de videoband terug zag. Honderden leuke one-liners verzonnen op weg naar de studio, beetje oefenen nog op het toilet : "Hoe bedoel je Rolf, wat suggereer jij nou Rolf" en op het moment zelf, met Wouters akelig dicht naast hem, volkomen imploderen van de zenuwen en alleen maar kunnen stamelen, na wat gerommel in een Zeemanzakje, : "we hebben een beertje voor Anouk". Video gekeken. Net als Rex Gildo zullen zijn laatste woorden zijn: "Alles gaat goed". Live een Beertje aanbieden, kan het lulliger? Ja, het kan lulliger. 

De ouders van Maurice. Ook heel mooi. Weten we meteen het koosnaampje waarmee hij tot de orde wordt geroepen als hij weer een dominant buitje heeft. "Gefeliciteerd met je plaat, Ina." Mooie tekst van Maurice, alleen weer net iets voor zijn beurt. "Ik had een foto van een hele zeehond op mijn kamer, en autootjes natuurlijk". Je zag hem daarna ontzettende spijt krijgen van deze bekentenis toen bleek dat Ruud en Willem grote jongensposters op hun kamer hadden gehad. Adembenemend verhaal van Willem over Mohamed Ali, in dit tijdsgewricht overigens in mimiek en belevingswereld de donkere equivalent van Ruud. Wat hing men weer aan zijn lippen! Morgen zal Oom Willem nog eens over de landing op de Maan vertellen en over de marathonuitzending van Mies Bouwman. Toon Hermans gaat weer een voorstelling schrijven en drie uur staan lullen over een eierdopje en de Mounties zijn de grootste niet levende komieken ooit. Vroeger, toen was het gezellig. "Ik zag een vraagteken, een sapcentrifuge, een transistorradio en een appelboortje". De tijd is om! Rechts, rechts, rechts, VUUR! Ja dat waren nog eens tijden en dat komt nooit meer terug mensen! 

Bianca vond ik heel origineel, tijdens de foto-shoot van de kerstspecial. Een ongerezen kerstbrood onder je oversized alpinopet met je meedragen, opdat het brood heel langzaam gaar wordt door de afgegeven lichaamswarmte. Des avonds rolt er zo een prachtige kerststol uit de muts. Leuk woonidee! 

Weer een profetie van mij uitgekomen. De bewoners filosoferen over Waku Waku en zitten heel hard te lachen om hun onvermijdelijke toekomst. In mijn eerste column geloof ik al uitgebreid over gehad. 

Kan iemand mij tenslotte nog vertellen wat Maurice voor witte ijzerloze drol zat te kneden aan tafel? Hij ging er erg in op, in het manipuleren van deze bal stopverf. Boetseert hij een zeehondje, op schaal? Je ziet het morgen in.... 

donderdag, november 18, 1999

SM voor gevorderden

Doe eens een Maurice! Neus iets dichtknijpen, stem achter in de keel en dan zo zacht mogelijk zeggen: "Ben ik ook een beetje een charmeur"? Superieure reactie van Karin, zonder op te kijken van borduurwerk. "Ja, jij bent ook een charmeur". Jammer dat ze hem er niet even bij in zijn wang kneep. Maurice haalt iets in. Breekt over een maand door met de fluisterend ingezongen single "Ik was en blijf een overblijfkind". Nooit tussen de middag thee gedronken bij zijn moeder en wat geniet hij nu van die Oudhollandse Gezelligheid aan de eettafel, vooral als er niet gegeten wordt. Is natuurlijk ook een feest, al die uitheemse gerechten met veel specerijen die Oom Willem klaarmaakt. Vaak mag hij helpen met het wegen van de ingredienten en laatst vond Oom Willem zijn brood het mooist!! Maar handwerken aan de Grote Mensen Tafel, dat blijft het allerfijnst. 

Oom Ruud is op visite, stiekum want zijn vrouw denkt dat hij Onbeperkt Zaad aan het doneren is bij de Zuid-Hollandse Spermabank. Niemand vertelt zo fijn over neuken, of eigenlijk over niet neuken. Zijn nichtje Anouk ziet er eigenlijk, als je je ogen dichtknijpt en min of meer in een flits naar haar kijkt, uit als een hele leuke spontane meid. Oppassen, daar is Bart, even borduurwerkje weg en beetje verveeld voor me uit gaan kijken" Maurice meldde ook "best wel dominant te zijn". Wat vreemd dat ik bij alle bewoners me daar iets bij kan voorstellen, maar Maurice zie ik dan direkt in een iets te strak leren onderbroekje staan, met door Karin er kunstig, in de vorm van een volkswagentje, op geslagen kopspijkertjes. Eens kijken of die SM waar je de laatste tijd zoveel over hoort en ziet ook iets voor hem is. "Een kruimige aardappel, hoor je, vrouw, een kruimige aardappel wil ik, net al bij Ome Willem" 

Is Godzijdank voorbij, die onafgebroken stroom wanstaltige buurvrouwen en buurmannen die op een omgebouwd zoldertje op de televisie, met hun buitenproportionele lichamen vol onverteerd eten in rood rubber pakjes geperst de liefde voor De SM bezongen. Zweepje in de hand en meestal met een andere SM buurman van aan de overkant van nummer 12, voor de leuk, vlak achter hen, ter illustratie, met een ijzeren bal in zijn mond aan de ringen naar het schrootjesplafond gehesen. Erg ontroerend altijd, de uitleg van bijvoorbeeld SM door dit soort figuren: "Dus ik zeg tegen Trudie, jij moet dan zeg maar gwoon je eigen grenzen opzoeken, aftasten als het ware, dat kan ik niet voor je doen Truud, van dat wat je kan hebben en dan geef je je partner dus heel duidelijk door drie keer op de grond te stampen een grens aan van dat jou pijn wat kan hebben van tot hier en niet verder, en dat werkt heel goed bij ons, he Truud?" SM op drie hoog achter, dat vond ik mooie televisie. 

Weet iemand of het bewezen is dat er iets in hockeyballen zit dat de mondhoeken naar beneden trekt. Let er eens op, die hele mond van Anouk heeft zwaar te leiden onder de zwaartekracht. Permanente staat van verveeld. 

Als er ooit 'n mentaal orgasme op de televisie is geweest dan was het wel vanavond! Willem, net terug van de psycholoog. "Hoe ga ik de anderen vertellen dat ik de leider ben. Ik wil het vertellen, ik wil het vertellen. Ik ga eerst heel langzaam praten, dat doe ik" Zestigduizend jaar geleden sloegen ze elkaar met een vuistbijl de schedel in, maar nu ziet vechten om de leidersrol er uit zoals vanavond. We kennen het type wel. De hel, in iedere vereniging. Dertig graden onder nul, telefoon gaat. Jij druk gebaren naar je vrouw, van alles te doen etc en driftig op horloge wijzen, maar te laat, Willem aan de lijn. We gaan het clubhuis verven, met zijn allen natuurlijk, kan jij me over 10 minuten oppikken bij Oudebeverscha. Ik heb een mooie kleur uitgezocht want daar heb ik ook verstand van, zei de verfwinkel man. Daarna kook ik en dan gaan we daarna allemaal precies tegelijk de kwasten schoonmaken en daarna moeten jullie mij allemaal vertellen dat ik heel goed ben en jullie moeten allemaal geld aan mijn ouders geven voor een caravan. 

Hij was het erg eens met de psycholoog. Een groot leider, Willem, dat had hij altijd wel stilletjes gevonden, maar nu was er dan de waardering van een prof. Willem, wiens knauwende, het meest op een Boer In Doodsnood gelijkende accent al bijna niet te verteren is, tenminste, niet 100 dagen achter elkaar, heeft ook mooi verbaal gedrag als hij zoiets brengt. Je zag hem denken, ondertussen langzaam een Geestelijk Erectietje opbouwend, hoe vertel ik dit aan de anderen, dat ik De Leider ben, zonder al te imbeciel over te komen. Lukte niet helemaal. 

Ruud had ondertussen heel andere problemen. Worstelde met het veel-letterige woord charmeur. Hij was voor dat hij het huis in ging ook iets met meur geweest, maar wat? Hij was het kwijt. Hij had ook al eens het woord kroonlikeur gehoord, dat was dat je van de drank heel veel ging lullen. En dat je het dan op wilde schrijven, stel je kon schrijven. Ruud is wel meer kwijt de laatste dagen. In ieder geval drie essentiele akkoorden in het nummer 'Hey, what's wrong with you" dat hij, terwijl Bart Anouk zat te treiteren, moeiteloos vertaalde naar een op de rand van sucide zwevende Nick Cave Zingt Zomerhit. 

Ik heb ook zo genoten van de muziek onder het midgetgolfen. Heerlijke dixieland. Zo had ik het niet meer gehoord sinds de verkiezingscampagne van de VVD in 1971. Zo een vrolijke muziek! Je moet er gewoon op dansen. Of heel hard zo'n wasbord op iemands hoofd in stukken slaan, dat vind ik ook een optie. Doe ik de volgende keer als er ik in een winkelcentrum zo'n ploeg dikbuikige muzikanten achter me aan krijg. Het ergst bij dixieland is de man met het Praatfluitje in de mond. Nee, goede muziekkeuze van Veronica! Binnenkort, durf ik vergif op in te nemen een iets versneld filmpje van de bewoners tijdens een weekopdracht met van die gekmakende honkytonk piano er onder. Leuk!! 

Late uitzending:

Snel wat sleutelwoorden en zinnen. De psychologe had zich voorgenomen, vanmiddag bij de kapster, wat hij me ook vraagt, ik zeg: "het is psychologie in een pressurecooker", Zag er uit alsof ze bij het controleren van het snelkookventiel een fikse stoomwolk door heur haar had gekregen. 

Broer van bart: Bart ik zit niet meer op de voetbal. Moest van Bart, die is pas dominant maar loopt er niet mee te koop, tijdens zijn afwezigheid op een voetbal zitten. Schande! 

Ruud kreeg vanavond niet een steuntje in de rug maar een schot hagel in zijn rug. Fijne video voor hem! 

Live schakeling naar huis en we zitten midden in Buurtcentrum De Snikkende Zigeuner. Felle discussie over handwerkmateriaal. Mooie televisie. 

Heel mooi vind ik de reactie van de bewoners als ze zich, op donderdagavond bewust zijn van kijkers. Gaan ze opeens heel moeilijk praten of spontaan zitten doen. Gek effect is dat, dat mensen die 24 uur per dag bekeken worden toch in de mediastand schieten als het woord Live-televisie valt. 

Moet nu stoppen, Morgen meer over late uitzending.

woensdag, november 17, 1999

Bloedrood Gras Met Fietsbanden

Wat een heerlijke, warmmenselijke uitzending vanavond, met veel leermomenten en vertier. Ria Bremer televisie, zeg maar. Er werden prachtige moderne standpunten over het geloof ingenomen. Ik als ketter zat erg te genieten van de wetenswaardigheden. Dat het per individu verschilt werd wel onbarmhartig duidelijk gemaakt. Ruud looft de Heer met name voor warm eten en warme vrouwen. Als hij ergens de damp van af ziet slaan sluit hij devoot de handen. Niets mis mee. Iedereen recht op zijn eigen geloof. 

Anouk zat meer een beeld te schetsen van het katholieke geloof alsof we net de 14e eeuw uit zijn gekropen. Katholieken moeten de hele dag met een ijskoude washand in de slip de Heer en aanverwanten loven. Katholieken vloeken nooit en dragen na hun 21e, als een vrolijk stel eunuchen hun ballen in een leuk notenhouten bakje met zich mede om er mooie Katholieke Muziek mee te maken op landdagen. 

Maurice bracht ook iets ten berde, maar die klinkt al weken, akoestisch, als een goed gesprek met 34 mensen in een lege St. Bavokerk. Niet meer te verstaan, deze lispelaar. Zendertje kan ingeleverd worden. Geen enkele zin meer om dit geluid te versterken. Katholieken gaan ook nooit naar de Beautydag. Anouk wel. Ik hoorde het haar zeggen vanavond, als een van de belangrijkste motivaties om er eventueel mee te stoppen. Trouwbeursen zijn heel erg, met allemaal mannetje in oversized pakken die leuke hebbedingetjes voor de ultieme trouwdag staan te verkopen. De oude vertegenwoordigers in Achterham en Jonge Kaas staan nu in te cashen op Het Moderne Trouwen. Geinig trouwidee: in een rode loper gerold beiden het feest betreden. Geef aan je gasten aan het eind van de avond een leuk presentje mee, bijvoorbeeld een cupidootje gesneden uit salami. 

Maar nog erger is de Beautybeurs. Helaas inmiddels uit het illegale circuit. Werd eerst des nachts onder viaducten gedaan, elkaar stiekem opmaken bij het vluchtige licht van een passerende auto. Dat waren nog eens tijden, living on the edge. Wat later de onverbiddelijke opkomst van de beautyfarm, meestal een in n weekeinde omgetimmerde stal van Oom Krelis die met wat sterk vergrote foto's van vochtinbrengende vrouwen en veel wit al snel de allure kreeg van een Duitsch Kuuroord. Zo een waar Bart zijn Duitsche baby heeft verwekt, de beroemde kliniek van Dr. Birkenstock, beroemd om zijn vruchtbaarheidsprogramma voor Jonge Soldaten Die Nog Bij Hun Moeder Wonen. Maar nu heeft het hele beautygebeuren de stap gemaakt naar de Jaap Edenhal, De Jaarbeurshal en de Ahoy. Kan het treuriger, 10.000en lelijke mensen, niets meer aan te doen, voor het leven een gnoom, voetje voor voetje langs al die kraampjes. Te vergelijken met de al eerder genoemde ParaVisie beurzen, maar dan vele malen erger. Bij ieder kraampje hopen op dat beloofde gratis monstertje van 2 milliliter Scrub Or Die. Brrrr. Word er naar van.

Willem was ook weer goed bezig. Hield goed het overzicht aan tafel toen de groep zich opeens helemaal verloor in de knutseldonatie. Ik schrok. Heel even leek het er op dat, gezien de uiteenlopende freubelbelangstellingen, er enkele mensen, onafhankelijk van elkaar en zonder begeleiding iets anders gingen doen dan de ander. Maar daar stak Willem een stokje voor. Samen kaarsen maken of anders flikker ik die hele doos met spullen zo weer terug, jullie kunnen kiezen. Men roemde Willem om zijn overzicht. Bijna had men iets individueels gedaan. Een sterke groep doet dat niet. 

Mooiste moment vanavond en misschien ook door u opgemerkt, heel even een paar shots van Beeldhouwer Arend Kaapskogel, met zijn karakteristieke zwarte werkmans kleding in de tuin van Big Brother. Bij hun barbecue stond hij iets bij het vuur te doen, met een stuk non-materie dacht ik. Goede universele alpinopet op. Heel verrassend dat deze nog te onbekende kunstenaar, die overigens ook leesblind is, wat weer bewijst dat je dan toch heel goed terecht kan komen, in de tuin een werk voor de bewoners mag creren. Het werk van deze gekwelde geest, die altijd signeert met De Zwarte Ruiter, kenmerkt zich door een enorme expressie met als meest gebruikte materialen meestal oude fietsbanden, stukjes straattegel en sisal. Beetje door elkaar husselen, brander er op, er in zwarte kleding naar gaan staan kijken, af en toe de hand door het haar doen, het op een sokkeltje lassen en het "Bloedrood Gras Met Fietsbanden, studie 4" noemen. Dat is Kaapskogel ten voeten uit. Leuk om hem weer eens te zien op deze wat vreemde plek. Voor de mensen die vannacht nog een keer naar de herhaling kijken.

Let even op Maurice, volkomen geobsedeerd door een borduurwerkje tijdens het pindakaasgrapje van Bart. Qua lachvolume van de rest een uiteenscheurende fragmentatiebom op een toilet en hij onbewegelijk naar dat draadje zitten turen. Inmiddels drie stellingen: Televisie maakt dikker, televisie maakt dommer, televisie maakt doof. 

Karin koopt voor de kwart ton 85 oude jaargangen Margriet en voor twee ton handwerkartikelen. Intense tevredenheid vanavond met een doosje kraaltjes. Waarom schopt niet iemand in dat huis al die gezellige troep zo weer de voorraadkamer in. Niet borduren, hier hebt u het weer terug, alstublieft. Doet u mijn kinderen de vriendelijke groeten. Ik kom voorlopig niet thuis, zegt u dat maar. Goedendag! Volgende weekopdracht, ik voel het, iets met patchwork of met rubberen sieraden. 

Ook prikkelend, de Duitse conversatie die Bart met zijn vriend had voorbereid om de Vuige Duitsche Fatale Vrouw er van te overtuigen dat hij de vader nooit kon zijn. Volledig in het zo handige Canal Plus Porno Duits. "Menschhhhhh, da sol da doch kwatsjjj sein, jaaaaa, das is doch nie eine kleine neue Bart, arschlochh du. Wir habben doch in eine tutu gespritzt, mensch" Dat werk hoop ik. Waar zit jou primaire gevoel vroeg Ruud aan Anouk. Van Ruud inmiddels wel bekend. Vlak onder het tweede gaatje van zijn riem. 

dinsdag, november 16, 1999

Tasmaanse Duivel

Vierhonderdvijftig leden van voetbalvereniging Door Wilskracht Een Paars Aura, velen net gedoucht en met nat haar en onbeperkt bier als een woest bewegende meute langs de zijlijn, lachen en schreeuwen, bij de thuiswedstrijd van het  1e damesteam ( "haal die ballen onder je shirt vandaan, hahahahahahahahaha" ), 35 rode alcoholhoofden in een volkomen stil vallende kroeg om een biljartende vrouw heen, 12 buurmannen, opeens van alles te doen op straat, beetje onkruid wieden,  steeds kleiner wordende cirkeltjes trekken om de aan de auto sleutelende buurvrouw heen, dat alles is nog veel minder erg dan een Willem tegen een schutting bij het Midgetgolfen. 

Heeft niet alleen een uitgesproken mening over mensen als ze het huis uit zijn , de stollingstemperatuur van roereieren, breedte van gaatjes in een Emmentaler,  armoede in het Noorden en hoe het op te lossen, de ledigheid van de jeugd en hoe Willem van Hanegem eigenlijk, als ie het goed had willen doen, met buitenklant links een voorzet had moeten geven in die en die wedstrijd, nee, meneer heeft, godbetert, ook verstand van Midgetgolven, Lulligste sport op aarde, op Synchroon Cheerleaden na. Golven voor arme mensen. 

Met zo'n houten bord op je buik en een nog naar de vorige eigenaar ruikend potlood in je mond binnen drie minuten al verlangen naar de uitgang, dat is Midgetgolf. Ik vond Anouk goed bezig. Lekker dwars. Wat zou het heerlijk zijn geweest als ze de techniek bezat om Willem tijdens het praten op Tom en Jerry-achtige wijze een gat precies ter grootte van een golfballetje  in zijn minzaam blootgelachen gebit te slaan. Inclusief tekenfilmeffect, van niets in de gaten hebben, even voelen aan tand waarna de rest van het gebit als los zand in zijn mond dondert. 

Ik wens Willem van harte nog een vreselijke tijd toe, met veel Maurice om zich heen. Hij begint ook helemaal in die vaderrol te groeien, bijna nog erger dan Bill Cosby, vader van alle vaders. Geeft nu ook mensen een nachtzoen. Is een beetje aan het doordraaien. Over 3 jaar zien we die verwilderde kop opeens op het journaal. Heeft zich met 20 leden van zijn fanclub in een bunker verschanst om te vechten voor een Onafhankelijk Friesland. In het buitenland spreekt men vol ontzag over deze grommende en vochtbellen blazende kluizenaar die 2 jaar na Big Brother nog af en toe woest in zichzelf pratend over Gladde Broden en Gepocheerde Vis aan de rand van een woud wordt waargenomen. Men waarschuwt voor de gevolgen van teveel gezelligheid bij een Big Brother project.

Ik vond het een gemiste kans dat Anouk niet, in haar inmiddels gevreesde jargon, over haar Eerste Keer wilde praten. "Hartstikke prima voorgevreeën, helemaal toppie toppie en daarna elkander onwijs perfekto kaargehyperd, en daarna samen een sigaretje naar binnen georganized en daarna nog wat in elkaars mondholte gespuugd, maar om nou te spreken van zeer doen, nee".

Desperaat, uitgedroogd worden ze gevonden, bang voor ieder menselijk contact. Samengeklit bewegen zij zich door het dal als een trillende permanente rugbyscrum. Zo worden enkele maanden na de Tour De France de wielrenners van Kees Priem in ontredderde staat aangetroffen in een verre uitloper van de Pyreneeën. 

Ruud wordt de masseur / alchemist bij de wielerploeg. Enthousiast geworden door met name Ruuds expertise in het softdrugs wezen, mag hij mee. Denk het u even in. Ruud 5 weken naast je in een volgauto. Dan meld je je vanzelf aan bij een gevangenis. Een beetje op adem gekomen vertellen de wielrenners een half jaar later hun verhaal. 

Ze waren eerst wat gemasseerd. Nee, dat hadden ze nog niet gek gevonden, dat hij tijdens het masseren steeds op hun rug ging liggen "net als in Big brother" en dat hij hun tijdens het kneden en spieren rollen verhalen vertelde over penetraties in het algemeen en door hem bij nietsvermoedende vrouwen in het bijzonder. Nee, dat hadden ze niet echt bijzonder gevonden. Ze hadden Peter Winnen nog meegemaakt. 
Die las boeken. Daar hadden ze zich toen wel zorgen over gemaakt, maar dit. Ze hadden wel wat geprotesteerd toen hij op oud Tasmaanse wijze, absoluut geen doping, jongens, potverdikke, hé, dat is dan die cultuur van de Tas en die zegt eigenlijk tegen die Maan, dat is de aarde hier, voel je hem, en dan gebruiken ze zeg maar die cake, hé, ja, nee verdomd joh, als substituut voor dat je eigenlijk veel te weinig op de Tasmaanse Muts gaat, want dat is bewezen dat Tasmanen, op mij na, vlak na dat ik het  Big Brother uit was, dat ze, dat is gemeten joh, de grootste zakinhoud hebben, maar dat is echt iets onder Tasmaatjes, dat ik nu die cake met een blaaspijp, zie het als een weekopdracht, van achter uit de massageruimte binnen drie minuten achter in jullie keel schiet.

Opdracht..geslaagd. Wielrenners zijn na cake op de fiets gestapt in een Parijse voorstad, hebben de 1e zijstraat rechts genomen. Maanden later hun ontdekking in de Alpen. 

Het dreigende vertrek van Anouk. Gemengde gevoelens bij. Helaas te weinig power (Willem noemt het levenservaring) om niet meer dan wat plaagstootjes uit te delen. Te veel eerbied voor de groep die haar nooit echt een kans heeft gegeven. Hebben zich verpoosd met haar lillende vlees. Iedereen opeens gek van kietelen. Op een op andere manier krijg ik steeds heel duidelijk visioenen binnen van Martin die door de hele groep ongenadig wordt gekieteld. Veel poeha over een teencontactje met Bart in de 1e week maar die had op zeker iedere avond al met zijn voetzooltjes omhoog gelegen, als een hond het buikje aanbiedend aan een ieder die hem maar even wilde kietelen.

Weer een nieuwe bewoner vrees ik. Over 20 jaar kan ik tegen mijn kinderen zeggen: "Jullie papa was één van de 321 Nederlanders die in het 1e seizoen Big Brother niet in het huis heeft gezeten"

Tot morgen. Misschien nieuwe bewoner donderdag. Heb ik zin in!

maandag, november 15, 1999

Voor spek en bonen

Goed om te weten voor in de toekomst.  Een lichaam dat zwanger gaat van een ontembare woede, een gekooid dier. Een diepgewortelde minachting tegen het systeem, een redeloze broeierigheid en forever de Anger van Groen Links.

Dit alles uit zich bij opgesloten mensen, zo zagen wij vanavond bij Bart, in het Solitair Kaartspelen, in keukenkastjes kruipen en een potje voetballen. Bart wilde er wel over praten, maar Karin was net iets te  begrijpend. Seks, en met name het gebrek er aan breekt de mens op. In kloosters gaan ze vanzelf bier brouwen,  mooi laag zingen en camembert in doosjes doen, maar hier in het huis uit het zich heel anders. 

Karin heeft Maurice al vacuümgewijs met haar mondholte van zijn overtollige kwaadheid afgeholpen en Maurice heeft natuurlijk een afmattende uitlaatklep in het op de been proberen te blijven bij sporten. Ontroerend, bijna pijnlijk vond ik de manier waarop De Jongens hem toch een beetje het idee gaven dat hij toch een lekkere passeerbeweging in huis had. Het lag er net iets te dik bovenop, het over de bal trappen van de heren, maar ik geloof dat Maurice niets in de gaten had. Die was lekker bezig voor zijn gevoel. Prachtige beelden. 

Het heeft, als je goed kijkt iets te maken met een soort van 3e been dat Maurice bij zichzelf veronderstelt. Steeds als je denkt, ja, ja, ja, en nu dat andere been naar voren, dan doet hij iets met het middenrif, zoekt hij steun op iets dat er niet is. 

Maurice weet zijn Kinetische Energie niet om te zetten in een voorwaartse beweging, zoiets is het. Er beweegt wel van alles en nog wat, de impuls is er wel, maar het beweegt vooral de verkeerde kant op. Een Seiko-horloge met oplading door beweging zou ideaal zijn voor Maurice. Drie minuten om zijn pols tijdens een willekeurige sport en hij hoeft hem 6 jaar niet meer op te laden.

Je zag de verslagenheid ook bij Maurice, toen de Midgetgolfbaan de tuin in werd gekieperd. "Een spel met een balletje, heb medelij". Hij hoopte half om half, enthousiast geworden door het van speldjes gemaakte egeltje van Karin op weer een leuke handwerkopdracht, maar tevergeefs. 

Liep Anouk vandaag een beetje lollig te doen of zag ik dat verkeerd. Ze praatte een beetje met een verdraaid stemmetje. Betekent vaak: "Nu zeg ik iets leuks" Je zag als het ware die sfeer wel voor je in De Studie Eenheid. Onwijs lachen met Anouk. Als die haar bui heeft! Tijdens het eten klaarmaken zij ze perfekto. Niets blijft onopgemerkt.

Maar nog even over Bart, die  liep mij net iets te duidelijk niet boos maar verdrietig te zijn. Niemand wat in de gaten, dus op een gegeven moment maar zelf gaan melden. Een zwaktebod. Erg mooi moment: Bart vertelt van helse klasgenoten, dubbele namen, kakkinderen in zijn klas en net op dat moment komt de personificatie van Kakkerig Nederland de kamer in wandelen. 

Nog net te dragen. Ze haakt lekker in bij gesprek over boosheid. Je voelt hem aankomen. Maurice met zijn pan om de hoek. Dan  knapt er iets in Bart. Geen gevoelens in de nabijheid van Maurice..., nooit.

Ook mooi, de ingehouden woede van Karin bij het uitpakken van de cadeau's. Wat had ze er graag een donders gezellige ochtend van willen maken, met veel complimenten over haar dichtkunst en enthousiasme over de cadeaus.. Dat pakte gelukkig anders uit. Laten wij met zijn allen juichen om alles dat gezelligheid, knusheid en geborgenheid in de weg staat. Niks geen Sinterklaas in huis. Juist NIET Sinterklaas, dames en heren, dat is het idee. Dus niet 5 december voor de 80e keer de mediagrap uithalen om een bekende Nederlander als Sinterklaas de tuin in te sturen, maar hoogstens een Schimmel met Engtevrees door de voordeur het huis in duwen. 

Maar liever niets. Het hoeft niet gezellig te zijn!!!! Vergeet het. Dit word een hel en wij mogen er naar kijken. Dat is volgens mij  de aantrekkingskracht. Wij willen geen gezellige verjaardag van 100 dagen.

Maak me een beetje druk. Veel boosheid in me vanavond. Ga zo afvoer in keukenkastje repareren, profiteren van dit moment!

Iets om ons op te verheugen: iedere keer als Maurice een geschreven boodschap onder ogen krijgt. Maurice breekt, als bekende Nederlander, een lans voor leesblindheid en brengt het ook binnen het bereik van de kleine beurs. Steeds bijna
letterlijk blinde paniek als er van links naar rechts moet worden gelezen. Alsof hij met een verloren gewaande Dode Zee Rol in zijn handen zit, zo komt het er uit.

Nu genoeg. Tot morgen. 

Nico Dijkshoorn

zondag, november 14, 1999

Kokshumor

Er is niets gezelliger dan aan je vrienden, in een warme, goede pre-sinterklaas sfeer, vertellen hoe je in je blote reet met half voltooide erectie de slaapkamer in kwam. 

Dat zijn verhalen waar men zich in deze barre tijden aan kan koesteren. Dat doet een mens goed.

Ruud kwam met dit weder totaal pointeloze verhaal, inhakend op Willem, die met Verhalen Uit De Kokswereld ook al de handen op elkaar had gekregen. Wat een intens sfeertje hing er! Wat werd er geschaterd om die absurde verhalen. In de kokswereld, wat je daar mee maakt! Daar gebeurt het! 

Bart was ook al zo mild. Die had op geesteskracht een in de nacht gebakken virtuele space-cake tot zich genomen. Zag overal de humor van in en klapte dubbel om het absolute niets. Hij leek het naar zijn zin te hebben. 

Ik vond de verhalencyclus erg mooi. De mannen vertelden, des avonds, na het jagen. Willem maakte aan de toehoorders duidelijk, geheel in de traditie van de Friese Bronscultuur, dat het verhaal komisch was bedoeld door wild met zijn ogen te rollen en door iedereen heel nadrukkelijk het surplus aan wit in de oogballen te tonen. Kostelijk, een hete kers tussen iemands borsten!!  Hij had niet meer zo gelachen sinds hij in een dronken bui bij zijn ouders de in 25 jaar bij elkaar gespaarde vouwwagen in 1 keer volledig had weggeflambeerd. Steeds met die krankzinnige psychopatenkop de kring rondkijken of zijn verhaal juichend wordt ontvangen. Ik kan er bijna niet naar kijken. 

Ruud is niet wezenlijk geïnteresseerd in verhalen van een ander. Ruud zingt met je omdat een 2e stem zo lekker klinkt, Ruud tolereert Willem omdat hij anders alleen tegen een schutting staat te trappen en Martin werd vooral gewaardeerd om zijn lekkere accent  Luisteren is voor Ruud synoniem met wachten op een kans om weer eens lekker uit te pakken met een volkomen oncontroleerbaar verhaal over neuken. 

Vanavond trapte ik er toch weer in. Ik dacht, die komt de badkamer uit, die vrouw begint te lachen en de verbinding met Willems verhaal is dat hij op wonderbaarlijke wijze een tros kersen uit zijn hol had hangen, of dat er aan zijn eikel een heel klein steeltje groeide, maar niets van dit alles. Hij vertelde een verhaal omdat Willem ook een verhaal vertelde.

En omdat het hem goed doet over erecties te praten, dat ook. Nadeel van Ruuds verhalen vind ik, dat ik iets te sterk beelden binnenkrijg van die ploegende behaarde rug. 

Bart die had gisteren al een aardige duit in het zakje gedaan met het ontroerende verhaal over zijn reis naar Amerika, dus waar iedereen voor vreesde gebeurde. 
Maurice, een beetje overmoedig geworden door de goedlachse sfeer, probeerde er nog een keer overheen te gaan. Het in ieder Geslachtrijp Nederlands gezin al eens voorgevallen scheef afscheren van bakkebaarden.

Verhaal nauwelijks gehoord maar wel vol afgrijzen geconstateerd wat me nooit eerder was opgevallen. Deze man heeft te veel gebit voor 1 hoofd. Opnieuw moet de Ethische Tandarts het huis in, vind ik. 

Ben wel een beetje geschrokken vanavond. Er is meer tussen hemel en aarde, zoveel is zeker. In mijn column van gisteren repte ik over Maurice en een basket, en wat staat hij vanavond in elkaar te fabrieken!  Griezelig. Kijken of ik invloed kan uitoefenen op de uitzending van morgen: "Men is het niet met elkaar eens".

Ik herhaal: "Men is het niet met elkaar eens." 
Veel groter is de kans dat men morgen elkaar huilend in de armen valt na het lezen van de schijtlollige gedichtjes van Karin. 

Wat kleine observaties. Ruud die na het mompelend uitgevoerde aquariumwerk zijn handen aan zijn kontzakken afveegt.  Ruikt de komende dagen ook van achteren naar vis. Karin die groeiende manchetten heeft. Let maar op. Twee luipaardhuidjes die vanuit de polsen, zonder dat iemand iets in de gaten heeft, langzaam naar haar hoofd toe groeien. Onder de ogen van de bewoners verandert karin in en katachtige, in opdracht van Tante Hummie. 

Anouk ziet tijdens monopoly voor het eerst geld. Praat wel veel met Bewuste Dakloze Zwervers in Utrecht, maar is tot nu toe blijkbaar gewend dat pappa alles betaalt. Voor Account Managen moet men een globaal beeld hebben van de cijfers 1 tot en met 10 en deze in een zekere logische volgorde kunnen zetten, werd vanavond duidelijk. Account Managen is momenteel wat jarenlang Rechten Studeren is geweest voor besluitloze, door de ouders naar de Universiteit geschopte kinderen. In het 5e jaar er achter komen dat je toch liever iets met waterbeheer wilt doen.

Zou Anouk nu al eens volledig ontslakt zijn. Een van binnen volkomen schoongeschraapt vat, veel meer kan het niet meer zijn. In Utrecht is al een bedevaartsoord ingericht. Een houten beeltenis van Anouk. Verschillende mensen zweren dat het onafgebroken huilt. 

zaterdag, november 13, 1999

Bed Rip

Mooi verhaal van Bart vanavond, over Carrie Tracey, de cheerleadster. 
Dat prikkelde de fantasie weer even. Na de aangrijpende love-story in Duitland kregen we nu een weer eens een heel ander Wipje uit Alle Windsteken. Goed gedetailleerd verhaal ook. Aan je oma uitleggen hoe ze op de video een timer-programma instelt, daar leek het een beetje op. 

"Dus ik zit op die kamer en ik zie een telefoon. Ik denk, hé, een telefoon, daar ga ik mee bellen. Dus ik pak die telefoon en ik neem hem min of meer in mijn hand, ik dacht mijn rechter en er zaten dacht ik beige kleurige knopjes op, maar dat kan ook geel zijn geweest. Maar goed, om een kort verhaal lang te maken, ik druk met mijn middelvinger, kijk, deze (laat vinger aan hele groep zien) op die toetsen, want daar zijn ze in Amerika veel verder mee dan wij, met indrukken van toetsen. Ze waren geel trouwens, ik weet het zeker. En ik hoor, tuut, tuut, tuut.

Prachtig man!! Dat kan alleen in Amerika! En ik weet nog precies dat ik toen daarna die tweede knop indrukte. Daar had je bij moeten zijn man. Echt! En verder is er eigenlijk niet veel gebeurd, Ja, zo'n beetje heel laf wat liggen neuken met die cheerleader van 1 meter 73. 

Had ik gevraagd of ze die gekleurde bossen stro om haar handen wilde houden, om dat typisch Amerikaanse effect tijdens het gereed komen te krijgen, maar verder niet veel gebeurd. 

Je zag bij Maurice direct herkenning toen Bart het had over een trampoline. Maurice bezit de gave, het is niet veel mensen gegeven, om iedere bewegingssport uit te voeren alsóf hij hem op een trampoline beoefent. Maurice is de jongen die tijdens het al eerder gememoreerde gymmen iets te overmoedig wordt en tijdens het dunken met mini-tramp onverhoeds met zijn oor in het basketbalnetje blijft hangen. 

Ook een fantastisch getimed moment van Willem, om een etmaal na de wrede kietel-ontering van Anouk haar te beschuldigen van preutsheid. Nieuwe definitie van preutsheid: Je niet door de eerste de beste Willem diep in de bilnaad laten kietelen. Ik zei het gisteren al, maar wat heb ik het gehad met deze achterlijke zoon van Clint Eastwood. Dat toontje van hem, tegen de schutting geleund. Wat weet meneer allemaal goed hoe het in elkaar zit, onze roddelkoning. 

Wie durft die confrontatie nu eens aan te gaan met die eigengereide pygmee met een ego van een meter of twee. 
Bart acht ik er toe in staat. Ruud doet het ongemerkt denk ik. Zat verhalen uit het volle leven te vertellen, over de stelling Bad Trip  en je zag direct aan Willem dat hij op zijn tenen moest lopen. Bed Rip zag je hem denken, bed rip, maar het werd hem allengs duidelijk dat het hier om een ongewenst neveneffect van softdrugs ging. 

Willem lijkt mij een fel aanhanger van de theorie uit 1851 waarin kinderen wordt voorgehouden: "Kind vergooi je leven niet, het zijn de instap naar de Verdovende Hart Drugges"  en daarna een verhaal over een heel woeste avond, dat geeft papa grif toe, dat hij ook eens een stukje Wiegel Ketellapper ingesmeerd had met citroenbrandewijn, stiekum, maar dat was onschuldig. 

Volgende week zal Ruud op ludieke wijze verhalen over zijn cocaine verslaving en zal Willem wederom opveren. Kook Aine, een nieuwe techniek uit de grote stad! 

Nog even over het broekje van Ruud. Wat is dat voor een trend, om dit soort wielerbroeken aan te doen naar bijvoorbeeld een supermarkt. Kan dat ophouden, dat geparadeer langs de schappen met al die geprononceerde fallussen in de broek. Het is bijna net zo erg als de voor 2e gebruik klaargemaakte groene rubberen laars. In sommige gedeelten van Nederland knipt men de bovenkant er af en draagt men de vormeloze groene asbakken als Geinige Zomerschoenen. 

Deze zomer ook niet intrappen: de sandaal is een leuke schoen, ook voor onder een casual jeans. Leuk woonidee, zet eens bloemen in een laars. Tot volgende week.
Zag u vanavond ook hoe Karin rechtstreeks in het Behulpzame Zenuwstelsel werd geïnjecteerd toen ze maar iets vermoedde van braken. 

Ruud zei het al, Anouk moet er alles aan doen om haar medestudenten, ouders en zus trots te maken, en ik moet zeggen, ze gaat lekker. In 1 week tijd haar traanbuisjes volkomen weggeïrrigeerd, twee maal luid schreeuwend het braaksel er uit werkend in beeld geweest, met vulva-papiertje op wc, een gecombineerd Syndroom van Gilles de la Tourette en Manische Tuinvrees tijdens de donderdagavonduitzending, een nederigheid die Gandhi doet verbleken en  een vocabulaire om van te rillen het huis binnengesmokkeld, voorwaar iets om met grote trots op terug te kijken.

vrijdag, november 12, 1999

Phil IJzerdraad

Ik ben nog een beetje met mijn gedachten bij de late uitzending van gisterenavond. Persoonlijk hoogtepunt vond ik toch weer Ruud, die als een mot werd aangetrokken door de studiolampen en richting studio begon te lopen vlak na de jammerlijke val van Cyril op de rode loper. 
Iets minder mooi dan in de orkestbak vallen tijdens een auditie, maar toch. 

Daar heb ik ook wel iets mee, met heel hard vallende volwassenen, het liefst van een fiets, met 40 kilo boodschappen aan het stuur. Als een meteoor naar het asfalt gaan, duidelijk zichtbaar voor 245 andere winkelaars je knie volledig openhalen, broek stuk, jas aan flarden en het dan niet uitschreeuwen van woede en verdriet om zulks een smartelijke val, nee, beetje je kleding herschikken, een niet bestaand pluisje van je arm afhalen en gewoon wegfietsen, met zwaar aanlopend wiel. Wij zijn dol op emoties, maar dan wel achter een schutting. 

Emoties. Anouk heeft ze volop in de aanbieding. Kan zomaar volschieten om een mestkevertje met een heel klein beetje een scheef pootje. Kan huilen om gemalen koffie. Echte emoties kan ze duidelijk nog niet aan. Wat een Primal Scream daar in de tuin. Ik dacht eerst dat ze, staand op de boomstam, voor het eerst met de door Bianca geschilderde schutting (Structureel Geweld Berlijn 1924 In Pastel: voorstudie) werd geconfronteerd, maar het betrof hier het herkennen van een menselijke gestalte op 2 kilometer afstand. Ze werd gek. Potentiële volwassene die later op Schiphol heel hard op het raam gaat staan bonken in de aankomsthal.

Maurice is zich goed aan het profileren. Niet het halve werk van Bart, die een beetje lullig katten weigert, de groep negeert en ijskoud Karin nomineert. Nee, Phil Ijzerdraad haalt, Angry Young Man, Life fast, Die Young, We Moeten Een Daad Stellen, zijn batterijen uit zijn zendertje!!!  Daarna paniek in de dagboekkamer. "Maurice, als je het eerlijk zegt vinden papa en mama het helemaal niet erg. Kijk ons eens aan. Zit niet te lachen. We hebben liever dat je eerlijk bent dan dat je steeds een rol ijzerdraad steelt. Til je haar eens op. Wat zie ik!! Er staat batterij op je voorhoofd". 

Anouk heeft blijkbaar ook iedere ochtend iets op haar voorhoofd dat alleen zij kan waarnemen. Zelden iemand met zulks een brute kracht vochtregulerende crème in de poriën zien drukken. Crème aanbrengen met aanloop. Willem was vanavond ook driftig het vocht van Anouk aan het reguleren in een gefakete kietelpartij.

Ruud gooit natuurlijk al weken de hele emancipatiegolf op Ctrl-Alt-Delete, maar die eerlijke ejaculatiedrift, het moeten ontladen van de ritmisch tegen de buik klappende, tijdens het zingen met Cyril als drumcomputer dienst doende roede, dat heeft tenminste nog iets naïef oprechts. Zoals Bart al zei, "als ik Ruud zie, dan zie ik mezelf 20 jaar later, waaraan ik nog toe zou willen voegen: als ik Ruud zie, dan zie ik de mens een miljoen jaar geleden. 

Maar wel oprecht me so horny, Ruud.

Willem doet alsof hij lekker uitbundig met die geinige leerlinge uit klas 3B, die zogenaamd alles niet begrijpt en expres haar haar los draagt, wat aan het ravotten is en geniet van vlees op vlees, zijn hand op vlees, zijn hand op vlees van vrouw die onder hem ligt. "Niet kietelaar, niet kietelaar", schreeuwde Anouk steeds, maar tevergeefs.

Heb het een beetje gehad met Willem. Geeft iedere opmerking de lading mee van een Oude Griekse Wijsgeer. Heeft geleerd dat langzaam praten indruk maakt. Legt uit hoe je een visje pocheert met de dictie van Marlon Brando. 

Heel mooi vind ik ook, als kijkspel, het filosoferen over een stelling. Daar zitten we net op te wachten. Aan 15 wegwerkers vragen naar de kernafkoeling in de moderne fysica, dat soort taferelen. Ik wil helemaal niet horen wat deze minkukels over van alles en nogh wath vinden. Ligt dat aan mij? 

Let u morgen ook nog even speciaal op het prachtige shot in de eindtune van Big Brother, als Maurice, hevig bewegend, steels opzij kijkt en een desperate poging doet om in dezelfde headbangcadans te komen als Ruud en Willem. Tevergeefs. 

donderdag, november 11, 1999

Friese Minima

Uitzending van 20.00 uur:

Intens uitzendinkje. Vooral Maurice had het zwaar vanavond. Hij zag al die bewegende grote mensen gewichtig met elkaar spreken, gedachten formuleren etc. en hij voelde de bui al hangen, zo direct gaan ze mij ook wat vragen. 

Concentreren Riesje, maar het was onbegonnen werk. Ik begreep uit zijn schaamtevolle betoog vanavond dat hij speciaal voor deze gelegenheid een door zijn vader tijdens de walvisvaart, in de onledige uurtjes gehaakte schipperstrui droeg die hij dan weer, heel moeilijk moment best wel hoor, door zijn moeder liet wassen. 

Maar hij kan net het zo goed hebben gehad over een vakantiebaantje op de visafslag van IJmuiden. Van zijn eerste salaris een trui gekocht. Ik weet het niet en wil het ook niet weten, want ik was volkomen gefascineerd door de lichaamstaal van Maurice. Sowieso een fascinerend slangenmens in zijn bewegingen, dat heb ik al eerder opgemerkt.

Vier volkomen onafhankelijk van elkaar in de rondte maaiende ledematen met een alle kanten op schietend hoofd. Heeft maar een heel klein geforceerd gebrekje nodig om Nederland 6 maal goud te bezorgen op de paralympics bij het onderdeel Ballroom Dansen. Hoewel ik Bart wel weer meer het type vind om heel enthousiast zo'n uit 1 lap rode stretchstof geknipt danskostuum aan te trekken, met rugnummers.  Maar ik dwaal af.

Je zag meer mensen moeite hebben met luisteren vanavond. Willem heeft er een beetje in doorgeleerd, zo te zien, Kijken Alsof het je Boeit. Ja, machtig interessant, al die platte lulverhalen over de ouders.

Verrassend! Iedereen leek of op zijn moeder of op zijn vader. Ruud, die nu werkelijk een volkomen dichtgeslibde buis van eustachius heeft, genoeg oorsmeer om een royale boterham voor 36 woudverkenners mee te beleggen, die kijkt standaard alsof hij alles begrijpt en heeft een tweede natuur ontwikkelt voor dit soort zaken. Als er drie mensen tegelijk opstaan: of er is brand of het avondeten staat op tafel. 

Goed kijken naar mensen. Mond open en hoofd in nek, er heeft iemand een grapje gemaakt. Als er opeens 5 mensen om je heen staan die je een hand geven: voor de 25e keer klaargekomen of je moet het huis verlaten. Doof als een kwartel die jongen. 

Bart interesseerde het sowieso geen ene hol. Vond ik wel iets hebben. Opgelazerd met die ouders. Weigeren mee te doen aan deze speciaal voor de donderdagavond, ouders en vrienden op de tribune, geregisseerde Emotie-televisie. 

Maar, zoals gezegd, Maurice was van een bijna hemelse schoonheid. Je zag hem echt zijn best doen maar ik hoorde zijn gedachten, met dat licht zalvende stemmetje van hem, steeds door mijn hoofd zeuren. Tijdens het aangrijpende  verhaal van Willem over de Friesche Absolute Minima en hun caravan, gedroomd bezit van vele Friezen, zo'n stads verrijdbaar huis;

"Dat kan ik ook gaan vouwen, een caravan met een autootje er voor, en ik vouw hem van ijzerdraad, ja, goed idee, zo direct na mijn verhaal over mijn ouders meteen beginnen" Willem bouwt naar emotioneel hoogtepunt toe. 

Maurice: "en dan zet ik al mijn ijzerdraadplastiekje achter elkaar in de tuin en dan kijk ik, als Bart niet kijkt, of ik er overheen kan springen, jottum!"

Ook heel mooi was het verstilde spel van Maurice toen Willem, gezeten op het aanrecht, Bart  de hemel in prees. IJzeren wil, geeft nooit op. Zouden mensen dit ooit over hem gaan zeggen? Bart is zijn iets oudere broer die piano speelt tijdens het slotfeest op school. Maurice doet iets met de consumptiebonnen. 

Ben ook totaal niet geboeid door de Verborgen Stelling.  We lezen het wel weer in de nieuwsgroepen en in de topics, de duizenden complottheorieën". Enkele suggesties. " Bart is Necrofiel"  of "Bianca Wil Jullie Portretteren In Blauw En Wit" 

Leuke taalimpuls krijgt de groep ook via de nieuwe bewoners. Anouk is Pinkeltje met Een Glaasje op. "Ik ben hyper, ik ben hyper, ik ben hyper". 
Even heel hard met de vuist boven op de schedel slaan of kort en venijnig op het verbandje tikken is meestal afdoende. 

Mooi beeld, hulde, tijdens geroddel over Sabine. Drie verbitterde oude zure bewoners van rusthuis De Peilloze Gifbeker over te frivole medebewoonster die gelukkig overleden is. Het was niks voor hem. Op achtergrond zien we Bart levendig als een hond door de tuin ravotten.

Late Avond Uitzending: 

Even kort wat sleutelzinnen.

Me toch weer mee laten slepen,  jawel. Jammer dat de brief aan Maurice blijkbaar in braille was opgesteld. Dat las lekker vlotjes!

Een haarscherpe analyse, vond ik, van Bart, die na 50 dagen nog steeds de power heeft om haarfijn te observeren hoe Nederland buiten de muren er uit ziet en wat voor impact de uitzending heeft op het stemgedrag.

Men kiest liever voor het meisje om de hoek, stond gisteren nog naast me in de bakker. Wij zijn een volk die de het volk van Laaf in zijn tuin zet en opeens allemaal Koi-karpers houden voor de mystiek. Wij gaan darten als er iemand kampioen wordt en houden van studeren en toch lekker dom blijven. Niet van Cyril dus. Jammer dat ze weg is. Na vanavond is Bart mijn held. Dat u het weet. 

Een van de weinigen die zich nog ergert aan de gekmakende volledig valse gezelligheid. 

De in volledige sturm und drang houding uitgevoerde Militaire Balts zien we voor een keer door de vingers. Sabine zat er niet ver naast. Men kiest voor gemiddeld. 

Wat een hel. Nog twee weken dat Met De Meiden Op Een Onwijs Leuk Roeiweekeinde gelul aan moeten horen van Anouk. Gezellige uitgaansgelegenheid waar de vriendinnen van Anouk zich ophielden tijdens de nominatie. Ik ben dol op groen leer en hout als ik uitga.  De groep maakte ook een wat aangeslagen indruk na de nominatie. Ik persoonlijk denk dat de magnetiseersessies haar zwaar zijn opgebroken en misschien ook de iets te fysieke artistieke familie.

woensdag, november 10, 1999

Zwetende Os Uit Het Oosten

Een fijne indianenaflevering was het vanavond!!! Karin heeft vanaf het begin al de allure van een met iedereen in onmin levend Zwijgend Hert.

Kijk hoe zij een muskusrat in een vijzel pureert en hoe zij, als geinig woon-idee, van de gelooide huid een geinige lampenkap weet te fabrieken. Karin gaat, ik weet het zeker, na dit Bigbrother avontuur een eigen zaak beginnen. Dat vind ik altijd heel fijn. 

Als ik door de stad loop probeer ik mij altijd voor te stellen hoe de familie, vrienden en kennissen op een heel gezellige avond hebben zitten brainstormen over de naam van De Nieuwe Zaak. "Je zit op een hoek, dus dat moet iets met corner zijn. En wat ga je verkopen? Genezende stenen. oké, mooi spul. Daar is een markt voor, zo'n lulsteen van een kilo het stuk tegen je adamsappel aandragen. Ook stenen waar je zeg maar harder van gaat naaien? Hoeksteen van de samenleving!!! Schrijf maar op, niks meer aan doen. Mijn neef schildert morgen je uithangbord". 

Kappers kunnen mij ook iedere keer weer raken. Hairdress Millennium, The Bald en the Beautifull, Hair Extension  Scissor Bazar en de onvermijdelijke Haar Boetiekjes. Zelf droom ik al jaren van een Afrikaans Café, hoeft niet op een hoek, die ik dan de Neger Inn noem. Bekt lekker.

Maurice heeft weer meer de romantiek van de in een buffelhuid gewikkelde, uit een rijdende postkoets geworpen vondeling, grootgebracht door een verstoten Indianenmoeder en luisterend naar de commanche naam Zwetende Os Uit Het Oosten. Cyril was de meest naturelle Indiaanse, ik dacht van de Bruynzeel stam, een alleen in het westen van Canada voorkomende stam die bij voorkeur in inbouwkeukens woont. 

Ik vond Anouk ook heel mooi meegaan in de thema-uitzending van vanavond. Kijk maar naar de herhaling vannacht hoe zij voortdurend, tijdens het masseren, op de tafel luistert naar een eventueel aanstormende trein. Als er 1 rijdt, dan komt zij er onder. Dat staat vast. 

Bart tenslotte imiteerde prachtig, met een inlevingsvermogen van heb ik jou daar, op het fietsje, het neerleggen van een volwassen Buffel. Dat fietsje. De kunst is om, zeg maar, net al bij mensen met een afgezet been, de fantoomfiets te ervaren. Het ontbrekende deel geestelijk invullen. Barts probleem is dat hij deze fantoomfiets steeds als Tandem fantaseert, met Zij Die Hijgende Daad Op Televisie Deed achterop waardoor de balans zoek is. Wordt nooit wat. 

De weekopdracht houdt de gemoederen flink bezig.  Ruud sleept er zelfs de gele ballon waarin hij inmiddels 18 keer zijn Melkwit Vocht Van Bronstige Vos in heeft gedoneerd met zich mee door de hele tuin. Ruud, die door veelvuldige, ook grif toegegeven masturbatie als enige zich werkelijk Roodhuid mag noemen.

Anouk heeft het moeilijkste onderdeel nog te gaan, het door haar gememoreerde Stokjevinkgut, een heel boeiende, bijna vergeten sport op de Filippijnen, net iets onder de boomgrens, waar het de bedoeling is om van grote afstand met een soort van stokje een uitsluitend op de Filippijnen voorkomende  vink, de Gut uit een boom te werpen. Bijna niet te doen, stokjevinkgut. 

Laten wij ook afspreken dat iedereen die voortaan nog zegt dat iets "helemaal top is gedaan", zoals "Zij Die Hand Als Vlamverdeler Gebruikt" vanavond deed, dat die voor straf achter op de motor met Maurice naar een tafeltennistoernooi in Melbourne moet rijden. 

Prachtig ook hoe Ruud, niet beseffend dat hij heel pijnlijk Willems nagel aan de doodskist verbeeldde, een soort van theorie opzette die er uiteindelijk op neerkwam dat ieder man iedere vrouw moet kunnen neuken onder welke omstandigheden dan ook, eventueel met bloemen en kaartje vooraf. 

Ik vind hem ook net iets te enthousiast met speeksel sproeien als hij de woorden NAAIEN en WIPPEN als een mitrailleursalvo tussen zijn lippen uitperst. Graag, heel graag zelfs, zo snel mogelijk na het verlaten van het BigBrother huis  Ruud interviewen over De Vrouw door tijdschrift  Opzij, wel onder valse voorwendselen. 

Gewoon in zijn voor 98 % met Alp D'uez gruis dichtgekoekte linker oor vragen of hij mee wil werken en dan verstaat hij wel iets als een "Intense View op de vrouw waar ik Op Glij" Wordt een prachtartikel. 

Het zingen. Anouk vond ik heel mooi, in mimiek en ook verbaal, de doodsstrijd van een door de tandarts per ongeluk in de tong geïnjecteerde patiënte nadoen.  Cyril vond ik wel erg mooi zingen. Jammer van die Dronken Gorbatsjov Tijdens Volksfeest Op Gitaar begeleiding van Rokend Lid. Onbegrijpelijk dat iemand met zo een stem iedere ochtend klinkt als de 87-jarige nieuwe mannelijke bewoner.

Tot morgen, Nico Dijkshoorn

dinsdag, november 09, 1999

Stofzuigerslang Op Drift

Je kan beter een 87-delig feuilleton over het drugsverleden van de Kellyfamily of over de wilde nachten van Frans Bauer moeten schrijven dan fris van de lever reageren op het vertoonde van vanavond. 

Wat een tergende, naar de keel grijpende saaiheid. Ik heb er tot nu toe nog niet over geklaagd, maar dit is hels. 

Wel een mooie scène als Karin, steeds harder pratend, haar leed van zich af probeert te praten, fysiek in 1e instantie tegen Willem maar eigenlijk tegen zich zelf. Herkenbaar tafereel ook. Anouk en Cyril deden, 1 meter naast haar, zolang mogelijk of ze er niet waren. Zaten gezellig wat met elkaars haar te spelen, strengetjes haar zoeken met de veerkracht van bamboe en de gezondheid van Kiwi. 

Het deed me sterk denken aan reizen in het openbaar vervoer. Twee meter van je af, reusachtige vrouw met baard, korte pantykousen in de kleur "vlees"  en kapsel als een moeras. Je verzet je, neuriet, ritselt met je krant en probeert of een in de mondholte gebromde toon, precies op de frequentie van de spreekster, al haar geluid neutraliseert, maar je moet luisteren. Zo'n gesprek waar langzaam de hele bus bij stilvalt. "Maar ik zeg, je blijft er af, smeerlap, hoor, je, je mag me dokter zijn maar je blijft met die beefhanden van me lijf, kale kobolt" 

Daarna met een gekmakende precisie de kwalen. "Dus als ik hier mijn arm optil dan komt dat haar vrij, (zicht op bos goudgeel, aan de puntjes iets naar wit neigend tarwebokselhaar ) en dat zet druk op mijn spataderen, kijk hier (mastodontenbeen met een blauwe delta van aderen wordt, met veel gepiep en gehijg in verticale positie naast hoofd gebracht. Met uitzicht op vulva) Dus Arie van Teun en Annie die komt dan ieder avond me verschonen en me de trap optillen, want ik laat alles
lopen, zeg maar". Je moet luisteren, of je wilt of niet. 

Zoets dacht ik ook even bij het verhaal van Karin te merken, een soort plaatsvervangende schaamte om een zo intiem verhaal. Maar misschien zie ik het wel helemaal verkeerd. 

Anouk is in haar eentje een geheel nieuwe Godsdienst aan het uitvinden, inclusief martelaarsrol. Zeer vrij naar Hans Dorrestein. "Jezus aan het kruis had het beter dan Anouk in dit huis" Wat een nederigheid. Kan iemand mij uitleggen waar die diepe eerbied voor de huidige bewoners vandaan komt. Willem de Heilge Vader??? Zelden iemand met zo'n interessante kop zo weinig horen zeggen. 

Wat ik wel heel goed vind van Anouk is dat zij het nog totaal onbekende  Body-Sculpture enige bekendheid heeft gegeven in Nederland. Het gaat hier om de nieuwste hysterische variant op de oervorm "aerobicen". Zeg maar vanuit het aquajoggen via "steps en go" geëvolueerd naar het huidige Wet Blistering Thumb Jumping, wat zoveel inhoudt, alles natuurlijk met de instructievideo en erkende Thumb instructeurs rechtstreeks uit Amerika, dat je op een zo artistiek mogelijke manier de duim brandt en dan de vrijgekomen energie vertaalt in een looppas en een Screambreathing techniek, het zo hard mogelijk schreeuwen: "Fok, nou heb
ik het gehad, klootwijf". Op Olympisch niveau worden de artistieke waardering voor de blaasjessculptuur op de duim en de publiekswaardering opgeteld. 

Maar die onderdanigheid, dat Vertrap Mij Maar Ik Ben Een Nutteloze Boktor gedrag, dit uitgestorven Slanke Loerie gedoe moet ophouden. Laat Anouk, die met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid in het huis blijft,  waarover straks meer, zich in Godsnaam profileren als Jong, Bekakt en (een beetje) Wild. 

Ik heb het al eerder gezegd, maar het zit me nogal hoog. Minder gezapig. Bonje in de tent! Mensen beschadigen voor het leven! Naast Maurice gaan staan als hij tafeltennist. En vragen naar zijn gymlessen vroeger. Net zo gezweet vroeger als in de dagboekkamer tijdens het nomineren denk ik. Op school partijen kiezen, altijd het mooiste sportgoed aan hebben en iets te witte sportschoenen en dan langzaam iedereen gekozen zien worden. Hartverscheurend leed, dat wel. Als laatste overblijven. Het ligt dus ook niet aan de kleding.

"Nou, dan nemen wij Maurice wel" 

Er wordt op school over Maurice gefluisterd want hij is een beetje artistiekerig, met ijzerdraad. Hij wil iets duidelijk maken aan ons, maar wat. Het is een soort geheime boodschap die hij vouwt, begrepen we hem maar!!"

Maar, wat ik wil zeggen, veel en veel harder lachen als die op hol geslagen stofzuigerslang staat te sporten. Midden in het gezicht graag. No respect, Anouk. 
Over het nomineren. 

Ik wil geen gekke roddels verspreiden, maar vanmiddag had ik. ik zal ter plekke doodvallen als ik lieg, een alleraardigste meneer van Veronica aan de telefoon of ik Donderdagavond op de tribune wil komen zitten. Mijn nachtmerrie. 

Of ik, in mijn hoedanigheid als "columnist" iets over een eventueel vertrek van Anouk
wilde zeggen. Nee, dat wilde ik niet. Geen zin om met mijn kop op de televisie te verschijnen, meneer van de televisie. Misschien wel met Daphne Deckers over het strand van Texel, ik ook met een soort van Davy Crocketmuts op, wat over het leven filosoferen, daar zou ik nog over twijfelen, maar ik heb hem vriendelijk gezegd dat ik alleen maar mijn stuk er uit wil rammen en niet naast mensen op de tribune wil zitten die allemaal nog even snel naar de kapper zijn geweest, want op de televisie!!! 

Gejuich in huiskamer en de voltallige familie valt elkaar huilend in de armen: Onze Zoon Op De Televisie!!!! 

Liever niet.

Maar, volgens mij wordt er dus veel serieuzer dan wij voor mogelijk houden rekening gehouden met het idde dat Anouk er toch uit gaat. 

Ik geloof er niet zo in, maar hoop het wel. Ik ben een vat vol tegenstrijdigheden vanavond, neemt u het mij  maar niet kwalijk. Morgen iets bezetener en duidelijker over het programma. 

maandag, november 08, 1999

Koning Diabolo

Anouk op fluistertoon: "Pssst, Willem, Pappa Willem, pssssst, kom eens hier. Kom eens, hier achter de deur. Ziet ze ons niet? Nee? Ik heb me onwijs heftig met de bijl in mijn been geslagen, kijk hier net onder de afscheiding van mijn driekwart broek. 

Kijkt ze niet?  Nu heb ik net nog zo'n beetje dat verband zitten organizen, maar het is al helemaal zwart mijn been, met koudvuur er in. Sssssst, daar komt ze. dus ik zeg Karin bedankt voor deze brandnetelcreme, ja, goed dat Karin er is, zeg ik nog, wat zou ik zonder die plantenextracten moeten van Karin... Is ze weer weg? Maar ik vind het zo onwijs lullige message als Karin hoort dat mijn been moet worden afgezet, begrijp je, dat het niet net is alsof ik haar niet vertrouw. 

En ik vind ook dat jullie gewoon recht hebben op twee benen, drie als het aan mij ligt, echt hoor. Jullie zijn als groep zo sterk. Dan doe ik het echt met alle liefde met één minder, joh, sssst, komt ze weer waarop ik zeg, Karin, ik voel me al veel beter. 

Hoi Karin, de rabarber kompressen, ik ben er onwijs klaar voor!!

Nederigheid heeft een naam: Anouk. Prachtig gesprek met Willem die werkelijk verguld was met de eretitel Papa Van Het Huis. Het had iets heel moois, de mimiek van Willem toen hij weer fluisterend aan het het doceren was. Hij formuleerde enkele prachtige Boerenwijsheden, het bekende spel van Ravensburger. Boeren Goeroe Willem kwam als in de volkstoneelversie van The Godfather met de volgende boerenwijsheid: "Je moet zorgen dat je een member van de family wordt".

Enkele andere wijsheden in dit prachtig uitgevoerde spel voor het hele gezin: "Als de wind vanuit het Oosten de voederbieten ranselt dan is het slecht schaatsweer" en "Zonder een trekspee en een woelspade is het dreksel nader dan de put"

Ik schrok me wel het lazarus van die nog het meest op een met vocht volgelopen varkensdarm gelijkende pols van Anouk. Geen schaafwondje, zoals ik gisteren memoreerde maar een gemuteerde bonk wild vlees, langzaam haar hele lichaam overwoekerend. Er groeit uit haar hand een nieuwe bewoner!!! Hop, er glibbert over enkele dagen zo een aangeklede hockeyer met stick en al uit haar pols. Ze keek er ook naar alsof het niet iets van haar zelf was. "Het begint nu te kloppen" zei ze, maar dat was Karin die met een thermoskan kastanje-extract woest op de deur van
de dagboekkamer stond te rammen. "Laat me erin. Ik ga je genezen, hoor je!!!" 

Circusacts. Alweer. Gek word ik er van! Laat dit ophouden. Of doe iets met leeuwen. Niet weer die gekmakende beelden van door de tuin springende en dansende mensen. Verwachting voor de komende dagen. Ruud, een beetje overmoedig geworden en nog steeds van top tot teen magnetisch, gooit de diabolo meters de lucht in, vergeet op dat moment waar hij mee bezig is, wil net een boompje op gaan zetten over Koning Diabolus waar oorspronkelijk... en ram, keihard die metalen diabolo op zijn voorhoofd. 

Eerste uren merkt men niets, maar  opeens, tijdens het eten begint hij een mooi verhaal over De Rechten Van De Vrouw en dat het hem absoluut niet om het lichaam gaat. Men doet de lakmoesproef en biedt Ruud een liesmassage aan. "Nee, joh, ik zit net Doris Lessing te lezen, laat maar"  Ruud af met gillende sirenes. 

Maar Circus moet niet want circus is niet goed omdat circus niet leuk is namelijk.

Over circus gesproken, Maurice leek in de dagboekkamer, tijdens het nomineren, wel een hyperventilerende nog vochtige zeeleeuw. Hij had het zwaar. Zoveelste laffe poging, gepaard gaand met zwoegende borst van opwinding, om Bart het huis uit te werken. Wordt prachttelevisie als die het huis moet verlaten. 

Toen ik vanavond naar Cyril zat te kijken, met die grijze muts op haar hoofd, had ik opeens een enorme déjà vu. Wist het opeens weer. Ze speelde heel subtiel scènes na uit de hier nooit vertoonde Indonesische remake van One Flew Over The Cuckoo's Nest.  Cyril eerst in de woonkamer als Jack Nicholson tijdens beroemde groepstherapiescène en later in de dagboekkamer een aangrijpende rol van Cyril als Nicholson na zijn 7e elektroshock. Nu eens kijken of er iemand dezelfde humaniteit als de Zwijgende Indiaan in de film op kan brengen. 

zondag, november 07, 1999

Omgekeerd Infuus

Over enkele dagen. 

Anouk, om inmiddels overduidelijke redenen niet gecast via haar bureau voor de Noodles-reclame, wil tijdens het pepernoten bakken kijken of het warmte element in de oven rood opgloeit. Net zoals kinderen in het restaurant als een magneet ("nee, Cyril, we riepen je niet") naar het rechaud worden getrokken. Zit opeens met haar wang aan de bakplaat vast.

Karin meteen de tuin in op zoek naar peterseliepapje en Ruud er naast. 
"Dat is met extasy ook zo, wat jij nu voelt, Anouk, dan voel je zeg maar vanuit je wang die warmte helemaal naar je handen lopen, en dan kan je afslaan wat je wil, maar dat blijft er potverdikkie in, hé. Ik heb ook heel veel warmte in me, joh, hé. En die Indianen, van net ten zuiden de Navarro, zeg maar om de hoek bij de schoenmaker, tegenover het postkantoor, die doen dat al eeuwen joh, lichaamsverfraaiende littekens op de wang branden en die hebben het weer van Keith Richards, die eigenlijk helemaal één groot gitaarspelend litteken is. 

Nee, Anouk, dan wat jij nu op je wang hebt is echt peanuts, hoor, echt joh" 

Ook heel mooi was het verbinden van Anouks wond. Je ziet het voor je, in dat studentenhuis, 34 gillende truien om een schaafwondje heen. Nu is er de Moeder Aller Moeders, Karin, net nog een Tamme Slangenbeet bij Maurice uitgezogen, je kan niet voorzichtig genoeg zijn. Ik vond het een heel mooie, bijna serene scène. 

Net als gisteren werd ik met grote kracht teruggeworpen in de tijd. Na het schaatsen, met bevroren handen in een dampende kamer vol visite binnenkomen, en na een minuut voel je het al, een gek makende kloppende pijn in je vingers. Niet huilen, niet huilen. 
Anouk heeft duidelijk de pijngrens van een nachtvlindertje. Waar Mona vorige week met haar schaambot nog een complete circusattractie in tweeën brak daar zat Anouk nu te beven en te trappelen om een oppervlakkig brandwondje. Cyril zal morgen een elektromagneetsessie doen. "Wacht even, nee, concentreren, ik voel het, ik weet het zeker, het is je hand. Is het je hand? Er zit een knoop in je hand. Ik voel hem"

Ik maak me wel een beetje zorgen om Ruud. Kan er niet iemand in zijn slaap een  minuscuul omgekeerd werkend infuusje aan zijn linkerbijbal hangen, zodat op gezette tijden, vanuit de regiekamer, de druk er een beetje afgehaald kan worden. Gezellig, wat bijpraten met de mannen over masturberen. Morgen ook op het werk ook eens proberen, tijdens de koffie. Er over praten, o.k, maar mijn probleem is vooral dat ik het steeds haarscherp voor me zie, die totaal vernederende sluiptocht door het huis naar een goed afwerkplekje Aan het enthousiasme van de muizen te zien halen zij deze licht gepocheerde eiwitrijke maaltijd bij voorkeur uit het kippenhok.

Vond ik ook een mooi moment. "Leo, buiten de schutting, opletten ze hebben het over muizen. Even wachten, even wachten, .. ja, laat maar los." Bewoners in extase over zoveel toeval. Er loopt opeens een muisje. Morgen zal de mogelijkheid om een kat in huis te nemen weer worden besproken. 

Hummie komt gereed.

Probeer me de hele tijd Ruud op extasy voor te stellen. Lukt me niet.
Deze van levenslust vibrerende smartrukker zet al zijn afvalstoffen om in volledig aan het lichaam ten goede komenden, bij de reguliere wetenschap nog niet bekende  lichaamseigen stimulerende middelen. 

Schraap heel voorzichtig wat van Ruuds elleboog af, met wat water, heel belangrijk, water innemen en je gaat 3 dagen naar die deur van Bianca zitten kijken om er steeds weer heel andere dingen in te ontdekken. Als je daar ook nog extasy bij gaat mengen..

Maurice zou ik wel weer graag live een pilletje zien nemen. Staat na een uur of 6  met groen schuim om zijn mond op de deur van de dagboekkamer te dreunen en eist een nieuwe rol ijzerdraad van 50 meter, om nog 43 kleine volkswagentjes te buigen. 

Toen ik Cyril vanavond een spervuur van stereotypen over De Hockeyer er uit hoorde gooien, vond ik het jammer dat Anouk haar al eerde geuite banvloek niet voor dit moment had bewaard. Vanuit de tenen, Anouk, volgende keer, vlak voor Cyrils gezicht: "Aaaaaaa, Fok, nou heb ik het echt gehad, klootwijf!!!!" 

zaterdag, november 06, 1999

Een poef van vlees

Waar we eerst, met Bianca, iemand in huis hadden die op een wat verkapte manier aan voodoo deed, stiekum onder de dekens wat naald en draad in een broodmannetje steken, daar hebben we nu Cyril die voortvarend een heel scala aan alternatieve geneeswijzen het huis heeft binnengedragen. 

Ruud maakt het weinig uit. Alles dat enigszins in de buurt komt van aanraken heeft zijn zegen en mag zo in het ziekenfondspakket. Nu ging het om magnetiseren, maar de hoofdhuid insmeren met een drie dagen oud mengsel van knoflookpulp en gebruikte koffiefilters, "ja, vind ik tof joh, hé, wil je dat doen bij mij, ja, goed hé!!" had ook op zijn onvoorwaardelijk enthousiasme kunnen rekenen . 

Ik vond het een ontroerende sessie vanavond op het bed. Ik herkende heel duidelijk de op Zuid-Oost Celebes in zwang zijnde techniek van het Bezwerend Genezen Door Niet Aan Te Raken. Ik vind het ook goed dat Cyril nu eens niet het klassieke beeld neerzet van de rijst omscheppende heel pedis kokende Bevende Indonesiër, maar juist een leuke vlotte, down to earth  variant van de eeuwenoude rite neerzette. Ze legde het ook heel duidelijk uit, vond ik. 

Magnetiseren voor zwakzinnigen. "De linkerhand voelt als het ware de knopen, energiebanen zeg maar, de Sawaloe Kamete en de rechterhand zorgt voor balans, convergentie tussen goed en kwaad óf kneed het verheven mannelijk lid, één van de twee, Ruud, jij mag kiezen. 

Wat Cyril vanavond, ook met haar handen een halve meter boven Ruud, moet hebben gevoeld is een met huid beklede menselijke poef, voor 95 procent bestaand uit een mengsel van zaad en water. 

In de uitzending van morgen zal zij Anouk, die al een verbranding aan de
hand heeft en iets dat het meest lijkt op een gierende voedselvergiftiging, lekker spontaan opereren met haar blote handen terwijl ze het slotstuk van Miss Saigon zingt. 

Lijkt me een blijvertje, Cyril. Alleen nog iets doen aan die stem, die  des ochtends het
glaswerk doet rinkelen. 

Ik vind Anouk te onderdanig. Wat is dat voor een kikkerperspectief? Zo een sterke groep, zo veel levenswijsheid, daar kan ik niet aan tippen. Foute gedachtegang. Noem mij 1 moment waaruit die enorme levenwijsheid blijkt. Een groep apathen  volledig gedomineerd door de angst om een extreem, uitgesproken standpunt in te nemen. Het geld lonkt inmiddels nadrukkelijk. Wie ruzie maakt kan vertrekken, hebben we gezien. Men is het volledig met elkaar eens, verkleedt zich af en toe en zit zijn tijd uit. 

Of het wordt niet uitgezonden of het vindt niet plaats, maar waar hebben die figuren het de hele dag over. Niemand die ook maar iets van een standpunt inneemt. Kent er iemand Hank Williams, heeft men een mening over film, toneel? Is men het oneens over de zin van het bestaan?

Nee, men verkleed zich liever als bejaarden en filosofeert over brood.

Mooi hoe Bart reageerde op het gesprek met Sabine. Vooral de schaamte over zijn uiterlijk vond ik mooi. Lekker uitgeweest hele avond, goed humeur en twee uur tegen die leuke meid aan staan praten. Je mimiek is weergaloos. Je lacht tijdens het dansen gul je tanden bloot. Tevreden thuis komen, je kijkt in spiegel en je ziet het stuk peterselie op je voortand zitten. 

Sollicitatiegesprek, in bloedvorm, gaat goed, je krijgt nog een rondleiding in het bedrijf. Lekker nonchalant over die afdelingen lopen.

"Dit zijn misschien je toekomstige collega's" en buiten merken dat allebei je broekspijpen nog in je sokken zitten. Dit, maar dan 15 maal erger, moet Bart hebben gevoeld. Steeds als hij er aan denkt bijt hij heel hard in een kussen. 

Beetje een nostalgisch buitje vanavond, ook geholpen door Anouk, die zich maar al te graag gillend liet achtervolgen door drie jongens. Schoolplein. Meiden pakkertje. Na aftellen alle 45 jongens van basisschool De Gulden Middenweg achter Mariska Verheul aan, die met het staartje. Je tikt haar, iets te enhousiast en ze is af. Je moet, met je hand op haar schouder, nog  30 meter afleggen naar de verzamelplaats.

Niemand heeft je ooit uitgelegd hoe je daar bij moet kijken. 

Laatste nieuws van de streams. Ruud is inmiddels zo door en door gemagnetiseerd dat hij onwrikbaar, dwars door het matras heen, aan het ijzeren onderstel van zijn bed vast zit geplakt. Goede raad is duur. 

1 gedachte over de vermeende zwangerschap van Sabine. Stelling definitief bewezen. Televisie maakt dikker.

vrijdag, november 05, 1999

Knut Heimat

Bart en het Duitse meisje, dat prikkelt de fantasie. Je ziet hem zo zitten in het Duitse café vlak bij de kazerne. Zijn kornuiten gaan nog wat voetballen of  wat ontgroeningrituelen doornemen, maar Bart nestelt zich, met wat tegenlicht, aan het raam van de plaatselijke uitdragerij.

Lok voor linkeroog, boek van Goethe losjes in 1 hand. Nu is het de kunst om zo te blijven zitten. 

Duitsland. Hoofd in nek en zeldzaam mooi de rook door een hertengewei blazen. Fnuikende relatie met Monica Heimat. Zij valt als een blok voor deze natte droom van iedere Germaan. In zijn vrije tijd doet Bart aan beeldhouwen. Shot van bezwete torso. Pim Fortuyn naar toilet. De strijd met de materie. Monica mag er graag naar kijken. En dan het nieuws. Ze is zwanger. Hun zoon zal Knut heten. Startende motor, weemoedige blik, wanhopig gebaar vrouw. Einde. Muziek van Miles Davis. 

Ieder land krijgt de James Dean die hij verdient. Zelden iemand gezien die zich zo bewust is van zijn bewegingen, poses etc. als Bart.

Houthakken, een feest. Vanavond de entree in de tuin, bij de nieuwkomers. Daar komt geen Maurice aanwandelen met een draadmodel van een volkswagen in zijn hand, of Ruud met zijn Rokend Lid in zijn hand, nee het is een Bart. Niet meer en niet minder. Zie hoe hij zijn rook uitblaast. Perfekt idee van de wind. In grote schoonheid waait de rook uit, weemoedig langs zijn wang, over de schutting, op weg naar Sabine. 

Wordt er een beetje poëtisch van en begin zomaar een synopsis van een Slechte Nederlandse Film Met Internationale Allure aan u door te brieven. Neem het mij niet kwalijk. De waarheid is waarschijnlijk dat Bart na het traditionele Laarzen bier drinken bij een Duitse schlagerzangeres in bed is beland en met een rode beha aan en een accordeon voor zijn buik wakker werd. Kan slechte Duitse Film van worden gemaakt. Nasynchronisatie door Ruud graag. "Das war potverdrei eswas, arschloch. Da has du das doch mal immer di hand an deine self versteckt., mensch!!!"

Anouk mist haar zusje, na krap twee dagen in het huis. Een typisch geval van je kind bij Ikea na twee minuten al weer uit de ballenbak moeten komen ophalen. "Willen de ouders van Anouk naar het kinderparadijs komen?" Anouk ging ook voor extreem, ervaring opdoen enz. Hoopte dat haar zus niet dingen zou zien die vervelend zouden zijn en vatte vervolgens bijna letterlijkhet wc-voorval van gisterenavond samen:  "O, kut, wat gebeurt er nou"  Anouks familie kan met een gerust hart gaan
slapen, Zij depte slechts voor 2 miljoen Nederlanders haar geslacht schoon. Properheid, daar houden wij van. 

Jerry Springer gedoe. 4e klas mavo, eindexamenstunt. Wat doen we? Gaan we met zijn allen in tentjes overnachten voor de school of doen we Jerry Springer na, van dat we net doen of dat de school op bezoek is bij hem, lachen man, echt wel stoer, met te grote pakken aan, echt wel lachen, Jerry Springer, toch..?. 

Tijdens de voorstelling, die ik schreeuwend van plaatsvervangende schaamte heb aanschouwd, met mijn gezicht steeds achter mijn handen, af en toe kijkend, ook heel sterk de associatie met de jaarlijkse toneeluitvoering van De Vereniging Van Plattelandsvrouwen in multifunctioneel Buurtcentrum het Wagenwiel. Wat hebben we gelachen toen Riet van Jaap haar tekst kwijt was en dat die pruik van Bert scheef zat zonder dat hij er erg in had. En die scheet van Karel tijdens de monoloog van Sietske!!  Volgend jaar zijn we er weer allemaal!!!

Maar nu is het godverdomme afgelopen. Anarchie willen we, geen 3 maanden de Seniel Voor het Leven show. Meer ergernis, ruzie. Geen mee-etertjes bij elkaar uitdrukken, heel zachtjes bij elkaar het eelt verwijderen en niet een kwartier gaan  zitten praten over een brood dat tot een lichtbeige stuk Fimo-klei is getransformeerd. Elkaar eens niet goed begrijpen. Gewoon zeggen: "Uw Tarot hobby kan mij niet boeien, mevrouw. Ik wil u Goeroe Maleke Saboetoe geoudehoer niet aanhoren. Ik hoef  geen kaarten te kunnen leggen om toch haarscherp te zien welke kant het met u leven opgaat. 

De verkeerde. 

Voor dronken 17 jarigen in partycentrum De Olijke Snuiter optreden met een dat-tape van uw op alle fronten mislukte single. Jaren lang zal er nog "Broek uit, broek uit" worden gescandeerd als u zich met uw quasi-artistieke benige hoofd op het podium van 2 vierkante meter vertoont. Tot in de oneindigheid dansen en  springen in 7e rangs producties. Er is geen  I Tsjing die daar ook maar iets aan kan veranderen, mevrouw. U bent gedoemd om net als Pleuni Touw voor eeuwig getypecast te worden als Mysterieuze Slechte Actrice in te duur Hollands drama. 

Anouk bewijst de steling van Sabine dat tv veel dikker maakt en mijn stelling dat tv ook dommer maakt.  Lijkt, in vergelijking met 2 dagen geleden in de studio 35 kilo aangekomen en etaleert het verstand van een Zeeuwse Mossel.

donderdag, november 04, 1999

Onthaasten bij Ruud

Intens ruikend aan je vinger, vlak voor het raam, en dan de lerares van je zoon opeens vlak voor je zien, bij de voordeur. Ze kijkt je aan. Zo moet Bart zich vanavond hebben gevoeld, als de Blanke Shirley Bassey herenigd met zijn grote liefde. Het ontroerde me wel enorm. Zonder een spoortje ironie: prachtige televisie. 

Zwaar geregisseerde emoties natuurlijk etc, maar het maakte me geen hol uit. Ik voelde liefde door mijn lichaam stromen. Ik vond opeens zelfs Pim Fortuyn, de zichzelf al jaren verbaal masturberende nachtmerrie van de al braaf 25 jaar in
stilte samenwonende homosexueel een heel boeiend mens.

Ik spreek een beetje kortademig om dit nog voor het slapen gaan te posten.

Mijn muze was ook nog even in beeld. Bianca, met een vers doodgeknuppeld en al van zijn vel ontdaan zeehondje op haar hoofd. Op het strand bij Pieterburen, met dat andere zeehondengezicht naast zich. Als je de elephant man op een strand neerzet, met bootje aan de horizon en stemmige muziek er achter, meestal de herkenningsmelodie van de Onedin Line, dan koester je zelfs nog enige fysieke sympathie voor hem. Had ik ook met Bianca. Viel opeens als een blok voor deze Nederlandse Indiaan Voor Eigen Gebruik. De golven en de wind maakten weer enorme oerkrachten in haar los. Feng Sui aan de Noordzee.

Nog enkele snelle observaties: Cyril had, gezien de fel rode plek op haar borst, al een tevergeefse poging Harakiri Voor beginners gedaan. Volgende keer beter. 

Prachtige felrealistische imitatie van de zo vergeten dolksteekduif. Familie van Ruud. Bacchanaal, volkomen karikaturen, ook net staan rommelen in de verkleedkist want op de televisie vanavond, en dan opeens dat woord: "onthaasten"

Deed zijn zus bij Ruud. Ik gok op verkeerd verstaan. Het gaat hier waarschijnlijk om onharen of ontkazen. Ondanks mijn waarschuwingen toch heel blij zijn met die kledingkist.

Niet doen. Flikker dat ding door een raam, verbrand de kleren ritueel in de tuin, geeft niet , maar doe wat. Belediging voor intelligentie dit gedoe.

Verwachting: Bart zal murw gebeukt door de goodwill van de redactie instemmen met de komst van 34 katten, een labrador en een Mastifo (?) Napolitano, die direkt woest trekkend en scheurend Anouk aan haar sloffen door het huis zal trekken. Uitgeschreven voor vanavond. Morgen rustiger.

Emotieman!!!!!

Maurice zit in het huis uit te rusten van het nadenken. Hij had wel al een soort van bepaalde duidelijkheden. Niet voor een ander maar voor zichzelf. Maurice is een emotioneel mens. Men hoeft maar even wat slaap uit het oog te wrijven en hij hangt als een troostende boeddha om je heen. 

Zwaar ziek, verdriet om een gestorven hamstertje, even tegen de zon in kijken of een uitje schillen en hij verandert in …..Emotieman.

Met een korte ruk van zijn markante kop schudt hij de opgedroogde resten gel uit zijn haar en troost waar er maar te troosten valt. Vanavond troost  Eotieman….Karin!!!! Ongelofelijk. Karin voelt zich even niet helemaal prettig, loopt de tuin in en als een mensgeworden mee-eter wandelt Maurice direkt met haar mee.

"Laat haar met rust, jij onderbroekjesfetisjist, zoude je hem toe willen schreeuwen. Heel opvallend ook, de angst in dat huis voor emoties. Echte maatjes, levenslange band, maar als er iemand moet huilen duiken ze snel de tuin in, vluchten de slaapkamer op, gaan onder een bed liggen of staan semi-geïnteresseerd naar het kippenhok te kijken.

Even een paar details. Is het iemand opgevallen dat het haar van Ruud heel langzaam, live in beeld, veranderde toen hij van achteren werd gefilmd tijdens zijn verhaal over de voetbalwedstrijd Nederland-Duitsland? Zijn haar had opeens helemaal de allure van de gevreesde, meestal met een waterstofperoxidebom geblondeerde mat die nog steeds zo populair is bij profvoetballers. 

Mijn lievelingsverschijning blijft toch wel John De Wolf, die het talent bezat om onwaarschijnlijk lelijke overhemden te combineren met een ongehoord, vanuit de hoofdhuid exploderend kapsel. Hij voetbalt nu, inmiddels kaal en met een coltrui aan, bij Swift 69. Wil volgend jaar voor de 6e maal een Italiaans Restaurant beginnen, nu op een betere plek, in de Eemshaven.

Karin wordt inderdaad steeds vrijer in de groep. Ze dronk vanavond, in de tuin, tussen Willem en Maurice in gewoon, uit een wekpotje, haar ochtendurine. Nieuwe cultus, binnenkort. In de 5 uur show, de genezende werking van ochtend urine. Geinig lunchidee; heel voorzichtig met een kwastje op de boterham smeren en even onder de grill, of juist een mooi stukje vlees stevig afblussen met zo'n schuimend goudgeel fontein, het kan weer allemaal en het is weer helemaal terug, dames en heren. 

Zijn inmiddels hele boeken over verschenen, hoe je, door een uitgekiende mix van zware kruiden en specerijen tot je te nemen je urine de volgende dag net dat tikkeltje aroma extra voor in de sla kan geven. Karin heeft dat al helemaal door. Is haar tijd ver vooruit. Over 7 jaar verkleden wij ons in Nederland allemaal als Japanse Vrouw en pijpen wij de krantenjongen.

Erg genoten heb ik ook van Anouk. Kwam net op het moment dat iedereen de laatste hand legde aan zijn avondkleding als Beertje Collargol Aan De Heroine de badkamer doordenderen. Zelden iemand zo onflatteus een joggingbroek zien dragen. Alsof hij met vochtige klei om haar studentenkont heen was geboetseerd. Later zag ze er wel weer erg leuk uit, met van die kleine bolletje op haar hoofd. Ook in het buitenland gekocht, "Supergoedkoop", net als het parfum met Eigen Naam.

Ontroerend. Ik hoopte even dat ze verder zouden praten over Nutteloze Souvenirs.
Is één van mijn obsessies, het ultiem lelijke of nutteloze souvenir. In Frankrijk de hele reeks Kuifjes hardcover in het Frans kopen en thuis toe moeten geven dat je er geen hol van begrijpt. Wel gewoon, als er visite aanbelt, snel op de bank gaan zitten met zo'n Kuifje en dan heel hard lachen om deze Franse Kuifje. Kijk ik heb deze Franse Kuifje in het Frans, dat is geweldig joh, dan komt er een hele Franse laag bij!!! Net als Bart met Shakespeare, zeg maar

Van een grote schoonheid vond ik vanavond ook het tweegesprek tussen Ruud en Anouk. Een knauwend en brommend geuitte tutti-frutti van gevoelens en zij kon  alleen maar verbijsterd luisteren naar dit epos over Oude Mannen En De Liefde. In een poging om te komen tot een reactie op dit hartverscheurende verhaal kwam zij uiteindelijk met de Oud Utrechtse Volkswijheid: "Je moeder is natuurlijk Jezus inderdaad". Heb het 5 maal afgespeeld, maar verdomd, dat zei ze. Ze zei ook nog dat "ze het natuurlijk onwijs leuke lui vond" Kleine siddering van genot.

Beetje erg fragmentarisch vanavond. Neemt u het mij maar niet kwalijk. Ben een beetje in de war. Heb, hoe laag kan men zinken, een uitnodiging voor RTL-live ontvangen. Heb vriendelijk bedankt voor de eer. Ik ga liever dood dan met mijn kop in dat programma te verschijnen. Na een leuk item over hyacinten en door gymleraren misbruikte kinderen dan nu……….

Mijn stukken er uit rammen, dat wil ik. Uw nederige dienaar.

Nico Dijkshoorn

Vanavond na de late uitzending nog een klein nagekomen bericht, voor de
volledigheid.

Groeten, Nico

woensdag, november 03, 1999

Vleermuizen Ontwijken

Nee, niet doen. Anouk moet vooral een week of drie haar koffers steedsopnieuw rangschikken, haar sloffen kammen, douchetijd afstaan aan langharige mensen en iedereen in het huis best heel goed begrijpen. Ze is volgens mij, in deze labiele eerste dagen zelfs volledig bereid om Ruuds ongehoorde ejaculatiedrift, slechts te vergelijken met die van de laatst levende mannelijke potvis, op de enige juiste wijze in te schatten en leent hem haar koffer, waar hij zich, ruikend aan het handvat, in ontlaadt. 

"Geeft niets, joh, prrrima hoor."  Mag allemaal, maar ze moet niet gaan zingen!!!  Plaatsvervangende schaamte tot diep in de knieën. Waar komt toch het krankzinnige idee vandaan dat er bij iedere vibratie van een gitaarsnaar gezongen moet worden? 

Trek op een strand, camping etc een gitaar te voorschijn en er staan meteen 4 sentimentele dertigers om je heen te doowoppen. Anouk en Cyril ken ik allebei, als type, wel. Namelijk In mijn geheime hoedanigheid als Gitaar Spelende Oude Lul, wat ook heel erg is, toegegeven. 

Met name Cyril is de vleesgeworden nachtmerrie van iedere band. Je voelt het op een kilometer afstand, al bij de afslag naar het gehucht waar je moet spelen. Het is het in Indonesië zo bekende Goeroe Goeroe Moeleeke Malokie, ook wel het
Zogenaamd Dronken Meezingen met Band genoemd. 

Zitten eerst de hele avond wat ritmisch mee te trommelen op de muziek en daar komen ze, net voordat je een daverende climax aan je derde set wil breien. Of ze een nummer mee mogen zingen. 
Negen van de tien keer is het een 14 octaven te laag gezongen Madonna, maar Cyril lijkt mij meer het type voor een Kate Bush In Haar Manische Periode. Kate Bush is met wijd opengesperde ogen je van kamerwand tot kamerwand op muziek bewegen alsof je een honderdtal hondsdolle vleermuizen probeert te ontwijken. 

Anouk is weer veel meer het type van "lekker gek doen". Met bierflesje als microfoon Paradise by the dashboardlight meezingen, samen met Roelof-Hendrik van Gezondheidleer en Roderik-Cees van de Account-Follow Up Crisis Output colleges. 

"Mieterrrrs nummer".

Ik heb ondertussen wel al erg genoten van die Anouk. Waar Ruud zou zeggen dat "de koffer potverdomme, ja, joh, hé, echt waar, door mijn moordwijf met d'r voorkant zeg maar over de deksel heen schurend, ingepakt is, hier voel, de deksel is nog warm" daar zei  Anouk vanavond, zonder een greintje cynisme: "Mijn koffer is uitermate goed ingepakt".

Daar houden wij van. Nauwkeurig formuleren. "Werrkelijk betrreurrenswaardig dat ik err niet in geslaagd ben om de medegenomen biefstuk te behoeden voorr een lichte uitdrroging aan de rranden"  Ze heeft ook altijd iets aan haar nek. Fascinerend. Ze ging ook nog even haar kamer organizen. Dat wordt nog genieten de komende weken. Alsof je in slaap bent gevallen met een cd van Kinderen voor Kinderen op repeat. 

Cyril maakte niet de indruk een ochtendmens te zijn. Die gaat het heel zwaar krijgen als Karin vanaf morgen met geweld haar rechtdraaiende bio-ritme om gaat gooien. Is gewend om, na voorstellingen in Showbizz-City, uren aan de bar te blijven hangen hopend op die 1e keer in de 3 jaar dat Joop zelf even komt kijken, en die moet nu om 24.00 naar bed om de volgende ochtend weer gezellig met zijn allen te ontbijten en dan?.. borduren!

Waarom zou Karin huilen? Nou we vragen het ons af! Probeer het even om te draaien. Je zit redelijk lekker in je vel, Bianca zorgt er buiten de muur voor dat Karins  kinderen gaan geloven dat Fellatio een merk auto is en dan krijg je een kind op je kamer die je van onder de dekens met haar liefste erretje helemaal gaat liggen begrijpen. Zou ik ook niet trekken. 

Was het weer even. Tot morgen.

dinsdag, november 02, 1999

De zoon van Martin Brozius

Er is iets vreselijks aan de hand in het huis. 
Ik had het vanavond pas in de gaten. Het gaat om de alpino pet met wormvormig aanhangsel, die de laatste weken van hoofd op hoofd is gegaan. Ik ben er min of meer van overtuigd dat deze, door de Eeuwige Water En Vuur Vrouw, Bianca ingestraalde Franse, op het hoofd te dragen Banvloek langzaam alle oorspronkelijke bewoners ten gronde richt. Het is een heel oud ritueel. Je haar gaat er in ieder geval van zitten zoals bij Bianca de laatste dagen in verschillende tv-shows was te zien, een soort van Joshua-tree maar dan op je hoofd, of een aan vervanging toe zijnde krabpaal van de katten.
(Bart: "Neeeeeeeeeeee!!!!!!") 

Ruud had hem nog geen minuut op of hij begon de hele Cubaanse  Varkensbaaikwestie te rebirthen. Grandioos, de zelfgekozen vrijheid van de Cubanen, zelden had hij een gelukkiger volk aanschouwd. Dat honderden volkomen uitgehongerde autochtonen op opgeblazen gebruikte condooms van Ruud, achteloos uit het raam het strand opgeslingerd, dobberend de overtocht naar de States hebben gewaagd, dat is hem natuurlijk ontgaan, zoals Ruud veel ontgaat.
Intercom in huis staat per ongeluk een half uur open en hij denkt dat Radio Vrij Oranje opstaat. Kwam hij pas helemaal op het eind achter. 

Komt door de alpino. Wat de alpino met Bianca deed zien we nog iedere dag op de deur van de huiskamer. Een diepe innerlijke strijd met De Slang Die Creativiteit Heet. 
Maar van Maurice schrok ik echt. Die zag ik vanavond, bij het verwelkomen van de nieuwe bewoners, ook al met die vervloekte zwarte drol op zijn hoofd staan. Al te laat. Begreep ook opeens zijn absurde gedrag aan de tafel. Hij zat van staaldraad fietsjes, motoren en perpetuum mobile te buigen!!! 

Braderiesfeertje inmiddels in het huis.

Lekker borduren en Oudhollandse spelen met de blote handen. Die Willem!!! Wat zal zijn kind hem missen! Aan de duim draaien en als bij toverslag gaat de hand als een stoommachine bewegen. Je moet er maar opkomen.

Bart is, voor de iets oudere kijkertjes onder u, met zijn opgerolde mouwtjes, zijn Baretta imitatie griezelig aan het perfectioneren. Nu misschien niet meer voor te stellen, maar in de jaren 70 een gevreesde tv-politieagent met als enige wapen een witte kaketoe op zijn schouder.

Is Maurice nu voor hem aan het vouwen van staaldraad. Er was maar één televisienet, jongens en meisjes, en je moest wel kijken, of je wilde of niet. 

De nieuwe bewoners. Weet nog niet goed wat ik er van moet vinden. Ik ben geneigd die Cyryl (?) te haten met alles wat ik in me heb, maar laten wij nog even wachten met oordelen. Ze heeft wel alles tegen. Dansen en zingen in De Boeiende Wereld Die Derderangs Entertainment heet, dat vind ik geen aanbeveling. Showbizz City, kan het erger?  Met Ome Frans en Tante Corry en de rest van het touwtrekgezelschap je eens een avond lekker laten verwennen door een als Stand-Up comedian er bij schnabbelende Pizzakoerier. 

"En uw gastheer vanavond is….. geef hem een warm applaus dames en heren, de zoon van….. Martin Brozius!!!!"

Totale leegte. Je kan beter dood zijn dan je onderdompelen in de fnuikende sfeer die men all-in entertainment noemt. "Dames en heren, de gasten van Slagerij Het Loodje kunnen aan tafel in de Sjakie Schram zaal" 

Die nieuwe bewoonster heeft al die samengebalde totaal nutteloze ongeleide energie in haar tanige lichaam en het moet er uit, ben ik bang. We zullen er helaas nog meer van horen. Geen Stille Kracht, vrees ik. 

Anouk daar heb ik meer mee. Onecht kind van Yvon van Gennip, verwekt in Calgary, tegen de ijsmachine aan. Mooie ontroerende tranen. Doe ik niets aan af. Mooi, ideaal studente type. Bij al haar vriendinnen kleine sliertje Noodles uit de mondhoeken. Heeft geen idee wat er met haar gebeurt. Eerste vraag in nieuwe huis: "Waar moeten we heen?" Het idee is juist dat ze even helemaal nergens naar toe gaat. 

Vond het huis Supergezellig. En dat willen wij niet. De Dood moet permanent boven tafel hangen. Strijd, paranoia en achterklap, alleen dat kan de komende weken redden. 

Dat is de bescheiden mening van 
Nico Dijkshoorn

maandag, november 01, 1999

Huilend Zigeunerkind??

Heb medelij! Er is, ondanks mijn smeekbeden in een eerder stuk, een soort van triviant in het kwadraat het huis binnengesmokkeld. Ze zitten spelletjes te doen! 

Dat moet niet, namelijk. Geen hints-achtige activiteiten in het huis.
Verveling en Paranoia van Ravensburger, dat lijkt me wel weer een goed spel. 

Nu even over Maurice. Is dit iemand die een motor kan besturen? Die motoriek bij het tafeltennissen!!!  Alsof hij heel voorzichtig aan het revalideren is van een tijdelijke spierverlamming. Wat is dit voor een ongebakken deegsliert gedoe?  Eeuwige reserve bij iedere teamsport. In de rust vertelt hij de teamgenoten steeds wat over Australië en hop daargaan ze weer. Maurice veegt de kleedkamer al wat aan. 

Probleem bij Maurice vind ik dat zijn verhalen door de lichte smurfenintonatie niet echt de lading krijgen die ze verdienen. Tom vertelt aan Jerry over de aboriginals. Dat effect. Bewonderenswaardige zelfbeheersing overigens van Ruud en Bart, tijdens het tafeltennissen. Op hem aflopen, de hightech verdedigingslaag van het batje trekken en heel woest, omgekeerd, met de nog plakkerige siliconenlaag op zijn mond drukken, dat had ik gedaan. 
Zeg maar de Sterker Door Vernederen methode waar de coach van Vriesekoop zo'n succes mee heeft gehad. Kom je tenslotte ook mee in de Playboy. Ruud kon het zelfs opbrengen om hem nog enige adviezen te
geven. Hopeloze zaak. Eerst uitleggen dat het op de tafel moet worden geslagen.

Goede weekopdracht ook. Lekker je grenzen verkennen met borduren.

Steuntje in de rug voor Karin, dat wel. Ik had alleen liever gezien dat er een Huilende Zigeuner Bij Ondergaande Zon moest worden geborduurd. Op Amsterdamse trapportalen geniet ik daar altijd enorm van, op iedere verdieping zo'n smachtende hertenblik. Soms, als je veel geluk hebt is de traan in reliëf. Ik vind dat bijna nog mooier dan het aangeklede muizen met gekke hoedjes servies van Marjolein Bastin. Wordt over 600 jaar  opgegraven en verbijsterd zal men met een botervlootje met een muis in tuinbroek in zijn handen staan. Een belangrijke vondst!

De nieuw kandidaten. Heel goed vond ik dat de man van nummer twee zijn wervende woorden specifiek voor liplezers sprak. Het was denk ik heel intens, want hij keek er heel smartelijk bij. Alle jongens van Sportschool "Kicke Man" juichten toen hij in beeld kwam. 

Kandidate nummer twee lijkt mij volstrekt kansloos. Er kwam wel iets van geluid uit, maar in een voor mij totaal onbegrijpelijke samenhang. Iets van "uitdaging aangaan" en "31 jaar" verstond ik. Ik was denk ik te gefascineerd door haar Voetbal Vol In Het Gelaat hoofd. Zo'n hoofd waar je maar naar blijft kijken, of je wilt of niet. 
Michael Jackson, in het voorlaatste stadium van zijn transformatie naar blank  medemens. 
Wel jammer dat de uitslag eigenlijk nu al vast ligt. 

Anoek, de 1e kandidate, die vorige week, geselecteerd op het vertederende Gooise kakaccent, nog alle leadpartijen voor Kinderen voor Kinderen heeft mogen inzingen, daar liep ik niet direct warm voor. Ik dacht eerst te verstaan "een kind van André Hazes" 

Herkende het meteen, het type. Zitten de laatste 10 jaar met volksstammen tegelijk in kniebroekjes die authentieke Jordaanse sfeer op te snuiven in eeuwenoude cafeetjes. Met 13 man kijken naar een Autochtone Jordanees en hem met zijn allen op zijn rug slaan. Met zijn allen, heel studentikoos een volledig uitgerangeerde artiest opeens weer helemaal te gek vinden. Het Louis Neefs effect. Als grap, gaat nu niet door, het Rex Gildo bungy-jumpen organiseren op een marktplein. Met een glimmend roze pak en zwarte pruik moeten mensen zich naar beneden storten. 

Kandidaat 3 vond ik ondanks een surplus aan tanden wel wat hebben. Gaat natuurlijk ook voor een tenenkrommende Kijk Mij Eens Lekker Gek Wijf Zijn sfeer in het huis zorgen. Voorspelling: staat binnen 5 minuten na binnenkomst al de Zingende Diva uit te hangen. Karin kijkt niet eens op van haar borduurwerk. Weekopdracht: Bart en kandidate 3 spelen scene uit Miss Saigon na. Ruud, Willem en Maurice, met woest maaiende armen ("doe maar net alsof je tafeltennist, maurice") spelen de helikopter. 

Morgen meer. Groeten, Nico