donderdag, december 30, 1999

Mooie televisie

Kon ik hem maar schilderen deze aflevering. Had ik maar die gedrevenheid van Bianca, onze uitbundige persoonlijkheid. Ik zou het schilderij waarschijnlijk "verloren onschuld" noemen, of "Te veel haar uit dik hoofd". Daar ben ik nog niet helemaal uit. Maar ik moet het opschrijven. Ik kies voor een stuk tekst in de sfeer van de aflevering. Vijf minuten geleden afgelopen en ik zal als een op drift geraakte verbale centrifuge u de observaties in het gezicht slingeren. Geen genade, laat het allemaal maar komen. 

Zoveel mogelijk chronologisch. Begin van de uitzending, prachtig beeld. Dampende herten in tuin. Heel Nederland in angstige afwachting en zij zitten in die krankzinnige houten tobbe weer elkaars lichaamssappen te absorberen. Heel mooi ook dat ze live in de uitzending met hun blote togus schielijk door het huis moesten kruipen. Op je knieeen, achterwaarts met je reet naar het raam toe, vanuit de douche je woonkamer in schuiven om de vergeten kleren van de bank af te grissen zonder dat iemand je vanaf de straatkant ziet en pas bij de bank, met maximale spanning op de poepert, als je je ultiem strekt om je kleding te pakken, er achter te komen dat de glazenwasser al een minuut of drie naar je staat te kijken. Het gaat vooral om het moment daarna, denkt u daar aan, morgenavond als de buurvrouw aanbelt als u net met een champagnekurkje onder u edele balzak in de rondte huppelt. Wat doe je dan. Opstaan en weglopen of in dezelfde houding de woonkamer weer uitkruipen? 

Leuke kijkjes in de keuken, vanavond vroeg. Vreselijk boeiend om te zien dat er allemaal lampen en microfoons werden gebruikt om dit unieke project mogelijk te maken. Heb je geen idee van. Ik dacht dat het allemaal geanimeerd werd door studio Maarten Toonder. Ook een leuk woonidee vond ik het om een pygmee in dienst te nemen die op afroep in licht gehurkte houding zich door een oneindig gangenstelsel worstelt om uiteindelijk via een kattenluikje een flesje Morgen van Grolsch voor je neer te zetten. Dat heeft wel wat. De hedendaagse moderne pigmee is een meter of twee, stond vorige week in de KijK. 

De laatste playboy, daar stond weer iets heel anders in. Geen kenners de heren, dat werd direct duidelijk. Wel op een kilometer afstand de Betere Italiaanse Pornofilm herkennen en de dildo de uitvinding van de eeuw vinden, maar dan weer niet het subtiele verschil zien tussen Penthouse en Playboy. Is respectievelijk met en zonder lipjes. Onthouden. Ruud was duidelijk voor de eerste keer in zijn leven in de weer met huishoudfolie. Je zou het schreeuwend uit zijn handen trekken. Voor Ruud niet te hopen dat eten en seks raakvlakken hebben anders heeft hij aan 1 mensenleven niet genoeg. Gezellig met een muziekje er bij, neuriënd, er 4 uur over doen om een condoom van je pielemans af te pellen. Typische Brabantse Onthaasting. 

Latere uitzending. Ha. Precies de juiste lulligheid in de tent van Daphne. Dat doet me goed. Hier zitten de gestraften, tweede garnituur. Ja, de familie is er, maar verder allemaal vage kennissen, iemand die ooit "Bart eens voorbij zag lopen daar en daar, daar wil ik van af wezen, maar ook toen was hij al gewoon Bart, dat zag je meteen" Een fijne Braderiesfeer, met een leuke presentatrice die speciaal voor deze gelegenheid het haar als een verslaafd Zeeuws meisje had gekapt. Met een beetje melk in de kam, zeg maar het stremsel moet licht zichtbaar zijn, al je hoofdhaar lekker los naar buiten uit je gezicht kammen en dat dan op laten drogen. Niet te veel bewegen anders breekt het. Daarna even heel kort twee verbrande kurken op de ogen drukken. Ik vond het een thematische avond. Te veel haar. Mona en Sabine samen vind ik minstens een kilootje of vijf te veel haar uit minstens een kilootje of 30 te veel hoofd. Sabine geleek wel iemand die contact probeerde te leggen met Planeet Aarde. Is de weg volgens mij een beetje kwijt. Het hinderde me ook . Ik wilde opgaan in de uitzending, mij mee laten slepen, en dan kwam zij weer in beeld met dat ontplofte butagasbrandertje op haar hoofd. Ik schreeuwde er ook steeds heel hard bij. "jezus, nee, aaaahhhh, nee niet doen" Bart herkende haar ook niet volgens mij. Ze is binnen twee maanden getransformeerd in iemand die duidelijk zichtbaar "iets bij de televisie doet". Dan ga je je haar zo dragen en zorg je dat je steeds vooraan staat als er een rood lampje opgloeit. 

De beelden vanuit de kantines waren ook heel goed. Ook precies de goede sfeer. Doodzenuwachtige burgemeesters, die overdag iedereen door het gemeentehuis schofferen maar oog in oog met een 17 jarige presentator stamelend iets mompelen over "een prachtige streek met vele toeristische mogelijkheden". Na het cafeetje gevuld met vrienden van Bart snel nog 30 keer gaan bellen voor Ruud. Leuk woonidee. Laat tijdens het interview een fijne soldatensfeer ontstaan achter de interviewster. In Roelofarendsveen wast men op zaterdag allemaal in oude legerplunje volkomen synchroon ("presenteer spooooooooonnsss!!!!!!") de auto. Niets gezelliger. Bart wordt volgende week op een bijzondere manier gehuldigd. Wordt niet zoals Willem met een halve afgeknipte voetbal en een van papier-maché gemaakte kookgarde in de hand in een huifkar door een straat van 15 meter lengte getrokken en hij loopt niet de Nationale Stoned In Breda Route met een rode pet en pruik op. Nee, Bart mag in Normandië, in een van Sabines hoofdhaar gebreide trui op het strand gaan staan en heel Roelfarendsveen zal hem, gestoken in legerachtige wetsuits vanuit de zee benaderen. Ontroerende beelden gaat dat opleveren. 

Over ontroerend gesproken. De moeder van Willem. Werkelijk waar, ze deed me echt wat. Naar de kapper geweest, des middags, en op aanraden van de familie toch maar die blauwe combinatie die ze laatst bij Gert en Annie van Arie en Koos aanhad aangedaan. Een van de ontroerendste interviews ooit. Had zich in laten fluisteren, of zelf voorgenomen, je komt er niet achter, dat ze op iedere vraag van Daphne zou antwoorden: "Hij maakt van een klein beetje eten iets moois" En ik moet zeggen, dat ging haar goed af. "" Volgt het hele dorp de uitzendingen?" "Hij maakt van een klein beetje eten iets moois". "Lijkt u een beetje op u zoon " "Ja, want hij maakte toch van een klein beetje eten iets moois" Geen mediatraining graag. Stephan Sanders zal volgende week in het Blauwe Licht afdalen naar de aarde en zijn licht laten schijnen over deze "Unieke Volkse Vrouw, volkomen naturel in haar camerabeleving"

Ik vond de interviews met oud bewoners een beetje tegenvallen. Ik had ondertussen natuurlijk wel gedeeltelijk vanuit de gang, af en toe naar de televisie schreeuwend : "Gelul, mutsje, wat lul je nou, extatische kunstnijverheidsboleet, ga penselen spoelen, kamerbrede kuifkikker en snel een beetje" graag Bianca langer aan het woord gehad, maar ze had haar microfoontje onder één van de twee uitbundige oksels geklemd waardoor het er niet helemaal uit kwam, vond ik. Ze bedoelde een hoop te zeggen, maar wat, we zullen het , Godzijdank, nooit weten. Ik had ook meer livebeelden van de oud-bewoners willen zien tijdens het kijken naar de beelden. Reactie van Bianca op imitatie van Sabine bijvoorbeeld, of de grimas van Mona als ze in slowmotion ziet hoe ze met haar majestueuze schaambot der schaambotten een volledige circusattractie, haar tijd ver vooruit, Tae Bo’s gewijs naar de kloten helpt. Schaambot is nu al geschonken aan de wetenschap en zal over 100 jaar aan zware ijzeren constructie hangend in de grote Archeologische zaal van Leids Historisch Museum tentoongesteld worden, vlak naast de Blauwe Vinvis.

Kleine observatie die ik toch even wil delen. Achter Sabine, in de studio, steeds iemand in beeld die zich zo te zien zat op te laden om een hele mitrailleur semi-ludiek leeg te schieten op de aanwezigen. Ik werd er een beetje bang van. 

Leukste opmerking van de laatste maanden helaas van een Engelsman, die ons even terug op aarde zette met de opmerking: "helaas zitten er allemaal lelijke Nederlanders in dat huis", waarop ik natuurlijk wel weer heel leuk kan gaan doen over de legendarische, nooit opgehelderde magnesiumpoeder witheid van standaard alle Engelsen, maar dat doe ik niet. 

Daphne maakte een gênant fout bruggetje naar een volgend onderwerp toen zij net na een brandbrief aan de verzamelde roddelpers ( wij verklaren hierbij, ook de oud-bewoners dat niet alles wat geschreven wordt ook waar is, waarvan notie. Applaus!) heel subtiel, na een verhaal over fanmail van een tweejarig miesje afsloot met: "we zullen zien of Bart als hij het huis uitkomt zelf ook zo dol is op kleine meisjes" Komt denk ik nog wel voorbij tijdens de evaluatie met het produktieteam . "Hoe vond je zelf dat het ging, Daphne"? Jouw kracht, Daphne, ligt, blijf eens uit je ogen, en ik zei je dat al eerder, in de Betrokken Reportage Op Locatie. Dat moet jouw goal worden. Wereldrecord Carbidlampen branden in Gelderland, parkietenruilbeurs in Goeree, dat soort dingen, daar ligt jouw kracht, hier kijk, jongens spoel die band nog eens terug naar dat interview met de brandweer van Almere."

En dan het einde. Nek aan nek race, als je er in wilt geloven. Willem met een verdienstelijke 8 % van de stemmen. Wij voelden met hem mee tijdens het publiek maken van de uitslag. 

Vlak voor de uitslag ook een mooi moment. Bart doet, hij weet wat er gaat komen, de gevreesde, maar ook onweerstaanbare, Thaise Hete Lippenbalsem op zijn mond. Vreet zich bij lipcontact meteen naar de huig toe. Voor eeuwig aan elkaar gegroeid, Sabine en Bart. Eindshot. Met tegenlicht Sabine, of ze wil of niet, met het uitgelopen heugaveltkapsel om Barts hoofd heen gedrapeerd voor altijd aan zijn onweerstaanbare lippen vastgeketend. 

Ging net even iets anders. Barts vader trok haar bij de familie. Komt wel goed. Stond wel op het beslissende moment te veel te kloten met een verpakte roos van f 1,25, nog snel gekocht bij een benzinepompstation. 

Sterk moment van Paul de Leeuw om niet Ruud te imiteren. Goed ingeschat. 

Ik had een beetje een ambivalent gevoel bij de begroeting van Ruud. Ik meende wat foute dingen te horen, als "Ruud je bent binnen, jij bent de man in Nederland, je wordt rijk, iedereen is gek van je etc". Wel begrijpelijk ook wel weer, zo vlak na de nederlaag, die voor een kwartier echt zo door Ruud gevoeld werd. Zo dichtbij. 

Maar dichtbij wat? 

Brainstormen, brainstormen. Wat doen wel als grote klapper aan het eind van de uitzending. Winnaar is net bekend, drie laatste bewoners voor het eerst bij elkaar aan tafel. Daar moet iets gebeuren, daar moeten we de kijker bij zijn kloten grijpen. Weet je wat we doen? We laten de burgemeester van Almere een promotiepakket van de stad aanbieden. En dan langzaam uitfaden. Daar ga je niet meer overheen. 

Dan toch, aan het eind nog twee mooie momenten. Ruud zegt duidelijk hoorbaar tegen de man die een suikerziekte aanval van 4 uur op de tv een gezicht heeft gegeven: "Goed gedaan.Rolf"

Daphne Deckers trapt in grapje van bewoners en graait vrolijk in knisperende zaaddoekjes van de mannen, met daar bovenop foto’s van Tara. Lekker banaal en toch leuk. 

Nu ben ik leeg. Was het nog niet helemaal. Schrijf in de rust van 1 januari mijn allerlaatste column. Beschouwender dan deze. Kan bijna niet anders. Ziet u dit maar als een schreeuw. 1 januari een terugblik op drie maanden BigBrother. 

Zullen we intiem worden, zondag?"

Tot dan, Nico Dijkshoorn 

(prettige jaarwisseling)