vrijdag, november 19, 1999

Ze is weg!!!

Wat een ontroerende scene aan het begin van de uitzending van vanavond. Bart, zonder dat iemand er erg in heeft gehad al weken in de ontkenningsfase, komt er, als hij naar bed gaat, opeens achter dat Sabine er niet meer is. Ongeloof. Voelen in bed. Zoeken. Onder de dekens? Voelen aan vochtige plek op laken. Ze moet er net nog hebben gelegen. Verbijstering. Prachtig. 

"Wat doen de bewoners nu weer met die 465 kartonnen dozen?" vraagt de voice-over. Ik persoonlijk denk dat ze er het ego van Willem mee gaan verhuizen. Is inmiddels log geworden, deze materie geworden en buiten het lichaam getreden hoogmoedswaanzin. Het leeft! Ruuds leven zal ooit door een slechte Nederlandse filmer worden verfilmd als De Vlaai, waarin Ruud, volledig aan de grond, dus wat moet je, door een genetisch experiment, uitgevoerd in een niet goed aangeveegde bakkerij, langzaam verandert in De Vlaai. Maar Willems leven wordt verfilmd als een onvervalste saga. Geboorte tijdens het aardappel rooien, plop, zo in de modder, liefdevol opgenomen in gezin, vechtersmentaliteitje opgebouwd en daarna uitgegroeid tot Oebi Er Is Maar Wan Willem. Het werd vanavond nog iets genanter dan gisterenavond. Ja, Willem, hadden ze gezegd, je moet oppassen dat je niet te sociaal wordt. Willem gaat het niet winnen, ben ik bang, onze socio-rakker. 

Nog even iets uitgebreider over de uitzending van gisterenavond. Mooie spanning in de studio omdat Theo van Gogh live in de studio was. Wouters kon een met zeep ingesmeerd vulpotlood-grafietstaafje tussen zijn billen klemmen, zo gespannen zat hij er bij. Dronken familielid, op verjaardag, die ieder moment, bij voorkeur als het bittergarnituur op tafel komt, opeens kan beginnen over de scheefgegroeide met haar en mee-eters overwoekerde horrelvoet van Tante Kobi, die naast hem zit. Die spanning. Ik dank wel iedere donderdagavond opnieuw in alle toonaarden de God waar ik niet in geloof dat ik zo verstandig ben geweest om niet plaats te nemen tussen deze verzameling kansarmen. Na vorige week, de uitzending met de familie van Cyril, die in een interview een misselijkmakende Fame-achtige saamhorigheid uitstraalden, namelijk tijdens het praten veel aan elkaars lichaam zitten en heel hoog gillend lachen om werkelijk alles dat ten berde wordt gebracht, na die uitzending dacht ik; erger kan het niet worden, maar jawel. 

Die plaatsvervangend schaamtevoorzitter van de Anouk fanclub! Daar had ik graag bij willen zijn toen die de videoband terug zag. Honderden leuke one-liners verzonnen op weg naar de studio, beetje oefenen nog op het toilet : "Hoe bedoel je Rolf, wat suggereer jij nou Rolf" en op het moment zelf, met Wouters akelig dicht naast hem, volkomen imploderen van de zenuwen en alleen maar kunnen stamelen, na wat gerommel in een Zeemanzakje, : "we hebben een beertje voor Anouk". Video gekeken. Net als Rex Gildo zullen zijn laatste woorden zijn: "Alles gaat goed". Live een Beertje aanbieden, kan het lulliger? Ja, het kan lulliger. 

De ouders van Maurice. Ook heel mooi. Weten we meteen het koosnaampje waarmee hij tot de orde wordt geroepen als hij weer een dominant buitje heeft. "Gefeliciteerd met je plaat, Ina." Mooie tekst van Maurice, alleen weer net iets voor zijn beurt. "Ik had een foto van een hele zeehond op mijn kamer, en autootjes natuurlijk". Je zag hem daarna ontzettende spijt krijgen van deze bekentenis toen bleek dat Ruud en Willem grote jongensposters op hun kamer hadden gehad. Adembenemend verhaal van Willem over Mohamed Ali, in dit tijdsgewricht overigens in mimiek en belevingswereld de donkere equivalent van Ruud. Wat hing men weer aan zijn lippen! Morgen zal Oom Willem nog eens over de landing op de Maan vertellen en over de marathonuitzending van Mies Bouwman. Toon Hermans gaat weer een voorstelling schrijven en drie uur staan lullen over een eierdopje en de Mounties zijn de grootste niet levende komieken ooit. Vroeger, toen was het gezellig. "Ik zag een vraagteken, een sapcentrifuge, een transistorradio en een appelboortje". De tijd is om! Rechts, rechts, rechts, VUUR! Ja dat waren nog eens tijden en dat komt nooit meer terug mensen! 

Bianca vond ik heel origineel, tijdens de foto-shoot van de kerstspecial. Een ongerezen kerstbrood onder je oversized alpinopet met je meedragen, opdat het brood heel langzaam gaar wordt door de afgegeven lichaamswarmte. Des avonds rolt er zo een prachtige kerststol uit de muts. Leuk woonidee! 

Weer een profetie van mij uitgekomen. De bewoners filosoferen over Waku Waku en zitten heel hard te lachen om hun onvermijdelijke toekomst. In mijn eerste column geloof ik al uitgebreid over gehad. 

Kan iemand mij tenslotte nog vertellen wat Maurice voor witte ijzerloze drol zat te kneden aan tafel? Hij ging er erg in op, in het manipuleren van deze bal stopverf. Boetseert hij een zeehondje, op schaal? Je ziet het morgen in....