maandag, november 15, 1999

Voor spek en bonen

Goed om te weten voor in de toekomst.  Een lichaam dat zwanger gaat van een ontembare woede, een gekooid dier. Een diepgewortelde minachting tegen het systeem, een redeloze broeierigheid en forever de Anger van Groen Links.

Dit alles uit zich bij opgesloten mensen, zo zagen wij vanavond bij Bart, in het Solitair Kaartspelen, in keukenkastjes kruipen en een potje voetballen. Bart wilde er wel over praten, maar Karin was net iets te  begrijpend. Seks, en met name het gebrek er aan breekt de mens op. In kloosters gaan ze vanzelf bier brouwen,  mooi laag zingen en camembert in doosjes doen, maar hier in het huis uit het zich heel anders. 

Karin heeft Maurice al vacuümgewijs met haar mondholte van zijn overtollige kwaadheid afgeholpen en Maurice heeft natuurlijk een afmattende uitlaatklep in het op de been proberen te blijven bij sporten. Ontroerend, bijna pijnlijk vond ik de manier waarop De Jongens hem toch een beetje het idee gaven dat hij toch een lekkere passeerbeweging in huis had. Het lag er net iets te dik bovenop, het over de bal trappen van de heren, maar ik geloof dat Maurice niets in de gaten had. Die was lekker bezig voor zijn gevoel. Prachtige beelden. 

Het heeft, als je goed kijkt iets te maken met een soort van 3e been dat Maurice bij zichzelf veronderstelt. Steeds als je denkt, ja, ja, ja, en nu dat andere been naar voren, dan doet hij iets met het middenrif, zoekt hij steun op iets dat er niet is. 

Maurice weet zijn Kinetische Energie niet om te zetten in een voorwaartse beweging, zoiets is het. Er beweegt wel van alles en nog wat, de impuls is er wel, maar het beweegt vooral de verkeerde kant op. Een Seiko-horloge met oplading door beweging zou ideaal zijn voor Maurice. Drie minuten om zijn pols tijdens een willekeurige sport en hij hoeft hem 6 jaar niet meer op te laden.

Je zag de verslagenheid ook bij Maurice, toen de Midgetgolfbaan de tuin in werd gekieperd. "Een spel met een balletje, heb medelij". Hij hoopte half om half, enthousiast geworden door het van speldjes gemaakte egeltje van Karin op weer een leuke handwerkopdracht, maar tevergeefs. 

Liep Anouk vandaag een beetje lollig te doen of zag ik dat verkeerd. Ze praatte een beetje met een verdraaid stemmetje. Betekent vaak: "Nu zeg ik iets leuks" Je zag als het ware die sfeer wel voor je in De Studie Eenheid. Onwijs lachen met Anouk. Als die haar bui heeft! Tijdens het eten klaarmaken zij ze perfekto. Niets blijft onopgemerkt.

Maar nog even over Bart, die  liep mij net iets te duidelijk niet boos maar verdrietig te zijn. Niemand wat in de gaten, dus op een gegeven moment maar zelf gaan melden. Een zwaktebod. Erg mooi moment: Bart vertelt van helse klasgenoten, dubbele namen, kakkinderen in zijn klas en net op dat moment komt de personificatie van Kakkerig Nederland de kamer in wandelen. 

Nog net te dragen. Ze haakt lekker in bij gesprek over boosheid. Je voelt hem aankomen. Maurice met zijn pan om de hoek. Dan  knapt er iets in Bart. Geen gevoelens in de nabijheid van Maurice..., nooit.

Ook mooi, de ingehouden woede van Karin bij het uitpakken van de cadeau's. Wat had ze er graag een donders gezellige ochtend van willen maken, met veel complimenten over haar dichtkunst en enthousiasme over de cadeaus.. Dat pakte gelukkig anders uit. Laten wij met zijn allen juichen om alles dat gezelligheid, knusheid en geborgenheid in de weg staat. Niks geen Sinterklaas in huis. Juist NIET Sinterklaas, dames en heren, dat is het idee. Dus niet 5 december voor de 80e keer de mediagrap uithalen om een bekende Nederlander als Sinterklaas de tuin in te sturen, maar hoogstens een Schimmel met Engtevrees door de voordeur het huis in duwen. 

Maar liever niets. Het hoeft niet gezellig te zijn!!!! Vergeet het. Dit word een hel en wij mogen er naar kijken. Dat is volgens mij  de aantrekkingskracht. Wij willen geen gezellige verjaardag van 100 dagen.

Maak me een beetje druk. Veel boosheid in me vanavond. Ga zo afvoer in keukenkastje repareren, profiteren van dit moment!

Iets om ons op te verheugen: iedere keer als Maurice een geschreven boodschap onder ogen krijgt. Maurice breekt, als bekende Nederlander, een lans voor leesblindheid en brengt het ook binnen het bereik van de kleine beurs. Steeds bijna
letterlijk blinde paniek als er van links naar rechts moet worden gelezen. Alsof hij met een verloren gewaande Dode Zee Rol in zijn handen zit, zo komt het er uit.

Nu genoeg. Tot morgen. 

Nico Dijkshoorn