mail
nico@nicodijkshoorn.com






veel gelezen
Avondje oldschool met RUN-DMC
Motorhead the musical
Nico kijkt porno
Het Inca-bevrijdingsfront
Op toernee met Rotten Copscorps
Alle columns over BigBrother 1
Volkskrant columns tot 1/4/09

archief




het oude archief


links
kouwes
nico's foto's
Roel en Roel
ongezien de tiefus
retecool
koelman
koken blogspot
la spotte bloque
nico huilt

home >>


This page is powered by Blogger. Isn't yours?



 
woensdag, april 20, 2005

KOUWES LEEFT (2)

Vanmiddag met drie toegesnelde buren een uur boven op Kouwes gelegen. Er kwam van alles aan beleving boven en het moest er zo te horen ook meteen uit. Na een uur ontstond er een enorme worsteling die zich langzaam naar mijn woonkamer verplaatste en uiteindelijk heeft een bevriende dierenarts met een verdovingsgeweer vanuit de keuken een pijltje in zijn togus geschoten. We hebben hem net weer naar de slaapkamer gesleept, waar hij nu heel vredig met zijn mond open ligt te slapen. Zodra hij een soort boodschap voor zijn lezers heeft horen jullie het.

# posted by Nico @ 4/20/2005 04:32:00 PM  1 comments

dinsdag, april 19, 2005

KOUWES LEEFT!!

Volgens website GeenStijl zou de taalvirtuoos P. Kouwes enkele dagen geleden verongelukt zijn, maar niets is minder waar. Vanmiddag belde hij in ontredderde staat bij me aan, slechts gekleed in moonboots. Ik heb hem in mijn bed gelegd en erg veel samenhangends komt er nog niet uit. Hij ligt te zweten als een os en ik hoor onafgebroken gemompel over bergen, tunnels, dakbedekking, kliklaminaat , doorzonwoningen en t-shirts. Maar hij komt er wel weer bovenop. Of hij ooit nog een woord kan schrijven is de vraag. Ik houd u op de hoogte.

# posted by Nico @ 4/19/2005 05:57:00 PM  0 comments

zaterdag, april 16, 2005

NOSTALGISCH TERUGBLIKKEN: DE HUISHOUDBEURS (2)

Lees eerst deel 1 Hierrrr......

Godverdomme, het werd me bijna te machtig. Meteen in de eerste hal al een droomproduct. Vielzweck Kleber, voor al u kleefwerk. Lijm. Er op af. Dat heerste! Ik kon wel een snuif gebruiken. Even Braziliaans inhaleren.
“Is lijm hč” vroeg ik. Ja dat, kon de lijmvrouw beamen, het was lijm. En wat voor één, stak zij van wal ! “Lijmde alles, je kon het zo gek niet verzinnen of je kon het lijmen. Daarom was het ook alleslijm, zeg maar”.
“Het is Duits, hč, die lijm, moffenhoer” onderbrak ik haar.
Grote Schrik.
“Het is Duitse lijm, Eva Braun. Dus jij dacht, kom, kan mij het rotten, het is vijftig jaar geleden, Juliana is dood, de tiefus voor die Nederlanders, ik kom gewoon met mijn Duitse lijm aanzetten op de beurs. Is zeker ook weer überlijm, of niet? Wordt het uitsluitend uit arische botten geperst, van blonde koeien, vertel op muts, met je kutlijm. We zijn hier op een beurs, Eva, voor Grote Mensen producten. Goebbels ging toch ook niet naar aan clubhuis om zes mensen toe te spreken, nou dan, dus wat doen wij hier dan misplaatste edeljodelaar?”

Het antwoord wachtte ik niet af, geen tijd. Ik had uit mijn ooghoeken een prachtige hottub gezien. Werd het helemaal deze zomer, je eigen hottub ingraven in de tuin. Eerst even de politie uitleggen dat je geen broer van Marc Dutroux was en dan kon je zo aan de gang. Lekker met je kop boven het gras in heet water zitten, wat was er leuker? Leuk concept. Ik luisterde even mee naar de verkoper die net uit aan een groepje mensen stond uit te leggen wat de voordelen van een hottub waren. Je kon er samen in zitten. “Deze knop is de hottub wild climax experience, dan krijg je van onder uit de tub een soort van erogene massage zoals de Navoro indianen elkaar eeuwen geleden al gaven. “Neuken?” riep ik. Het viel stil. “Kan je er in neuken, dat je zegt, hč ja, lekkere neuktub, dat je echt stevig vanuit je heupen tekeer kan gaan net als de siouxindianen dat deden. Weet jij dat? Hoe is hij qua neuken deze tub, goeie neuktub dit?”

Het leek me een legitieme vraag. Je kon natuurlijk wel net doen alsof je zo’n tub kocht om een beetje in je eigen lauwwarme pis champagne te gaan zitten drinken terwijl je aandachtig naar je heester keek, maar mensen met een hottub wilden eigenlijk maar een ding, als ze eerlijk waren, die dikke vlokken zaad naar de oppervlakte jensen. Ik probeerde het even, in de demonstratie tub vlak voor me. Ik ging, voor een gemęleerd publiek van struise bejaarden, plat op mijn rug in de tub liggen en maakte een stotende beweging naar het plafond. Ik naaide een denkbeeldig hertje, om het niet al te aanstootgevend te maken voor de dames. Beetje Rien Poortvliet freestyle op de dot gaan. Ging prima, moest ik toegeven. Je had lekker de ruimte om het hele bekken stootgewijs te kantelen. Nee, was goed. Duim omhoog naar de verkoper! Wij begrepen elkaar.

# posted by Nico @ 4/16/2005 04:34:00 PM  0 comments

dinsdag, april 12, 2005

NAAR SCHIPHOL (deel 2: slot)

Ha, de aankomsthal. Vroeger, toen ik nog eenzaam was, ging ik er wel eens zitten. Wachten tot opa’s en oma’s na zestien jaar hun kleinkinderen weer terugzagen. Mooi. Ik had geluk. Een voltallige familie Surinamers drentelde zenuwachtig heen en weer. Er werd duidelijk met spanning ergens op gewacht. Ik informeerde even? Tante Jeanette kwam zo aan. Na dertig jaar. Een legendarische vrouw, nooit eerder buiten Suriname geweest. Ze kwam haar zesendertig kleinkinderen opzoeken. De hele familie had gespaard. Ik liet me meeslepen door het verhaal. Een keihard werkende vrouw, Jeanette . Zo kon het dus ook, in plaats van de hele dag maar met je zwarte ass in je gekleurde jurk hangen tot de Bakka Banna gaar was. Tante Jeanette was the real thing. Dat voelde ik. Haar seksuele driftbuitjes hadden nogal wat teweeggebracht. Als een Vulva Tsunami was ze door Paramaribo getrokken. Er was zelfs een peper naar haar vernoemd. Het was net alsof ik haar al jaren kende. Opeens veel beweging. Verdomd, daar stond ze, in de verte, bij band vijf. Kut, wat mooi. Prachtig , de emotie, de blijdschap bij de familie. Ik was ook familie. Het deed er even allemaal niet meer toe, zwart of wit. Daar kwam ze de aankomsthal binnen, door de schuifdeur en pang, ik hing meteen op haar rug. Armen om haar nek. Ik huilde met lange halen. Ik had haar zo ontzettend gemist. Wist ze dat wel. Ik zoende haar vol op de mond. Welkom thuis!

Een opstootje. De familie probeerde mij van haar af te trekken. Midden in het handgemeen opeens nog meer geschreeuw. De voltallige bediening van de hebbedingwinkel stond met een immense ingepakte beer naast me. Matrix taferelen. Er gebeurde veel maar het voelde slowmotion. Ik gaf razendsnel de beer aan Tante Jeanette, rolde op mijn zij, stond op en bewoog in moordend tempo richting het NS station, onder de grond. Ik maakte er meteen maar een soort van thematisch reisavondje van, ik was er nu toch. Ik betrad dravend het perron. Op volle snelheid lag ik nu. Naast mij vertrok een trein. Ik accelereerde en deed wat ik altijd al had willen doen, emotioneel mee hollen met een vertrekkende trein. De passagiers hadden me snel in de gaten. Mijn manische kop hing bijna stil naast het raampje en ik gebaarde naar een meisje met een tijdschrift in haar handen. Ja, zij was het. Andere passagiers tikten haar aan en wezen naar mij. Ik keek zo blij mogelijk. Inmiddels maalden mijn benen met een onmenselijke snelheid onder mijn heupen. Ik wees naar haar, en daarna weer naar mijzelf. Ik keek vragend, de mensen in de coupé hielden hun adem in en ze knikte ja. Toen struikelde ik.

Trein weg, meisje nooit meer gezien, zonder slepend been naar mijn auto gelopen en alsnog een bon van 150 euro ontvangen.

Deze zomer blijf ik thuis

# posted by Nico @ 4/12/2005 10:53:00 PM  0 comments

zondag, april 10, 2005

NAAR SCHIPHOL (deel 1)

Reizen. Was het niet eens gewoon ontzettend leuk om de ouderwetse romantiek die om het reizen heen hangt te beschrijven? De verscheurende emoties bij het langdurig afscheid. Ik ging eens een lekker basic stuk schrijven. Echt zoals het was enzo. Op weg was ik al, naar Schiphol.

Of ik lang wilde parkeren, las ik op een bord. Dacht het niet. Ik was van plan om de auto voor de deur te zetten. Alleen imbecielen liepen zes kilometer naar de vertrekhal. Ik parkeerde, stapte uit en simuleerde een slepend been en trok wat met mijn mond. Niets aan de hand. Invaliden hadden vaak geen been maar wel de halve wereld. Ik was er al lang niet geweest, Schiphol. Was godverdomme ook al zo’n belevingsplein geworden. Ik keek om mij heen in de enorme koepel die aan de vertrekhal vastzat. Ik voelde een woede groeien. Wat waren dit allemaal voor kutwinkels? OK, een bos bloemen kopen voor je vrouw als je was wezen neuken met dat ene geile wijf in Barcelona, met die tieten, dat begreep ik, maar wie kocht er in godsnaam een Winnie de Poeh van vier bij twee in een hebbedingwinkeltje. Eens even kijken of ze daar zelf al over hadden nagedacht in de winkel. Naar binnen.

Meteen een verkoopster in mij nek. Of ik al wist wat ik wilde. Ja, nou en of ik wist wat ik al wilde. Ik wilde de Giant Winnie. Ja, die daar. Twee bediendes sleepten hem naar de kassa en vouwden met twee handen het oor plat om de prijs te scannen. “Het is een cadeautje” zei ik. Doet u er maar een neutraal papiertje omheen. Ik koop aan de overkant even een fles Nutteloze Hele Zoete Sterke Drank Die Je Toch Nooit Opdrinkt Maar Hij Is Zo Goedkoop Dus Waarom Niet. Ik ben zo terug om hem op te halen.”

Ik volgde van een afstand het gevecht met Winnie. Binnen enkele minuten stonden er 6 man de kolossale beer in kilometers pakpapier te wikkelen. Ik moest maar weer eens verder.

(wordt vervolgd)

# posted by Nico @ 4/10/2005 04:54:00 PM  0 comments

donderdag, april 07, 2005

MOOI SCHERPE FOTO'S

Hierrrrr

# posted by Nico @ 4/07/2005 11:32:00 PM  0 comments

zondag, april 03, 2005

PARTICIPERENDE ONDERZOEKSJOURNALISTIEK

Ik verveelde me al een tijdje. Eegisteren besloot ik eens te kijken hoeveel bolletjes cocaďne ik in mijn reet kon duwen. Slikken vond ik te omslachtig. Vrouwen slikten ook nooit, daarom.

Ik wilde het zo natuurgetrouw mogelijk nabootsen, de smokkelsensatie. Fokking hell, dat was nog een heel gedoe, bakpoeder in aluminiumfolie vouwen. Na een half uurtje had ik gezellig veertig blinkende bolletjes om me heen liggen. Bij het naar binnen proppen van het eerste bling-bling pakketje haalde ik over een lengte van 13 cm mijn kont open. Hoe flikten die drugskoeriers dat? Ik begreep al snel dat het een echt vak was, de bolletjes zo rollen dat ze prettig in het darmkananaal kunnen worden geduwd. Ja, mensen, ik maakte een ontdekkingsreis. Ik leerde nieuwe dingen. Bijvoorbeeld dat objecten in je togus stoppen niet is weggelegd voor de solo reizende vrijbuiter zonder evenwichtsgevoel. Ik had ook te korte armen, bleek nu pas. Dat had ik! Aftrekken ging net, maar mijn eigen poepert lekker frank en vrij benaderen, dat was een ander verhaal. Hoe goed ik ook mijn best deed, bij iedere poging om meer dan zestien bolletjes in mijn darm te duwen flikkerde ik om. De onderbuurvrouw klopte aan. Of er iets was. Ze hoorde steeds luid gekreun, een enorme klap en daarna gevloek. “Ik lees Rien Poortvliet, dank u, niets aan de hand” zei ik met mijn kont vol bakpoeder en met de deur op een kier. “Goedenmidddag!!”

Respect voor al die smokkelende motherfuckers op welke intercontinentale vlucht dan ook. Ik verdroeg met moeite een thermometer in mijn ster en deze jongens en meisjes zaten met een kilo of 9 vrolijk gekleurde balletjes in hun buik te wenken naar de stewardess dat ze nog iets te eten wilden hebben. Onbegrijpelijk. Ik had een laatste poging ondernomen. Een bevriende Chinees had veertien pingpongballetjes in mijn kont geduwd en daarna was ik zo neutraal mogelijk boodschappen gaan doen. Ik kan me er niet veel van herinneren. Het ene moment stond ik nog te kijken hoe duur de andijvie was en verbaasde ik me over het gemak waarmee ik bewoog, het volgende moment lag ik opeens huilend met mijn wang tegen een winterpeen aan. Mooi ding van dichtbij. Ik was out gegaan. Van de bedrijfsleider hoorde ik later dat ik met mijn hand op mijn kont zes maal de winkel was doorgehold, dat ik huilend aan een kassameisje had gevraagd of ze iets uit mijn darm wilde halen, dat ik daarna had geprobeerd met een ijslepeltje de bolletjes er uit te wippen, dat ik nog iets had geroepen dat sterk leek op “AAAAAAAAAAAAAAAUUUUUUU” en daarna heel theatraal voorover in een bak met winterpenen was geflikkerd.

Participerende journalistiek, ik heb er niet zo veel mee.

# posted by Nico @ 4/03/2005 10:59:00 AM  0 comments