Eerste ergernis. Ticket halen bij het postkantoor. Met mijn veterloze  adidassneakers en gevaarlijke blik tussen gerimpelde filatelisten in de rij. Een whitey met attitude ben ik, vlak achter iemand die iets terug wil sturen naar de Wehkamp. Eindelijk aan de beurt. Moed zinkt me direct in de schoenen. Ik word door iemand geholpen in een rood spencertje en met een baard. Je kan beter drie dagen in de rij liggen dan dit. 

Toch proberen. “Ik wil kaarten voor Run DMC”. “U bedoelt de Dam tot Damloop?” De hel, informatie over concerten loskrijgen bij de gemiddelde postkantoorpik. Ik laat me niet kennen. Nu niet meegaan in die klant is koning sfeer. “Het is hiphop, enveloppeondergeschikte. Old School ja! . Motherfucking harde shit, zegellikker. Kaarten, en snel een beetje of er wordt witte reet gespankt”. Daarna voor de 100^e keer het verhaal van de dienstdoende gek dat “in De Melkweg helaas geen zitplaatsen zijn en dat apart nog eens een lidmaatschap moet worden gekocht. Maar schrikt u niet, u hoeft niet naar ledenvergaderingen van De Melkweg.  Alleen de concerten bijwonen is ook goed. Mag ik u veel plezier toewensen bij  Rudie Merci?”  

Slechts 40 gulden kost het kaartje “waar het garderobegeld niet bij inzit, let u daar op”. Ik begrijp dat wel. De gemiddelde rapcrew neemt als ze in Europa zijn de hele eigen woonwijk mee op kosten van Mojo. Blind Uncle Peterson moet natuurlijk mee, iemand die voor de fried chicken zorgt en die ene geinige afrokapper op de hoek moet ook mee.  Drie vliegtuigen vol met heftige negers en hun moeders als er in Nederland wordt opgetreden.  Lachen zich de kolere. In Amerika zelf krijgen ze per hiphopper drie consumptiebonnen en moeten ze keurig drie uur voor de show aanwezig zijn om de zaal al wat aan te vegen. Er is glaswerk blijven liggen na het optreden van Juicy Cunt and the Cuntflows.  

Hier in Nederland worden ze nog behandeld als halfgoden. En we maken het er ook naar. Wat hebben wij? Dove Peter, de sympathieke sinterklaasdichter uit Osdorp West. Blijft toch meer een gammabediende op acid. Brainpower, ook niet om aan te zien. 3^e jaars student algemene evolutieleer die er in het weekend wat bij rijmt om de studiekosten te drukken. Extince, die zo slecht articuleert dat het klinkt alsof het een Zweed met een uitgerukte tong is. Def Rhymz, die wel ok is als hij niet met een vinger in zijn reet aan zijn piel staat te sjorren. Vind je het gek dat iedere bolle zwarte die met een gouden ketting uit het vliegtuig stapt meteen bewierookt wordt.  

Zit je bij Run DMC net goed. Wilden zich eerst God, God en God noemen. Vliegtuig niet nodig, zij komen net als hun zoon gewoon over het water naar Europa lopen. Hebben het volgende wereldbeeld. Vóór Run DMC luisterde iedereen naar Cliff Richard. Na Run DMC voor het eerst drums op een plaat. Hebben het uitgevonden, muziek, elektrisch versterkt. En dat zullen we godverdomme weten ook. 

Het publiek in “De Melkweg” speelt het spelletje gewoon mee. Eerste verbazing bij binnenkomst. Hele zaal vol blanken. Twee zwarten en een afhaalchinees op het balkon. Geen goed teken. Dit wordt een avondje nostalgisch hiphopnegers kijken ben ik bang.  

Midden op het podium twee prachtig uitgelichte draaitafels. Bomvolle zaal. Inmiddels half elf. Daar beweegt een gordijntje en ja hoor, ik geniet, het is een zwarte roadie. Nu eens iets heel anders dan de broodmagere manische zenuwenleiders die bij een rockband met de buik over de vloer over het podium tijgeren met een voordeelrol universeeltape tussen de tanden. Deze roadie is cool. Podium op. Zaal inkijken. Duidelijk zichtbare walging. We zijn schuim en dat zullen we weten ook. Achter de  draaitafels. Ik geniet. Run DMC heeft een speciale draaitafelroadie in dienst. Dat wordt feest. Ingewikkelde opeenvolging van handelingen en ondertussen wenst hij ons dood want old school. Nooit iemand agressiever een stofje van een naald af zien blazen. Deze man kan je kauwgum van een vol plein af laten bikken en hij weet je nog het gevoel te geven dat jij de sucker bent.  De huis dj wordt met het bekende snij je keel door gebaar het zwijgen opgelegd. “One two one two, motherfucking one two one two, louder mother fucker, louder, one two one two, louder asshole, louder” Vreemd genoeg voel ik geen enkel medelijden met de geluidsman die al zoveel avonden van mij heeft vergald. Goed dat dit nu eens gezegd wordt. Ik had altijd al vaag het idee dat het een motherfucker was.  

Dan de lichten uit. De Jamers Brownrevue voor jonge adolescenten begint. De heren van Run DMC gaan zich vanavond voor de 324^e keer laten kronen tot de Koningen van de Hiphop. We moeten van een aangetrouwde neef van de moeder van DJ Master Jay allemaal onze handen in de air van you just don’t care. Hopla, woud van handen. Het altijd moeilijke Nederlandse publiek heeft er zin in vanavond. Ja, dit is de echte shit. We krijgen er goed van langs, reptielen als we zijn. Het is nog steeds niet loud genoeg. Die rare meneer met al die gouden tanden can’t hear us. Nog steeds niemand op het podium. We zijn tien minuten onderweg. We moeten nu jump jump jump en steeds maar weer louder van hell yeah en dan tegelijkertijd with the arms from side tot side. Het ziet er niet uit. Niet te doen wat die vogel aan ons vraagt. Als hij “frogjump”roept, bedenk ik me, dan ga ik het meemaken, 700 uitzinnige bezoekers in hurkzit  achter elkaar aanspringend in een kikkerpolonaise richting garderobe.  

Komt het niet van. Het is tijd voor Master Jay. Zet de plaatjes op bij Run DMC en drukt op de knop van de taperecorder. Master Jay is niet blij met ons. We storen hem bij de uitoefening van zijn beroep. We zijn een stelletje bitches bij elkaar. Zo een klootzakken heeft hij nog nooit bij elkaar gezien.  We zijn 20 minuten onderweg. We roepen voor de veertiende keer achter elkaar dat hij Master Jay is. Of we de rest van Run DMC ook op het podium willen? Ja, doe maar , we zijn er toch. Is niet genoeg. Smeken moeten we. Het geluid ik volkomen kut. Twee bekertjes met een touwtje er tussen zit meer bas in. Zaal ontploft.   

Twee mannetje met hoedjes op en behangen met geinige adidashebbedingetjes komen het podium op. Dik mannetje met hoedje is niet tevreden. Zaallichten aan. Is hij iets kwijt? Nee, wil zien wat voor pricks hij vanavond nu weer in de zaal heeft staan.  Valt hem niet mee zo te zien. Hopla, weer die handjes in de lucht. BZN voor zwarten, meer is het niet. O vreugde, o geluk, er blijkt een aparte roadie te zijn die de hoedjes in de gaten moet houden. Dik mannetje gooit steeds heel wild, want grote kwade zwartman, zijn hoed over het podium. Roadie moet die zo snel mogelijk zoeken. Midden in het eerste nummer, een mensonterend slechte uitvoering van It’s like that” met, godbetert, die vreselijke eurohouse er onder, word de beat onverbiddelijk gedropt. Hoedje is kwijt. Paniek. Zaallichten weer aan. Armpjes over elkaar. Is onze schuld dat de hoed weg is. Waar is de moederneukende hoed. Hij speelt niet door als hij niet gevonden wordt. We voelen ons schuldig. WIJ willen deze echte hiphopman met licht uit spotje aan laten optreden. Eigenlijk geen doen, als je met een hoed optreedt, dat beseffen we opeens wel. Roadie heeft de hoed gevonden. Lag achter de platenkoffer van Master Jay.  Met tegenzin spelen ze door.  

Master Jay. wordt nog steeds, ook tijdens het optreden, terzijde gestaan door zijn platenslaaf. Jay heeft het lekker voor elkaar Hoeft zelf niet meer de plaatje te verwisselen. In een moordend tempo legt zijn zwarte lakbediende de goede platen neer terwijl Master Jay, zaallichten weer aan graag, turn the fucking lights up, motherfucker, uitzoekt welke strakke Nederlandse doos hij zo direct, met behulp van de aparte fallusroadie wreed gaat exploiteren. Alles tiptop geregeld. Speciale roadie in dienst die heel voorzichtig de geslachten van Run DMC naar gelieve inbrengt bij blonde vrouwen. Te belazerd om zelf te mikken. Na het zo lusteloos mogelijk klaarkomen wordt het lid gedroogd, gepoederd en ligt er een schone onderboek klaar. 

Na 35 minuten is het genoeg geweest. Er plopt nog iemand met zijn wangen vlak voor een microfoon een vette basedrum en dan zijn ze weg. Ik schat dat er bij elkaar een minuut of 20 is gerapt. Verloten van een T-shirt met handtekeningen duurde ongeveer een minuut of tien. (bewijs? zie hier: "genant verloten t-shirt", met dank aan tripleee)     

Ik zoude zeggen, afsluitend, Run DMC heeft een nieuw plaatje uit. Don’t believe the hype.  

Doordevil