Had hij wel, die klerelijer. Was ik lekker klaar mee, want hij overhoorde je als je de films terugbracht. Dus ik had hem moeten bekijken, een Poolse arthouse film van zes uur over de bureaucratie en de invloed daarvan op de planten. 

Dit keer wilde ik alleen luisteren naar Ome Daan. Was ook genieten. Hem te keer horen gaan tegen zijn klanten. Het mooist waren nieuwe klanten. Die werden eerst aan een kruisverhoor onderworpen. “Waarom wil je lid worden? Heb je geen hobby?” Ik ging in de hoek Nederlandse komedie staan, lekker rustig, en luisterde. Ik werd op mijn wenken bediend. Een mannetje op Ome Daan af. Of er nog wat nieuws was. “Ja, nou en of, me vrouw heeft een pik en ik een kut, opeens, vanochtend, de doktoren staan voor een raadsel, leuk hè, maar je bedoelt  waarschijnlijk films, nieuwe films.” 

Hij kwam in beweging en liep langs de rijen dvd’s. Pakte er af en toe eentje. “Deze is erg goed. Is actie met bloed en een verhaal. Ook met acteren. Goeie film als je er van houdt. Hier, deze, ook toppertje. Is van de maker van Windmills in Dirty Heaven, met Peneloppe Davenport. Gaat over de dood en dat je dan verdrietig bent of zo, nou ja, hoop gelul aan een tafel, maar wel mooi gedaan als je er van houdt in zijn genre zeg maar” Zo ging dat maar door. Ik schuifelde er wat achter aan. Wilde geen woord missen. Aha, hij had een film van Will Smith te pakken. Nu kwam het. Was altijd weer mooi. “Dit is een film van een grappige neger. Die neger lacht steeds en dat is grappig want hij lacht echt als een neger, heel hard met veel gebit en dat is handig want als je twijfelt of het leuk is de grap dan lacht hij heel hard, die neger, en dan lach je vanzelf mee met die neger. Voor een negerfilm is hij erg goed. Geen kraaltjes- en spiegeltjes werk, maar echt soms camerabewegingen enzo, dus ook toppie. Daar in de hoek staan andere negerfilms, allemaal lekker warm bij elkaar, haha. Kosten het dubbele en je moet er een speciaal lidmaatschap voor hebben, maar jij bent blank dus waar lullen we over.” 

Ik zag dat de man hetzelfde had wat ik de eerste keer had meegemaakt. Je durfde geen een dvd te weigeren. Je voelde dat hij het belangrijk vond, dat je zijn advies opvolgde. Vorige
week had hij nog iemand de zaak uitgestuurd. Abonnement door midden geknipt. Meneer was niet ingegaan op het advies van Ome Daan om de film Spetters voor een derde keer te bekijken en dan “goed opletten of ze hem nou echt in zijn kont neuken of niet, goed kijken. Ik heb hem zestig keer teruggespoeld en volgens mij krijgt hij hem er in gejast. Zo iets acteer je niet. Je ziet als het ware in zijn gezicht langzaam die ster opengaan. Hier, ga maar kijken, ik hoor het wel.”  Wilde die klant niet. Kon meteen vertrekken. Geroyeerd. 

Ome Daan begon me een beetje te vervelen. Die rare informatieterreur van hem. Hij dolde me ook steeds. Noemde me met veertig klanten er bij “Nico Von Trier, de experimentele filmdeskundige.” Met veel plezier mocht hij keihard lullend, met zoveel mogelijk mensen er om heen, beginnen over het mislukte filmprogramma “Café Hollywood” dat ik ooit samen met René Mioch en Isa Hoes presenteerde. “Ja jij had er wel kijk op Nico Spielberg, je zat er lekker ontspannen bij man, aan die tafel, beetje woekeren met die zes films die je in je leven hebt gezien. Ze moesten ook erg om je lachen steeds, met die rare kop van je. Mioch, kijk, die weet wat van film. Dat was in je nadeel denk ik, dat je geen kut van film wist. Je lulde maar wat man. Als je maar met je kop op die televisie was, toch, man man, treurig. Voor zes consumptiebonnen koste wat het kost op de tv willen komen, wat een oetlul ben je toch. Man, wij keken het hier in de zaak met zijn allen. Lachten we ons de tiefus als je in beeld kwam met die scheve kanis van je. Maar wat wil je van me, filmkenner Francis Ford Dijkshoorn?” 

Wraak. Ik liep naar de porno. Kijken of meneer daar ook verstand van had. Ik wachtte even, het was woensdagmiddag, tot er veel gezinnen met Disneyfilms aan de balie stonden en hopla, daar ging ik, met een hardcore film in mijn hand. “Daan, even tussendoor, is dit iets, ik wil advies. Ik wil graag iets met dubbele penetratie maar wel zonder verhaal, want dat is niks, dat ze dus niet iets verzinnen dat die vrouw met haar anus gedachten kan lezen of zo, of dat ze gaan kontneuken in de oudheid met een berenvel om haar reet heen, nee, ik zoek, help die mensen maar gewoon verder hoor, ik zoek een film met eigenlijk heel weinig verhaal en veel cumshots, maar niet in slowmotion, dat je niet denkt, nou, kom op, land eens op die buik, zaad, snap je? Verder graag ook iets met een nieuwe man er in, een nieuwe acteur, want ik kan die pikken uittekenen. Ik herken de acteurs aan hun eikel inmiddels, dat kan niet gezond  zijn. En graag dan nog een film waar Candide Royale in meedoet, zonder klitpiercing. Zit ik niet op te wachten, dat er steeds een bedelarmbandje tegen iemand zijn zak aan bungelt. Heb je zoiets voor me?” 

De lul. Zit nu thuis met Rectal Brutality In Virgin Assholes. Als er belangstelling is wil ik hem wel samenvatten hier. Ik hoor  het wel.

WEBLOGMEETING VONDELPARK

Veertien augustus in het Vondelpark, bijna om de hoek. Ik verheug me er op. Ik wil een aantal mensen nu eens graag persoonlijk spreken en kan wat bijpraten met de mannen van GeenStijl. 

Hierrrr... de andere aanwezigen.

Dust in de wind 

Ik hoor net dat de kunstenaar op wie ik het volgende stuk tekst ooit baseerde jong is overleden. Vandenb schrijft een stukje waarin we lezen dat de kunstenaar ook een boek schreef. Wij moeten lezen: "net zoals ik." Puck schrijft een emotioneel zwelgend stukje maar geeft daarna iedereen die daar op wil reageren ongenadig op zijn lazer. 

Ik doe het maar even zo. Een herplaatsing van mijn tekst.       

Roemans Badelberg Del Latente (Karel Steenhuizen) vroeg zich iedere ochtend af of hij wel echt een beeldend kunstenaar was. Verlammende twijfel. Hij sliep op zijn rug, met zijn mond wijd open, dat was wel een beetje bohémien, maar dat hij honger had als hij zijn bed uitstapte, dat zat hem dwars. Wat een platvloers emotietje, honger. Hij negeerde het. Hij keek eens in de spiegel.Niet verkeerd. Met wat moeite kon hij doorgaan voor een vroegoude man. Zo jong en al zoveel ballast. ‘Hoi, Roemans Badelberg, beeldhouwer als je het zo wilt noemen” zei hij tegen zichzelf. 

Geen woord gelogen. Materie, hij had er iets mee. Hij liet graag dingen existeren in een ruimte, heel jong al. Een lucifer in een glaasje water zetten en het dan maar laten gebeuren, dat soort dingen. Hij was gewoon anders. Nooit at hij aan tafel. Hij weigerde van jongs af aan de dwingende autoriteit van het gebruiksgemak te erkennen. Hij lag liever na te denken, over dingen enzo. Dat hijzelf bijvoorbeeld een beeldhouwwerk was. Dat soort ideeën, van die unieke Roemans Badelberg associaties. Zijn moeder had hem eigenlijk als een bal vochtige klei in haar buik gedragen. Ze was van hem afgepeld en hij had zich geopenbaard. Zo zag hij het. Nu de rest van de wereld nog. 

Honger. Godverdomme. Met tegenzin smeerde hij een boterham. Hij probeerde, om het platvloerse eetgedoe wat uit zijn referentiekader te tillen, er nog iets artistieks van te maken. Hij legde de besmeerde kant op zijn bord en probeerde de korst nat te likken. Geil. Dat was nou net niet de bedoeling. 

Drie dagen geleden was hij voor het laatst geil geweest. Donkert Balslicht ( Peter van der Vegt), een video-performer, blikslager en auditief belevingskunstenaar, maar wel alles in de avonduren, had hem gezegd dat zijn grote kracht lag in het “zelf scheppen van een niet lineaire werkelijkheid die toch logisch aandeed, op een bepaalde manier, geef me nog een biertje oude rukker”. Dat had hij gedaan en daarna had hij het snel opgeschreven, in de keuken. ’s Nachts had hij zich afgetrokken. “Je bent een lekker mannetje, Roemans, oooo, lekker kereltje, je kan wat hoor jongen, ja, je bent een kunstenaar, oeeee, nou, kijk eens die handen, die willen hakken en kneden, hakken en kneden en een niet lineaire werkelijkheid scheppen die aaaaahhhhhh..”. Drie enorme witte stralen. En zo was hij dan ook weer, typisch iets voor hem, dat hij die dan non-figuratief op zijn bed had proberen te slingeren. Voldaan stelde hij vast dat hij mooi wit klaarkwam. Gekleurd klaarkomen was meer iets voor schilders. Losers. 

Hij ging zitten. Het liet op zich wachten de inspiratie vandaag. Hij keek naar zijn krabbels van gisteren. “Iets met een wasmachine en cement maar dan met wol als brandstof”. Dat moest nog uitgewerkt worden. “Naar Stedelijk en heel hard lachen om alles en dat opnemen, cut-up techniek en van geluid een Symfonie Der IJdelheden componeren en die dan laten afzinken in het IJsselmeer”. Moest hij naar het Stedelijk, dat was wel kut. Over kut gesproken, dat ideetje was ook aardig. “Vrouwenkut van graniet en dan met hamer aan stukken slaan, slaan, slaan, slaan....” 

Maar vandaag kwam er niets. Hij keek naar buiten. De grachtengordel lag er prachtig bij. Als iemand hem aan zijn voeten vasthield en hij helemaal uit het zolderraam ging hangen dan zag hij net het mooie stuk van de gordel. Hij zat in een drooggevallen greppel, waar niemand wilde wonen. Maar er was toch nooit iemand bij hem thuis die hem vast kon houden, zelfs niet aan zijn voeten. 

Boodschappen doen, dat zou zijn artistieke woede wel voeden. Hij schoot zijn werkmansbroek aan. Stukken cement hingen aan zijn knie. Goed. Hij deed altijd boodschappen met een beitel in zijn hand. Zogenaamd verstrooid, vandaar. Kijk daar liep een kunstenaar. 

In de supermarkt keek men hem na. Ja, hij was een uniek individu, godverdomme als het niet waar was. Kijk, wat een leuk potje jam, met dat dekseltje, handig, om af te sluiten. 

Hij schrok. Hij had vertederd naar jam gekeken. Hij had de confiture niet in haar eigen coëxistentie manipulatief een dominante conversatie aan laten gaan met de loden lucht om haar heen, maar hij had het potje als potje ervaren. Wat was er met hem aan de hand? Dit was niet goed. Paniek. 

Een jongetje keek hem langdurig aan. Dat deed hem goed. Hij keek zo kunstenaar mogelijk terug. Ja, dit jongetje voelde zijn genie. Vanavond zou hij aan zijn moeder vragen: “moeder, die rare meneer in de winkel, met dat gruis in zijn haar en met zonder tanden, bij de jam, die meneer, wat was dat voor een meneer dan?’ Zijn moeder zou antwoorden: “dat is, met een moeilijk woord, een beeldend kunstenaar, jongen, eet je wel door”.  “Maar die meneer, die beeldend kunstenmaker, die maakt dingen dus, maar voor wie dan maakt hij dat, moeder”  En de moeder zou haar kind vertederd op schoot nemen en zeggen: “hij maakt ze voor de wind, lieverd, hij maakt ze voor de wind.” 

Maar ondertussen stierf hij nog steeds van de honger. Kip kerrie werd het.

NIEUW BED!!

Hierrr...

ORPHANAGE OP WERFPOP

Ik was zondag 12 juli naar Werfpop in Leiden om Sioen te zien, een fijne gruizig romantische Belg met een viool-tic. Mooi optreden. Niet dat benauwde. Zijn elektrische yamaha pianootje stond frontaal voor op het podium. Doet Stevie Wonder ook, maar die is blind, dus dat telt niet. Ik was er ook wel aan toe, een eigenzinnig optreden. De avond daarvoor had ik in vier verschillende strandtenten in Noordwijk evenzoveel uitvoeringen van Proud Mary voorbij horen komen. Bij de ene strandtent zat men net in de manische versnelling aan het eind, even zestig meter lopen en je hoorde al weer “left a good job in the city” aan komen waaien. Ik begreep opeens Ike veel beter, dat hij Tina iedere avond helemaal naar god had getrapt. Avond aan avond dat kutnummer spelen. Ike kon niet anders dan haar kaak breken, daar ben ik nu van overtuigd. Maar iets met kapsones, zelf geschreven muziek, ik was er hard aan toe. 

Op mijn wenken bediend. Na Sioen trad Orphanage op. Een podium vol weeskinderen in ingewikkelde zwarte lakkleding. Komisch. De bekende heavy metal poses. Mooie rolverdeling op het podium. De keyboardspeler leek op Günther Weiskübel van de Duitse wavesynth sensatie Spritzen Spritzen. Weinig metal in die jongen. Goed, hij had een zwart shirtje aan, als compromis, maar je voelde gewoon dat hij zich drie minuten na het optreden backstage alweer liet pijpen door Willem Nijholt, die research deed voor zijn Fassbinder voorstelling. Verder klopte het wel. De gebruikelijke Gotische Vrouw Met Lange Wapperende Armen deed ook mee. In een lange leren lakjurk kroop zij volgens mijn vriendin “permanent uit een graf”. Verdomd, een haarscherp beeld. Altijd moeilijk, hoe je te bewegen als de rest van de band hun pik tegen hun buik staan te soleren, maar zij maakte er echt iets van. Dwingend de weide op kijken, waar de bassist van de na hun spelende  bluesband net een luier verschoonde van zijn meegenomen zoon, en maar mysterieus met die witte armen wapperen. Deed een beetje denken aan Kate Bush. Was danstechnisch ook zo’n grafrijzer. Alsof ze in een kamer  vol met vleermuizen de ramen stond te lappen, daar leek het ook op. Ze zong wel mooi. Heel hoog en ijl. Teksten Vol Hoop En Verlangen. Ik hoorde veel love en forgive en spirit voorbijkomen. De vrouw stond in deze band voor De Onschuld. De zanger, een gespierde zoon van een van de Blue Diamonds, artiestennaam George maar doordeweeks gewoon Sakur Malahebu, wokschoonmaker in Maleisisch restaurant “Heel Pedis”, stond voor De Duivel. Hij irriteerde me een beetje. Meteen na die fijne zang van Rosan kwam hij er met zijn Tennisbal Vast In Stofzuigerslang Zang overheen. Grunting. Kende ik wel. Benen uit elkaar, vuist ballen, demonisch lachen en zingen alsof je zestien Verbal Jams tegelijk bent. Doen alsof je een kartonnen strottenhoofd hebt. Druk iemand een kokendhete kroket op zijn rug, dat geluid, uit de verbrandde persoon in kwestie, maar dan met muziek, dat is grunten. 

Mooie teksten.  De afwisseling was vooral erg goed. Meisje: "because love will spread his wings around meeeeeeeeee” en dan meteen die Molukse furie er overheen. “Deaathhhhhhhhh, deaatthhhhhh, dieeeeeeeeee, grrrrrrrrrrrr, grrrrrrrrrrrrrrr, sataaaaannnnnnn, sattaannnnnnnn in babylonnnnnnnnnnnnn!!!!!”of zoiets. Hij leek het te menen. Ik geloofde wel in hem, tot ongeveer vier minuten na het optreden. Stond hij naast me en bestelde hij een frietje speciaal zonder oorlog. 

In Nederland blijft muziek, metal, wat dan ook, iets wat je er in het weekend bij doet. Wordt dus nooit wat.  De zangeres woont nog bij haar ouders en wordt voor ieder optreden opgehaald door de rest van de band. De organist komt apart. Ze hebben hun zwarte kleding al aan. Moeten wachten want zij kan haar zwarte leren bh niet vinden. Moeder zoekt mee, vader maakt een praatje met de jongens. “Zo jongens, optreden, met gitaren? Neem het er maar van hoor, je bent jong. Elektrische gitaren toch? Met zes snaren? Toe maar! Nou nou. Ah, daar is mijn dochter. Schat, let je wel op met al die elektriek op het podium! Nou, veel plezier hè, daaaggg!!!” 

Op naar Festival Het Harde Ook Voor Al Uw Halve Kippen!!!

EERSTE FOTO'S VAN "LA SPOTTE BLOQUE"

Ik ben kapot, maar het is het allemaal meer dan waard. 

Hierrrr...  

MET DE MONGOLEN NAAR CURRY

Mijn reismongolen wilden er weer eens op uit. Stonden al drie dagen loeiend en blazend in mijn tuin. “Heee, kale nicht, Dijkshoorn, reizennnnnn, we willen reizennnnn.” Mijn laatste uitstapje met hen was uit de hand gelopen. Tijdens een rondvaart in Amsterdam hadden we opeens oog in oog gestaan met Kenny Rogers. Hij zei het ook.“Hi, bunch of wild and crazy guys, i’m Kenny Rogers, how are you?” Viel helemaal verkeerd. Ze verstonden hem niet. Ze bleven gewoon Nederlands tegen hem lullen. Om hem heen staan en maar duwen en trekken. “He, baard, ja ik lul tegen jou, Ketsie Rossers, ja, jij, kabouter witsik. Zijn wij meer dan ons, omdat wij mongool zijn? Jij hebt een witte baard en wij niet, dus wat lul je nou man. He? Wat lul je nou. Die sik moet er af. Kom eens hier.” Knokken werd het. Zestien mongolen boven op Kenny Rogers die met twee handen om zijn kin probeerde te voorkomen dat zijn baard er af werd getrokken. Pang, daar lag hij in het water. Ze waren behoorlijk van hem geschrokken. Kon je duizend keer gaan uitleggen dat het de beroemde Kenny Rogers was, maar dat maakte ze dan geen fuck uit. “Al was het John Denver geweest, Nicooooootjjeeeeeeee, ze moeten geen Amerikaans gaan lullen tegen ons” zei Bennie, de grootste mongool, op de terugweg.

Ik keek nog eens door mijn lamellen naar buiten. Kut, ze stonden er nog steeds. Een stuk of veertien inmiddels. Er zat weinig anders op dan even met ze te gaan rond touren. Was ik weer een paar maanden van ze af. Ik liep naar buiten. Meteen allemaal snuivend om me heen . “Leuke broek, Nico. Geleend van KENNNYYYY ROGGERRRSSSS.” Moesten ze erg om lachen. Ik negeerde het. “Mannen, luister, ik heb een verrassing. We gaan vandaag naar, houd je vast, Adam Curry.”

Paniek in de groep. Klonk verdomd Amerikaans, Curry, of dan op zijn minst Indiaas. Ze lulden druk door elkaar heen. Ik stelde ze gerust. ‘Luister. Adam Curry is een pseudoniem. Dat is een moeilijk woord voor een andere naam. Zijn echte naam is Kobus Duinzicht, dus dat is heel Hollands, en Adam is getrouwd met Patricia Paay en die heet in het echt weer Astrid Vuurtoren, dus Hollandser kan het bijna niet. Hun kind heet Baukje. Nu denk ik zomaar dat Kobus Duinzicht het heel leuk zou vinden als we hem even op gaan zoeken. Zo is hij namelijk. Hij vindt alles altijd leuk, als hij maar even met zijn kanis op de foto mag, dus ik neem een fototoestel mee. Wat denken jullie, leuk of niet.?” Ze hoorden me niet eens. Ze zaten al achter in mijn busje.

Wilde rit richting Belgie. Enorme gevechten achter in de bus. Rik had beweerd dat Ronnie Tober een Amerikaan was en dat kwam hem op een stevige afstraffing te staan. “Hij is zeker ook homo seks juweel he Rikkie, toch, toch, jij weet het toch zo goed, mongool dat je er bent? Ronnie Tober een Amerikaan, godverdomme” en daar rolden ze al weer door de bus. We waren er. Godzijdank.

Zelfde methode als bij Frans Bauer maar. Gewoon aanbellen en dan op vals medeleven met de mongoloïde medemens naar binnen zien te dringen in dat landhuis. Video-Intercom, dat was lekker kut met die bekende Nederlanders van tegenwoordig. Vroeger zat je nog zomaar een avond bij een doodsbange Pierre Kartner op de bank. Aanbellen, hij deed open en je begroette hem gewoon net alsof je hem al zestien jaar kende. “Pierre, ouwe pik, snijd jij even een possieosseworsie aan, dan kijk ik wat er op de televisie is.” Vroeger kon je nog gewoon even gezellig bij bekende Nederlanders aanwippen. Ik sliep zelfs een keer bij Bonnie en St- Claire, tussen hun in. Deden ze niet moeilijk over. Dan lag ik St. Claire vreselijk in haar kont te neuken en dan zeiden we tegen Bonnie: “Bonnie, Bonniee, Bonnie ga je buiten spelen..” Onbekommerd lachen was dat. Niks aan de hand. Zo ging dat toen. Leven en laten leven.

Nu floepte er bij de zwaar bewaakte vesting van Paay en Curry een videoschermpje aan . Kijk nu, we zagen Patricia Paay. Voor ze iets kon zeggen brulde Vincent, een albino mongool, op volle kracht in de intercom: “HAAALLOOO IS ASTRID VUURTOREN ER OOK?” Ik greep in. “Dag, mevrouw Paay, excuses voor het ongemak, maar mijn mongolen en ik vroegen ons af of uw man, Kobus Duinzicht er misschien ook is, Adam ja. We willen een partij platte beeldschermen afnemen. Mongolen begrijpen oude terminals niet. Ze zijn bang voor diepte. Daarom houden ze ook zo van u, haha, grapje., maar wij wilden eigenlijk een partijtje meenemen, schikt dat.”

Opeens oorverdovend lawaai. Een helikopter recht boven ons. Viel niet echt lekker bij de mongolen. Hadden, omdat ze uit gingen, allemaal keurig hun haar gekamd voor we vertrokken. Nu stond ik door de enorme luchtverplaatsing binnen een minuut met veertien zangers van The Cure om me heen. De helikopter landde. Het was Curry. Hij rook de publiciteit denk ik. Meneer kon wel een soort van PR-offensiefje gebruiken. Adam en veertien mongolen, dat was altijd goed voor de bladen.

Hij stapte uit. Leuke zonnebril als je van lassen hield. Leuk haar als je van Whitesnake hield. Hij begon meteen druk tegen ons aan te lullen. Hij bedoelde veel, maar er was geen woord van te verstaan, door de nabrullende heli. De mongolen lieten zich er niet door uit het veld slaan. Begonnen op orkaankracht terug te lullen. Er gebeurde iets prachtigs. Ze leken elkaar te begrijpen, de mongolen en Adam. Zag je niet vaak. Ze hoefden niet eens met elkaar te praten. Het ontroerde me, de warmte tussen deze groep en Kobus Duinzicht. Hij werd weer even helemaal mens. Ik wantrouwde hem niet, tot ik een geplastificeerd stuk reclame uit zijn binnenzak zag komen. Paay stond opeens naast ons met een kruiwagen vol beautyartikelen. “Hij is een Amerikaan” probeerde ik wat olie op het vuur te gooien. Deed ze niks. Verblind door liefde waren ze. Of ze allemaal even op een rij wilden gaan staan en net wilden doen alsof ze heel blij waren, met dat stukje papier in hun hand. Paay legde aan de lelijkste mongool van ons gezelschap uit dat ze precies iets voor hem had. “Downsyndromizer deluxe, die pept je chromosomen op. Het werkt van binnenuit en het is gegarandeerd niet getest op andere mongolen. Je moet drie maal daags een kluit op je rug laten smeren en dan de heel diep downsyndromizer zijn werk laten doen” Tevreden gegrom. Ze waren er klaar voor. Flits.

Was een inschattingsfoutje van Kobus Duinzicht. Massale vechtpartij na de foto. Onweer dachten ze. Wilden ze altijd iemand aftuigen. Gingen ze de straat op om iemand, vlak na het gedonder, helemaal naar God te trappen. Nu stonden ze naast een Amerikaan. Keuze was snel gemaakt. Volgende week mag hij weer heel voorzichtig naar de kapper. Laatste foto van een gezonde Curry, een splitsecond voordat er veertien mongolen om zijn nek hingen, op zoek naar zijn halsslagader. Uniek document dus. Iets om te koesteren.

WELKOM IN LA SPOTTE BLOQUE

Net terug uit de Provence, nieuw projectje. Jullie mogen meeleven, tiefusleijers!

Hierrrrrrr..


NICO VERZAMELD

Alle 27 columns over het EK 2004 voor Johan overzichtelijk
bij elkaar. 

Hierrrr....

FRITS BAREND IN EEN STRING

(...) Dat kan dan opeens wel, dat hij heel romantisch, in zijn Rehhagel Royale badjas een stukje Zuid-Duitse bockworst voor jullie staat te snijden, in de hoek van de slaapkamer. Dat vinden jullie dan opeens wel geil, dat gewatergolfde haar. Dan gaan jullie opeens wel met de frontman van het schlagerensemble Tollmacher und seine Bunte Illustrierte liggen knarren. Lekker consequent zijn jullie.’ (...) 

Hierrrrr.....

TWO FACE JANSMA

(...) Kees wil te graag van alles. Hij wil de gewaardeerde journalist zijn, die wordt  bewonderd door collega’s. Hij wil samen met al die andere vakgenoten een nat broodje ham eten in de perskamer en daarna nog wat lullen over zijn vrouw,  bij de auto, in de parkeergarage. 
Maar tegelijkertijd wil hij een zeteltje. (...) 

Hierrrr....

CHRISTELIJK OFFER

(...) Die lullende bromfietshelm had zijn zuinige mondje moeten houden. Die preker voor eigen parochie met dat gestolde suikerkoekkapsel heeft Advocaat zielig gemaakt en hem daarmee ongevraagd zijn macht en autoriteit ontnomen. (...) 

Hierrr....

BALKENENDE OVER EDGAR DAVIDS

(...) ‘Hierbij wil ik benadrukken dat Edgar Davids, door in Portugal op de bus te wachten, een vuist heeft gemaakt voor het wegkwijnende streekvervoer in Nederland, het streekvervoer, dat nog door zoveel Christenjeugdigen wordt gebruikt om hun Christenouders diep in de provincie te bezoeken.(...) 

Hierrrr.....

BARBECUEN MET ORANJE

(...) Alleen Davids staat na een kwartier kwaad groetenburgers te vreten. Moet ze voor straf ergens in een hoek van de hoteltuin bakken. Pesten door de rest. Roepen naar hem. “Heeee, Edgar… free Nelson Mandela, free de Wilde Okapi uit Zimbawe, hè!! Smakelijk eten!’ (...) 

Hierrr


VAN DER SAR NEUKT!! 

(...) Close in beeld, met de wolken adrenaline uit zijn oren. Die vinnige kop. Prachtig. Vloekend desnoods. Eindelijk was hij eens ruig en voor één keer niet die iets te lange en slungelige postbode die met huisvriend Ed de Goeij een winkel in sportsokken wil beginnen, net buiten Leeds. Van der Sar had gisteren definitief de ongenaakbaarste keeper ooit kunnen worden.(...)

Hierrr....

AUDIOCOLUMN OVER WEBLIGGEN

Nu, inclusief de ballad "Ik ben een webligger"

Hierrrr...

De lyrics vind je hierrr...

KUTJE IN JE VOORHOOFD

(...) Die van Rebecca Loos was iets uitgesprokener, iets vleziger, en dat was dan weer gunstig voor zijn gastrol als Mbgu Smkel in Startrek, the next generation. (...) 

Hierrrr....

NOG EEN PAAR NACHTJE SLAPEN

En dan staat het team van ongeziendetiefus voor u klaar. 


DIE DEKSELSE ZENUWLEIDER

(...) Daarna deed René Froger weer net alsof hij de achterlijke zoon van Tom Jones was, alleen niet met een wortel in zijn broek maar met veertig kilo worteltaart in zijn vette pens en toen was het alweer afgelopen.(...) 

Hierrrr....

GEZIEN DE TIEFUS 

Nieuwe ballotage op linklijst.

Hierrr... 


EEN LANG WEEKEND ED DE GOEIJ

(...) De hoofdprijs: een weekend lang met witte sportsokken bij hem op de bank. Televisie kijken en kaarten met Mr. Ed zelf. 's Avonds maakt zijn vrouw draadjesvlees klaar. (...) 

Hierrrr... 

DE HALVE LET

(...) Ze zijn bang dat hij te Lets gaat keepen. Ik zelf heb iets van: het kan mij niet Lets genoeg zijn. Alles beter dan die geblokte Germanenkop in dat doel. Nu ik het weet, vind ik hem ook wel lief, Kahn. Je ziet opeens die hele emotionele Letse kant van hem, dat je hele bestaan is teruggebracht tot die ene wezensvraag: “Is er vis?” (...) 

Hierrr...

WEBLIGGEN

Ik wil hier, op deze plek, aandacht vragen voor Zieke Webloggers. Ik vind dat die in discussies etc.vaak worden overgeslagen. Dan woedt er een wilde strijd in een reactiedingetje over, ik zeg maar wat, Apple of Microsoft, maar dan zeg ik: denk ook eens aan mensen die ziek zijn, dat die ook Apple of Microsoft gebruiken. Het is zo makkelijk. Je kunt over een wandeling op Terschelling schrijven, maar hoe beleeft iemand met ME jouw verhaal? Die zou dolgraag willen wandelen. Probeer daar rekening mee te houden. Nu zie je toch vaak in de reacties teksten staan als: 

“Leuk voor je Nico, die nieuwe plaat van de Beastie Boys, dat je die goed vindt, maar denk eens aan de mensen met een burn-out, die vanwege hun zwakke zenuwengestel helemaal geen laagfrequente muziek aankunnen. Zelf ben ik nu voor de zesde maal out-geburnd maar het blijft pijn doen om te lezen dat jij wel van muziek kunt genieten. Het gaat nu iets beter met me en ik heb veel steun aan mijn eigen weblog, en mensen, nogmaals bedankt voor alle reacties op mijn postje over mijn kat die ook burn-out blijkt te hebben, wat wel weer gezellig is, samen een beetje lusteloos op de bank, maar wie aait mij godverdomme een keer, ja dat denk je dan en dan ga ik achter mij pc zitten en dat schrijf ik dat op, dat ik niet meer burn, maar dat het uit is, mijn vuurtje. Je moet burn-out eigenlijk zien als een emmer met ijs die dan over je gevoel uit wordt gestort, want ik heb nog wel gevoel geloof ik, soms. Ik kan moeilijk uitleggen hoe het voelt, maar ik moet er mee leven. Jullie hebben allemaal gevoel enzo en dat schrijven jullie dan op maar dat is best moeilijk en daarom nogmaals bedankt dus voor alle ansichtkaarten die ik ontving toen ik vorige week precies een jaar uitgeburnd was. Deed me heel veel goed en ik heb toen dat mes toch maar weer weggelegd dus het heeft wel een soort van functie, loggen, maar nogmaals bedankt dus dat jullie reageerden. Denk gewoon eens als je in de supermarkt staat: ok, ik sta hier nu, maar hoe gaat het met Suzanne? Ok dan, heel erg bedankt. Ik ga nu weer liggen. Niet loggen, maar liggen. Dat is eigenlijk wat ik doe, webliggen. In 2009 hoop ik weer helemaal terug te zijn, maar tot die tijd kunnen jullie lezen hoe slecht het met me gaat, hoewel ik nu even een statement heb neergezet dat het even niet meer gaat maar dat komt wel weer, denk ik, dus te gek dat jullie me lezen, stel, er staat iets, maar het is niet makkelijk, dat dus niet” 

Dat raakt me dan toch, als ik dat lees. Daarom ga ik er voortaan rekening mee houden. Gewoon, tijdens het posten me even proberen in te leven: is dit ook invoelbaar voor mensen met anorexia? Ok, Niek, jij huilt, maar waarom? Ben je eigenlijk niet heel gelukkig, dat je gewoon kunt eten en dat het niet met een trechtertje achter in je keel moet worden geduwd. Dat soort dingen. Dat jullie het weten.

Reageren kan hierrrr

GEZELLIG!!!

(...) Vroeger. Nederland won, je deed het raam open en je zei, heel zachtjes, ‘hoera!’ Er was maar één actie in de buurtsuper. Bij vier blikjes bier kreeg je een oranje rolfluitje. Er was ook maar een volkszanger. Sjakie Schram, met zijn legendarische hit “De Tyfus Voor Oranje, Ik Wil Neuken Zonder Franje”. Lekker overzichtelijk. (...) 

Hierrrr....

HAZES IN VILLA BVD

(...)Doe maar ‘wij houden van Oranje, om zijn daden en zijn doen.’  En dan kan je weer gaan liggen, achter in de zaal. Ja, met een nieuwe beenham. Gaat dat lukken? Ja. Ok dan ouwe pik, heee, ouwe reus, de beste ben je, wat ben je? Nou? Nee geen beenham ben je, nee. Wat ben jij? Nou?  Gewoon Andre, nou en of, zo ken ik je weer gigant!!!” (...)

Hierrrr

DE LOEKI DE LEEUWS

(...) Peter spreekt opeens alleen nog Duits, oh, oh, oh, wat nu gedaan. Goede raad is duur. Weet je wat, we slaan hem met een sardine op zijn achterhoofd. En wat blijkt: spreek hij opeens alleen nog maar Portugees, nou jaaaaa zeg! Is me dat lachen!! (...) 

Hierrr.... 

OP VELER VERZOEK

Alle Johan columns op een rijtje

Hierrrr....

LELIJK IS VERBODEN

(...) Pim Doesburg twijfelgevalletje. Men zit te denken aan een kaakcorrectie en dat ene hangende oog iets omhoog trekken dan kan het net. Gerard Cox mag wel blijven want dat is een cabaretier. Dan is het een meerwaarde, een rotkop.(...) 

Hierrr....

NICO HUILT OM EENZAAMHEID

Hierrr....


DE ANGST VOOR VAN GAAL

(...) Moedigste daad dit jaar: Frits Barend die het getourmenteerde wonderkind met hartverscheurende stem, Adam Duritz van de Counting Crows, na zijn optreden een oranje petje op diens als een ananas geknipte haar zette. Vuistslag bleef uit, helaas.(...) 

Hierrrrr....

HERENKAPPER CO ADRIAANSE

(...) Onder Co Adriaanse was dit nooit gebeurd. Hij is naast parttime edelsmid, pottenbakker, schrijver, journalist, cabaretier, teambuilder, glasblazer, beenham-roker, kinderboekenillustrator, keurslager, modeontwerper en voetbalcoach ook eigenlijk kapper. Er is weinig wat Co niet kan. Hij gaf bij Ajax bindende haaradviezen (...)

Hierrr

NU OOK EENS EEN LEUKE FOTO

Hierrr....  


WIETERGUTMACHUNGSGRATULIERKARTE

Stuur de Duitse keeper Oliver Kahn een kaartje!! 

Hierrr..

VAN HET LEVEN GENIETEN

(...) dan had Nico voor niets het hele weekend op z'n zolderkamertje zitten zweten. Terwijl wij van het leven genoten in Glimmen! (...) 

Een quote van Verbal Jam, keelstoma-activist en Edel-Germaan in opleiding. 

Hierrrrr.... kunt u zien hoe dat gaat, van het leven genieten.

Reageren kan hierrrr 

GEKKE MENEER

(...) En ik wist, zo direct moet ik weer naar Villa BvD kijken, met zesduizend gillende, als voetbal, indiaan of als Portugese zeeleeuw verklede supporters langs het dorpsplein. Lekker een avondje Jan Mulder kijken en schreeuwen als er een studiolamp aanfloept. “OUDEEE KARSPEELLLLL!!!” (...) 

Hierrr...

VROUWEN EN VOETBAL

'Jij zou wel eens een keer binnendoor willen worden genomen door Boudewijn.' 

Hierrrrrr.....

WIL JE MET JE PC IN BAD GAAN ZITTEN? 

Wat is er in Godsnaam met Merelroze aan de hand? Is de laatste maanden opeens de spreekbuis van de weblogwereld. Nu Corrie haar tieten niet meer zo pront vooruit steken als vroeger en Luna steeds minder neukt lijkt zij een soort alternatief voor de onwetende journalist die een leuk itempje wil maken over webloggen. 

Eerst dat interview in de Nieuwe Revu. Tenenkrommend. De tiefus voor de Nieuwe Revu en alle media die opeens, tegen hun zin in, moeten berichten over lijkbleke meisjes die in netjes opgeruimde huizen schrijven over hun particuliere emoties. Merel lijkt er geen moeite meer mee te hebben. Heeft alle schroom van zich afgeworpen. 

Een soort voorlopig dieptepunt is haar verschijning in een nieuwsitempje van RTL. Kijk er naar. Het is van een ontroerende schoonheid. Merel is de gewilligheid zelve. Het openingsshot is goud. Merel in een deuropening met een toetsenbord tegen haar borsten aangedrukt. Je kijkt een seconde en denkt: ‘waarom staat ze met een toetsenbord in de deuropening?’ Is het iets nieuws? Een schoudertas in de vorm van een toetsenbord? Neemt ze hem altijd mee omdat ze het tikken niet kan missen? Stond ze de cameraploeg zo op te wachten om zich herkenbaar te maken als logster? 

Nee, natuurlijk niet. Merel deed het op verzoek. De creatieve bloedarmoede van dit soort programmamakers. “Weet je wat, het is wel leuk als jij in de deuropening gaat staan met je toetsenbord. Of zullen we je met je pc in bad zetten, dat is ook leuk. Wat ook kan, dat is ook een leuk beeld, is dat jij na zit te denken en dan heel hard roept: ’jaaaaaaa, ik weet het, ik ga iets loggen’ en dat je dan naar je pc loopt, zoiets.” 

Merel vond alles goed want ze had haar familie al gebeld dat ze op de televisie kwam. Dus ging ze zwijgend in een deuropening staan met een toetsenbord onder haar arm. Prachtig. 

Daarna de bekentenis, steeds onderbroken door een zenuwengiechel, dat ze gewoon schreef over winkels. Zeg ik al jaren en dan is het logland te klein. Nu zei ze het zelf!! 

Het item zelf, over de weblogconferentie, was ook feest. Prachtig openingsshot van een tuinhuis na een mortieraanval. Mooie locatie. Daarna een keur van webloggers in beeld waar je nog niet dood naast wilt worden gevonden. Ging nergens over. Wat je als neutrale kijker bijbleef, denk ik, is dat loggen je wit, dik en lelijk maakt. 

Franciscus van Jezus mocht weer hautain afsluiten. Minzaam glimlachend constateerde hij dat de jeugd in ieder geval weer schrijft. “Ze moeten alleen nog leren om daar wat van te maken.” Daarna, toen de camera’s stopten, hield hij voor de 1000^e keer een obligaat praatje over internet en streek zijn geld op. Betaald door al die loggertjes die nog niet zo mooi kunnen schrijven als hij. 

Niet meer doen hè, Merel. Volgende keer mij nazeggen: “ongezien de tiefus voor jullie. Ik ga niet in de deuropening staan. Flikker op als jullie het niet begrijpen. Ik ben geen kleipoppetje dat je naar believen neer kunt zetten” 

Gemiste kans. Ze wil te graag.  

DUS DAAROM HEET HIJ SUFFIE!

Hierrrrr....

MOEDIGE DEELNAME

Een ontroerende foto van Verbal Jam. Zo kan het dus ook, verbaal gehandicapt zijn maar dan niet bij de pakken neer gaan zitten. Kijk eens goed naar de foto. Er zitten zo veel prachtige details in. Dat handgebaar, zo kwetsbaar. Hij zegt net tegen iemand, vlak buiten beeld, waarschijnlijk Corrie die vraagt of ze nog een keer haar tieten aan hem mag laten zien of tegen merelroze, die nog eens aan hem vraagt of hij haar echt een leuk emotioneel wijf met best wel goede ideetjes enzo vindt, hij zegt, dat zie je: “ik zou graag willen antwoorden, maar ik heb een stoma.”

Je ziet aan zijn lekker nonchalante survivalbroek de sleutel van zijn stomaring hangen. Hij heeft een sleutel en zijn vriend heeft er een. Prachtig, een anus in je nek en je er niet voor schamen. Dat is voorhoedewerk. In zijn broek zitten speciale stoma-zakjes genaaidt. Geinige keelzakken, met bijvoorbeeld camouflagekleuren er op. Heel geestig is het dat hij ook de gestolen ketting uit het hotelbad uit zijn zak heeft hangen. Is een tik van Verbal Jam. Gaat hij bad liggen en dan schreeuwt hij die ketting los. Schitterend. Ook een mooie statement om als keel-stomapatiënt gewoon door te roken. Dat is niet veel mensen gegeven. 

Prachtig gebaar van de organisatie van de weblogconferentie om verbal jam spreektijd te geven. Je verstaat er geen ruk van, maar het gaat om het idee. Ik hoorde van een bezoeker dat hij bijna twee uur heeft staan piepen en blazen en toen hebben ze hem aan die badketting van het spreekgestoelte af moeten trekken.  Maar het was wel een onvergetelijke avond voor hem, samen met Fraciscus van Jezus op een podium staan. Van Jezus legde aan de webloggers nog eens geduldig uit dat je in zijn tijd helemaal geen logs had en dat hij bijna heel rijk was geweest als ze maar naar hem hadden geluisterd. Daar kreeg hij weer applaus voor en zijn vaste vergoeding. 

Verbal Jam hebben ze ‘s avonds naar huis gestuurd. Hij mocht niet blijven slapen want als hij buiten slaapt dan krijgt de wind vat op zijn stomaopening en dan gaat hij net als een panfluit mee liggen resoneren. Is het net alsof je de hele nacht in Chili koffie zit te drinken. 

Verder zie je op de foto een ander voordeel van Verbal Jam. Als je met hem op een terras gaat zitten stroomt het binnen drie minuten leeg omdat mensen dat manische kraaiengeluid niet aankunnen. Je zit met hem altijd lekker rustig. 

Verbal Jam, iemand op trots op te zijn.  

Hier een heel kort fragment uit zijn lezing. 

Moedig…

THE HEM STRING (Johan column 4) 

(...) Van der Sar wordt vlak voor de wedstrijd ingeschoten door Danny Christiani (...) 

Hierrrrrr..

FRITS BAREND KONDIGT EEN BANDJE AAN

(...) hij gaat spelen Aai Want Joe Toe Seej Dat Aaj Doont Ment To Hurt Joe Wen Joe Set Joe Het Aa Notter, en het is natuurlijk, even spieken, maar we zijn heel blij dat hij er is, Koffie Lauw van The Scene!!!’ (...) 

Hierrrr....

MART SMEETS (Johan column 2)

(...) Smeets die inmiddels uit verveling zo’n beetje z’n eigen bureau van vlees is geworden.(...) 

Hierrrrr......

DERTIG DAGEN DIJKSHOORNS EK

De bal is vierkant. 
EK columns over televisieverslaggeving voor 
voetbaltijdschrift Johan.

Dagelijks 1 of meerdere columns. 

Lees hier nummer 1: Cabarethoeren (johan column 1) 

UPDATE

Media-event A
Luister hier naar mijn tweemaandelijkse bijdrage aan het BNN radioprogramma BNN-united. Dit keer samen met een ander marginaal figuur, Bart uit BigBrother 1.

In deze uitzending:
Emotionele bijdragen over haringvangst, Nico van eigen huis en tuin moet optiefen, neuken zonder condoom ruled en de terechte harde aanpak van de loketgebruikers bij de NS. Inclusief een live reprimande van de presentatrice ergens vlak 
na minuut 53. 

Alleen deze week te beluisteren. (1 juni 2004) 

Media-event B
Vanaf vrijdag 4 juni dagelijks of soms zelfs meerdere keren per dag columns, gedachten, erupties etc. over het EK in Portugal. Ik zal me richten op de televisiebeleving. Alles is dagelijks te lezen op de site van Prachtvoetbalblad Johan. Tevens dagelijkse gedegen achtergrondinformatie, rechtstreeks vanuit de inside Nederlandse voetbalenclave in Portugal.

GARNALEN

Hierrrr...

HET IS HIER GEEN RECLAME

Net terug van Texel, op kosten van de heren van GeenStijl. Kan er nog niet te veel over zeggen, over mijn rol op de nieuwe site, maar het heeft iets met audiocolumns op locatie te maken. 

Hier gelogeerd. 

Klopt... 

NICO LEEFT MEE MET MCDONALDS (dl 2) 

(...) Frituurnazi, man, wat een tiefuskop heb je, ga een wat lights eten”  

Ging ik doen. Eerst bij McDonalds. Ik wilde die nieuwe menselijkheid belonen met een soort dankbaarheid. McDonalds en Febo moesten plekken worden waar je met je vrienden afspreekt. 

Naar binnen, filiaal Nieuwendijk, Amsterdam. Het interieur was niet veel veranderd. Vooruit dan maar. Ik ging nu eens als een echt mens in een grote mensen restaurant eten bestellen. Het zou de bediening goed doen, waardering voor het product dat ze verkochten.

Ik was aan de beurt. Ik werd door een Egyptenaar geholpen. Hij heette Farao Bmir Geen Fooi Graag Gedaan Tot ziens. Leuke naam. Ik connecte met hem. 

“Hoi, Farao, ik ben Nico Dijkshoorn. Vind je het goed als ik je bij je voornaam noem, of heb je liever dat ik je bij je achternaam, Geen Fooi Graag Gedaan Tot Ziens, noem? Luister, ik heb honger, of zeg maar, trek, want in Afrika hebben ze honger, ik hoef jou niets te vertellen, ouwe Suezklant, maar ik had dus trek, ik denk, weet je wat, ik ga eten bestellen in een restaurant. Ik ben een gekkie namelijk. Nu wil ik van jou weten, wat je me aanraadt vandaag. Wat is de dagkaart?”  

Verwarring. Dat waren ze daar niet gewend, dat er iemand tegen ze aan begon te lullen. Ik ramde door. Heel belangrijk, klant-personeelcontact. Die mensen laten voelen dat ze  er toe doen, een onmisbare schakel zijn in dat grootwinkelbedrijf.  

“Moeilijk he. Ik zie daar op die verlichte menukaart aan de wand, ik zie daar staan de BigMac. Is dat Schots? Kun je me die aanraden? Wat is dat een BigMac. Is dat lekker”  

Een bijna existentiële vraag had ik blijkbaar gesteld. Paniek. Ik zag dat de medewerker voor het eerst moest uitleggen wat een Bigmac was. de hele dag schoof hij ze naar klanten toe, maar wat was het?  “Het is met broodjes en vlees er tussen en dan met saus en zure bom en gebakken dan, het vlees dan he”  

“Broodjes, met zure bom, en dan gebakken. Ok, En wat krijg ik er bij. Kan ik er rijst bij krijgen? Pandan graag. Ik zit daar, in de hoek, ik zwaai wel als ik honger heb, ga jij maar lekker bakken, ja, ik ga volkomen loos vandaag en ik ben een wild and crazy guy want ik ga gewoon, op jouw aanraden, die Bikmek bestellen, ja, ik doe het godverdomme gewoon, omdat jij zegt dat hij lekker is, kom eens hier man, he lekker.” Ik omhelsde de Egyptenaar. Hij rook naar Egyptenaar. 

Ik ging natuurlijk niet wachten op mijn eten. Ik deed hier puur mental voorhoedewerk. Weg was ik alweer. Naar Febo. Leidsestraat. Kijk aan, dat trof. Ruud stond er, de bediende die laatst een oog had verloren tijdens een gevecht in de zaak, ontstaan omdat iemand dubbel mayonaise op zijn patat had gevraagd. Meteen contacten, van grote afstand, dat was zo belangrijk, interactie. Konden ze alvast wennen aan de naderende klant. Van een meter of vijftig riep ik, met mijn handen aan mijn mond:  “ RUUUUUDDDJEEEEEEEE SCHEEEELEEEEEE HOMMOOOO, KROKKETJEEEEEE SATEEEEEEEEEE VOORR NIEKIEEEE” 

Deed wel iets met hem, zag ik aan zijn mimiek. Ik stond voor hem. “Weet je wat, Ruud, doe toch maar een limpieloempieschijf en ik ben dronken dus flikker ook maar zes natte krokutjes er bij, kan mij het rotten”  

Ik sprak de febotaal. Connecten in hun eigen vocabulaire van hun zelf van hunnie eigen, dat was ook belangrijk. “Weet je Ruud, je stinkt, je bent een tiefuslijer die ragout bakt voor 200 euro in de week maar toch hou ik van je, gepaneerde werklul van me. Kom eens hier, bij me...”  

Als je van ‘t Schip op een foto zet met mannen als Krol en Gullit, dan devalueer je die foto. In het tijdschrift lezen we wel waaróm hij op de foto staat. Zijn vrouw werkt bij de Linda, sterker nog, zij organiseerde deze fotoshoot. We lezen tevens, in een geinige geile vrouwen column van haar hand, dat Johnny erg lekker kan neuken, vooral op wedstrijddagen. Dus al die wedstrijden in het verleden dat hij geen man voorbijkwam en een beetje zat te emmeren dat hij eigenlijk spelverdeler was, op al die dagen liep hij met een korst oud zaad aan zijn eikel te schaarbewegen. Fijn om te weten. 

Eigenlijk, even tussendoor, is een heerlijk blad, de Linda. Ik lees het graag. Bekende vrouwen, Linda voorop, vertellen in dit tijdschrift, dat ze graag neuken. Linda komt graag klaar terwijl ze hard wordt genomen. We moeten zin maken in seks. Voetbalvrouwen zijn niet dom maar wel permanent geil, dat begrijp ik uit dit nummer. Allemaal van dat soort bekentenissen. Het is eigenlijk de achterliggend gedachte van dit blad: vrouwen willen ook wel eens neuken, vrouwen zijn ook wel eens geil, leuk hè jongens!!!!!” 

Nog veel meer rampzalige dingen in deze editie. Marco van Basten, mijn held, in bad met Linda de Mol. Naakt. Hij vertelt, met zijn kapotte enkel gezellig tussen Linda’s buitenste lippen, dat hij een tijdje terug verliefd was op een andere vrouw. Wollig verhaal over gevoel, praten, praten en dan beseffen dat je toch eeuwig verliefd bent op die en die en zus en zo. Je hoort bijna liever Seedorf over de opbouw van Suriname lullen. Een hel. Mooie fotoreportage, dat wel, maar kolere, dit zou Cruijff nooit doen, in bad gaan met Linda. Koeman ook niet. Dat is een grens. Je wilt helemaal niet dat moderne iconen met Linda in bad gaan. Is ook zo’n rare rage. Oud idee. Met bekende Nederlanders in een bad gaan zitten. Paul de Leeuw deed het en het werd al honderden keren eerder gedaan. In bed interviewen, ook zo’n dom ideetje. De volgende stap: het anaalinterview. Bekende Nederlanders worden geïnterviewd terwijl ze keihard in hun reet worden geneukt. Op de cover de volgende quote: als minister Zalm ietsje onstpant duw ik mijn tamp bij hem naar binnen en vraag hem naar de vooruitzichten op een echte Europese eenwording” 

Marco had gewoon nee moeten zeggen. In bad…. Houd op! Hij lacht ook heel dom op de foto’s.  Ziet er raar uit. Linda heeft haar hele kop om haar lach heen laten verbouwen, dus dat ziet er wel geinig uit. Iets met een puntneusje en knijpoogjes. Van Basten is meer de achterlijke zoon van de invalide tuinman.  

Maar het kan altijd weer erger. Rafael van der Vaart staat op de foto als Starsky van Hutch, of omgekeerd. Hij heeft een hele grote geruite pet op zijn kanis. “Ciske de Rat gaat voetballen”, daar lijkt het ook op. Hoe langer je er naar kijkt des te grappiger wordt hij. Allemaal leuke, keurige mannen op de foto. Nette schoenen aan, fijn jasje, goed haar en daartussen die pet. Rafael van der Vaart is door zijn Sylvie gekleed. Zie je meteen. Arme jongen. Heeft het liefst een oude broek en slippers aan maar moest naar deze shoot als de kleinzoon van Don Corleone, want dat is in, de Italiaanse jaren ’70 look. Hij ziet er uit alsof hij net op Sicilië zestig wagens met druiven uit heeft staan laden en tussendoor nog wat Italiaans brood heeft staan afbakken. Hij mag Sylvie alleen nog maar tussen haar tieten nemen als hij hoge hakken onder zijn schoenen heeft en als er een plaat met foute hammond muziek op staat.    

Wel durf, om tussen al die mannen, al no-nonsense mannen, al die helden, aan te komen kakken met een geruite pet op je hoofd. Dat moet je normaal flikken, bij je team. Voetbalhumor. Schijten ze hem meteen vol en vind je hem terug op het dak van je auto. “Leuke pet Rafael, is je opa overleden?” Met zo’n pet op de foto gaan, je moet het maar durven. Mijn oordeel: Sylvie heeft er goede de wind onder. Zij kleed Rafael letterlijk aan. Het syndroom van Posh Spice. “Doe je plasser eens tussen je benen, schat, kijken of dit girliebroekje van Gesus je staat, lieverd.”  

Over de foto van Rafael IN het blad wil ik het niet eens hebben. Zien is geloven. Er is iets mis gegaan bij de make up. Zijn gezicht ziet er uit alsof er een gasbarbecue in is ontploft. Zwarte vegen over zijn hele kop. Zwarte piet gespeeld in Volendam en daarna snel met de blote handen even afgeschminkt, zoiets is het, echt waar, kijk zelf maar in de kiosk. 

Meneer Michels is de enige die ontroert. Hij mist zijn vrouw. Ze is dood. Op iedere vraag antwoordt hij: “was mijn vrouw er nog maar.” 

Mooi. Goeie kop ook. Niks pet. Niks in bad.

Ongezien Tiefusreageren kan hierrrrrrrrr

SPAANS RECEPT

Hierrrrrr.....


NICO LEEFT MEE MET MCDONALDS (dl 1) 

Gisteren een boeiend experiment uitgevoerd. Een stukje Menselijkheid en Gevoel de McDonald's en Febo binnen gedragen. Ik wilde anticiperen op de nieuwe bedrijfsvoering, vooral bij McDonald's. Frisse nieuwe reclames met verse groente. Er was blijkbaar iemand wakker geworden bij McDonalds. Eindelijk was er tijdens een vergadering iemand opgestaan en had waarschijnlijk het volgende gezegd: 

“Zouden we die kankerclown niet een keer gaan droppen, die Ronald McGezwel. Kan niet meer jongens, een student met een rood neusje op, daar verkopen we geen hamburger meer door. Ok, er worden doodzieke kinderen beter en die zien dan twee keer per week die Ronald Mccarcinoom langskomen op een circusfietsje, maar we moeten godverdomme moderner in de markt gaan staan. We moeten gezonder, we moeten light. Iedereen vreet zich gek aan light. Ice Tea Light, ik zweer het jullie, het is een product, het bestaat. Wij moeten ook gaan adverteren met normale mensen op onze posters. Frisse vrouwen met een lekkere bak sla voor hun giechel, die je na het eten wilt neuken. De mensen die je tot nu toe op onze posters ziet die wil je niet neuken. Liever niet zelfs. Nee, is toch zo. Wie neukt er met Ronald McStoma? Nee, precies, niemand. De man die jarenlang onze Stem was, in reclames, dat was godverdomme een wandelende nier. Bart de Graaf, godverdomme. Dat kan niet meer. Als ik aan ons eten denkt wil ik lekkere fuckable meiden en viriele mannen voor me zien met goed, vers eten. Je moet als consument denken, ik ga ook een eens bij McDonalds eten, misschien neuk ik dan ook nog eens. Menselijker, niet weglopen voor seksualiteit. We zijn niet seksloos. Ons product heeft emotie. Samen eten, samen aan een tafel, verbondenheid, commitment, snappen jullie, dat soort reclames. De eerste keer dat ik die kutclown weer een keer lachend op een van onze posters zie staan dan schop ik de werkstudent die in dat pak zit vol op zijn clownsballen, echt. Dan moeten jullie me er af trekken, van die clown”  

Die nieuwe sfeer, die nieuwe reclame uitingen, van lachende leuke mensen met misschien zomaar spannend ondergoed aan, die nieuwe attitude binnen het bedrijf, wilde ik graag toetsen en belonen. Ik wilde McDonalds helpen. Febo ook. Kon beter, bij Febo, de klanthouding, met name in filiaal Leidse Straat. Daar werd je nog ouderwets in je rug getrapt als je niet netjes dankjewel zei na het ontvangen van een bestelling. Eergisteren had ik het nog meegemaakt. Ik bestelde een satékroket. Blijkbaar net de verkeerde move. De kroketbediende begon tegen me aan te lullen. 

”Zijn we in Indonesië dan? Hoezo satékroket. Je ziet er anders nogal Nederlands uit, dikke roze kale lul dat je er bent. Ja, lach maar dom, maar meneer bestelt net wel een satékroket, in Nederland. Wat wil je, domme kloot, dat we een stokje door je kroket steken. Kan je hem anders niet opvreten of zo, domme kut, met je satékroket. Wat wil je nog meer. Een loempiaijsje? Ja? Je zegt het maar hoor, Nederlandse imperialistische zak met je lullige satékroket. Wat is er mis met de kalfsvleeskroket, tiefushond. En wat wil je nou eigenlijk met die uitgezakte broek aan je reet, jij ja, met die domme uitgezakte spijkerretenbroek van je? Dat IK hem ga bakken voor je. Dus jij gewoon lekker op je luie togus zitten, beetje de toffe gearriveerde pik uithangen en ik dan aan het bakken voor je, dat wil je toch, net als in Indonesie, dat die sawaslaven je vreten klaarmaakten, met je satékroket. Ja, nee, ja toch!  Opzouten nou, opflikkeren. Ik verkoop je niks. Frituurnazi, man, wat een tiefuskop heb je, ga een wat lights eten”  

Was wel even goed geweest. Dat moderne gedoe. Waar hield het op? Over een jaar moest je godverdomme in een nagebouwde sawa achter het restaurant je eigen rijst plukken. Ongezien de tiefus voor ze. 

Nu zat die hele ploeg bij mij voor de tv. Een wederdienst en interculturele uitwisseling. Ze waren nogal opgewonden, de chinezen. Zaten thuis natuurlijk alleen maar een beetje aan hun Chinese pik te trekken of eetstokjes in elkaars gele anus te duwen, maar dit was nu eens heel andere koek, het songfestival kijken “Ja, voel er maar aan, dat heet een gezellig gedekte eettafel, gele homoman” Twee chinezen sleurde ik voor de zesde keer deze avond uit mijn keuken. Het zat in hun genen. Ze hadden op het aanrecht zes kilo winterpeen zien liggen die ik nodig had voor mijn traditionele hutspot. Ze moesten en zouden er godverdomme kraanvogels, vissen en buffeltjes uit snijden, die kolerelijers. Ik kon me niet omdraaien of ze zaten beeldjes te snijden uit mijn winterwortels. Ik kwam de keuken in. Zaten ze weer. Een sneed uit een enorme winterwortel een dwergreigertje. 

Toen schoot ik vol. Benno was pas een paar dagen dood, mijn geliefde tamme dwergreiger. Hoe vreselijk had hij niet geleden. Lees hier het aangrijpende verhaal over de dood van Benno, op Nico Huilt.

Maar ik moest wel consequent blijven. Heel belangrijk bij Chinezen. Ik beet mijn tranen weg en schopte ze de keuken uit. “Hutspot is zonder figuurtjes godverdomme. Ga maar een damhert uit je voordeur snijden, opgelazerd!” 

Ik moest ze echt even bij elkaar roepen. Ze waren zo bewegelijk als maden, die chinamannen. Overal in mijn huis stonden ze aan objecten te voelen, heel hard te lachen om een citruspers of ze voelden voorzichtig aan de centrale verwarming. In chinahuizen staken ze midden in de kamer wat in brand als ze het koud hadden want dat was traditie. 

Ik verzamelde ze om me heen, terwijl ik achter de eettafel stond, met wat Hollandse producten om me heen. 

“Luister, homochinezen. Ik ga jullie uitleggen hoe wij Nederlanders eten. Jullie roerbakken en dat is leuk, als je in China zit en je verveelt je de tiefus, maar wij in Nederland koken ons eten. We zorgen eerst dat het niet meer beweegt, het eten, en dan koken of bakken we het, maar bij het bakken laten we het vlees gewoon liggen snappen jullie, dus niet dat epileptische geschud aan die pannen, dat doen wij dus niet want wij zijn Nederlanders. Dit hier is een karbonade. Ja , kijk er maar naar. In Nederland zijn wij dol op karbonade want dat is vlees waar Nederlanders van houden. Nu is het heel belangrijk dat je daar dus niet weer met een china mes op aanvalt en dat je het verneukt met chaussie schaussie saus best pittig. Degene die dat doet schop ik hier ter plaatse de tiefus.Zeg het maar… Wie wilde deze karbonade snijden, ja, zeg maar eerlijk, nou? Ja, zeg het maar. OK. Jij dus , Kang Ding.. het zal niet. Dus jij denkt, dat varken is al aan stukken, weet je wat, ik snijd hem helemaal naar confetti want dat is chinees, dat dacht jij hè. Ga maar weg, wegwezen, ja, nee, opzouten, opkutten uit mijn huis want we zijn hier in Holland, Chinees van niks, met je provocerend Oriëntaalse kop. Ja,nee, kan je dom gaan staan lachen, maar jij knipt je haar dus gewoon expres heel chinees, zo’n zwarte plak stront op je kop, terwijl je, kom eens hier, terwijl je dus ook gewoon, kijk, met wat boter en mijn handen, je kan dus ook gewoon je haar westers nonchalant dragen, kijk eens hoe leuk dat je staat, maar toch optiefen nu, wegwezen. 

Zo, wie wilde er nog meer in de karbonade snijden? Dacht het ook niet nee. Gaan we door. Wij in Nederland houden erg van kaas. Dit is kaas. Een kaas is van een koe want het is in Nederland dus. Nu is het zo dat kaas, dat je daar erg mee kan lachen. Kom eens hier, Chang, ja, kleed je maar uit. Kijk, ik heb hier een stuk jonge kaas, gesneden en wat wij dan vaak doen in Nederland, dat we die plak in de homosauna dan bij iemand op zijn blote rug plakken. Kijk zo. Ja, hij blijft plakken. Dat vinden wij dus leuk. Laat ons dan lekker, gele tiefuslijers, als wij dat leuk vinden!  Als jullie in je wok staan te pissen om af te blussen dan zeg ik er toch ook niks van? Nee, een hele eend rood geblakerd in een etalage hangen en papiertjes in je koekjes verstoppen, dat deden wij godverdomme in de oorlog, in het verzet, papier, geheime boodschappen, meebakken in koekjes, denk daar eens aan. Nee, dat is dan leuk!! Gelukskoekjes ja, maar dan denken we even niet aan de joden in Nederland want dat is de ver van mijn bed show, stelletje mao’s . Kan ons het rotten, zes miljoen joden dood, als wij maar kunnen wokken en wat op onze Chinese reet kunnen hangen, maar goed, kaas is lachen, kaas is fun. Kijk, je kunt er ook dit mee doen. Je vraagt in een winkel, mag ik even proeven en voordat ze antwoorden pak je dan zo’n enorm stuk kaas en daar neem je een hap uit, dat je de tandafdrukken ziet. Dat is lachen. Verder heb ik hier stukken leverworst. Leverworst is worst van lever, het woord zegt het al. Je pakt een lever, kookt hem, kruiden er op, in een stuk plastic wurmen en dan maar smullen. Dat is de cultuur hier ja, met jullie domme gelach. 

Maar goed, het songfestival begint, we gaan gezellig kijken. Kleed je allemaal maar uit en dan vertel ik hoe Hollandse Homo’s die ik onder mijn beste vrienden heb en dat vind ik heel normaal als ze maar niet naast me kontneuken, dan vertel ik hoe die hier naar kijken. OK, Handen op elkaars gele noten en daar gaan we, de eerste deelnemer uit Spanje…. Is een nicht! Noteer maar!"


SCHEDELBEWUSTWORDINGSDAG

Hierrrrr

VALLEN

Hierrrrr

HET DODE VOGELTJE

Hierrrrrr 

NICO VOELT

Mensen vinden mij negatief. Lees ik. Ik krijg ook mail. Doe eens niet zo negatief. Tot nu toe stuurde ik altijd het standaard antwoord terug. Zit onder een sneltoets bij mij. Ctrl-Alt TF en hopla, “ongezien de tiefus” in mijn outbox. Was meestal wel afdoende. 

Maar toch… Het vrat aan me. Al die emoties die ik overdag voelde, dat hele warmmenselijke aspect van mij, moest ik dat ook niet eens een keer op internet gaan laten zien? Ja, ik was een warm en voelend mens met oog voor de zwoegende mensen om mij heen. Eigenlijk was ik een trooster, zo voelde het althans. Je moet alleen niet aan mijn haar zitten, dan schop ik je de kolere. Maar verder. Al die lezers, jullie, zouden mij eens bezig moeten zien. Ik kan huilen om een halfje wit. Ik tank mijn auto vol en dan kijk ik zo’n beetje voor me uit, over mijn dak heen en dan heb ik hele mooie gedachtes over het leven enzo, dat het allemaal zo en zo in elkaar zit. Tijdens het koken, als ik op het machinaal fijnmalen van de zoute pinda’s sta te wachten, dan heb ik dat ook. Muziek, daar kan ik ook echt van genieten, vooral op een cd of een plaat, dan vind ik het het mooist, muziek. Heel breed georiënteerd ben ik. OK, een sitar, als het even kan breek ik die in tweeën, doe hem bij de betreffende Indiër onder zijn arm en zeg: “ga daar de tandoori oven maar mee opstoken, samen met de botten van George Harrison”, maar westerse muziek, ja, daar mag je me voor wakker maken. Een breekbare jongen ben ik. Ik lach ook heel vaak, heel hard, met mijn mond open. HAHAHAHAHA, zeg ik dan. 

Ik heb een besluit genomen. Ik ga die mooie warme kant van mij, die voelende en emotionele Nico, die prachtige, wat scheef naar de wereld om zich heen kijkende man hier nu ook laten zien. Die is niet alleen voor Mijn Grote Liefde en voor de deelnemers aan de cursus ”fotograferen, wat zit er nu achter de foto”?” Het is denk ik goed. Ik wil jullie, lezers, het totaalpakket Nico Dijkshoorn geven, want jullie hebben er recht op. Mijn hele scala aan gevoelens, onzekerheden en twijfels meebeleven, ik wil en kan het jullie niet langer onthouden. En ja, daar hoort ook die lach bij, die denkbeeldige arm om iemand heen maar ook heel basale observaties over dingen en hoe ze gaan en zo en dat ik dat dan zie en opschrijf, snappen jullie? Vandenb zeg maar, maar dan zonder de literaire waanpretentie. Charis, maar dan met hersens en met een huis. Merel, maar dan met een lul. Suffie maar dan eerlijk en zonder beugel. Luna maar dan echt geil. Die kant moet het op. Eerlijk, oprecht, zonder opsmuk. 

Vanaf vandaag dus een lepeltje completere Nico in je koffie. 
We gaan samen huilen, goed? Hierrrrrr de mogelijkheid om op mijn emopostjes te reageren. 

BROODJE BEENHAM

Hierrrrrr...

IDOLS FINALE

Boris gewonnen, maar dat wisten we een maand of vijf geleden al. Geeft direct aan hoe laag het niveau van alle andere deelnemers was. Boris is een jongen die, net zoals duizenden andere lekkere zangers in Nederland, gewoon zijn dingetje staat te doen. Zou hij in een soul- en funk cover band spelen ergens in een café dan kijk je even op, en je denkt, “ja, goede zanger” en je zuipt snel weer door. Dat heel Nederland nu op zijn kop staat omdat er iemand lekker op zijn gevoel en met een natuurlijke niet angstige timing aan Idols meedoet, dat zegt veel. Alle andere deelnemers waren poseurs, mooizingers en badkamerkwelers. Boris heeft met twee vingers in zijn neus gewonnen. Alleen als Maud in haar blote kut had opgetreden had ze nog een kans gemaakt en eerlijk is eerlijk, het scheelde niet veel. 

Blijft toch de charme van Maud, de uitstraling van een receptioniste bij een middelgrote bank, maar dan wel eentje die je met een rode waas voor je ogen wild op een eettafel neemt tijdens het afspreken van een lening. Maar niet goed genoeg, als Idol. Te bang. Mooi contrast in de beelden van koninginnedag. Boris maakte een feestje met 40.000 man en bewoog lekker sluipend en groovy over het podium. Maud deed een Indiase bezweringsdans tijdens “Aint no sunshine.” Alsof ze op dat podium dronken kakkerlakken dood stond te trappen. Zag er niet uit. 

De finale-uitzending. Leuk dat Tooske haar jurk van de drie musketiers aan had gedaan. Meer iets wat je draagt als je 65 bent en iets leuks aandoet voor je zestiende gezichtscorrectie. Ach, wie zag er niet prachtig uit deze avond. Jerney Kaagman had, heel gewaagd, een kraag van bewegende aarsmaden om haar nek. Was een erg leuk gezicht, dat doodstille mummiehoofd van haar en dan die kronkelende kraag van maden om haar hals heen, wachtend tot dat hoofd eindelijk dood ging. Prachtig contrast tussen bijna dood en leven. Ze gaat de hoofdrol spelen in MadMax 4, als de oma van TinaTurner. 

Andere opvallende kleding: JK met zijn eigen naam in zijn oor. Hoe ver gaat die jongen in zijn zelfverheerlijking? Zijn pupillen laten ombouwen, dat er links een J en rechts een K je aanstaren?  Zijn oren laten bijsnijden in zijn initialen?  In zijn eikeltje JK laten uitkerven? Lijkt me voor vrouwen vermoeiend om met die jongen om te gaan. Je doet zijn shirt uit, JK over zijn hele borst. Je trekt zijn JK ondergoedlijn over zijn kont heen en er staat op zijn rechterbil een J en op zijn rechter een K. Je voelt zijn schaamhaar. Een keiharde JK sorbo borstel. Hij doet zijn tong naar buiten: JK uitgeschraapt in de witte tongaanslag.  Hij komt klaar op je buik. In bibberig wit liggen de letters JK warm op je buik. Hij moet kakken, vergeet expres door te trekken en wat vind jij als je naar het toilet gaat, om je buik schoon te wrijven? Precies. 

Leuk dat Jim en Jamai er ook waren. Jamai lijkt steeds meer op het kleine buikspreekpopje van Gordon, in dat witte pak. Witte pakken, die zijn voor godsdienstwaanzinnigen, Marco Borsato of wanhopige homo’s. Hij lachte weer die heerlijke Jamailach, nu met extra veel tandvlees. Hij zingt bij de Efteling. Staat hij de hele dag als een dansende homoseksuele kabouter boven op een rots de mensen te verwelkomen. Hij vervangt ook de beroemde vuilnisbakjes. Staat hij met zijn kont naar achteren langs het pad en zegt hij: “oud zaad hier, oud zaad hier”. Fijn dat hij werk heeft, dat wel. 

Jim zag er ook goed uit met zijn geschoren hoofd. Is waarschijnlijk gecast door Spielberg die een film over Auschwitz gaat maken. De looks heeft hij.

Ook een stukje aankleding vond ik de te winnen prijs. Leuk, om een dubbele dildo van staal uit te reiken. Je moet er maar opkomen. Het goede is dat je zo’n prijs dan automatisch deelt met anderen. Leuk bedacht! 

Reinoud Oerlemans zette deze avond een nieuwe standaard voor a-ritmisch bewegen. Ik kijk er graag naar. Zijn armen alleen al. Alsof ze er vlak voor de uitzending met twee keilboutjes aan zijn gedraaid. Dit is de jongen waar iedere week 140 man omheen staan in de dorpsdisco. Even lekker een kwartiertje lachen. Reinoud weet het zelf ook, dat zie je. Oerlemans blijft de B-acteur die in “goede tijden slechte tijden” in een bordkartonnen decortje van een dansvloer net moet doen alsof hij loos gaat op Sisters Sledge. Een medewerker van een tuincentrum die tijdens een personeelsfeest op een verlichte dansvloer loos gaat, dat is Arnie Oerlemans. 

Toen weer het gebruikelijke gelul over de vermoeidheid. Maud had een randje aan haar stem door de inspanningen. Was in een bus door Nederland gereden en had wat gezwaaid naar geile bouwvakkers. Daar had ze een randje van. Moest ze ook nog zingen, zo zielig vond ik het. Wel drie nummers! En ik weet wat vermoeidheid is, want ik stond laatst te wachten achter Patty Brard bij de glasbak. Ga er aan staan. 

Boris… Tot aan de finale erg ok. Lekker rustig. Je wist als kijker: die speelt dat spelletje mee. Hij lachte zich thuis gek om dit circus. Het leek er op dat hij het met gepaste tegenzin deed. Moest zes maanden lang wachten tot hij won, lastig, zo voelde het. Tot aan de finale. Begon hij opeens “Keep the soul alive” te schreeuwen. Tenenkrommend. Een paar keer deed hij het, met een verbeten kop. Heel erg. Niet doen. Was blijkbaar gaan geloven in zijn eigen mythe of het moest contractueel, die rare reclamejongens slagzin roepen. Iets in de markt zetten of zo. Maar het deed wel pijn. Jongetje van in de 20. En dat dan roepen. Ik zou zeggen, doe het gewoon, maar schreeuw het niet. Is net zo erg als een rockband die na ieder nummer roept: “we’re the new dawn of rock’n roll babyyyyy!!!!” Foute actie van Boris. En let maar op welke kant het nu opgaat met hem. Met soul valt uiteindelijk geen droog brood te verdienen. Vraag dat alle zwarte fakkeldragers maar. Solomon Burke, Al Green, pas nu een beetje R.E.S.P.E.C.T. na een leven lang briljant zingen. Boris staat binnen een half jaar middle of the road achtige zacht gebakken popsoulliedjes te zingen. Boris gaat Soul acteren in plaats van het te doorleven. Hij kan niet anders met dit contract. Paradox op zich, cd’s voor het Idolsimperium moeten maken en The Soul Alive Keepen. Gaat hij hard achter komen. 

Minister Zalm was er ook. Leuk. Werd nog even geïnterviewd door Tooske. Hij keek er bij alsof ze hem tijdens het interview heel zachtjes met haar duim over zijn eikel wreef. Angst zag ik. “Ik zit in een jongerenprogramma en deze vrouw vlak voor mij heeft tieten en ik zie ze!! Fuck!!” 

Toen was alles klaar en iedereen was blij. Backstage gaf Jamai Boris nog wat adviezen, terwijl hij, Boris, nog steeds met zijn vrouw als een koalabeertje om zijn middel geklemd in de rondte liep. Ze is bang dat ze hem kwijtraakt en blijft de komende jaren zo om zijn nek heen hangen. Zo doet hij voortaan ook boodschappen, met zijn vrouw om zijn middel heen. Als hij bukt voor de pindakaas op de onderste plank huilt zij want ze is een beetje bang, lief hè… 

Nu ben ik heel vermoeid want ik heb heel veel woorden geschreven en ik merk dat er een randje op mijn letters komt. Snel even een beetje bijslapen. Nouuu, daaggggg, allemaal ongezien  de tiefus hoor, lezertjes. De rest van het jaar staan hier gewoon weer grote mensen stukken op de site. Alle Foklezertje vanaf nu dus weer optiefen graag. 

VET HONING EN SPEK

( ...) Glip langs je hospita en wens haar mompelend ongezien de tiefus achter haar oogbol en smeer boven de varkenshaasjes meteen in met honing. Doe dit zo geil mogelijk. (...)

Hierrrr

DE DUTCH BLOGGIES

(...) Meestal worden dit soort prijzen uitgedeeld aan vrijheidsstrijders uit 1740 of men tilt Kirk Douglas op een podium om hem minuten lang toe te juichen. (...) 

Hierrrr

LEUKE WEETJES OVER DE BROODMACHINE

Mijn 2e bijdrage alweer op koken.blogspot. 

Hierrrrrrr...... 
Want koken...dat ben JIJ!

DUTCH BLOGGIES

Ik over de de zaterdag uitgedeelde Dutch Bloggies 
in BNN-united. 

Hierrrrrrrr en dan minuut 15 

IDOLS

Allereerst, voor iedereen die ooit in mijn “Mol In Idols” verhaal geloofde, inclusief de roddeltijdschriften, de Panorama, RTL- Boulevard en de jury zelf: allemaal ongezien de tiefus 

Gisteren gekeken naar de voorlaatste Idols-show en wat een feest was het. Ze speelden met een band! Je moet er maar opkomen. Werden ze in de voorrondes nog begeleid door wat vaag met kwastjes schuivende percussionisten en een zachte noten kakkende pianist, nu mochten de muzikanten echt bam bam boem doen. Als een geheel nieuw concept werd het gepresenteerd: zingen met een band. Het kon niet genoeg worden benadrukt!!! De drie overgebleven Idols kandidaten hadden een onmenselijk zware avond. Ze moesten wel drie nummers zingen! Ga er aan staan. Stel je voor! Je zingt dus het eerste nummer, denk je, klaar, ik kan mijn bed weer in,  lekker aan die felbegeerde Idolspik van me gaan liggen trekken, maar nee, godverdomme, dan nog een nummer, dus wéér alles geven, op je laatste reserve en dan, houd je vast, een artiestennekschot, weer een nummer!! 

In heel Nederland staan iedere avond duizenden bandjes met duizend keer beter zangers een uurtje of vier te spelen voor zes biertjes en twee tosti’s. Tillen zelf alle troep naar binnen, moeten de lulverhalen van de lokale uitbater aanhoren en de dronkemansaanvragen voor verzoeknummers incasseren . “Heeeeeee, jij daaaa, speulen jeulie sjok de bloe? Dat nummerke, van sjok de bloe, met dat begin op die giet haar, dat ze doen dedendengedeng, kom hoe heet het, iets met kut heeft het te maken, iets met kut en heuvel, ja, precies, veen neus van sjok de bloe, die speule jeulie dus, veen neus, anders schoppen we jullie de tiefus vanavond, ok,, speeeulleeeeeeee!!!!! 

Dat is andere koek dan even de sauna in, wat uitchillen met Tooske en Arnie, daarna verveeld je ballet instuderen en drie liedjes spelen met zestig man hulp er omheen. Opkomen, zingen en dan weer zitten, dat is Idols. Je wordt voorbereid om een Grote Begeleidingstape Zanger te worden. Jamai, winnaar van vorig jaar opent nu darkrooms op de Veluwe. Jim bezoekt ze. Dat zijn de finalisten van vorig jaar. Gekozen door een vakkundige jury en door jullie, lezertjes, stelletje domme klootzakken. Iedere land krijgt de Idol die hij verdient. Wij dus een wandelende nier met een brilletje en een uitgewoond anusje van alles. 

Maar goed. Zingen met een live band…. ‘s Middags mochten de drie deelnemers al even wennen. Heel voorzichtig werd het uitgelegd. “Kijk, dit is een DAT tape, die kennen jullie wel. Die heeft Gerard Joling uitgevonden om snel te kunnen werken en vooral weer snel weg te kunnen zijn naar het volgende optreden. Maar kijk, dit, niet schrikken, ja, houd me maar goed vast, dit is een versterker van een gitaarmeneer. Die gitaarmeneer, die daar staat zit met een draadje vast aan de elektrische klankversterker, laten we het zo maar even noemen. Kijk, dat is een Fender Elektrische Klankversterker. Niet aankomen JK, zo direct vliegt die zelfgemaakte kleding van je in brand. Nu moeten jullie opletten, Er is ook een drummer, die met die stokken en die bassist, dat is gitaar maar dan met vier snaren en dat je reet los trilt. Als die dan nu samen iets doen, dan is het net een dat tape, denk daar maar aan, ok succes vanavond!!! 

Maud werd het allemaal te veel. Werd wel zestig keer gezegd tijdens de uitzending. Maud had er “doorheen gezeten deze week”. Bruce Springsteen doet shows van zes uur en gaat nog wat stappen, Prince doet een afterparty om een uur of zes ’s ochtends maar Maud moet dat nog leren. Ze was naar buiten gekomen begin van de week en toen had iemand in de slagerij gezegd: “als je net zo zingt als je muts bol in je broekje staat dan win je”. Was een breekpunt. Flauwgevallen tegen de hamlappen aan. Hele discussie met de organisatie. Kon Maud nog wel korte rokjes aan in de uitzending? Moeilijk, moeilijk.. deed ze het niet dan was ze gezien, want haar stembanden waren aanzienlijk minder geil. Maar deed ze het wel, kon ze die druk dan nog wel aan? 

Dat soort probleempjes…. Drie kilometer verder wordt een asielzoeker uit zijn huis gesleurd en zingt daarbij een smartelijk lied van Wanhoop en Verlangen en hij zal nog veel harder zingen als ze zijn voetzolen thuis weer naar god slaan. Maud zat er doorheen omdat het lokje op haar voorhoofd naar rechts viel ipv naar links. 

De uitzending zelf. Totaal belachelijke opkomst van Arnie de 1^e en zijn met houtskool geverfde publieke presentatievrouw naast hem, ex negerneukster, tegenwoordig sabelzuigster Tooske. Ja, ze hadden er zin in. Arnie acteerde weer heerlijk ongedwongen Jongensachtige Spontaniteit. Wat was het toch een gekkie met die dansbewegingen van hem. Je moet het zien om te  geloven. Als Oerlemans beweegt lijkt het alsof er een kluit vastgekoekte eeuwenoude spaghetti in beweging komt. Onderkant weet niet wat de bovenkant doet. Zodra hij zijn handen niet presenterend kan bewegen is hij de weg kwijt. Hij weet zich geen raad met zijn ledematen. Fijn om te zien. 

Maar snel door, de kandidaten. Prachtidee, om ze boven op een auto te zetten en dan het podium op te rijden. Andere ideeën waren afgevallen. Met zijn drietjes boven op een vliegtuig de studio binnenvliegen lag te gevoelig voor de moslims in Nederland. Op een dorsmachine dwars door het orkest heen razen ook. Nu zwaaiden ze boven op de auto naar het uitzinnige publiek. JK zijn broek paste mooi bij de auto. Een zwarte combinatie met fluorescerende brandweerstrepen. Zelf er op genaaid, met een sneeuwbril op, want  er staat altijd wel een spotje op deze egotripper pur sang, of eigenlijk, zonder zang, gericht. 

Gingen we. Mooie sfeerbeelden uit een sponsorend kuuroord. Maudmet harde tepels in het water. Daar liggen haar talenten denk ik. Bij Boris niet. Die is te lang voor zwemmen. Leek op een traag bewegende leguaan met modern haar op zoek naar kleine knaagdieren. Zag er niet relaxed uit. JK in het water klopte wel weer. Hij las het briefje, met daarop zijn te zingen nummers. Nummer twee was volgens hem : “heet djoet van willem devil.” Boris had het meteen door. Hey Joe van Willie DeVille. Heet Djoet, zo spreekt JK engels. Zijn Illegaal naaiatelier Spaans is prima in orde, maar zijn engels klinkt alsof er iemand spek uit staat te bakken. Geen kut van te verstaan. HEE DDJOEEEDD WERRUT KOON WID DE KUN IN JOER HETS!!!!! Hij danste er wel fijn bij.

Maud deed iets van Dido. Niet om aan te horen. Een belediging. Eminem zou haar zwaar gerectaliseerd hebben als hij naast haar had gestaan en zijn gesamplede sample voorbij had horen komen. De jury vond het “weergaloos” “Mooi , die hoge noot die je bijna haalde, ik weet hoe moeilijk dat is, noten halen als je niet kunt zingen, dus petje af!!!” 

Boris deed zijn souldingetje. Niets op aan te merken, maar meneer zingt dan ook al jaren met bands in kroegen. Dan kan je dit wel. Het zag er zelfs ongemakkelijk uit, dat dampende nummer, RESPECT, in die kille ambiance. Kaagman met haar oud-perkamenten dode zeerol hoofd en soul, het verdroeg elkaar slecht. Ooit zat er ook een ziel in haar lichaam maar die heeft ze blijkbaar 30 jaar geleden samen met haar blauw leren stoeipakje uitgetrokken. 

De jury bleef maar benadrukken dat het ongelofelijk knap was, met een live  band spelen. IN een band spelen kan ook erg moeilijk zijn, bedacht ik me, terwijl ik naar flatsieboereneknots uitvoeringen van nummers van Usher en The Sugarbabes luisterde. Mannen in slechte pakken die moderne R & B moesten spelen. De hel. 

Held van de avond was Edwin Jansen. Hij had, met de jury, speciaal voor JK een nummer van Bob Marley uitgekozen. Get Up, Stand Up. Moest hij zingen van de jury. Direct daarna de briljante jurering van Edwin: “wat een makkelijk liedje was dit, het is wel erg eenvoudig, jammer, jammer, ik kan er weinig mee.” 

Een deskundig mes in de rug van JK die moest wijken, dat was al lang bekend. Henk Jan Smits sprak maanden geleden zijn voorkeur uit voor een meisje-jongen finale en Boris is al vanaf uitzending 1 onaantastbaar. JK moest weg en dat werd gelukkig uitermate bot gedaan. Van al zijn broeken en shirts die hij tijdens de uitzendingen droeg worden nu gordijnen en tentenkampen gemaakt.  

Saaiste Idols serie ooit, nu al. Boris zong twee zinnen en je wist: winnaar, daaaaag rest. Volgende week zal de jury er alles aan doen om Maud in de markt te zetten als een lekker geil wijf die iedere man kan hebben. Boris, die komt er wel. Volgende week wordt de verliezer gepositioneerd. Maud dus. 

Over een jaar verkoopt Maud voor 50 euro per uur metertjes bier op braderieën en over 2 jaar mag je voor 10 euro onder haar rokje naar haar broodje beenham kijken. 

Volgende week verslag van de finale

BERICHT UIT IRAK

Goed bericht vanuit Irak. Ik hoef die kant helemaal niet op om wat columnistenhumor op de planken te brengen. Ze zijn al voorzien. Gisteren hebben laffe Irakezen de eeuwige zondagrust verstoord in kamp Smitty. Ik heb ondertussen mailcontact gehad met Kolonel Voncken, die mij vorige week nog verzocht om op te komen treden en hij kwam met het volgende opgewonden mailtje:  

Nico, we zaten gisteren net aan onze donuts, de oorlogssfeer was goed en soldaat Rik deed met de laatste donut weer die grap met de cockring, dat hij van 40 meter naakt aan komt hollen en dat je denkt, het lukt hem dit keer niet, maar verdomd, 2 minuten later stond hij de poedersuiker alweer van zijn eikel te kloppen. Midden in de roos. We aten nassi met gebakken ei, niks aan de hand en opeens hoor ik in de verte iets sissen. Ik zeg nog, om het ijs te breken: “hé, soldaat Cohen staat zich ook weer lekker strak af te douchen” en meteen daarna slaat die mortier in, vlak bij de flipperkastenbarak. Ik zeg, godverdomme jongens, zowaar ik Kolonel Voncken ben, als ze op ons gaan schieten dan zijn ze bij mij aan het verkeerde adres. Wat het extra vervelend maakte dat was dat soldaat Dirk bijna een extra puntenbonus had op kast drie en de schokgolf was zo enorm dat zijn kast op tilt was gegaan. Dat gun je niemand. Dat schreeuwde om represailles.

Dus wij dat kamp uitgereden, op zoek naar de daders, want het blijft een kutstreek, een mortier afvuren op mensen. Ze realiseren zich dat misschien helemaal niet, maar voor je het weet vallen er dus wel gewonden en dan is het weer: "ja, we wisten het niet, sorry, hij ging opeens af en vloog toevallig jullie kant op." We wilden ze eigenlijk uitleggen dat het volgende keer beter was om met bolletjes wol naar ons te gooien. Of ga bij onze omheining staan en roep heel hard: “klootzakken uit het vrije westen, wij verachten jullie decadente leefwijze”, kijk,als je dat doet dan ben je een man, maar een mortier, dat is zó makkelijk. Dus wij wat in de rondte rijden en ja hoor, stonden er bij een kruising een paar van die baarden met hun pik te spelen of zo. Ik denk, kijk, jullie heb ik. Dus ik loop op ze af en ik zeg eerst, zo mannen, we voelen ons flink? Pang pang naar ons toe, leuk he!! Deden ze weer net alsof ze geen Nederlands verstonden. Ik zeg, zijn we hier in een Nederlandse enclave of niet? Nou dan! Maar goed, ze bleven ons maar aan staan staren en ze bleven op hun voorhoofd slaan met een plankje, wat in die cultuur geloof ik betekent dat je spijt hebt of dat je sterft van de honger, een van de twee, daar wil ik van af zijn. Goed, we halen een tolk er bij. Ik zeg tegen die tolk: “zeg maar dat mortier heel grote au doet. Ontplof, boem, au, schrik schik, tilt flipper, niet eerlijk hè, niet meer doen” Die tolk lullen tegen die baarden. Ik er een beetje streng bij kijken. Die tolk is klaar en ze beginnen zich de pleuris te lachen. Toen ging bij mij het licht uit. Toen heb ik, als uiterste middel, een van die mannen in de brandweergreep genomen en dinges, soldaat Daan heeft een van die baarden kieteldood en aardappeltje schillen op zijn hoofd gedaan, dat ze godverdomme ook eens voelen wat het is om heel te schrikken. We hebben de leider van het stel, de langste dus, spierballen gerold. Dat maakte indruk. 

Nu is het weer lekker rustig en begrijpen wel elkaar beter. Oorlog is leuk, maar het moet wel een beetje overzichtelijk zijn. Kondig dat soort acties voortaan even aan, dan gaan wij gewoon ergens aan de kant staan, waar het veilig is, dat is zo makkelijk op te lossen. Dat is nu gewoon een stuk duidelijkheid naar de agressor toe en dat is uiteindelijk voor iedereen winst.

Aldus Voncken.

DIJKSHOORN DINSDAG AUDIOCOLUMN

Vanaf aanstaande dinsdag, op veler verzoek en in overleg met de mannen van GeenStijl, de Dijkshoorn Dinsdag Audiocolumn op mijn eigen site. Hierrrrrrrrr dus. 

PROBODY LISSE

Op GeenStijl verzorgde ik enige tijd een veelbeluisterde audiocolumn. Audio heeft altijd mijn aandacht gehad. Ik vind het heerlijk om lekker met geluid bezig te zijn. Laatst heb ik bijvoorbeeld een reiger gesampled en dan zet ik die 16 bits over naar een digitale lus en dan zou je zweren dat hij in je kamer staat, dat soort dingen dus.

Audio-amateurs onder elkaar, dat is een heel apart volkje. Vorige week ben ik naar Dendermonde geweest, bij Rooie Henk en zijn vrouw Doris, en Henk had net zijn nieuwe audiokelder ingericht en ik moet zeggen, dat was een happening. Lekker over audio staan lullen en met Theo uren staan praten over sublaag en conusvervorming.

Aan het eind van de avond kwam ik in gesprek met Kobi uit Lisse, vrouw, maar toch gek van geluid. Nou ja, van het een kwam het ander en voor ik het wist zat ik op haar audio-zolder naar allemaal opnames te luisteren.
Ik krijg iedere week van allerlei mensen wel een audio-amateur opname, maar deze opname van Kobi heeft een hele mooie verwoofing in het ultra-midden waardoor de boodschap, trainen in sportschool probody, een soort van universele betekenis krijgt.

Daarom, tegen mijn gewoonte in, een audio-opname van iemand anders. Het gaat hier om de probody song, mix 2004. Het lijkt allemaal heel erg recht vooruit en catchy, maar let aan het eind op die verminderde kwint in de septiem.

Veel plezier!!! Hij staat Hierrrrrrrr

TIJD VOOR IETS NIEUWS!

Geen audio meer op GeenStijl, dus eindelijk genoeg tijd voor een heerlijke andere hobby van mij: koken!! Vanavond mijn eerste recept en u leest ze Hierrrrrr

SLOTWOORD

Geachte heer Dijkshoorn,

Mijn naam is Anton Voncken. Ik ben luitenant bij SFIR-3 (Stabilisation Force Iraq) en als zodanig werkzaam in 'Camp Smitty', de Nederlandse basis nabij As Samawah. Ik maak daar deel uit van de NSE (National Support Element). Het is ondermeer mijn taak met vaste regelmaat avondprogramma's te organiseren die zorgen voor de broodnodige ontspanning. 

Zoals u wellicht via de media heeft vernomen (o.a. het NRC-Handelsblad), overweegt het ministerie van Defensie columnisten naar Irak te sturen. In deze tijd van oplopende spanningen verlangen veel van onze jongens naar een stukje relativering. Vandaar dat we vooral nu op zoek zijn columnisten die humor ‘als wapen’ gebruiken. 

Omdat veel soldaten dagelijks op internet vertoeven en uw stukjes zeer waarderen, leek het ons leuk om o.a. u te benaderen met de vraag of u eventueel bereid bent voor een periode van maximaal tien dagen in Irak (Camp Smitty) te verblijven teneinde met uw columns op te treden. 

Mocht u daadwerkelijk geïnteresseerd zijn, dan verneem ik dat graag van u zodat ik contact kan opnemen met het Ministerie en mij sterk kan maken voor uw komst naar SFIR-3 in Irak.

In afwachting van uw reactie,
Met vriendelijke groet,

Luitenant Anton Voncken
SFIR-3
Camp Smitty

Mijn antwoord: 

Beste meneer van Voncken, ik voel me vereerd dat u mij uitnodigt om voor onze jongens een humoristische performance vanuit een columnistenbeleving neer te zetten, maar ik heb wel zo mijn bedenkingen.

Ten eerste vind ik Irak wel een tiefus lokatie. Ik ken het toch als een vrij onherbergzaam land met heel weinig te neuken. Irak is ook meteen weer zo’n rot eind weg. Ik ben wel al een keer voor Squad Noord naar Kenia overgevlogen en dat was een enorm succes, ook omdat mijn humor daar nogal aansloeg. Dat was in de tijd dat ik in een rieten rokje en met mijn voorlip op mijn neus geplakt negers imiteerde. Je probeert als columnist toch altijd aan te sluiten bij de belevingswereld van de soldaten in kwestie. Ik ben er toen een week eerder naar toe gegaan om de locatie te bestuderen en het viel me gewoon op, daar moet je een soort oog voor hebben, een soort van artiestengevoel, dat er daar in Kenia best veel negers in de rondte liepen. Ik dacht, daar doe ik iets mee en dat ging er in als koek, echt waar. Dus dan zei ik “makibi kaletoe”, deed mijn rokje omhoog en dan keek ik heel verbaasd en rook aan mijn vinger. Dan ging dat hele kamp plat want dat herkenden ze dan wel. 

Maar jezus, Irak, dat u net daar mee aan moet komen kakken. Volgens mij is daar heel veel zand, toch, en weinig water. Dat vind ik, voor een artiest, toch een mindere combinatie. Maar ik wil, als er aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan, wel even langs komen wippen. Allereerst wil ik dat met een hoge druk spuit alle sporen van Adam Curry worden weggespoeld, dat het dus niet zo is dat ik ergens op een podium die geitenneuk act sta te doen en dat het er nog naar Curry ruikt. Dan ben ik meteen weg namelijk. 

Brengt me meteen op die geit. Moet een beetje gewillige, strakke geit zijn, als dat kan. Is heel makkelijk te testen. Ik heb het even aan mijn islamitische slager gevraagd. Je moet een colafles van achteren er in duwen en als die er weer uitvalt is de geit niet strak. Verder wil ik zestien kistjes roodwijn, dertig schotels uitgesneden zalm en onbeperkt beenham van het mes. 

Humor als wapen, mooi dat u dat even noemt. Ik wil ook graag een kort Russisch heupgeweer, want als er iemand moeilijk gaat doen heb ik weinig aan een leuke grap of een gekke bek. Als dat zo zou zijn hoefde je alleen maar André van Duin ergens in oorlogsgebied uit een vliegtuig te flikkeren en je was klaar.  

Soldaten en ik, dat is een goede combinatie, dat voelt u goed aan. Na aankomst pis ik altijd even in één van die jongens hun helm, roep een paar keer, “waar blijft godverdomme de nassi” en ik trek me midden in de kazerne af op de playboy van 1983 en dan krijg je meteen een stuk respect terug. Ik heb ook jongens onder mijn ogen zien sneuvelen maar dan maak je daar een grap over, dat je die hersenen in ja handen pakt en dat je zegt “mag het ietsje meer zijn, met een klein randje vet” en dan lachte iedereen zich weer de kolere. Even die spanning wegnemen.  

Ik voel er dus wel wat voor. Laat me even weten of aan alle randvoorwaarden kan worden voldaan en dan gaan we er een lekker show van maken.

Vriendelijke groeten
Nico Dijkshoorn

MET DE MONGOLEN NAAR DE DIERENTUIN

Telefoon. Het verzorgingshuis om de hoek. De mongolen misten me. Ze wilden wel weer eens op stap met Ome Nico. Na mijn laatste uitstapje had ik ze als toegift even allemaal onder de douche gezet om het opgedroogde oude zaad van hun lichaam af te spoelen en dat had blijkbaar nogal indruk gemaakt, die warmmenselijke fysieke aandacht. Ze waren dol op me, vertelde de verzorgster aan de andere kant van de lijn. Hoe ze dat dan merkte? Het was mij opgevallen dat de mongolen communicatief niet echt sterk waren. Heel hard met je lul tegen een lantaarnpaal aan schuren betekende dat je geil was en als ze je keihard op je achterhoofd sloegen wilden ze aandacht. Ja, nee, dat was nu juist het wonder dat zich had voltrokken, legde de verzorgster uit. De dag na ons uitstapje naar Jamai waren de mongolen, geheel vanuit het niets als bezetenen gaan kleien. Die mogelijkheid had altijd al bestaan, in de creakamer, maar ze hadden de bonken klei eigenlijk nooit aangeraakt. Ja, Benno, de oppermongool had er een keer lusteloos zijn altijd stijve lul ingedrukt, maar dat was het dan wel zo’n beetje. Een indrukwekkend mal was dat geworden. Als je er gips in goot en de klei er voorzichtig afpulkte en je verfde hem, dan had je een echte decoratieve blauwdooraderde mongolenlul op je salontafel staan. Een groeimarkt, leek me, maar dat ontwikkelden we een andere keer wel. De zuster vertelde me dat de zestien mongolen die ik mee had genomen in een aangstaanjagend tempo al weken lang enorme objecten aan het kleien waren. Het gebeurde in ploegendienst. Ze werden gek als je ze van de klei af wilde trekken. Ze aten ook niet meer. Er was blijkbaar een ongekende creatieve bron aangeboord. In drie weken tijd hadden ze er 700 kilo klei doorheen gewerkt. Indrukwekkend was het, wat ze maakten. Henry Moore maar dan mongoloide. Of ik eens wilde komen kijken. Oerdriften vertaald in natte klei. Ze maakten eigenlijk alles voor mij. Ze hielden van mij, zei de verzorgster.

Dat onroerde me. Wanneer had iemand voor het laatst iets speciaal voor mij gemaakt? Ik kende dat niet, een liefhebbende die met het puntje van haar tong tussen haar tanden speciaal iets voor mij zat te schepperdiescheppen. Prachtig dat ik die snaar nu eens had weten te raken. Misschien ging het me ook ooit nog eens bij niet geestelijke gestoorden lukken, je wist het niet. Ik ging even kijken.

De zuster had niets te veel gezegd. Ze zagen me niet eens, de mongolen, zo ingespannen zaten ze te werken. Allemaal handen vol natte rivierklei. In een andere setting zou dit geil zijn geweest. Godverdomme, kijk, daar stond Berend, in de hoek van het lokaal. Hij schreeuwde tijdens het kleien. Primal Kleiing. Hij pakte een verse hand natte klei en riep heel hard: “ IK GAAAAA DEEEEEZEEE KLEIIIIIIIIIIII PLAKKKKKKKEEEEENNNN OP PLEKKKEN EN DAARNA PLAAAKKK IK WEER NIEUWEEEEE KLEEEIII OOK WEERR OP PLEKKKEEENNN” Hij voegde de daad bij het woord en viel schreeuwend aan op een enorme bonk klei, midden in het lokaal. Vlakbij zijn kunstwerk verloor hij helaas zijn evenwicht, wegens te enthousiast bewegen, en hij viel zijdelings met zijn mongolenwang in het door hem geknede object d’art. Gelach om mij heen van de andere mongolen. Hij bleef liggen, Berend. Ik had medelijden met hem. Ik liep naar hem toe. De andere mongolen hadden me inmiddels herkend en schoven snuivend en blazend achter me aan. We stonden met zijn allen om Berend heen. Ik wilde hem even gerust stellen. Even connecten met dit wezen van vleesch en bloed. “ Zo Berend, dat is mooi wat je gemaakt hebt, wat is het?” vroeg ik. Hij keek me verdwaasd aan, maar hervond zichzelf al snel. “Een olifant” kwijlde hij. “Het is een olifant van klei dus niet echt want hij is van klei en echte olifanten zijn van vlees en zeggen pepppppp of toeetttt en ze neuken met lullen waar plukjes haar aan zitten en dat de eikel blauw is, dat doen ze en dat is goed want ik heb ook een blauwe eikel, dus wie weet.” Berend viste opeens zijn lul uit zijn broek en liet aan een aandachtige groep mongolen zijn eikel zien. Blauw inderdaad, met een zweem van paars. “Het lijkt de eikel van Prince wel, man” probeerde ik de sfeer wat losser te maken. Ik voelde de scrotumspanning om mij heen al weer oplopen. Berend ging door, met zijn eikel gezellig in zijn hand. “Olifanten zijn dus met botten maar deze niet want hij is van klei en dus niet neuken met plukjes haar maar de echte olifanten wel, in Afrika, olifanten met oren, dat hebben ze ook, olifanten want ze horen vrij veel, dat is bekend dat olifanten horen, in hun vrije tijd, heel ver, dat er iets op de grond valt en dan horen ze dat op kilometers afstand, dan zeggen ze, stel ze kunnen praten, hee, er valt iets op de grond, misschien is het een eetbare pinda en daarom hebben ze dus die oren olifanten en die snuit, een lange snuit hebben ze ook en dat is niet eng maar lief, dus niet eng want hij beweegt en dat is lief en ze pakken eten met hun neus en dat kan niet bij ons, kijk maar.” Berend probeerde nu een stukje rookworst vlak voor hem met zijn neus op te pakken. De mongolen om mij heen moedigden hem hartstochtelijk aan. Onbegonnen werk.” Lukt dus niet, maar een olifant wel want die heeft een snuit.....”
Hij zweeg opeens. Kut, ik moest wat zeggen.

“En met die snuit, met die snuit blies hij het verhaaltje........ nou? Blies hij het hele verhaaltje...... ?” vroeg ik. Verkeerd ingeschat. Ik kreeg meteen een daverende klap op mijn slaap van mongool Peter. “Niet doen he, Dijkstoeter, dat wij jouw vragen af moeten maken. We zijn geen mongolen of zo.”
“Uit!!” hoorde ik Berend, die nog steeds met zijn wang in de klei lag, opeens schreeuwen.“

“Uit, uit , we gaan uit” scandeerden de andere mongolen die aan een half woord genoeg hadden. “Waar gaan we naar toe, Nico, waar gaan we naar toe?” Iedereen trok zijn jas aan.
“Naar de dierentuin jongens, kom maar” zei ik. “ We gaan levende dieren kijken, naar dieren met botten kijken, goed?”
Blijdorp gingen we naar toe, het woord zei het al.

Viel weer niet mee, rustig rechtuit rijden met zestien mongolen achter in mijn bestelbus. Al bij de eerste kruising brak er een massale vechtpartij uit omdat Daan bleef beweren dat pinguins knaagdieren waren. “Ze zijn zwart-wit en ze graven holletjes als er onraad dreigt, pinguins. Pinguins leven van walnoten en kleine bosvruchten.” Dat kwam Daan op een stevige afstraffing te staan. Daarna werd er tot aan Blijdorp druk gebarend fel gediscussieerd over de vraag of je een lama kon eten. Godzijdank, we waren er. “Mannen, we zijn er, we gaan bij het oceanium naar binnen, loop maar achter mij aan.” Ze wilden niet uitstappen. Ze bleven maar doorlullen over de eetbaarheid van verschillende dieren. In een hoekje van de bus deed Arie na hoe hij ooit eens in een park zesendertig eenden om het leven had gebracht. “ Je pakt ze bij hun kopje en dan roep je heel hard PEKING en dan sla je ze op de stoep en als ze kwak zeggen dan is het goed.” Dat was iedereen dan wel weer met hem eens. We konden op stap.

Meteen binnen al ellende. Ze wilden allemaal in hetzelfde treintje dat ons naar de diergaarde zou vervoeren. Een blik corned beef maar dan zonder blik, zo zag het er uit. Zestien man op twee vierkante meter. Zelf leken ze er niet onder gebukt te gaan. Waar ze het eerst naar toe wilden, vroeg ik. Lag voor de hand. De nijlpaarden. Vonden ze het mooist. Misschien herkenden ze hun eigen reet, ik weet niet wat het was. Tranen van ontroering toen ze het nijlpaard zagen waggelen. Een moment van onoplettendheid en hopla, daar lag Bert, een mongool met een enorme hoornen bril, in het watertje dat de nijlpaarden van het publiek scheidde. Mooi borstcrawl, dat wel. Hij riep de nijlpaarden. “ Kom, vrij zwemmen, Nijlie, kom dan, kom dan. Kom onbeperkt vrij zwemmen Nijlpaard!!” Bert begon nu ook echt off te showen. Hij gooide er een mooi staaltje kunstzwemmen uit. Daar verdween hij onder water en alleen zijn mongolenvoet kwam kaarsrecht uit het water omhoog. Applaus van de andere mongolen. Mooie kuur. Het nijlpaard keek verbaasd toe. Kijk, daar was Bert alweer boven water. Zijn geduld was op. “De tiefus voor je!!! Tiefus hoor je, kutnijlpaard. De neten voor je. Echt zwaar ongezien de tief voor je”

Tijd om Bert aan wal te slepen. We trokken hem over de railing heen en meteen verlegde hij zijn aandacht. Ademloos keek hij naar een klein ijzeren speakertje, vlak naast een plastic bord met daar op enkele wetenswaardigheden over nijlpaarden. Bert drukte op een knopje en er begon een educatief audiostukje over Nijlpaarden te lopen. Grote schrik bij de mongolen. Er kwam een stemmetje uit het metaal. Paniek. Ze luisterden angstig. “Nijlpaarden leven graag in groepen en hun natuurlijke habitat is een sociale omgeving waarin het goed toeven is” Opgewonden gesnuif om mij heen. Ze hadden geen idee waar het over ging, maar het het idee van communicatie via een speakertje wond ze bovenmatig op” Karel hield het niet langer. Hij drukte zijn mond op het boxje en schreeuwde door het geperforeerde ijzer heen: “ Wij zijn met Nico weg en u niet!!!! Begrepen!!“ Staande ovatie van de andere mongolen. Dat was gezegd!! Zo! Pang, de aandacht werd getrokken door gedraaf in een ander hok, enkele meters bij ons vandaan. Zestien mongolenkoppen over de railing. Ik keek mee. Achter ons werden de leeuwen gevoerd. Weg waren ze. Plons. Bert lag al weer in het water.

ARCHIEF
Augustus 2003 / April  2004