Op deze plek voortaan het dagboek van Arend Kaapskogel, toegepast kunstenaar die “iets heeft met metaal”. Bekend geworden met zijn “Zilveren Kiwi” in de centrale hal van het gemeentehuis van Sint Annahoeve. Huisvriend en gevoelsgenoot van mij. Ik geef hem graag de ruimte.
Doordevil   

09-03-2001
Volgende week een installatie voorbereiden in het gemeentehuis van Woudsend. Via Peter van Diets, van Cultuur en Voorlichting in contact gekomen met de burgemeester van Woudsend. Hij had mijn Gekruisigde IJzeren Reiger gezien, in het dorpshuis van Oude Schapema. Wilde hij alles van weten. Waarom ik bijvoorbeeld zestig liter wijn had gebruikt  als wijwater en waarom die roestige snavel steeds in een scrotum van staal bikte.

Weet ik veel, godverdomme  Ik kloot ook maar wat aan. Beetje rommelen met staal, visdraad, teer en Oost-Indische inkt, er vloekend omheen lopen, wat aan mijn taas zitten, op een sokkeltje lassen en hopla weer een echte Kaapskogel voor een middelgrote groeigemeente. Maar dat hoeven die pielemozen niet te weten. Vechten en armoe lijden, een roeping meneer, dat beeld cultiveer ik een beetje. Zien ze graag. Zwart bivakmutsje op, Sil de Strandjutter is gaan schilderen, dat idee. Zware roker in een reclame voor Drum. Dat zien ze graag. Gekweld kunstenaar. Bij een eerste introductie loop ik meestal eerst een buffet vol sateetjes van de haas van tafel. Heb ik dan niet gezien of zoiets omdat het licht zo en zo op een  kozijn ergens in een hoek viel. Goed lazarus worden bij de eerste bespreking. Bohémien weet je wel. Keihard de burgemeester voor zijn achterhoofd slaan en iets roepen als “wij gaan het neerzetten man, ouwe reus, hier, een Kaapskogel in Zeeperweerd, jij en ik, oude rukker, kom eens hier!!”. Stukken beton in je haar is altijd goed. Klodders verf onder je oog. Dat werk.  

Doe ik het liefst, voor van die domme ribfkuwelenbroeken dragers een fijn beeld van echt staal in elkaar zetten. Dus niet met een wit plastic vormpje aan komen kakken en het dan “eenzelvigheid ’94, voorstudie” noemen maar in de hal van een cultureel centrum een roestige in elkaar gedrukte sinaasappelschil van14 meter uitrollen, dat is meer mijn ding.  

Nu bij Woudsend dus ook een echte Kaapskogel. Liep even wat moeilijker. De plaatselijke ouderenbond wilde een beeld dat respect naar de oudere medemens uitdrukt. Moeilijk, moeilijk, reageer ik dan meestal. Beetje vloeken en tieren in mijn atelier als iemand zo’n boodschap komt brengen. Bijna altijd wel een splintergroepering die iets in het beeld uitgedrukt wil zien. Met schuim om mijn mond door dat atelier lopen, dat schrikt ze meestal wel af. Ik, Arend Kaapskogel, laat me de wet niet voorschrijven. Ik maak godverdomme een zeekoe van aluminium als ik dat wil, begrepen! Gaan ze meestal snel weer op huis aan. Daarom heb ik mijn atelier ook in Amsterdam. Kennen ze alleen van Tros aktua, die gemeentepikkies. Moeten ze parkeren in de Binnenbantammerstraat. Dat zet toch een sfeertje neer. Komen ze binnen, loop ik toevallig naakt met een penseel in mijn reet door het atelier. Ga dan maar vragen of ik in mijn beeld “iets van de kracht van de opgroeiende ,jeugd kan uitdrukken”. . Laat ik ze meestal mijn laatste werk zien, “Zelfportret In Schaamhaar”. Vertel ik  ze dat ik dat doek van 6 bij 4 meter in drie jaar tijd heb gemaakt omdat het essentieel is dat ik het moeizaam weer aangegroeide  schaamhaar om de drie maanden met mijn blote handen uit mijn eigen kruis trek. Dat voldeed meestal wel.  

Mannetje van Woudsend was een volhouder. Begreep het allemaal wel. Had zelf een achterlijke broer die schilderde. Hingen ze tijdens verjaardagen met zijn jas aan de kapstok, lachen weetjewel. Kende mijn slag wel. Of ik voor Woudsend iets wilde maken met gevoel. 

Wilde ik wel. Ga het volgende week neerzetten. “Lillend Kutvlees” is de werktitel, maar het kan nog alle kanten op.