JENSEN

Robert Jensen is niet leuk. En dat is objectief. En laf. Dat is ook objectief. Jensen staat model voor een nieuwe generatie imbecielen. Denkt nog steeds een exponent te zijn van shockradio maar zit qua niveau, vergeleken met enkele websites bijvoorbeeld, op het niveau van een ingehuurde partyclown. 

Jensen zijn publiek, en dat is onderzocht, bestaat voor 80 % uit achterlijke boeren. Je ziet het ook wel voor je. Vroeg op, met je rooie Hollandkop op een tractor tegen de wind in rijden, wat mompelen over de stand der sterren en dat je al een jaar niet meer op de dot bent geweest en dan als afsluiting van de dag even naar Jensen luisteren waarvan je wéét dat hij er uitziet alsof hij een jaar niet op de dot is geweest. Onbekommerd schateren om een dikke proleet die radio maken als vak serieus neemt. Daar ontleent Jensen zijn bekendheid aan.  

Dat is meteen ook zo erg aan Jensen, dat hij DJ zijn iets prachtigs vindt. Een verdienste, een talent. Gelul over timing enz. In deze tijd DJ zijn, dat is iemand opbellen en met zijn zessen heel erg hard lachen om niks. Beetje voor je uit lullen over flitspalen en op het goede moment een jingle starten, dan ben je een held in Nederland. Als je dat, zoals Jensen, combineert met een bijna aan zeventien opeenvolgende generaties inteelt grenzende achterlijkheid, dan kom je een eind. Eikeltjes als Jensen, daarvan pisten we vroeger de integraalhelm vol.  

Jensen zijn contactgestoorde neef, sidekick Paparazzi, echte naam Karel Veenhuizen, de naam zegt het al, zit altijd naast hem. Een stuk aangegroeid wild vlees. Een amoebe. Voelt wat Jensen voelt. Als Jensen een grap maakt wordt zijn ruggenmerg geprikkeld en moet hij vanzelf lachen. Als gimmick ziet hij er uit als een sprekende pop met een vlinderdas om. Zou ook het onechte kind van Hennie Huisman kunnen zijn. 

Dat is meteen het laffe element bij Jensen. Nooit, zolang ik hem hoor, eens iets zelf, in je eentje, durven beweren. Altijd de backing van die lachende, bijna  lichaamseigen mislukte ballonnenvouwer naast hem.  

Altijd met zes man op iemand neerstrijken en het volume wegdraaien als men weerwoord heeft. Zelfs op de televisie niet alleen kunnen presenteren maar weer dat dode stuk hout met strik naast hem. Lachen er heel hard later in monteren.. Dat werk. 

Jensen, 1 op 1 met iemand in een kamer, camera er op en lullen maar, zonder op commando lachend publiek er bij en zonder lachnicht Paparazzi bij hem op schoot, hij durft het niet.

Ik wel.