Godverdomme, wie kon dat zijn op dit onzalige tijdstip, zondagochtend half tien?

“Het is denk ik een Deen. Een zekere Heftklammern”

Kut! Jacco aan de telefoon. Dat kon maar één ding betekenen. Hij had waarschijnlijk een kwartier geleden in een obscuur nieuwsgroepje de veelbelovende Zuid-Chinese emocore band Mantsoerije Met Een Wagentje ontdekt en wilde mij door de telefoon laten horen waarom iedereen daar pas over twee jaar naar zou luisteren. Ik wist wat me te wachten stond als dit de reden was waarom hij me belde.

“Dijkspik, reus, geen lollig gelul. Ik bel jou, ja!! Even je dikke kale kop dicht en luisteren. Hoor eens wat Heftie Heftklam heeft opgesnord. Luister” en ik zou moeten luisteren naar veertien Chinezen die met stalen mokken op De Muur stonden te slaan en daar zat dan waarschijnlijk een gesamplede Cure-gitaar onder. “China, Dijk, muziekkrant Oor heeft het nog niet in de gaten, maar godverdomme, in Beijng gebeurt het op dit moment ouwe rammer. Ze klitten als kikkers aan elkaar daar, die Chinezen. Ze hebben de Elektrisch Versterkte muziek ontdekt, Dijkie, jaaaa, man, een openbaring. Huilen moet ik, Niek, ik, een volwassen man met zonder kinderen zit te janken als een baby als ik Chong Tsie Bau zijn motherfucking ding hoor doen. Hoor, ik heb ook nog de nieuwe plaat van The Masturbation Mastodonts met Loek Koppens uit Deventer op bas. Weet niemand, kent niemand, luister!” 

Of hij had vervoer nodig. Dat kon ook. Moest ik hem naar Groningen rijden waar je daar en daar en dan om de hoek rechts cassettebandjes kon kopen met daarop fragmentjes van de pas over zes jaar gangbare countryclassic-core.  

Ik luisterde. Hij had vervoer nodig. Letterlijk. Meneer wilde een automobiel kopen. Ik was er meteen sterk voor. Terwijl ik hem liet razen aan de andere kant van de lijn bedacht ik me dat die aankoop me veel tijd ging schelen. Niet meer twee keer in de maand helemaal stijfgeluld uit mijn auto vallen omdat Jacco in Berlijn een concert bij wilde wonen van de Neue Social Richtig Eigefallene Lustmachers, nog te ontdekken in 2009.  

Uit zijn betoog begreep ik dat hij een hard rulende auto wilde kopen, geen Gaapy 404, maar echt een oude bak, zeg maar een klammermobiel, een auto die bij hem paste. Een bluesmobiel maar dan voor iemand die van moderne muziek hield, en godverdomme hij had er een op het oog. Een rode volvo. Zo goed als op. Die was het, die werd het. Betrouwbare eerste eigenaar. Een boer ergens op de Veluwe.  

“Een volvo?” zei ik. “Man, dat is toch niks voor jou. Jij hoort met 869 MP3 cd’tjes helemaal vacuüm gezogen achter het stuur te zitten in zo’n geile Smart.” Kijken of hij er in trapte. Twijfel aan de andere kant van de lijn.
“Denk je?”
”Ja man, heeee, pik, jij met die wapperende haren in een Smart, dat is gewoon al bijna een commercial, man van nu. Jij bent gewoon binnen twee jaar het nieuwe gezicht van Smart. Over een jaar heeft iedereen een moderne bril met veel montuur op als hij Smart rijdt. Echt, geloof me.” 

“Kut, ik heb mijn haar net geknipt, het zit nu kort gedekt. Dat is lekker kut dan man, qua wapperen” 

“Ja, dan houdt alles op. Dan die volvo maar,het is niet anders.”