Maar godverdomme, gisteren was het raak. Het nieuws kwam, via vrienden, door dat de gemeente Zandvoor hardcore verbiedt. Moet je net bij mij zijn. Ik vecht al jaren keihard voor erkenning van hardcore. Hardcore is niet meer weg te denken uit de Nederlandse samenleving. Hardcore is een way of life die de hoge heren in Zandvoort niet zomaar even weg kunnen vagen. Als ik vlak voor een strandtent een vriendin met veel uiterlijk vertoon in haar reet wil neuken dan moet dat toch kunnen. We leven in een vrij land. Zullen we nou krijgen. Hardcore in Zandvoort rulede juist enorm. Sterker nog, het was de bom! Lekker op het ritme van DJ Cuntie Cuntflow je Zweedse Penispomplul artistiek verantwoord in een op de juiste hoogte aangeboden hardcore kut rammen, ja, dat was mijn invulling van een weekend. De een neemt een koelbox met breezertjes mee, ik een weekend tas vol poppertjes. Laat me!

Het was tijd voor harde actie. Ik ben gisterenmiddag meteen afgereisd naar Zandvoort. Ik heb een naam hoog te houden. Ik probeer al jaren hardcore op een gezellige manier aan te bieden aan mijn lezertjes. Check dit, warenonderzoek voor mijn vaste publiek. En dit, mijn carrière als muzikaal begeleider van hardcore. Ik heb er dus wel een beetje kijk op. 

Ik met een goede vriendin dus naar Zandvoor gisteren. Mensen kijken daar altijd even raar van op, als je in de trein al langzaam die erectie wat op zit te wrijven met babyolie. Meestal maak ik er dan een grapje bij, dat ik even mijn eikel in mijn vuist neem en een soort poppenkast doe voor de kinderen.  “Heeee, jongens, ik ben Kabouter Eikelmuis, hebben jullie mijn vriendinnetje Doosje Dubbeldutch gezien?“  Doe ik dan zo’n tekenfilmstemmetje bij. Moet je die kinderen zien lachen. Knijp ik er in en dan zeg ik: “heeeeee, ik heb maar een oog en er komt vocht uit!!! Eikeltje moet huilen!!!”

Dat breekt het ijs meestal wel.

Maar goed, wij komen aan in Zandvoort en we zijn meteen naar het centrum gelopen. Gewoon provoceren. Je moet mij niks verbieden en zeker niet hardcore, want dan word ik gek. Dus wij gaan op dat centrale plein waar net 1500 mensen lekker op terrasjes aan het witbier zitten, op een dekentje liggen en ik begin met mijn vlakke hand die muts van mijn vriendin wat op te warmen, beetje los te wrijven. Om dat nou hardcore te noemen... Gewoon die zeem van haar even lekker soepel masseren. Ik kijk dan meestal heel kunstzinnig naar de zon. We hadden wel meteen de aandacht te pakken, viel me op, dus het is gelogen dat Zandvoort hardcore niet wil. Ik vond het een geweldig publiek. Nou, toen langzaam opgebouwd en echt een stevige hardcore act neergezet. Mensen schrikken daar dan wel even van, zo’n anale penetratie met aanloop, maar we kregen wel applaus toen ik hem er na vier valse starts eindelijk zwevend in jaste. Had gewoon met zenuwen te maken dat ik verkeerd uitkwam met mijn aanloop. Steeds met die lul omhoog 120 meter over dat plein hollen, op die omhooggestoken kont af, ik geef het je te doen.

Maar goed, ik zit dus vastgeschroefd in mijn vriendin en ik doe die act met dat schreeuwen, met mijn hoofd achter in mijn nek, dat ik echt bij iedere haal  als een koe tekeer ga, komt net de politie aan. En ja, dan ben ik een rare, gewoon net doen alsof ik gek ben weetjewel. Ik maar doorpompen. “I’m a star in your star” dat is dan mijn motto. Die politieagent tikt me op mijn rug. 1500 man doodstil. Je hoorde de vaseline. Hij zegt: “wat zijn we hier aan het doen?  Mag ik u er op wijzen dat er een hardcore verbod geldt in geheel Zandvoort.” Ik natuurlijk  net doen alsof ik achterlijk was. Ik zeg: “ik dacht dat het om de muzieksoort ging.”

Nee, dit en dat, ik wist best wat hij bedoelde en of ik hem uit die anus wilde halen. Ik zeg: “ik ga nog liever dood dan dat ik uit haar glijd. Nou ja, duwen en trekken, maar ik zat als een bankschroef vast. Het publiek begon zich er ook mee te bemoeien.  Die wilden zien hoe het afliep. Enorme vechtpartij geworden, wat dus nog best lullig vecht met iemand om je lul heen, maar toch nog wel rake klappen uitgedeeld. Uiteindelijk zijn we met zijn tweetjes in een politiebusje getild en heb ik het achterin die bus, om toch een goed gevoel er aan over te houden, zo’n beetje afgemaakt.

Morgen weer naar Zandvoort, want ik leg me niet zomaar bij dit soort gelul neer. Hardcore zijn ook mensen, zeggen wij hier in de bouw.

Ander gemeenten scherpen ook hun regels aan, dus we zijn de komende zomer hardcorend te zien in Arnhem, Dordrecht, Alkmaar en Heerhugowaard.

Ik reken op jullie support.

Een indringend beeld van mijn werkplek

Interviews

Stel iemand heeft een mooie plaat gemaakt. Journalist gaat naar kunstenaar toe en vraagt: “hoe, waarom etc. heb je deze monumentale plaat gecreëerd? Hoe kwam je op het idee om een conceptalbum over “Kayak, opkomst en ondergang van de symfonische rock in Nederland” te maken? Kunstenaar antwoordt. Journalist schrijft dit op. Lezer neemt de antwoorden tot zich. En dan naar bed. 

Ging het maar zo. Er gaat te veel mis in de popjournalistiek. Laten de we de ergste varianten even op een rijtje zetten. 

De journalist vindt zichzelf ook een artiest. Werkt aan een korte novelle over opgroeien  in Wassenaar-Zuid. Maakt zelf ook experimentele platen, achter in zijn huis. Beetje rommelen met samples. Microfoontje in een broodrooster hangen en het gewoon laten gebeuren. Met een Minidisc onder het Rijksmuseum gaan staan en een heel in de verte door de bocht gierende tram opnemen. Loungebeat er onder en net doen alsof je uit Hongarije komt. Klaar. Tussendoor, brood op de plank, wat muzikanten interviewen voor het tijdschrift “In your face”. Levert meestal het volgende resultaat op. “B24, mag ik je zo noemen, op de derde track van Polish Heartbeat, Dutch Approach” gebruik je als ritmetrack een geloopte sample van een oude maggi-reclame. Waar ik nieuwsgierig naar ben, als muzikant, ja, ik maak zelf ook muziek, zeg maar net zo mooi als die van jou, maar dan beter, waarom dat bij jou zo’n volkomen niks geluid oplevert. Aan gedacht om hem te kompressen met een tuberectifier, maar dan lineair? ”  Dat werk. Twee zonderlingen bij elkaar en wij mogen meelezen. 

Heeft een hele geschiedenis. Het interview met de lezer als hinderlijke observant er bij. Constant Meijers is begonnen, eerlijk is eerlijk. Hij doet nu iets als performer op bestelling. Kan je hem boeken als je een barbecue in de tuin hebt. Maar in de jaren 70 bezocht hij namens Muziekkrant Oor, die toen nog op gerecyclede varkensblaas werd gedrukt, 14 keer per jaar zijn goede vriend Neil Young. Het werden steeds meer sfeerimpressies van een lang weekend logeren bij kennissen. Meijers werd verwend door Neil, lazen we. Eigenlijk had Neil nog nooit zo’n mooi en begrijpend mens als Constant meegemaakt. De vrouw van Neil wist precies dat Constant die en die kruiden lekker vond. Neil rolde zelf de soepballetjes voor hem. Daar stond hij op. Het hele werk van Neil Young gaat ook eigenlijk over zijn ontmoetingen met Contant Meijers, dat weten niet veel mensen. “Needle and the damage done” gaat over die keer dat Neil samen met de sympathieke menselijke walrus, David Crosby, een Perzisch kleed voor Constant had geborduurd en dat hij, in zijn haast om Constant Meijers te verwelkomen, met zijn voet achter een drempeltje was blijven hangen. After the Goldrush gaat over een bezoek aan de tandarts om uit eigen zak een gouden kroon voor Meijers te laten zetten. Nog in het pré-Anouk tijdperk, dus niet in je voortand. Constant Meijers bleef ons ondertussen als een mitrailleur bestoken met metafysische duidingen van het fenomeen Neil Young. Die gitaar dat was geen instrument maar een zeis waarmede Neil het leven zelf probeerde te bezweren. Prachtige interviews. Je wist nog eens wat iemand voor vloerbedekking op de grond had liggen. 

Maar nog niet half zo erg als wat nu in zwang blijkt te zijn. De journalist als reisverslaggever. Uitputtende beschrijving van de lange weg naar de artiest toe, helemaal in het verre Amerika. Dus gewoon met het vliegtuig. Nou dát is feest, voor je werk in een vliegtuig, dus gewoon opschrijven! Dat vinden de lezers leuk!  Vanaf Schiphol moeten we de maalstroom van gedachten volgen. Ja, hij, de Nederlandse Journalist zal met de Gevaarlijke Artiest gaan praten over zijn vermeende pedofilie tussen het rappen door. Meestal volgt dan een verhaal van vier pagina’s over zijn contacten met de pr-man. Nederlandse Journalisten zijn eigenwijze klootzakken en dat laten ze ons graag lezen. “Nee, hij zal geen lastige vragen over dat en dat onderwerp stellen want dat vindt rapper Hard Shit vervelend . Eerste vraag: “Hi, i’m from Holland, your manager says he kill me if i ask you the following question:  when i say children, you say fuck?" 

Erger kan het niet. Journalisten die tijdens het artikel uitvoerig beschrijven wat er allemaal om het interview heen gebeurd. Ophouden met die Hollandse Ziekte. Relevante informatie, ja, en niet afreizen om Bjorn als eerste mens op aarde volledig te begrijpen. De goed vragen stellen. “Waarom zingt u alsof u een brandend gourmetstel in uw broekrok draagt”.  Dat willen we weten!

Dinand is zwanger

(...) En dan die samenwerking met Tiësto, de Obersturmbahn Spaziermacher van de Nederlandse House, dat kan toch niet meer man (...)

Hierrr...

Myrna, mijn Myrna....

"Ik wil een Myrna-kalender. Mei: Myrna met haar wang tegen een workmate. September: Myrna voegt naakt een badkamermuur."

Hierrr...


Briljant Gedicht

         YOU DON'T KNOW WHAT LOVE IS
        (an evening with Charles Bukowski)

        You don't know what love is Bukowski said
        I'm 51 years old look at me
        I'm in love with this young broad
        I got it bad but she's hung up too
        so it's all right man that's the way it should be
        I get in their blood and they can't get me out
        They try everything to get away from me
        but they all come back in the end
        They all come back to me except
        the one I planted
        I cried over that one
        but I cried easy in those days
        Don't let me get onto the hard stuff man
        I get mean then
        I could sit here and drink beer
        with you hippies all night
        I could drink ten quarts of this beer
        and nothing it's like water
        But let me get onto the hard stuff
        and I'll start throwing people out windows
        I'll throw anybody out the window
        I've done it
        But you don't know what love is
        You don't know because you've never
        been in love it's that simple
        I got this young broad see she's beautiful
        She calls me Bukowski
        Bukowski she says in this little voice
        and I say What
        But you don't know what love is
        I'm telling you what it is
        but you aren't listening
        There isn't one of you in this room
        would recognize love if it stepped up
        and buggered you in the ass
        I used to think poetry readings were a copout
        Look I'm 51 years old and I've been around
        I know they're a copout
        but I said to myself Bukowski
        starving is even more of a copout
        So there you are and nothing is like it should          be
        That fellow what's his name Galway Kinnell
        I saw his picture in a magazine
        he has a handsome mug on him
        but he's a teacher
        Christ can you imagine
        But then you're teachers too
        here I am insulting you already
        No I haven't heard of him
        or him either
        They're all termites
        Maybe it's ego I don't read much anymore
        but these people who build
        reputations on five or six books
        termites
        Bukowski she says
        Why do you listen to classical music all day
        Can't you hear her saying that
        Bukowski why do you listen to classical music all day
        That surprises you doesn't it
        You wouldn't think a crude bastard like me
        could listen to classical music all day
        Brahms Rachmaninoff Bartok Telemann
        Shit I couldn't write up here
        Too quite up here too many trees
        I like the city that's the place for me
        I put on my classical music each morning
        and I sit down in front of my typewriter
        I light a cigar and I smoke it like this see
        and I say Bukowski you're a lucky man
        Bukowski you've gone through it all
        and you're a lucky man
        and the blue smoke drifts across the table
        and I look out the window onto Delongpre Avenue
        and I see people walking up and down the sidewalk
        and I puff on the cigar like this
        and then I lay the cigar in the ashtray like this
        and I take a deep breath
        and I begin to write
        Bukowski this is the life I say
        it's good to be poor it's good to have hemorrhoids
        it's good to be in love
        But you don't know what it's like
        You don't know what it's like to be in love
        If you could see her you'd know what I mean
        She thought I'd come up here to get laid
        She just knew it
        She told me she knew it
        Shit I'm 51 years old and she's 25
        and we're in love and she's jealous
        Jesus it's beautiful
        she said she'd claw my eyes out if I came up here and
        got laid
        Now that's love for you
        What do any of you know about it
        Let me tell you something
        I've met men in jail who had more style
        than the people who hang around colleges
        and go to poetry readings
        They're bloodsuckers who come to see
        if the poet's socks are dirty
        or if he smells under the arms
        Believe me I won't disappoint em
        But I want you to remember this
        there's only one poet in this room tonight
        only one poet in this town tonight
        maybe only one real poet in this country tonight
        and that's me
        What do any of you know about life
        What do any of you know about anything
        Which one of you here has been fired from a job
        or else has beaten up your broad
        or else has been beaten up by your broad
        I was fired from Sears and Roebuck five times
        They'd fire me then hire me back again
        I was a stockboy for them when I was 35
        and then got canned for stealing cookies
        I know what it's like I've been there
        I'm 51 years old now and I'm in love
        This little broad says
        Bukowski
        and I say What and she says
        I think you're full of shit
        and I say baby you understand me
        She's the only broad in the world
        man or woman
        I'd take that from
        But you don't know what love is
        They all came back to me in the end too
        every one of em came back
        except that one I told you about
        the one I planted
        We were together seven years
        We used to drink a lot
        I see a couple of typers in this room but
        I don't see any poets
        I'm not surprised
        You have to have been in love to write poetry
        and you don't know what it is to be in love
        that's your trouble
        Give me some of that stuff
        That's right no ice good
        That's good that's just fine
        So let's get this show on the road
        I know what I said but I'll just have one
        That tastes good
        Okay then let's go let's get this over with
        only afterwards don't anyone stand close
        to an open window

                                              -Raymond Carver

Sindala met een kut

Hoofdrollen Floris-film  bekend. 

"Katja Schuurman wilde de rol ook, maar stond er op dat ze haar auto naast het kasteel mocht parkeren"

Hierrrrr

Pinkpop 2003

Even Pinkpop op de televisie doornemen, in steekwoorden. 

Junkie XL was volkomen kut. Weken lang moeten lezen dat het een monsterproject zou worden, Pinkpop. Hij mocht er niets over zeggen, maar het werd uniek. “Wat ga je dan doen, Petje Pitamientje, ga je dit keer op twee knopjes tegelijk drukken i.p.v. een?” riep ik steeds. Het blijft vervreemdend, Ciske de Rat achter een mengtafel. Hoop gelul dus in de aanloop naar deze show. Radio dit en dat, middag en avond cd, alle artiesten wilden graag met hem werken en hij had moeten huilen om de bijdrage van Gary Numan, die inderdaad al een jaartje of 20 geleden de spijker op zijn kop sloeg en Toms biografie in 1 zin schreef : “are friends electric?”  Viel zwaar tegen. Vlammenwerpertjes voor op het podium die op de maat van de muziek iets denkbeeldigs roosterden, dat was het wel zo’n beetje. Dat had ik de uberstormbahnzanger van Rammstein al beter zien doen, die ene keer, met die brandende dildo in zijn reet boven op de PA. Was dit toch wat magertjes. 

Solomon Burke mocht op zijn troon zitten. Krijg ik helemaal de schijt van, die koningsgekte bij soulzangers. Ooit zag ik James Brown zich zestig keer in een show tot King Of Soul laten kronen. Gek werd je er van. Nu ook weer. Burke is fantastisch maar trapt zwaar in de Lekker Gekke Zwarte Zoals Wij Hem Graag Zien val. Ook op Pinkpop was het Legende Loeren. Een reet als een beenham, een stem als een kerk. Het bekende gedoe met een slaaf die zijn voorhoofd afdroogde en Solomon om de drie nummers even pijpte. Zaad werd in mondholte opgevangen en wordt morgen door de hosties gemengd in Zuid-Limburg.

Queens of the Stone Age. Achterhaalde spierballen met verstand rock. Bij je muziek kijken alsof je een nieuwe wereldorde aan het bedenken bent.Vreselijk. Die bassist, hoe moet ik me dat voorstellen? Hoe cultiveer je zo’n puntsik van 40 cm. Laat je eerst een baard groeien en knip je er dan een sik uit? Ik probeer me dat voor te stellen, dat je in een band zit en dat je dan heel serieus je baardje bij staat te punten.

Moet je bij Peter Pan Speedrock mee aankomen. Die trekken hun baard met de blote handen uit het gezicht. Dikke Dennis was imposant, niet in de laatste plaats door zijn tatoeages. Johnny Jordaan en Willie Alberti op je buik hebben en dan zingen over Schoppenaars, dan kan je bij mij niet meer stuk.

Snel, door. Hevige oprechte ontroering tijdens een filmpje over de zanger van Flogging Molly. Prachtman, gefilmd in Dublin. Hij nam ons mee naar zijn moeder (!!). Zij in een hoekje van de kamer, duidelijk trots op haar zoon omdat hij werd gefilmd. Ze had er wel eens vaag wat over gehoord dat hij beroemd was, maar hij lulde wel meer wat, die zoon van haar. Nu zag ze het bewijs. Mensen uit Holland voor haar jongen.Hij vertelde, terwijl zijn ogen volliepen, hoe zijn vader was overleden. Kijk, daar, op die stoel had hij gezeten. Even een blik tussen moeder en zoon. Daarna een overdonderend optreden op Pinkpop. Tranen over mijn wangen. Prachtig. Mooiste optreden van de dag.

Massive Attack. Kan iemand die Pink Floyd voor en door zwarten niet vertellen dat ze voortaan ergens maar in een hangar wat voor zichzelf moeten gaan doen? Gedateerde ellende. Nokken nou! 

Iedereen helemaal blij dat de zanger van Counting Crows eens een keer een goede bui had. Vaak pist hij over zijn piano heen of denkt hij dat er een Rus in zijn gitaar zit. Moeilijke jongen, maar geniaal, dus niet zeuren. Als hij twee uur op zijn rug wil liggen om het maar gewoon te laten komen, te laten gebeuren dat concert, prima. Meneer is namelijk een beetje gek ziet u. Maar nu, Hosanna! Hij lachte. Als een lopend vuurtje ging het over de wereld. Hij Had Er Zin In!! 


Ik zag het helemaal verkeerd

Sorry Sylvie!!  Hierrrrrr  mijn excuses


Hartverwarmende reacties!!

Je mag alles zeggen in Nederland maar niet dat Sylvie Meis lelijk is. Dan krijg je de Witte Tieten Politie achter je aan. Lees de eerste reacties in het bericht hier onder. 

Maar ook vandaag stromen ze weer binnen. Barend Lucas uit Zwolle schrijft: 
"Dat ze misschien te Amerikaans is oké, dat die witte bikini borsten niet mooi zijn oké, dat ze niet het mooiste haar heeft oké, dat haar gebit niet het mooiste is oké, maar, ja daar is de maar, dat jij als een domme, onbeschofte, zelf ingenomen boerenlul het nodig vindt iemand op zo''''n trieste, niet grappige manier af te kraken is niet oké. Nico, waarschijnlijk is het moeilijk voor je om te accepteren dat jij eigenlijk de lelijkste van je omgeving bent. Ga met iemand praten, doe je spiegels weg, blijf binnen en schrijf je "grappige" colums. Als je onder de grond ligt, hoor ziet niemand je meer en hoor je er eindelijk bij. Tot die tijd, leven we met je mee..... "

De sympathieke Buis138 mailt mij:
Ondanks dat ik je een ongelofelijke sensatiezoeker en publiciteitsgeile lul vind sla je met je artikel in de veronica de spijker op z'n kop:Sylvie Meis is inderdaad spuuglelijk!ik sluit me volledig aan bij je relaas...plastic face en gedateerd en die borsten zijn inderdaad nix.je hebt me overtuigd

Sylvie Meis: lelijkste vrouw van Nederland

"Witte tieten gaan we maar in IJsland hebben maar niet hier!!"

Hierrrr.....

ps: net ontving ik, via de mail, een ontroerende reactie van Marisha: 
Nico ik denk je heb je ogen in je reet zitten of je bent zoon opschepper ieder geval jou mening over silvie meis is bul shit afz iemand die het voor rafael van de vaart meisje op neemt dus nico ga je eigen in de spiegel bekijken voor dat je zulke gelul op schrijft in een tijdschrift lul hanes. 

Tsjaak Tebben uit Venlo is ook enthousiast:
nico volgens mij ben je un beetje homo of niet? Sylvie Meis is een werelds mooie vrouw!! alles is oke bij haar!! nou ja of je bent un twijfelaar of je bent homo sexueel!!sorry hoor maar dit is mijn mening!!  (reactie op veronica site) 

En ook Caspar Vlokhoven uit Utrecht reageert genuanceerd: 
Nico ik weet absoluut niet wie je bent, maar je bent absoluut een goeiekope domme lul die geen verstand van vrouwen heeft als je Sylvie "heel lelijk" vind! Jij moet lekker weer achter de lopende band gaan staan werken!

Ik ben niet helemaal overtuigd, jongens en meisjes. Sylvie Meis blijft natuurlijk gewoon een geverfde kinkerhoer, laten we gewoon eerlijk zijn.

22.27 uur / 30 mei 

Hopla, weer een nieuwe lading reacties van het 
Meis Bevrijdingsfront. Lees mee en geniet.

Frits de Boer uit Amersfoort: 
nico je bent zelf lelijk!!!  

Dennis Smith uit Landgraaf:
Nico, Nico, Nico toch. Ik weet niet hoe jij eruit ziet, maar jij zal wel niet de lekkerste kerel op aarde zijn. Je bent zeker hardstikke jaloers op haar schoonheid en daar kan jij blijkbaar niet anders mee omgaan dan Sylvie Meis af te zeiken. En wat intelligentie betreft: Die leeuw van de Leeuwenkoning heet Simba. Dat is met een 'S' en niet met een 'Z', eikel.

Klaas Hoorndijk uit Utrecht
Dit is een column
  

Kening Lear door het Tryater 

Shakespeare in het Fries, opgevoerd in een paardenstal. Ha, Modern Theater Op Locatie, ik ben er dol op. Ik was een trensdsettertje. 49 keer speelde ik de voorstelling “Suiker” van Hugo Claus in een Islamitische slagerij, maar niemand die er erg in had. Men vroeg beleefd aan mij of ik al aan de beurt was. 

Sindsdien ben ik ben allergisch voor dit soort onzin. Zodra er op een toneel geacteerd wordt met ondersteuning van 700 liter snel ontvlambaar frituurvet en de voorstelling opeens King Kipcorn heet, dan houdt het voor mij op. Het grote gebaar, ik haat het. De DOG-troep, ze mogen allemaal dood neervallen die decorbouwers. Ben meer de man van de verbijsterende dialoog. Met zijn drietjes op de planken voor een boekenkast graag en dus niet “Dood van een handelsreiziger”gespeeld op het ijsselmeer in een enorme diplomatenkoffer van hout. Om te voorkomen dat iemand het begrijpt het voor de zekerheid dan ook nog in het Zuid Afrikaans laten spelen. “To be nie or not to bie nie, dat is de vraag nie”

Nu dus ook weer zo’n kutideetje van een dronken regisseur. Shakespeare opvoeren in een manege.  “Je vergeeft de makers het wat trage spel” lees ik. “Dat is nou eenmaal een logisch gevolg als er zoveel kunst- en vliegwerk in gang moet worden gezet”. 

Ik vergeef niks. Ik wil geen angstig om zich heen kijkende Koning Lear midden in een paardenstal, op zijn hoede omdat er zo direct 9000 liter afgewerkte motorolie met een landbouwmachine in het publiek wordt gespoten. Ik lees ook dat de originele tekst flink is ingekort en er enkele personen uit het toneelstuk zijn geschrapt. De acteurs en de tekst  zaten die paarden maar in de weg.  Zijn nu vervangen door een scène waarin dertig paarden op Friese doorlopers door een brandende berg mest buitelen, om een soort van wanhoop te verbeelden. 

Dijkshoorn gaat volgende week ook vernieuwend theater maken in Friesland. Met een fel brandende  aanhangwagen het centrum van Leeuwarden binnenrijden, als een levende fakkel een CoolCat binnenlopen en vragen naar een paar leuke heupbroeken, model Ghandi.  

Hermien van Gert gestorven

Jezus, schrikken! Die heb ik nog geneukt joh! Jaaa! Dat was vlak na die fotoreportage van haar dochters in de playboy. Plakte ik die poster op haar rug en dan maar tekeer gaan op het ritme van “alle duifjes op de dam”. Was gewoon een moordwijf die Hermien. Ik kende haar van een heel andere kant dan de meeste mensen. Was echt een bijtertje hoor. Die hartaanval van een paar jaar geleden, laat ik eerlijk zijn, daar voelde ik me wel schuldig over. Was een slecht idee om vlak voor dat optreden in Zaandam nog te gaan  experimenteren met dat anuseitje.

Je kon ook ontzettend met haar lachen, met Hermien. Dan zei ze dingen tegen mij als: “Gert leg jij de kinderen in bed en doe je daarna wel een schone onderboek aan!” Die zelfspot had ze. Nou, dan lagen we dubbel, dat begrijp je. Had echt van die artiestenhumor. Dus die hele line up van Normaal, waar ze toen mee toerde, op een rijtje zetten en dan Bennie Jolink als laatste in de rij dan NIET pijpen, dat was haar humor. Godverdomme, ja, Hermien, topwijf. Ze is ook sterk ondergewaardeerd als zangeres vind ik. Soms als ik haar op haar rug door dat huis duwde dan kon ze opeens in een soort van trance raken en wat je dan hoorde man. Hoefde je alleen nog maar een beat onder te ze zetten en het was kassa geweest. Maar dat wilde ze dan niet want “dat was iets van ons tweeën” Ja, en dat respecteerde je dan van haar. Ze had iets innemendst.  Prachtwijf Hermien. 

Foto van drie vrouwelijk CDA-ministers

Mijn God! Geloof je niet die foto. Drie vrouwen in de pauze van de cursus:  “verzakte baarmoeder, hoe trek hem weer omhoog?”. Karla Peijs vind ik op voorhand de ergste. Dat is de tante waar je als de dood voor was als ze op je verjaardag kwam. Ik ga voor het gemak naar even op haar uiterlijk af, dat is wel zo objectief. Peijs is echt zo’n wijf dat voordringt bij de slager en dan van niets weet. Ik schreeuw altijd heel hard:  “DEZE HOER DRINGT VOOR. HIER, HOER DIE VOORDRINGT!!!”  Dat helpt meestal wel.

Die kleding ook van dat mens. Helemaal in het wit, met een colletje onder die dikke CDA kin. Ze maakt zich ook op zie ik, wat volgens mij helemaal niet mag van God. Is bekend, dat vrouwen van God de borsten heel dicht op het lichaam moeten dragen en dat ze precies twee keer per jaar op afgesproken tijdstippen geil mogen zijn. Is een speciaal christelijk CDA vochtvoelertje voor op de markt gebracht (uitgevonden door wie anders dan Reet van Retecool) Heeft de vorm van een voetje waarmee Jezus over het water liep. Moet tussen de binnenste christelijke schaamlippen worden geplaatst en als er na zes uur een duidelijke verkleuring plaatsvindt dan is er sprake van vochtigheid en is de christelijke vrouw officieel Geil Als Een Hostie. Dat zijn vaak hele volksfeesten. Al die mannen uit het dorp in hun beste pak in de rij voor de deur met een mooi gewassen eikel, nou ja, zeg maar die christelijke folklore. 

Dat heeft die Peijs allemaal aan haar kont hangen. Je ziet het gewoon aan die kop. Carrièrevrouwtje. Eerst directrice geweest van een middelgroot veevoederbedrijf en nu minister. Ga ik scherp volgen die muts.


Gadget van Reet

Reet van Retecool, mede-eigenaar van café De Kut, had het de laatste weken wel erg druk met andere dingen. Een hoop gelas en gebrand in de kelder. Geen idee waar hij mee bezig was. Tot ik enkele ogenblikken geleden op Roel en Roel keek. 

Hartverwarmende actie

De jongens van openhaard.net waren helemaal uit Oost-Drente 
naar de grote stad gekomen om mij iets mede te delen


Hoort u het ook eens in het engels

"they have this great colum writer"


Mijn publiek komt in opstand



Met dank aan Punkey

Onderbroekenlol

(...) "De natgejankte onderbroek van Patty, met het ingebouwde kruiscameraatje voor de nieuwe serie Patty Inside" (...)

Hierrrrrrr

Filmkenner Nico  Dijkshoorn

Het is vreselijk om filmkenner Nico Dijkshoorn te zijn. Je kijkt niet meer normaal naar het leven om je heen. Overal zie ik kleine verwijzingen naar de Minimale Hongaarse Lijn, bijvoorbeeld als er iemand oversteekt probeer ik dat vanuit een kikkerperspectief te zien en geen mooier licht dan de zondvloed die via de wang van het andijvievrouwtje op de Albert Cuyp de straatstenen op knalt. Licht, ik heb er veel mee. Ik ben een gevoelsmens.  

Hoe word je filmkenner, Nico, vragen mensen mij nooit, maar ik wil het best wel uitleggen. Ja, je moet een fascinatie met mensen en beweging hebben. Ik zeg, net als een miljoen andere sollicitanten om mij heen, dat ik het gewoon heerlijk vind om met mensen te werken, maar bij mij komt daar dan dat stuk beweging bij en eigenlijk kan je zeggen dat ik heel bewust mijn eigen leven monteer. 

Ik voel me daarin heel verwant met de jonge Roemeense filmer Slavic Baldar die samen met de Jonge Roemeense Wilden een heel eigen stijl heeft ontwikkeld, gekscherend ook wel de goulashwestern genoemd. Het idee is dat hij een camera aan een stuk elastiek achter zich aan over de straat sleept, zeven dagen lang, en dat hij die video;’s ruw monteert met zestien bloedzuigers in zijn nek waardoor je als kijker een soort van spanning voelt die je eerst niet kan duiden en later ook niet. 

Maar moeten we godverdomme alles begrijpen? Ze vragen mij ook vaak niet: “Nico wat betekent die en die film” en dan zeg ik dus, stel, ze vragen het aan mij: “wat maakt het uit. Heeft Mandela voor niets vast gezeten!!” Betekent verder geen ruk , maar als je zijn naam noemt gaan mensen nadenken. Dan moet het wel goed zijn. 

Een heel boeiende beweging vind ik ook de Verfilmde Koreaanse Oorlogsmusical. Heel minimalistisch is dat. Daar kan ik echt van genieten als je die kleine klerelijers ziet als ze filmie filmie maken. Hier in Nederland laten ze Adam Curry op het podium landen als er oorlogsdreiging moet worden verbeeld en flikkeren ze make-up bommen van Paay als napalm de zaal in, maar in Korea lossen ze dat heel anders op. Laten ze iemand heel hard met zijn armen ronddraaien en dan zegt hij “Oe Kai Lau Samiki” wat dus betekent: “pas op ik ben een helikopter” 

Nou ja, dat gaat maar door bij mij, als een spons al die filmkennis opzuigen en dat dan delen met mijn medemensen. Ik zie mezelf als medium. 

Volgende week ga ik, ook weer ongevraagd, naar het filmfestival van Helsinki, waar dinges zijn ene film met die en die gaat vertonen in die ene schuur vlak buiten de stad want het is low budget. 

Nou, jullie zijn weer bij. Houd over twee weken die ene acteur in de gaten die in Phone Booth langs die telefooncel loopt en dan met een krant zwaait. Hij heeft die krant op zijn kop wat dus lachen is want dat is een fout en dan zit ik er bovenop mensen, want ik ben filmkenner Nico Dijkshoorn!!


Joling als huisvriend

(...) toen moest hij van de organisatie door een soort papieren anus naar binnen kruipen en dat was dan de opening van het eerste winkelcentrum voor homoseksuelen (...) 

Hierrrrrrr......

Roel en Roel

Roel en Roel, de sympathieke vuistneukers, komen met een prachtig nieuw initiatief. 

Het AssTeam.

Op hun site ontroerende foto’s van de bestuursvergadering 
en hun eerste hoogtetraining.

Café De Kut heropend

Het heeft een tijdje geduurd, maar café De Kut is heropend. Heel moeilijke tijd geweest, maar jezus, wisten wij toen veel dat een café aan bepaalde hygiënische eisen moest voldoen. We flikkerden gewoon alles op de grond en lieten het zaad bij daglicht opdrogen, dat je het zo met een borstel van de vloer kon boenen. Dag mag dus niet, weten we nu. Buiten het lichaam geplengd zaad moet binnen drie uur worden opgeruimd anders val je onder de Oud Zaad wet. Nou ja, technisch verhaal, maar we hebben het allemaal goed voor elkaar nu, Reet en ik, want Reet heeft zich ingekocht bij De Kut, om van die bijnaam af te komen. Het is de bedoeling dat iedereen Reet binnen een jaar Kut noemt. Hij ziet het als een investering. 

We hebben een werkstudente in dienst die met een doekje standby is en we hebben onze kaart helemaal vernieuwd. Het is nu veel meer de kleine Spaanse Kutkeuken die we voeren. We gaan helemaal mee in de tapas-gekte en we hebben de ziekte van de Lollige Menukaart ook niet buiten de deur weten te houden. Je MOET daar in mee tegenwoordig. Chorizo met sardientjes heet bij ons dus nu Hete Worst In Visje, fetakaas met sherrytomaatjes heet nu Smegabeleving Bij Zonsondergang.

We hebben wel keihard geknokt om het legendarische Broodje Kut Gezond op de kaart te houden en met succes. Ook voor afhalen.

Iedere eerste vrijdag van de maand draait Jacco van Heftklammern (voorheen Kutjebef) Volkomen Kutmuziek Van Bandjes Die Niemand Kent Omdat Ze Uit Het Oostblok Komen. 

Nu ja, we zien jullie wel weer in café De Kut!!! 

Donderdag 15 mei feestelijke opening.


Voetbalvrouw (2)

"De jongens van Rood Wit 40/45 vonden vorige week, vlak voor de wedstrijd, een beschonken Bonnie St Claire in hun kleedkamer, met een bord om haar nek."

hierrrr....


Voetbalvrouw

"Liggen al lang in bed een fijn voetbalboek te lezen als Sylvie bij Van der Vaart zijn balletjes 20 keer hooghoudt."

hierrrr...

I-Mode

"Nooit meer met zeventien ruikende arbeiders in een afhaalhok met een lege pan onder mijn arm voor de soep. Niekie ging dat gewoon bestellen via i-mode!"

Hierrr..

JEZUS

Als Jezus overal is dan verstopt die fucker zich wel goed. Je hoort wel eens wat, hier en daar. Hij zou zich voor het laatst op de Albert Cuyp markt in Amsterdam hebben laten zien, vlak naast De Kniphal, waar hij een vrouw had geholpen met het uitzoeken van een stof die goed bij haar broek paste. Daarna hadden enkele mensen hem een fles wijn in redbull zien veranderen en bij Febo naar binnen zien wandelen waar hij, ook weer alles volgens anonieme bronnen, het personeel “uitbundig had gegroet, alsof hij ze al jaren kende, echt waar” 

Dat baarde me zorgen. Het ging al niet zo lekker met de wereld en zo, er was al gekut genoeg, met die oorlog, ik noem maar wat, dus als Jezus nu ook nog eens slecht at, dan konden we helemaal wel ophouden. Ik heb altijd gevonden dat Jezus eigenlijk het goede voorbeeld moet geven. Mogen jullie best weten dat ik wat moeite had met dat opzichtige reli getover van hem. Toch een soort Hans Kazan van de 1^e eeuw, dat iedereen dan heel verbaasd moest zijn als er water in wijn werd veranderd en dat je zo’n stuk brood gewoon uit zijn mouw zag komen, maar dan allemaal toch “aaaahh een ooohh, hoe doe je dat?” schreeuwen. Toch te veel een showmannetje, dat was mijn bezwaar. Ook die Egyptenaren dan weer nemen, met die rare harde koppen, als tegenstander, dat is zo makkelijk. Ik heb altijd gezegd, neem dan iemand van je eigen lengte, lange lul, ja, kan je me aan gaan staan kijken met die droeve Jezus-ogen van je, maar doe eens een broek aan en begeef je onder de mensen, lul van oet, want wij zijn ondertussen doorgegaan met leven, oude pik, daar wordt dus niemand meer enthousiast over, een beetje met je blote poten over water lopen. Wij hebben hier een gek in Nederland die de 100 meter in 9.96 over hete kooltjes loopt als je zegt dat er een homo in zijn anus zit, dus kom eens met wat anders man en doe die lullige houten stok eens weg.” 

Nou dat begreep hij wel en hij ging er wat aan doen. Sindsdien hebben we al het contact verloren, je weet hoe dat gaat, je wilt wel steeds bellen maar dan was hij weer wat aan het scheppen, of hij zat een beetje met zijn pik te spelen, wat wij dus motregen noemen, als Hij klaarkomt. 

Ik naar de Albert Cuyp. Kijken of ik kon connecten en hem weer een beetje op het goede spoor kon krijgen. Wist zeker dat hij er zat, want bij een actualiteitenprogramma had ik hem als boze consument heel woest zien staan oreren over de verhoging van de benzineprijs, terwijl Jezus al jaren diesel rijdt. Duidelijk de weg kwijt. Kijken of ik hem kon vinden. 

En dan is het genieten als je merkt dat op de Albert Cuyp echt die volksverhalen meteen weer gaan leven. Aan wie ik het vroeg, ze kenden hem. Ja, vijf dagen geleden nog, had hij 96 sinaasappels uit staan persen Met Zijn Blote Handen en daarna had hij ze in pindaolie verandert. Drie dagen voor mijn komst had hij nog de hele dag 6 paar witte sokken voor 5 euro staan verkopen. Ik was net te laat. Jezus was inderdaad overal, maar dan wel specifiek op de Albert Cuyp. Dikke Sjaak van de kaascorner vertelde me dat hij al maanden lang op maandagochtend een stuk oude Leidse kwam kopen en dat Hij dan altijd hetzelfde grapje maakte: “doe er ook een stuk Jonge Haagse bij.” Met Jezus kon je lachen, daar was iedereen het wel over eens. Die ene keer dat hij als standwerker multifunctionele sandalen had verkocht, die je met drie handbewegingen in leuke reiskoffertjes om kon toveren, ze hadden het er nog over. Had je dat gezicht van die ene man moeten zien toen hij die sandaal met zijn ene hand, nou ja, is niet na te vertellen moest je bij zijn geweest, maar die jurk om zijn blote kont en dat hij toen had geroepen, ja, smeer het maar in mijn haar, dat was qua timing zo goed geweest, dan kon je zien dat hij wel eens meer voor een groot publiek had gesproken. 

Geloofde ik wel. Maar zijn eten. Wat at Jezus? At Hij wel gezond? Nee, dat niet. Veel ragout in zijn baard. Trok regelmatig een hele rij grillburgers leeg, met die rare kop van hem. Ja, moest van Maria, want die was aan huis gekluisterd wegens dikke waterbenen, dat was dan het verhaal maar daar had men zo zijn twijfels over. 

Was best lastig om hem te vinden. Steeds net te laat. Kwam ik bij Sajoer Jonnie , had Jezus net een Roti met kip afgerekend. Sigaretten kopen en dan was degene die me net , bij het verlaten van de winkel, een vuurtje had gevraagd Jezus.  Een goede klant. Dat je van roken dood ging, ja, moest je net bij Jezus mee aankomen. Had een sigaretje aan het kruis gerookt dus die kreeg je niet gek met zo’n tekstje. 

Bij Febo gaan posten. Satékroketjes waren in de aanbieding en daar was hij dol op, had ik gehoord.  En verdomd, daar kwam hij aanzetten, eerst heel schichtig, dus een beetje vanuit die bescherming van het publiek op de markt net doen alsof hij aan een stuk verse vis stond te voelen en dan heel sneaky die automatiek in. Jezus vroeg of men Zijn Tientje kon wisselen. Kijk, hij stond naast me. Ik wachtte tot hij geconcentreerd zijn muntje in de gleuf gooide. Dan ben je kwetsbaar. Doet hij het of niet, mijn eurootje? 

“Slecht weer voor een Hemelvaart hè, Pik? Alles goed met God, met je vader, of zie je hem niet meer? Nog scheppie scheppie gedaan?” vroeg ik. 

Hij negeerde me. “Zeg, Baard, luister eens, dus jij dacht, en Jezus maakte het Paneermeel opdat men Kroketten kon rollen, omdat die ouwe van je dat was vergeten? Hoe is het verder met die geboden? Zit daar een beetje schot in?  Die tien kutgeboden stop je maar in je Dode Hol maar hallo, kunnen er daar niet een paar bij inmiddels, bijvoorbeeld een apart kleitablet voor Hiphoppers, dat je iets er in bijtelt van U Zal Niet Wijzen met Gouden Kettingen Om Naar De Camera. En doe,als je toch bezig bent even iets met de vrije liefde, dat het gewoon goed is als je er wat naast neukt maar dan wel met gevoel, iets als “gij zult altijd vanuit uw kloppende halsslagader neuken”, maak het maar wat mooier, dan begrijpen de mensen het beter, maar hoe is het verder, Jezus Saté?”

“Sssst, ze kennen me niet hier. Kijk even een andere kant op” zei hij. 

“Kennen je niet hier. Jezus man, lul niet. Die hele markt staat al dagen te wachten tot je op je blote poten weer eens iets typisch Jezusachtigs gaat doen maar meneer heeft de frituur ontdekt. Kijk hem staan met die kroket in Zijn Mik.. Ja, weten we even niet wat we moeten zeggen, hè.” 

En toen, dat was zo mooi, toen was er even een soort vacuüm in tijd, dat je dus zeg maar even helemaal stilstond, geen voorwaartse beweging het universum in, dat iedereen even stil was en alles op zijn plaats viel, dat ook al het geld wat je in die gleuf gooide geaccepteerd werd enzo, en toen was dat over en toen had hij het kontje van zijn kroket in een hele kleine artisjok veranderd en iedereen zag er heel gezond uit en alle leggings waren veranderd in vlotte broeken en de marktlieden omhelsden elkaar en alle goedkope brillen van 1 euro het stuk waren in een grote berg keihard plastic veranderd omdat je Hem moest zien zoals hij was zonder UV filter er tussen, want daardoor kon Hij mensen niet meer bereiken en alle walkmans verkondigden opeens Zijn boodschap, alleen wel op een lekkere oldskool beat die iedereen begreep en het werd vanzelf een scène uit Annie The Musical maar dan voor volwassenen en in een Spontane Choreografie cirkelde en bewoog iedereen door elkaar in een goddelijk patroon en als je boven de menigte uit had kunnen stijgen, waar was Adam Curry met zijn heli als je hem nodig had, dan had je in dat doldwaze bewegingspatroon van boven af allemaal letters kunnen zien ontstaan die het woord LIEFDE vormden en dat was nou echt typisch iets voor Jezus, dat iedereen op die markt met elkaar het woord vormde, maar dat niemand het zag, alleen God van boven af, maar hij keek weer net een andere kant op. Jezus gaf me een knipoog en liep richting Rijksmuseum.

Het laatste nieuws is dat Jezus iets met antiek rommelt en soms in vrouwengedaante zijn kinderen naar het schoolvoetbal brengt en dan thuis hoopt dat het maar niet gaat onweren, want Jezus is Gevoel, Meeleven En Liefde, dat wordt nog wel eens vergeten.


Whole Lotta Love

(...) Even Ruud de Wild benaderen. Niet te abrupt van voren want daarmee zou ik hem misschien traumatiseren.(...) 

Hierrrrr...


Oorlog in Huize Curry

(...) "Damn!!!! Damn you motherfucker!!! Fuck you!!! Aaaaah, man, look at the bastard, ooooh, maaaaann!!!! Fuccccckkkkkk!!!" (...) 

Hierrrr.....

Gaby's eigen verhaal

Gisteren toen ik net mijn laaf aan het neuken was ging de telefoon. Hoop gepiep en geblaas aan de andere kant. “Vertel het maar in je eigen woorden Paulus”, probeerde ik de Boze Dwerg aan de andere kant van de lijn gerust te stellen. 

“Hoe wist je dat ik het was, Dijk, hier Gaby, ik zit strak in de shit man, down under zeg maar. Total niet kewl. Heel on-gangster. Ik zit vast. Ik zeg, ik brom” 

Mijn God. Gaby. Ik had al een tijdje niets van hem vernomen, die kleine knaagdierencopuleerder. ”Vertel het maar, rammer. Weer door een konijn misbruikt?” 

“Niet leuk Dijks, ik zit serieus in de niet heersende dopeshit.” Waarna zijn verhaal volgde. Zo goed en kwaad als het kan hier een zo nauwkeurig mogelijk verslag. 

“Dijk, ik liep vier dagen geleden in mijn Stimpie Het Vrolijke Leeuwtje Bakt Ze Weer Bruin Voor Oranje leeuwenpakje in de rondte. Net die wedstrijd tegen Moldavië achter de rug en ik moest daar als verkleedde mascotte wat kewle moves maken, ik zeg, dat heerst. Dus ik op die typische oranje leeuw manier wat in de rondte wandelen, nou ja gekkenhuis, dak ging er af. Veel mensen zeiden tegen me, man, als jij brult je zou zweren dat je min of meer een soort echte leeuw hoort, maar dan vanuit een kartonnen doos, echt knap.”

”Ga door , Kabouter Eng, ik moet nog neuken” zei ik. 

“Nou, ik zat nog in die roes, dus ik loop door het bos bij ons, ik denk, stukkie afsteken, in dat leeuwenpak en ik zie dat ene meisje waarvan ik zeg, die heerst, die is strak, die zie ik dus gebukt naar eikeltjes staan zoeken. Nou je kent me. Kinderen zijn mijn corebusiness, dat is mijn segment zeg maar, dus ik zeg contact maken met kinderen heerst, dus ik er op af. “Leuk hè, eikels zoeken. Aangenaam ik ben Gaby de Leeuw.” Zoiets was het, maar het kan ook zijn dat ik ”mag ik je opgeruwde geschoren sinaasappeltje voelen” zei. Daar wil ik vanaf zijn. Nou, zij onder de indruk dus ik zeg, zoek nog maar even gebukt door, dat is kewl, maar dan zonder broekje aan en zo’n leeuwenpak boezemt dan toch ontzag in en daarna weet ik eigenlijk niet zoveel meer. Ja, dat de coppes mijn leeuwenkop van mijn lichaam afschroefden en dat ik met mijn behaarde leeuwentamp tegen haar wilde opengespleten kastanje aanklopte, wat dus nooit de bedoeling is geweest, maar ik ga in zo’n rol op, dat weet jij, dat heb ik je wel eens verteld dat als ik in zo’n Disneypak kruip dat ze me er dan echt onder een onmogelijke hoek uit moeten takelen want ik heb zestien dagen een stijve als ik Mickey heb gespeeld. Al die kinderen op schoot man, en dan die keiharde Gabytoeter van me lekker los klapperend in dat pak, dat kan ik niet uitleggen,Niek, ik word gewoon het dier dat ik acteer, met al zijn seksuele driften er bij dus.”

“Wat wil je van me, Simba?" 

“Ik zeg borgtocht.” 

“Ik zeg nee” 

Daarom ligt zijn site dus plat denk ik.  Hij zit met een stijve ergens vast in de Bijlmerbajes.

Heet als een laaf 

Ik was al een tijd niet meer gepepen. Ik had er wel weer eens zin in, een warme mond om in thuis te komen. Iedere man had een huis nodig, zo dacht ik er over. Ik ging het dit keer eens in de provincie zoeken. Was me opgevallen dat vrouwen in de randstad, onder dreiging van de recessie, steeds krampachtiger de kaken op elkaar hielden. Je moest bandenlichters meenemen. Pijpen voor een betere economie, je maakte het ze niet meer wijs. Ik verlangde naar de eenvoud uit het zuiden. Daar waar men nog met natte handen deeg stond te kneden, waar men nog warm liep voor onvoorwaardelijke lichamelijke liefde.

Beetje googlen en verdomd. Dat zag er goed uit. Precies wat ik bedoelde. Die mondjes….  Op naar de Efteling. Ik ging een laaf neuken.

Het werd, helemaal enthousiast geworden door die groene nachtcamerabeelden uit Irak, een nachtelijke bestorming. Operation Dwarffuck. Ik had iemand nodig die ik over het hek kon gooien. Werd de verdachte A. te Z. We namen het plan nog eens goed door. Ik zou haar met mijn hand onder haar kont naar het hek dragen, zou vlak bij het hek van de Efteling versnellen en we hadden dan bedacht dat ik haar met een flinke slinger wel zo ongeveer tussen de laven kon gooien. Ik zou op haar teken in mijn zwarte catsuit naderbij sluipen en daarna was het gewoon het gewilligste lavenmondje uitzoeken om mijn zaad in uit te schenken. Een feest werd het. 

Dof geluid van vlees in zand en daarna gestommel toen ik A. weg had gegooid. Aaah, daar zag ik de lichtsignalen al. Ik kon onder het hek door. Bloedgeil  tijgerde ik op het lavendorp af. Als een kat door de poort en hopla, snel het bakkershuis in, waar ik met A. had afgesproken. Kut, ik kon nu al niet kiezen. Wat een hete opdondertjes, die laven. Dat was geen toeval, dat ze allemaal schaamlippen in hun gezicht hadden. De ene mond was nog vleziger dan de ander. Die rare downsyndroomhoofden er omheen, dat was dan iets minder, maar fuck, het was gratis. Mijn oog viel op een heel leuk vlot laafje in de hoek, die zogenaamd in de oven keek of het brood al gaar was. Ik liet me geheel en al betoveren door deze omgeving. Ik vergat waar ik was. “Heee, geil laafje, heet hè, zo’n brood. Keihard van buiten en zacht van binnen, en hoe heter het wordt des te groter groeit het, waar heb ik dat meer gezien… “ Ze reageerde niet. “Luister, jij strak dwergje, als je bij mij in de tuin zou staan zouden er iedere dag reigers op je tepels landen, wil je dat wel geloven?“ Ik begon automatisch het vocabulaire van de Handyman te gebruiken, de beroemde proletenpornokoning van Canal Plus. “Weet jij dat je voor een laaf best wel personalitie van je eigen hebt, weet je dat, jij zou zo modellenwerk kunnen gaan doen, jaaaa, echt hoor, ik zweer het je, hééé,  laat je lavenkutje eens zien.”  

A.  te Z. verstoorde mijn droom hard. “Deze wordt het Niek?” Ze pakte de laaf onder haar arm en ging weer eens op huis aan. Morgen vroeg weer de kinderen naar school brengen.  

Staat nu hier bij me op de vloer en ze zijn net te klein, dat is wel vervelend. Ik moet steeds net iets door mijn knieën waadoor ik een pijpknie heb, zegt de dokter.

Patty's Posse

(..) Gordon blijkt zijn driekwart leren jassen al jaren uit de overtollige negerhuid van de jongens van Replay te snijden. Zijn kraag is de hiel van de leadzanger. Het zal allemaal wel.(..)

Hierrrr.....

Michael Jackson

Ik snap de commotie rond Michael Jackson niet zo. Als je naar foto’s van een jaar of 20 geleden kijkt lijkt hij gewoon inderdaad net een neger. Daar zou ik ook wat aan laten doen. Iedere ochtend wakker worden met een lul tot op je knieën en steeds bananen staan bakken in ansjovisvet, of je wilt of niet, want het is de natuur,  ga er aan staan. Ik vind krullend haar in mijn broek al een ramp. Je moet toch oppassen als je bij iemand op visite bent, dat je niet twee ons schaamhaar in de pot staat na te schudden. Ze zijn zo herkenbaar vind ik. “Kijk, een schaamhaar”. Je ziet ze als het ware nog in de zak van de visite vast zitten. Negers hebben daar dus een heel hoofd vol mee. Lastig.

Michael wordt nu keihard aangepakt op iets wat we allemaal zouden doen. Als ik morgen wakker word en ik sta opeens in een leverkleurige broek “Blame it on the Boogie” met mijn negerkruis naar voren te stoten, dan zou ik ook een pigmentkuurtje nemen, ja, niet dan? 

Ik vind negerlullen ook niet fijn om naar te kijken. Moet ik eerlijk in zijn. Ik kan de lelijkste lullen aan, in porno. Kromme, met een raar eikelhoedje, eventueel zelfs met twee pisgaatjes, maar van die lange aanstootgevende bruine tochtworsten, ik vind het gewoon niet geil. Zodra vrouwen er met twee handen aan gaan hangen dan houdt het voor mij wel een beetje op qua inlevingsvermogen. Ik vind het dan ook zo laf om wel gewoon wit klaar te komen. Doe het dan goed  en ga all the way. Pang, gewoon zo’n beker Nutella navullen met een cumshot. 

Hypocriet gedoe dus over Michael. Ik slaap ook al jaren met alle kinderen uit de buurt gezellig in een bed. De 1 denkt dat hij Peter Pan is en klimt in een boom met het uiterlijk van de kinloze atoomneus eekhoorn, een ander geeft al het geld van zijn columns uit aan friet en ijs. Laat ons! 

Morgen ander verhaal. Over mijn bezoek, des nachts, aan het Lavendorp in de Efteling. 

Spelersvrouwen

"Die vriendin van Edgar Davids, wat een ontzettende leuke meid moet dat zijn zonder zwellingen in haar gezicht."

Hierrrrr.....


Rude Boy over de oorlog

"Staan schreeuwen, om die fokkin oorlog onder die hersenpan van de gewone man te krijgen. Ik naar de albert cuyp. En dan maar gewoon op je flow gowen, vertrouwen op je eigen ding."

Hierrrr.... 

Reality War

"Klein cameraatje in zijn eikel zal alles opnemen en dat zien wij dan volgende week weer in de Adams Family."

Hierrrrrrrr.......

Oorlog voor beginners

Ik heb gisteren de oorlog dichter bij de mensen proberen te brengen. Het is allemaal te afstandelijk, te media. Ik vind, breng de oorlog bij de mensen thuis. Laat ze in een spel van geven en nemen één kort moment voelen wat het betekent om in oorlogsgebied te bivakkeren. Niks achter de stampot een beetje indutten en denken dat mosterdgas iets nieuws is van Unox. 
Even connecten met de burgers. 

Als de nood aan de man is en men WAARHEID nodig heeft, dan richt ik terstond mijn eenmans straattheaterproject No Go Area weer op. Rond Kosovo ook veel in postkantoren vervreemdend theater gedaan. Op locatie de postzegelkopers keihard een spiegel voor hun kanis gehouden en ze laten voelen dat de mensen het in Kosovo godverdomme ook niet makkelijk hadden. Ging ik naast zo’n rij staan, stortte ter aarde en dan deed ik heel langzaam een bordje omhoog met daarop: “Kosovo likt zijn wonden, wat likt u?” 

Vond ik toch te tekstgericht. Ik wilde het fysieker dit keer. Gisteren ben ik theatraal preventief bij enkele gezinnen met een zandzak naar binnen gevallen en de dialoog aangegaan. Ik gluurde eerst door de raampjes van de piepkleine arbeidershuisjes. Als er een gezin rond de tafel zat meteen in actie. Met een aanloop door het raam heen. Ja, in oorlogstijd kloppen ze ook niet eerst aan of laten ze een briefje achter. 

Gisteren bij de familie Karolus, 2e van der Swindestraat 16, naar binnen gedenderd. Is een bepaalde techniek, dat je met een holle rug door de sponningen van het raam heen flikkert en dat je dan rollend tegen het wandmeubel vol kitsch tot stilstand komt. Lukte goed. Ik zie die man eten opscheppen, iets met draadjesvlees, wat dus al schandalig is want in Irak zouden ze een moord doen voor een stoofschotel want daar is dus geen tijd meer voor om vlees met een randje vet, voor meer smaak, langzaam op een heel klein pitje gaar te laten stoven omdat die kolere Amerikanen dan steeds binnen komen vallen want die zijn niet gewend aan stoofvlees, dat moet allemaal in een minuut klaar zijn voor die yanks, dus die gaan echt niet wachten tot dat geitenvlees lekker uit elkaar valt van gaarheid en daarna verder oorlogen, maar dat neem ik dan allemaal mee in dat hele rollenspel, dus ik sta op en schreeuw gisteren iets als: “Fatwa Kabala Riblap.” Dialoog aangaan. Oorlog , dat is ook praten en elkaar een stukje ruimte geven van je eigen uit, zeg maar. 

Viel niet helemaal goed. Die familie had duidelijk niets met vervreemdend theater. Dat is dan mijn routine, dat je voelt dat ze daar niet aan toe zijn, dat ze dus qua kunstbeleving niet over de prijs van zo’n nieuw raam heen kunnen kijken. Dus die man zegt : “wie gaat dat betalen, gek?”. Ik dacht, ik bluf me er wel doorheen. Heel belangrijk dat je dan in je rol blijft. Ik begon met een accent iets te lullen als: “betalen wij niet allemaal de hoogste prijs, juist nu…” Verder ben ik niet gekomen. Met zijn schoen precies op mijn anus. Dus niet op mijn kont, met zijn wreef, maar zo heel venijnig met de punt van zijn schoen een precisiebombardementje  op dat gerimpelde blauwe hondenoog van me. Ik bleef weer in mijn rol en zeg: “au, wat doe je nou?” 

“Ik schop je want we zitten te vreten.” 

Nou, daar had ik eigenlijk niet zo veel op te zeggen. Zo had ik het nog niet bekeken, dat alles ook weer doorgaat enzo. Daar moest ik die man wel weer gelijk in geven, want zo ben ik dan ook wel weer. Uitgeluld was ik. Ben ik.

Daarom zo direct hier een mail die ik van gastcolumnist Rudeboy, oud zanger van de The Urban Dance Squad mocht ontvangen. Een intens verhaal.


Hoera!! Vogelpest, nu ook voor mensen! 

Er is vogelpest geconstateerd bij een mens!! Het zou godverdomme eens tijd worden ook. In alle staten was ik. De droom van Leonardo Dijkshoorn ging eindelijk in vervulling. 
Snel naar mijn zolderkamer gehold, wat kniebuiginkjes gemaakt, paar keer gekakeld en me toen van het dak gestort. Vlak bij de grond een bochtje naar links. De vogelpest kwam net te laat voor Herman Brood. Prachtig hoe ik langs de dakkapel van de buren scheerde. Kijk, daar zat de buurman op zijn knietjes voor een stekkerdoos. Wat een benepen gedoe. Vliegen, nu het nog kon!

Prachtige glijvlucht, met mijn benen naar voren door de schuifdeur van Albert Heijn. Even een symbolische vlucht boven het kipfiletmeubel maken. Prachtig bochtenwerk in de zuivelstraat. “Kijk daar vliegt een Dijkshoorn, morgen mooi weer!” Weg, weg 
uit die winkel. Daar ging ik, richting polder. Kijk, daar stond Vandenb met een paar laarzen aan midden in een weiland na te denken over zijn jeugd die nooit , nee nooit meer terug zou komen. Hij keek omhoog en zag mijn befje. Ik zwaaide. Vliegen verbroederde merkte ik. Naast mij vlogen inmiddels wat andere mensen met de pest. Alsof we nooit anders hadden gedaan maakten we een formatie. De V van vogelpest, nu pas begreep ik de boodschap die de vogels ons al die jaren hadden proberen door te geven. 

Naar het zuiden wilde ik, naar het zuiden. Ik dook, klom, zeilde op de wind. Dit was leven.U hoort nog van mij. 

Autootje kopen met Jacco (dl.2)

klik hier voor deel 1

Aaah, daar stond Jacco langs de weg. Zo te zien had hij er zin in want hij holde woest gebarend, met zijn kop vlak naast mijn raampje, met me mee naar een parkeerhaventje. Ik deed zijn portier open. “Heeee, vriend! Godverdomme Dijkie, wil je geloven dat ik gewoon zenuwachtig ben. Een echte Volvo! Ruled dat of niet. Dat hele concept van rijden, wielen en dan draaien en dan ergens naar toe, aankomen zeg maar, broem broem, niet lopen maar dus rijden, van het ene punt naar het andere, dat hele idee komt me nu opeens zo logisch voor. Je kan zeggen: ik loop wel naar Brabant, net zoals die gitarist van The Frozen Assholes, maar kut, Dijkmans, dit heeft ook wel wat hoor, dat die wielen dus ronddraaien, dat was me eigenlijk nooit opgevallen. Je moet er maar opkomen,. Met terugwerkende kracht een Nobelprijs voor de hr. Auto voor zijn hard rulende ontdekking.” 

Ik liet hem maar lullen. Ik reed hem naar Epe en luisterde, dat was mijn functie vandaag. “Dijkie, ik vind het zo goed dat ik een boerenauto ga kopen. Denk je dat die eigenaar een bollenpelster tegen zijn motorkap aan heeft geneukt? Dat haar kistje niet vol genoeg zat met bollen en dat hij zijn boerenlid bij haar naar binnen joeg, opdat zij meer zou gaan pellen, denk je? Productieverhogend copuleren, zo zetten ze het in de boeken, ja man dat gebeurt hier nog. Dat zou wel goed zijn. Dat geeft zo’n auto meerwaarde. Misschien zit er Rien Poortvliet bekleding in, dat die stoelen helemaal vol zitten met aangeklede kaboutertjes en geile hertjes die achter konijnen aanhollen terwijl ze zelf niet eens weten waarom, ja, omdat het een mooi plaatje opleverde voor Rien Poortvliet, maar ik zeg dan, waar ligt de grens, waar grijp je dan in, in die kabouternatuur alleen maar om een mooi plaatje te schilderen, want dat is bekend, dat die Rien Poortvliet, over doden niets dan slechts, dat die Poortvliet  allerlei situaties ensceneerde. Dan moest zo’n everzwijn heel boos met rokende neusgaten naar de horizon kijken en moest zo’n hert een beetje kijken naar dat zwijn met Ogen Vol verbazing En Angst en dan zat die oude puntbaard een beetje met zijn kwastje tussen de bosjes , dat hij het makkelijker kon schilderen, dat er niet te veel bewoog, want dat weten dus niet veel mensen, dat die Poortvliet de wind er goed onder had bij de dieren maar die reed dus ook Volvo, die Poortvliet. Ja, man ik heb me er helemaal in verdiept. Hij heeft ook versnellingen, dat je hem trapsgewijs zeg maar sneller kan laten gaan. Echt zo’n boerenslimheidsdingetje weet je wel, goed man.” Ik zette mijn auto in zijn drie en reed het parkeerterrein af. 

Jacco lulde maar door. Ik hoorde het niet eens meer. Veel over muziek uit Detroit en over een zekere Dennis. Ik geloofde het wel. We reden Epe binnen. 

“We zijn er” zei ik. “Waar is het?”
“Wacht!. Jacco gooide zijn deur open. “Stop eens Niek, dan kan ik uitstappen. Daar, bij die boerenvrouw.” Ik stopte naast een vrouw met een mobiel boodschappenwagentje. Er stak prei uit haar tas. Vandenb had er een ontroerend verhaal over kunnen schrijven. “Vrouw, wij zijn uit de grote stad, met al die schoorstenen en televisie. Niet schrikken. Wij komen in vrede. Luister. Wij zoeken de boerderij van Kiekert Dalfduk want ik ga zijn Volvo kopen. Een Volvo is een auto en geen dier. Je kan er in rijden. Maar, ik zie dat u iets wilt zeggen, laat ik mijn mond houden.”

“Uit de knalzak voortborduren en dan bij de zesde kniekert aan je rechterbonkert, dank u wel” hoorde ik Jacco zeggen. Hij drukte de vrouw even stevig tegen zijn borstkas. “U ruikt naar het land, maar het geeft niet boerenvrouw. U staat dicht bij de natuur. Hulde” 

Hij stapte weer in. “Dijk, gassen, aan het eind van deze weg rechts.” Ik reed de landweg af, draaide naar rechts en verdomd, een monumentale boerderij, inclusief de krankzinnige herdershond die ons wilde verscheuren. Ik was Jacco al kwijt. Hij zag achter op het erf een rode Volvo staan. Hij holde en zag de hond niet.