Romme met strips Prachtig, een nieuw wereldrecord op de 5000 meter voor Romme, de schaatser die bijna dwingend met een mooie bijnaam genoemd moet worden. Daar is een enorme behoefte aan, bij stukjesschrijvers om een bijnaampje te verzinnen, want je zou eens twee keer in één tekst dezelfde achternaam noemen. Maar, ter zake, ik vond het wel een prestatie van de Slager uit Woudsend, dat hij, De Vlucht Regenwulpen Van Calgary na een grieperige maand toesloeg, precies zoals we dat van de Glijdende Zenboedhist Der Lage Landen gewend zijn. Ook weer revolutionair bezig, de Ideale Schoonzoon Van Mevrouw Unox, met die twee behaarde strips op zijn wangen. Heel sneaky gedaan, precies in de vorm van een gecultiveerd grunge-baardje op zijn immense kop geplakt. De zelfde aërodynamische strips die enkele jaren geleden in het geheim op de pakken werden genaaid, alleen nu in de moderne baard uitvoering. Scheelt seconden, deze windverdelende sik. Ik verheug me enorm op een volgend kampioenschap. Komen al die andere schaatsers ook weer aankakken met zo’n baardje, zelfs Ritsema, die in mijn beleving juist altijd volledig haarloos is. Jammer dat Jan “verkeerde wissel” Bols niet meer rijdt, die had het waarschijnlijk weer anders begrepen en was met een enorme, het schaatspak ingroeiende woeste struik met etensresten het ijs op gekomen. Maar, nog eens hulde voor de Vlakke Schuurmachine Van Twello. Even de actualiteiten met u doornemen. Oostenrijk. Ik schreef er al eerder over. Ik vind dat het Nederlandse Popcircuit nu ook zijn maatregelen moet treffen. Een land dat “Rock me Amadeus” als plaat van de eeuw kiest moet hard worden aangepakt. Geen genade. Geen enkele Oostenrijkse band meer op de Nederlandse podia. Dus geen optredens meer van de vooral in het oosten van het land zeer populaire Oostenrijkse symfonische ballad band “Angstgegner im Störkenbrau“ en ook geen voorprogramma’s meer voor de door Bolland en Bolland gelanceerde Oostenrijkse Mooie Meiden Met Een Mening band, de “Verdamt Rispotierende Lolita’s”. Volgend jaar ook “Bohemian Rhapsody” als plaat van de eeuw kiezen, en dan lullen we weer eens verder, ja! We hebben een Dichter des Vaderlands! Gerrit Komrij is het geworden. Echt iemand die het Nederlandse product vanuit zijn landhuis in Portugal mooi kan vertegenwoordigen. Ik moest even aan zijn verkiezing denken toen ik vanochtend in de Volkskrant een foto zag van de lelijkste man ter wereld. Viel me mee, in vergelijking met Komrij. Die ziet er op zijn best uit als iemand die op enkele centimeters afstand een schot hagel in het gelaat heeft gekregen. Zelfde mentaliteit als oud-wielrenner Greg Lemond, die, door zijn broer, 500 stuks lood in zijn reet kreeg gepompt en jaren later de Tour de France won. Komrij gaf ook niet op en heeft met dit ongehoorde hoofd een vertegenwoordigende functie in de wacht gesleept. Je kijkt er naar, naar dat pannetje en je vraagt je af wat er niet klopt. Het is de combinatie van peilloze wallen en een soort van licht vacuüm, naar binnen gezogen aangezicht waar je naar moet blijven kijken of je wilt of niet. Maar het had ook Simon Vinkenoog kunnen worden, dus waar hebben we het over. Die zien ze aankomen, die levende sliert tagliatelle. Lekker aanwezig altijd, Simon. Een keer beelden van hem gezien, dansend op het boekenbal. Vergeet je nooit meer. De ledematen volledig onafhankelijk van het lichaam alle kanten opzwierend. Een levende vliegenstrip, beter kan ik het niet uitdrukken. De Nederlandse Top Tien gedichten, daar werd ik ook niet vrolijk van. Bewees maar weer eens dat 13 miljoen Nederlanders voornamelijk worden geconfronteerd met gedichten als er iemand dood is gegaan. Veel rouwpoëzie en bewogen gedichten over Moeders, Vaders en Het Vlakke Land. Ik heb op volle kracht een gedicht van Johnny van Doorn voordragen, toen de uitslag bekend werd. Kees van Kooten is, na Toon Hermans, de grootste kanshebber voor de titel Humorist des Vaderlands. Heeft zich de laatste jaren goed ontwikkeld en is inmiddels ongekroond de gewoonste man van Nederland. Wij lachen ons in het Wijkcentrum van Oude Schapema gek om Kees van Kooten die net zo gewoon is als wij. In een boek nog wel te verdragen, die toon. Kees gaat naar tandarts en, je dacht het al, beleeft iets leuks. Kees wast auto en, ja hoor, er gebeurt iets herkenbaar leuks. Kees worstelt met de groenteweger in de supermarkt, iets wat wij, dat is sterk, ook altijd hebben. In ieder mens schuilt een van Kooten, dat is het idee. Maar van Kooten op een podium! Met stijgende verbazing naar zitten kijken. De man die Hans Teeuwen en Joep van het Hek adviseert treedt op met een bijna stuitende egoshow. Kees was vroeger al een gekkie. Hij doet mee in toneelstuk op school, en er gaan allerlei herkenbare dingen fout. Lachen! Kees houdt, net als wij, van zijn vader. Kees gaat op vakantie en snapt de Fransen ook niet. Dat hebben wij ook! Ik kon er bijna niet naar kijken. Alles uit het hoofd gebracht met een tenenkrommende dictie. Volkomen naturelle presentatie, beetje proefondervindelijk over dat podium schuiven maar wel zinnen en bijzinnen van 12 minuten er uitgooien, het is een wonderlijke combinatie. Zoude iemand Kees niet eens een welgemeend advies kunnen geven? Ik had net een ongelofelijk drukke Arend Kaapskogel aan de lijn. Kaapskogel, toegepast freelance kunstenaar die “iets heeft met metaal”, heeft zich voorgenomen om de eerste toegepast beeldend Kunstenaar des vaderlands te worden. Ik verstond er niet veel van, want hij belde uit zijn speciale lasruimte, maar het gaat iets worden met molens. “Dat ieder molen zeg maar als het ware die energie van het koren in zich draagt waardoor er weer een spanningsveld ontstaat naar de klei, de grond, snap je het, voel je hem, de basis, ontstaat.” Of ik een loods wist waar hij ze zo lang kon plaatsen. Dat is de pest met Kaapskogel, dat hij nooit genoegen neemt met een uitvoering op schaal. Hij wacht nu op het groene licht van stichting “Amsterdam Nu Of Nooit”. Als het onverhoopt niet doorgaat gaat hij gewoon door met zijn andere project, “Gordijnen In De Toekomst” , een object van precies de lengte van de Afsluitdijk. Klaar rond 2006 en, net bekend geworden, bij de opening speelt de Oud-Friese band Skòmlûûs. Ze gaan iets conceptueels doen. Allemaal nog heel vaag, maar de werktitel is “Skelle Bralpiepen vier die Bolskavel vien Oude Koe”. In het voorprogramma Pink Floyd die graag een groots gebaar maken bij grote gebouwen. Kreeg een reactie binnen van een lezer of ik ook niet iets positiefs heb te melden. Ja hoor. Koopt allen de nieuwe cd van D’Angelo, getiteld Voodoo. Griezelig mooie plaat. De bezieling van Marvin Gaye zonder diens wat storende godsdienstwaanzin. “Meesterwerkje” hoor je dan te zeggen. Nog een leuk luisteridee van Nico: Q-Tip, de oude rapper van A Tribe Called Quest , die nu al één van de betere hiphop albums van 2000 aflevert. Titel: Amplified. Hoe zeggen ze dat in een recensie ook al weer. ‘Onontkoombaar” Tot een volgende keer. Doordevil