De Volkskrant Voordat ik op vakantie ga wil ik me nog even helemaal vol zuigen met Hollands Nieuws. We pakken de Volkskrant van vrijdag 28 juli er even bij. Randstad werft verplegend personeel in Afrika. Geloof het niet. Is weer één van die spraakmakende reclames van Benneton. Dat weet je, dat bij die golden boy van de grensverleggende reclame het stramme lid direct tegen de buik staat te klapperen als er een contrast in Zwart en Wit kan worden gefotografeerd. Ideale kans om zijn Negerinnen In Witte Kleding thema te combineren met Stervende Mensen In Leuke Benneton-trui. Speelt graag ook wat met de versmelting van rassen. Lag dus wel voor de hand deze move, inktzwarte ebbenhouten vrouwen van 2.10 op de gevreesde geelwitte gezondheidssandalen van de firma Birckenstock fotograferen. Prachtige bezwete bovenbenen vlak onder een wit rokje. Voorspelbare foto’s worden dat. Ik zie meer in Erwin Olaf. Moet er wel snel bij zijn. Kan hij de nog wat onwennige Afrikaanse verpleegsters wijs maken dat het in Nederland heel gewoon is dat als er iemand overlijdt er twee naakte dwergen met een vuistdikke erectie een dans op de rug van het lijk doen De dienstdoende verpleegster wordt met infuusleidingen op het lichaam vastgesnoerd terwijl ze in haar linkerhand een dampend hondenhart draagt. En Olaf maar fotograferen. Ik zag Olaf een week geleden bij AT5. Kwam met de mededeling dat hij graag het staatsportret zou willen maken van Willem Alexander. Verrassend. Wilde niet voor ordinair gaan, dus niet een cumshot van anderhalve liter sinaasappelsap vanuit het koninklijke ontblote kruis geschoten, maar heel subtiel twee naakte mongolendwergen op de schouder van Willem Alexander zetten die met twee oranje hengeltjes (vissen, water, holland) proberen de koninklijke tepelpiercings aan de haak te slaan. Voor in de Nederlandse ambassades een gestileerd portret waarop Alexander, door een immense naakte vrouw, aan zijn voeten boven een berg hutspot wordt gehouden. Leuk voor boven het bureau in Oeganda. Sluiting Rotterdamse internetcafés. Onbegrijpelijk. Zie je toch wat een enorm verschil er tussen Rotterdam en Amsterdam bestaat. In Amsterdam is het tot nu toe één groot feest. Ben er niet zo lang geleden geweest. Wel even wennen. Je hele idee van privacy gaat overboord. Ik zat schouder aan schouder met een vrouw die alleen maar 19 inch full screen pulserende aarsen op haar scherm toverde. Er zat muziek bij, want ze knikte haar hoofd mee op een vaag hoorbare beat. Nieuwe website van Club Rectaal, éénmansproject van DJ Vulva, bleek het te zijn. Door de muis over de hevig trillende ster te bewegen bepaal je het aantal beats per minute. Mooi gevonden. Als je een kwartier lang keek leek het inderdaad net een conus van een speaker en niet een blauwdooraderde hondenaars. Maar, dat bedoel ik te zeggen, dat soort kennis, dat soort contacten doe je op in het massale internetcafé. Prachtige verbroedering juist in Amsterdam. In Rotterdam, en ik weet dat bijna zeker, via via etc., is het weer misgelopen door Italiaanse Invaliden. Kwamen allemaal zonder benen maar met surfplanken die internetzaal binnen. “Tuto Surfi, Tuto Surfi, eeeee”. Het is gewoon je reinste terreur. Puur om te sarren. Met 85 invalide surfers, al helemaal in het rubber pak en al stevig vastgesjord op de plank naar zo’n Hollandse vestiging gaan van een Jong Nederlands bedrijf. Walgelijke provocaties zijn het. Dag daarna weer een hele groep Italiaanse invaliden over de vloer. Hadden gelezen in de folder dat je staand kon internetten. Hop, meteen weer veertien bussen Italiaanse Immobielen richting Rotterdam. “Ze beloven daar dat we weer kunnen staan”. Stennis maken. Woest gepiep van banden. In Amsterdam geen probleem. Is één grote vriendenclub. Was het weer even. Ben even op vakantie. Tot snel. Doordevil