Naar de bibliotheek 

Doordevil op stap met Reet en Kutjebef: deel 5

Wat vooraf ging.
(“Morgen naar de bibliotheek dan? Internetten?” Als kinderen zo blij waren ze, de loggertjes.) 

Onrustig nachtje werd het. De heren konden niet wachten tot ze weer voor een schermpje zaten. “De bibliotheek van Borculo, zou die rulen, Kut?” vroeg Reet na een half uur zwijgen in het donker. “Bruut, denk ik”.  Weer stilte. ‘He, Kut, als er iemand met een knot zit dan gaat ie er af. Techniek beheers ik. Vuist er omheen, een korte ruk en hopla, knotje in je hand” “En dan heel hard Moffenhoer” roepen, goed? zei Kutjebef. “Ruled” 

De internetvernieuwers waren de laatste dertien jaar blijkbaar niet in een bibliotheek geweest. Ik wel. De laatste dertien jaar zo ongeveer iedere dag. Ik werkte er. Knotten had ik nog nooit gezien. Wel allemaal gewillige vrouwen die een schrijvende jongen gewoonweg enig vonden. Hoe het in Borculo zat wist ik niet. De kans was groot dat we daar de bibliotheek van de 18^e eeuw inliepen. Waarschijnlijk leende men er alleen in kleitabletten geslagen romans van de streekromanschrijfster Annie Schuttersput Veldmuis uit. Meeslepende werkjes schreef ze. Prachtige boeken met titels als: ‘De Broers van de Schilderhoeve’, ‘een nieuw leven voor Romie’, Nee, niet daar, ja, daar” en natuurlijk haar meesterwerk ‘een oor in het korenveld’. “Bibliotheken rulen” hoorde ik Reet mompelen. 

De volgende dag stonden we een kwartier voor openingstijd al reeds voor deur. “Kut, man, een schuifdeur, waar houdt het op, de vooruitgang” zei Reet. “Toegepaste elektronica in Borculo-Zuid!!” Kutjebef zat op zijn knieën voor de brievenbus. ‘Laat ons er in, wij hebben onze boeken uit. Wij weten niet wat te doen. Laat ons er in!!” Geen reactie. “Help, suikerziekte, help, suikerziekte hier, voor de deur, snel, voor het te laat is!!” Geen beweging te zien. Ik wist wel wat er daar binnen gebeurde. Vlak achter een muurtje stonden ze doodsbenauwd naar ons te luisteren. Heel Borculo wist inmiddels dat er mensen uit de stad in het hotel zaten. En dat zij zomaar klaar kwamen. Voorzichtigheid was geboden. 

Ha daar werd blijkbaar iemand naar voren geduwd om open te doen. Reet, Kutjebef en ik gingen met ons lichaam strak tegen de glazen deuren staan. “Ik was eerst, nee ik, nee onverlaat, ik was duidelijk eerst” We simuleerden een handgemeen. Dat konden we inmiddels vrij naturel neerzetten. Ik had een techniek ontwikkelt die bijna op professioneel stuntniveau zat. Ik bukte mij zogenaamd om iets te pakken, een stukje voortand of zo en dan schopten Reet en Kutjebef me ongenadig hard op mijn stuitbeen. Het was een kwestie van timing. Als je het goed deed werd je net niet blind. Hopla, daar vloog ik door de lucht, als oud vuil tegen de pui. Ik activeerde blijkbaar een elektrisch oogje want de deur schoof open.

Daar gingen ze, Reet en Kutjebef. “Internetten, boerenvrouw, snel, we willen internetten. Verstaat u ons”. Reet was zo buiten zinnen dat hij de vrouw door elkaar schudde. Als ze nee ging zeggen stond  ik niet voor hem in. Gelukkig, Borculo had zich uit het bronzen bekertijdperk gevochten. Dat kende ze wel internet. Mevrouw had zelfs een homepage, met een schrijn voor haar overleden man online. “Hij was alles voor me en op deze manier geef ik hem een stukje eerbied en liefde terug” “Lul niet, ongeverfde hoer, waar staat de pc” zei Kutjebef. Ja, kut, er gaat wel eens iemand dood, ja, en dan, moeten we allemaal die pielpagina van jou bezoeken? Opzij nu, bediende, ik wil internetten.”  

Rusland 1913 was het nog in Borculo. Zesvoudige legitimatie moesten wij tonen. Reet bleek dat zelfs bij zich te hebben. Een krankzinnige opeenvolging van handelingen. Kaarten moesten worden ingeleverd, onderpand, een munt etc. “SCHIET GODVERDOMME OP!!!” schreeuwde Reet. Hij logde eindelijk in. Even snel naar de eigen pagina. 

“Deze pagina is gefilterd” lazen wij over zijn schouder mee. 

(Binnenkort meer...) 

Doordevil

Nu ook: De Verzamelde Kritieken