Aaaah, daar ging de deur voorzichtig open. “Hoi, Annelies, is Peter er ook of is hij lekker op stap met Nanda en Bobby-Fay? Toch, zo heten jullie toch, dat moeten wij godverdomme toch allemaal zo nodig weten hoe jullie voornaam is, dat moet dan persé lekker modern in een kleitablet van brood worden gebakken want dat is dan GEZELLIG!!!  Toch, dat moeten wij dan allemaal zien dat jullie een lekker modern gezin zijn die het niet zo nauw nemen met de achternaam. Dat is leuk namelijk als je je voornaam bakt met allemaal liggende beertje op de letters. Hier kijk dan, nee, kom eens hier, nee, ik doe niets, wat is dit, ja, dat is een naambord ja, maar IK WIL NIET WETEN DAT JIJ ANNELIES HEET !!! Nee, niet door me heen gaan lullen. Help eens even mee, ja, ietsje omhoog, ok, ga eens opzij, zo, dát doen wij met zelfgebakken naamborden. Je ruimt dit op en we gaan gewoon een klein wit plaatje met zwarte letters ophangen, begrepen? Goed zo! Zeg, even iets anders, Lies, laat me eens gokken, jullie katten, heten die vlekje en stipje. Of snorrebaard? Nee? Dan is het goed. Ook niet vernoemd naar hoofdpersonen uit “In de ban Van de Ring”? Je hond heet geen Hobbit of Frodo? Dan zijn wij er wel zo’n beetje uit Liesbet. Hier, in deze gleuf graag, voor de reuma de wereld uit te beginnen bij jezelf.” 

Ging lekker. Had me vertrouwen gegeven dit eerste bezoek. Al jaren was ik langs die oudtestamentische wandschildering van deeg gereden maar nu had ik er iets aan gedaan, wat voelde dat goed. Weg met de valse schaamte. Doordevil collecteerde nog even wat door! 

Volgende adres. Daar zwaaide de deur al open. “ALS IK ZEG “REUMA”, WAT ZEGT U DAN!!! viel ik maar meteen met de deur in huis. Oud mannetje vlak voor mij. Die gingen we even stigmatiseren tot Dove Oude Lul. “REUMA, OUDE GEK, REUMA, AU AU AU IN DE KNOKEMENTEN, GEVEN, JIJ!!!  Het maakte nog niet echt noemenswaardige indruk. Muziek, dat verbroederde wist ik. Ik zette de collectebus op de grond en deed mijn Boney M imitatie. “REUMAMAMAMAMAMA MA BEKER, SJIE SONDERFOEL SUN, REUMAMAMAMA MA BEKER.” Er begon iets door te dringen. Daar kwam wat geld te voorschijn. “BEDANKT OUDE DOVE MAN”. Ik raakte goed in de stemming. Ik pakte hem, geëmotioneerd door zijn gulle gift, eens lekker bij zijn hangende oudemannenwangen. Oude reus. Kom eens hier. Ik legde even teder mijn hand onder zijn balzak. We waren toch godverdomme buren of niet soms? 

Collecteren had de toekomst, dat besefte ik nu wel. Geld ophalen en tegelijkertijd je buren eens ongezouten de waarheid in het oor tetteren, dat beviel goed. Ik dook alweer de volgend tuin in.  Lekker op tempo langs die deuren.  “Goedemiddag, ik heb uw tuinkabouters stukgeslagen, ze lachten naar me. Reuma is niet om te lachen” Door maar weer. “Daag, ach wat leuk, u hebt nog een echte donkerbruine huisbar, wat enig. Ja, werkelijk, dan gaat u daar met het hele gezin aan zitten eten, naast elkaar, net als in een echte bar? Leuk! Dus schouder aan schouder bloemkool eten op een kruk, jaja! Maar het mag niet meer. Ja, een flinke tegenslag, maar huisbarretjes uit de jaren ’70 zijn reumaoorzaak nummer 1. Oogreuma krijg je er van, ja, kon u ook niet weten, maar even goed vrienden, hahaha! Dus we gaan hem er gewoon uithalen en er een echte grote mensentafel inzetten. Zuipen gaan we namelijk maar in een echte kroeg doen maar niet vlak voor het raam van je huis. Dit is namelijk geen kroeg MAAR U EIGEN HUIS BEGRIJPT U!!”. Ik kom over twee dagen kijken of hij er uit is. Had u nog wat over voor de reuma?” 

Door. Ik voelde de hoofdpijn langzaam wegtrekken en dat was niet goed. Ik moest er uithalen wat er inzat. “Goedemiddag, die sfeerverlichting hier in de voortuin, is die van u? Zijn we niet goed bij het voorhoofd? Een sportvliegtuigje in nood en ze landen bij ons in de straat met die belachelijke strook lichtgevende fallussen van u in de tuin. Er uit graag, vandaag nog. Goedendag.” 

“Halloooo, Reuma Nico is de naam, is deze koi-karper van u? Kunt u hem even vasthouden, fijn. Kijk, ik heb uw vijver gedempt. Water in een tuin moet niet. Moet ik van pissen. Vijvertjes met van die decadente chineesrestaurantvissen er in, die ga ik voortaan gewoon dempen, begrepen. Koi-karpers, je moest je schamen, proleet. Zo’n gebleekte zwemmende wortel in je tuin, nee, dat is leuk!!! Denk eens aan mensen met reuma, kunnen die koi-karpers houden? Ik dacht het niet nee, bijgoochem! Maar daar denken we niet aan, nee, gewoon lekker zeven van die zachte kutvissen van 800 gulden het stuk in het water pleuren, wat maakt het uit, want meneer is toch gezond. Heb je ook audio stenen? Nee, ik doe je niets, maar heb je ook audio stenen, lijertje. Komt er Lee Towers uit een rotsblok bij jou? Nee, zeker weten? Denk eens na. Geen listige voorversterker in een plastic reiger? OK dan, dat is dan 45,- voor de reuma we kunnen het allemaal krijgen mensen stichting” 

Ik had mijn laatste energie aangesproken. Mooi moment om eens op huis aan te gaan. Ik voelde mij goed. Loodzware bus onder de arm. Ik keek door ons keukenraam naar binnen. Schrik. Daar zat mijn vrouw, met Reet en JB van Alt0169 op de bank. Er wachtte mij weer iets vreselijks. Het hield nooit op.

(wordt vervolgd)