Vrijdagavond bij mij thuis opeens paniek aan de voordeur. Opstootje op het woonerf. Sfeertje ouderwetse steniging. Veel opgewonden gepraat. Ik wil net gaan kijken op de 1^e verdieping van het huis, schalks door de lamellen heen, als ik de bel al hoor. De kolere! Vrijdagavond kwart over negen, welke goddeloze belt er bij mij aan? Een scheppend kunstenaar lastig vallen tijdens zijn vrije weekend, de honden! Ik doe mijn wang tegen het raam en herken de karakteristiek zelfverkozen kale schedel van de heer Retecool die zo te zien staat te trappelen om mij iets belangwekkends te tonen. De ontmoeting is hartelijk, wat zeg ik, het lijkt wel een reünie van de twee overgebleven leden van The Village People. Mijn vrouw en kinderen staan inmiddels  ook in de hal want als Ome Reet langskomt is het altijd feest. Ome Reet is net in Vegas geweest dus er wordt nogal wat verwacht van de zinloze cadeaus die hij  heeft meegenomen. Mijn dochter krijgt een fruitautomaatje dat dienst kan doen als puntenslijper en mijn zoon krijgt een iets op de groei gekocht Elvis pak met op de achterkant de ingenaaide tekst “Viva las Reetas”. Mijn vrouw krijgt twee zelfklevende bakkebaarden. Die Ome Reet!  Maar er is blijkbaar meer. Normaal gesproken zuipt Reet druk pratend over veertienduizend veelbelovende projecten binnen een half uur mijn chromen ijskast leeg om daarna weer eens op huis aan te gaan maar dit keer vibreert zijn loggerslijf van opwinding. Ik moet mee naar buiten. Reet wil me iets laten zien. Ik vermoed een hele grote lelijke Amerikaanse auto die ik vol bewondering aan zal moeten raken. Ik zal moeten zeggen ”mooi stuur man”. Dat kan het zijn. Of misschien denkt hij mij een plezier te doen met een replica van daredevil, die ik dan voortaan van zolder moet slepen als hij aanbelt.

Buiten staan al mijn buren druk gebarend om het object heen dat Reet mij wil laten zien. Alsof Maria op aarde is wedergekeerd in een moderne tuinbroek en een push-up bh, zo wild wordt er samengeschoold. “Opzij, discipelen of ik verander jullie in goedkope rosé” doe ik grappig. Buren wijken uiteen en ik zie, ja wat is het, ik zie een fiets, daar lijkt  het tenminste op. Het frame hangt bijna op de grond en de fiets is zo te zien geïllustreerd door Walt Disney. Anatomisch lijkt mij er nog geen mens voorhanden die op deze fiets een bocht kan ronden. Ik kijk naar Reet. Misschien komt er nog iets uit zijn zak, maar nee, dit is het. “Een fiets” zeg ik. Een lange fiets met vlammetjes op het zadel. Leuk. Past goed bij je broek” Hij heeft me niet eens gehoord. “Meneer Dijkslul, we hebben het hier over de Roadster. Geen fiets maar een cruiser. Fietsen is voor arme klootzakken. Ik lach om fietsers.HAHAHA!! Op je fiets ga je naar je werk. Op je roadster ga je naar de hoeren of je gaat een pondje gorgonzola halen bij de dure nachtwinkel, begrijp je, benepen fietsertje van een doordevil.  Ja, voel er maar aan. Geil zadeltje hè. Roth-ster, vat je hem. Nooit meer een rauwe biefstuk op je anus tijdens het zwoegen. Nee, Dijkshoorn, cynische pik van me, geef je nu maar over. Dit is cruisen. Loveboat in je eentje op een fiets man, dat kan nu. Hier kijk dan, die handvaatjes. Precies, doodskopje er op. Concert van ZZ-top en dan gewoon langs die rij afgezaagde baarden rijden op je Roadster, dat hakt er in Dijkemans, ouwe reus, wat vind je er van. Voordat ik hem in dat vliegtuig had man. Ze dachten dat het een fiets was namelijk.” Roadster, roadster” heb ik ze onder die pet in hun oor getoeterd en toen gingen ze om.”  

Inmiddels begon steeds harder het lied "bicycle" van Queen door mijn hoofd te galmen. Wat had ik een rothekel aan fietsen en aan Queen. Wat een moeilijke situatie was dit. Ik voelde dat ik niet van Reet af was. Meneer had duidelijk plannen met me. Een beetje over de wielen wrijven en zeggen “mooi profiel, dat heb je hier niet in Nederland ” daar ging ik het waarschijnlijk niet mee redden. 

Bleek te kloppen. “Als jij je spullen gaat pakken dan smeer ik mijn ketting ondertussen nog even in met greasy rectal chipmonk oil. Loopt hij het soepelst op, op geperste kontolie van de Amerikaanse eekhoorns”. 

Spullen pakken? “Welke spullen?” vroeg ik. "Je fiets man, we gaan biken, jij en ik, cruisen langs het IJsselmeer. Je vrouw weet er van”. Lekker dan. Ik, Nico Dijkshoorn moest met een bezeten kunstenaar op een Looney Tunes fiets langs een meer rijden. Meneer lekker liggend op zijn kinky frame en ik, er zat weinig anders op, op mijn bij Hallfords gekochte replica van een omafiets. Er zat nog een bakkersmandje voorop waarin ik mijn halve liters Heineken vervoerde. Weigeren was onmogelijk. Mijn zoon stond een meter bij Reet vandaan stevig vanuit de heupen te stoten in zijn witte cape en mijn vrouw droeg de bakkebaarden al met een zekere vanzelfsprekendheid  Weigeren zou een belediging zijn. Ik keek nog eens naar Reet. Bezeten sproeide hij het eekhoorntjesaarsvet op zijn customized ketting. Een doodgoeie jongen was het die nog oprecht enthousiast kon zijn. Goed, om een fiets die er uitzag alsof hij was vervaardigd door een stonede glasblazer, maar welk een aanstekelijk enthousiasme. Ik stemde in. We waren binnen een kwartier op weg. 

Na vijf minuten al spijt. Niemand in Nederland die een grotere kolerehekel heeft aan fietsen. Fietsen is meer iets voor anderen vind ik. Dat gezwoeg. Fietsen is ook niet geil. Fietsen dat is met de hele familie een leuke route rijden door een bos of mannen met rode proletenkoppen die met een bergtrui door de polder rijden. Reet dacht er heel anders over. Nog steeds een lawine van gelul ongeveer een meter onder me. Ik keek eens goed. Zag er niet uit. Hij hing voorover op zijn buik. Freddy Mercury had deze fiets heerlijk gevonden bedacht ik me. Als deze fiets de Fistfucker Royale had geheten geloofde ik het ook. Reet had de Roadster wel helemaal door. Als we langs een dijkje reden cruisde hij opeens off the road loodrecht omhoog, verdween uit het zicht, opspattend water en daar was hij alweer, met een kleine brasem tussen zijn tanden. Geen vis bleek bestand tegen de wendbaarheid van deze hybride bonk metaal. Ik begon me steeds lulliger te voelen op mijn sociaal werkers fiets. Alsof ik de studiefinancieringformulieren op ging halen voor de Hogere School Voor Klootzakken. Langzaam maar zeker ging bij mij het licht uit. Bracht het bijna niet meer op om te knikken en af en toe “nou wat je zegt, zeker, het is een uitkomst, zo’n roadster man, echt wel vette shit, reet” te brommen. Ik sprak duidelijk mijn laatste reserves aan. Groene kraag met schuim om mijn mond. Ongeveer ter hoogte van Weesp totale desoriëntatie. We waren een uurtje onderweg. Daarna ben ik bijna alles kwijt. Flitsen alleen nog. Heel rare, niet chronologische herinneringen aan de tocht die, hoorde ik later pas, drie dagen heeft geduurd. 

Ik kan me iets herinneren van een vechtpartij in weet ik wat voor plaatsje. Iets met Oude er in. Was Reet, hoorde ik later, naar goed Amerikaans gebruik met zijn bike de bakker binnen gereden. Hopla, wiel tussen de vloercadetten en dan gewoon freestyle bestellen waar je op dat moment trek in hebt. Was op dat moment bij mij “een rijsttafel voor veertien personen, en snel een beetje”  Heel stuk weg en dan weer iets dat we dat dorp uitrijden met allemaal mensen achter ons aan. Weer hele tijd niks. Vage beelden van Reet op een weg en ik languit liggend in een weiland. “Ga, maar, laat me maar achter, ga maar cruisen, ik zie je wel. Ik lig hier goed. prima joh, nee, no hard feelings, ik zie je, Reet” Als beeld zie ik ook die bagagedrager van Reet voor me, met vier kilo gerookte paling achterop en ik opeens bij een zwaar ruikende boer op de rug. “JE BENT EEN BOER,GEEF HET TOE, BOER, ZEG OP, BEWERK JE HET LAND OPDAT JE ER ZELF BETER VAN WORDT, VERTEL OP, IK VERSTA JE NIET BOER ” Fiets had ik even tegen een koe aangezet. Reet daar keihard cirkelend  omheen. “De Pampamove, the pampamove, ik kan hem, ik kan hem, kijk dan, ik doe die vette move!!”. Twee bedden en een fiets zie ik ook nog voor me. En Reet om drie uur ’s nachts in de weer met een opgezette eekhoorn uit het hotel, kijken of hij daar nog wat kontvocht uit kon persen. Werd een obsessie, die ketting. Sliep hij ook mee om zijn nek. 

Ik herinner me, meer als gevoel, niet echt in beelden, iets vreselijks op de Afsluitdijk. Ik schijn hem, volledig buiten zinnen drie keer heen en weer te hebben gereden, ondertussen schreeuwend “zo cruisen we in Nederland, begrepen Reet!!!!” 

Vandaag alweer een dagje thuis. Reet net aan de telefoon gehad. Is nu bezig met het importeren van Taiwanese pooltafels met een gat extra. Ziet nog niemand hier, maar dat wordt hip. Schijnt. Reet vroeg of ik iets over de tocht wilde schrijven. Bij deze. Graag gedaan. Aloha!