Doordevil vertelt over Frankrijk Net terug uit Frankrijk. Laat ik nooit meer een Italiaanse invalide horen klagen. Luizenleventje vergeleken bij iedere willekeurige Franse provinciaal. In de streek waar ik zat leek iedere Fransman invalide, al waren ze aan het trimmen. Negentig procent van de Fransen heeft een oogziekte. Boren zich permanent, ondertussen woest gebarend dat jij fout zit, in je geparkeerde auto. Ongelofelijk wat ze daar laten rijden. Alleen hoofden met een suggestie van romp worden voorzichtig op de bestuurdersplaats neergelegd en uitgezwaaid door de hele horrelvoetfamilie. Mag ik er eens een clicheetje tegen aan gooien. Het eten tijdens de vakantie. Fransen en eten. Juichend aanvallen op orgaanvlees. De hersens uit de varkenskop lepelen, wie wil het niet. Wel eens in een Franse slager gekeken. Naar de paté? Onbeschrijfelijke verzamelingen van klein niet chemisch afval, vrolijk gaargebakken in gemalen lever en daarna overgoten met glycerine of iets met maïzena aangelengde boerenurine,daar wil ik van af zijn. Een abstract schilderij met Hiroshima als inspiratie, maar dan als paté. Stelt u zich er maar zoiets bij voor. Helemaal gehad met Frankrijk. Dat gezeik met Kuifje ook steeds. Je kan geen winkel inlopen of hij staat je aan te koekeloeren, met die kuthond van hem. Heb je je bord op, staat hij weer wuivend op de onderkant. 'Dag domme klote Afrikanen, ik ben Kuifje en ik kom jullie leren tellen', dat staat er nooit in de tekstballon, maar daar gaat het in de eerste albums wel degelijk om. Alle Europeanen, de Fransen voorop, zijn volkomen superieur aan alle inferieure, steevast als karikaturen op mensen getekende buitenlanders. Kuifje, beschermheilige van De Vrije School, die ongeveer dezelfde filosofie aanhangt. Mag nu ook weer in Iran worden gelezen, Kuifje! Hoera! Duizenden Iranezen uitzinnig de straat op om bij wijze van feest elkaar loeihard op het voorhoofd te slaan. Televisie in Frankrijk. Nog erger dan hier in Nederland. Ons kent ons shows. Je ziet eigenlijk het hele jaar 7 mensen die elkaar in steeds wisselende shows interviewen. Verder leeft ook enorm de Franse variant op spel zonder grenzen. Eigenlijk zelfde concept als ooit hier in Nederland. Zeven inteeltgemeenten al jaren achtereen tegen elkaar in oude versleten stierenpakken van schuimrubber. Fascinerende interviews met de deelnemers. Je verstaat er geen woord van, maar wat geeft het. Iedereen is in de verte familie van elkaar, dat zie je direct. De helft van de jongste deelnemers zijn verwekt tijdens de wedstrijden in de jaren ‘70. Deden ze de schuimrubberpakken niet eens uit en werd er zwaar op zijn Frans geneukt in enorme konijnenpakken. Fransen verstaan je ook niet. Of doof door het Frans Rukken, een heel speciale variant waarbij de Franse wijnboer met een hand samengeknepen druivenschillen het boerenlid eerst iets verdooft om daarna met beide handen op de winterpeen aan te vallen, of ze moeten je gewoon niet. Ik dacht, ik neem de proef eens op de som. Na twee keer gestopt. Eerste keer zeer duidelijk gearticuleerd met de verplichte beleefdheidsfrasen een glas jus d'orange besteld. Franse woorden, dus daar kon ik me geen buil aan vallen. Bediende vriendelijk knikkend naar achteren en ik drie minuten later met een dampend bord krokant gebakken frieten voor mijn neus. Tweede poging. In een bakker twee baguettes besteld. Achter de toonbank 370 versgebakken baguettes. Ik wijs er voor de zekerheid even naar. Die lange bruine broden, twee graag. Ik geef geld en u geeft mij de broden. Verbijstering. Deux baguettes?. Geen idee waar ik het over heb. Ongeduldige schurftige bewoners van het dorp dringen naar voren. Een opstootje dreigt. “Deux, pain”, probeer ik . Aaaaah!!! Nee de pain is op, maar er zijn wel baguettes, of ik die wil. Op zo'n moment zou je een authentiek oudbakken Turks brood op die zelfvoldane taalpuristenhoofden aan stukken willen slaan. Toiletten in Frankrijk. Symbolisch. Het gat waar ze al hen eten uittrekken, namelijk ieder willekeurig rectum van welk dier dan ook, terug laten komen in de toiletarchitectuur. Alles verdwijnt ook weer in een gat. Hoeveel Fransen zouden er vóór jou met hen door douwworm overdekte handen hebben staan balanceren en steun hebben gezocht aan dezelfde stang die jij nu in je hand hebt. Je hebt een groep mensen die moeiteloos hurken en in één keer de sluizen opengooien maar evenveel mensen rollen keer op keer machteloos met de broek om de schoenen vloekend door hen eigen stront. Het is een techniek. Net als Indonesisch kontwassen. Nog nooit in één keer gelukt. Drijfnatte rug maar je hele reet nog onder de kakki rammes. Fransen maken dit soort toiletten vooral voor toeristen. Thuis hebben die klerelijers allemaal verwarmde potten. Brilletje over laten komen uit Scandinavië. Franse Reten speciaal op laten meten voor de perfecte kakvorm en dan langs de autowegen, als alles klaar is, nog even snel wat gaten in de grond boren voor de buitenlanders. Schande. Met gelijke munt terugbetalen. Speciale toiletten voor Fransen langs de weg. Gat op rectumhoogte in de muur. Alleen door de kont er in gebukte houding vacuüm tegen aan te drukken kan men ontlasten. Franse aars wordt daarna onverhoeds met 19 bar bovendruk schoongespoeld. Zal ze leren. Geen genade. We gaan nu ook eens die overdreven schimmelkaasboel omgooien. Geen kale kapucijnermonniken op het doosjes van een camembert maar gewoon leuke mensen met haar. Dat weten we nu wel, die ambachtelijke mystificatie terwijl er gemiddeld 4000 kazen per seconde van de band rollen. Komt geen monnik meer bij kijken. Ja misschien een perverse monnik die sluiks in het nog te stollen stremsel pist. Nog wel een keer uit wezen eten in een Frans fusionrestaurant. Je wist niet of je een meubeltoonzaal van de nieuwe jonge wilde designkoning Frans Edelweiss binnenkwam of een restaurant. Het is natuurlijk een keus, je klanten laten eten in een opgerolde foetushouding, (de houding waar de stoel van Jeff Salzhaus je automatisch toe dwingt). Geinig, die tl-balk in de tafel waardoor de dinercompositie, zwaardvisextensie 1923, voorstudie, mooi van onderen belicht werd. Geen pepermuntje bij de rekening maar, verrassend, fusion van jewelste, een kilo gekookte mosselen met aanhangend kookvocht naast de rekening van 467 gulden. Verder niet veel gedaan. Beetje gelezen. Ik had Bukowski bij me. Er werd opeens veel duidelijk. Als Nederlander Bukowski lezen en daarna schrijven, dat is ondankbaar. Keihard word je geconfronteerd met de eigen leegheid van je bestaan. Je zou precies zoals Bukowski willen schrijven, maar helaas heb je een baan. Dat is de makke van de meeste literatuur. Tweede huisje in Florence, dan heb je het wel gehad qua spannend. Schrijven doe je er een beetje bij, terwijl de stijl van Bukowski juist volledig leunt op de sleur van alledag. Hij durft echt dronken te worden. Deelder, Brood, die zouden het kunnen maar willen of te grappig of te dichterlijk zijn, en slapen diep in de nacht toch het liefst in het eigen bed of doen een theatertour. Het Giphartisme, noem ik het. Ondeugendste schrijver van Nederland. Nederland doet ruig met een studentenbrilletje op. Toch een verschil, of je in je verbeelding een beschaafd beffende student algemene taalwetenschap voor je ziet of een tandeloos dronken haveloze drop out ziet zwoegen op een te dikke vrouw. Veel would-be Bukowskis hier. Cremer komt er het dichtst bij in de buurt, maar staat mij de laatste tijd iets te veel op cocktailparty’s de wilde oude nozem uit hangen. Vergane glorie. Zelfde met muziek. Geen enkele kans meer op iets rouws. Een unhappy childhood, hoe kom je er nog aan. Het ergste wat er in de jeugd van een Nederlandse muzikant kan gebeuren is dat het bruinbrood op was. Morgen weer vers. En daar dan later over schrijven. 'No half brown, pleaaaaaase mister bakery make me an half brownnnnnnn'. Nederlandse teksten gaan momenteel over Zeeuwse stranden, Friese luchten en Amsterdamse grachten. En over brandende stutmannen die gaan, gaan, gaan. Misschien zelfde methode als “The boys from brazil”, namelijk door geregisseerde levensomstandigheden een echte blanke Hollandse bluesneger te kweken. Vroeg in de jeugd 13 kinderen uit het gezin binnen een jaar om laten komen, misschien dat dat helpt. Sta je opeens veel minder enthousiast met te veel haar op je hoofd de zegeningen van de Friese Kruidkoek te bejubelen. Doordevil