mail
nico@nicodijkshoorn.com






veel gelezen
Avondje oldschool met RUN-DMC
Motorhead the musical
Nico kijkt porno
Het Inca-bevrijdingsfront
Op toernee met Rotten Copscorps
Alle columns over BigBrother 1
Volkskrant columns tot 1/4/09

archief




het oude archief


links
kouwes
nico's foto's
Roel en Roel
ongezien de tiefus
retecool
koelman
koken blogspot
la spotte bloque
nico huilt

home >>


This page is powered by Blogger. Isn't yours?



 
zondag, mei 29, 2005

MICHIEL FRACKERS LEERT HET NOOIT

(...) En omdat TomTom op dit moment nog een one trick pony is, voor zeventig procent van de omzet terend op één produkt, wordt een 'make or buy' decision bij uitbreiding van de produktportfolio, door de beursnotering in elk geval mogelijk gemaakt. Overnames gefinancierd vanuit de cash flow of betaald met niet courante aandelen (lees: aandelen in een niet beursgenoteerd bedrijf) zijn vele malen lastiger. (...)

Michiel Frackers op zijn website.

Het wordt weer eens tijd om een kroketje met hem te gaan eten. Deze column schreef ik vier jaar geleden.

"Toet toet boing boing, Peppi en Kokki, centjes verdienen", dat dacht ik vooral na het lezen van 'Op zoek naar de heilige graal' van Michiel Frackers en 'Blink' van Francisco van Jole.

Beide heren blijken werkzaam te zijn geweest bij het dotcombedrijf BitMagic en Frackers is oprichter van Planet Internet. Een verrassing. Ik ben een sociale netwerkautist. Ons kent ons maar ik ken niemand. Ik dacht tot drie weken geleden dat Michiel Frackers een veelbelovend lid van de Indonesische tennisselectie was. Gevaarlijke outsider. Snelle jongen aan het net. Bleek nu opeens een 'geniale nerd' te zijn. Op de kaft lacht hij een leuke jongenslach. De onechte vader van Bennie Beltoon. Jong en rijk en daar dan een boek over schrijven. Een heerlijk genre.

Van Jole kende ik als de recalcitrante internetjournalist. Iedereen koopt, enthousiast gemaakt door Jole zelf, een modem en hij verklaart een maand later bij Sonja: "Het is over mensen, houd maar op, de toekomst is aan het schilderen en uit het raam kijken. Internet is voor domme klootzakken." Door zijn brilmontuur geloofde je hem. Onheilsprofeet Heilige Franciscus, wie ging er niet bij hem op audiëntie? Als mensen geheel gekleed in rubber via sensoren aan een klaarkomchip voor de pc zitten te wachten tot er iets gebeurt meteen een verhaal van Van Jole er overheen dat je op zwakstroom en een goed boek ook heel fijn gereed kan komen. Altijd net even die andere kant laten horen.

Prettige toon vond ik dat. Even de rem op het enthousiasme. Hij zette je weer met beide benen op de grond als je stond te balanceren op een virtueel skateboard van Softwheelie. Op zijn site las ik het feuilleton dat nu, met enige toegevoegde hoofdstukken, gepubliceerd is als boek. En ik was teleurgesteld.

Het was weer eens Vermoorde Onschuld Beleeft Avonturen In Grote Mensenland. Een iets minder door mij gewaardeerd genre. Gewone jongens naar de top. Ik zat nog helemaal onder het eczeem van het boek van Ben Woldring. Succesverhalen, geld en dan eindelijk het inzicht: er is meer.

Het werkt op mijn lachspieren. Ik had al die jongens al jaren geleden kunnen vertellen dat er meer onder de zon is dan telefoontikjes alleen. Ooit heb ik in een Robin Hood Voor Rijken Bui die Woldring, de jongste en de mediageilste miljonair van Nederland, schriftelijk levensbeschouwelijk ongevraagd onderwijs gegeven. Gratis en voor niets. Geen telefoontik maar een emotionele tik op zijn achterhoofdje. Ik schreef hem:

"Weet jij, Ben, bijvoorbeeld waar je de beste satékroket kan scoren? En nu niet meteen met vlekken in je nek uit gaan zitten rekenen hoeveel rundvlees er in zit, dat wij weer op jouw site kunnen checken dat je in Oud Beijerland de goedkoopste kroket kan scoren. Daar gáát het namelijk niet om, Ben. Soms rijdt die rare Nico Dijkshoorn helemaal naar Amsterdam-Noord voor een haring, of hij nu duur is of niet. Samen tegen de kraam aanpissen met Schele Arie, die daarna een heerlijk harinkje voor me klaarmaakt, begrijp je Ben? Ik ben zo bang dat je dat allemaal gaat missen." Nooit meer iets van gehoord.

Ook nu voelde ik die behoefte. Niet bij Van Jole. Die heeft in zijn boek Blink een onsterfelijke nieuwe Nederlandse held gecreëerd. Zwijgend aan een tafel zitten bij een bedrijf en je laten schofferen door machtsproleten. Voorkennis over de narrige Van Jole maakt de toon van het boek wat ongeloofwaardig.

Nee, ik voel vooral de behoefte om Frackers liefderijk op te nemen in mijn familie. Ook met hem wil ik allemaal Volkse Dingen doen. Nu eens niet met een limo van dertien meter een frietje speciaal gaan halen maar samen naar de Bibliotheek en internetten voor een knaak . Hij heeft het in zich, Frackers, om samen met mij een krantenwijkje te lopen. Ik heb gehuild van het lachen om de sleutelscène in zijn boek. Hij stort in de States bijna neer en beseft dan: "Ja, jongen, waar doe je het allemaal voor, wat wil jij bewijzen?"

Tragikomisch dat deze scène zo actueel is. Men moet eerst twee flatgebouwen naar god vliegen om de zanger van Limp Bizkit en Neil Young samen op een podium te krijgen. Pas als er iets in elkaar lazert of als iemand bezwijkt beseffen dat geluk in de kleine dingen zit. Banaal.

Frackers beseft in een haperend vliegtuig pas wat je als lezer bij bladzijde 2 van zijn boek in de gaten hebt. "Jongen, ga eens lekker genieten."

Kom op, Michiel, bel me. Karaoke en daarna goedkoop eten bij Nam Kee. We gaan het leven leven. Hoor ik van je?


Frackers mailde me toen dat hij bekend was met het volle leven en nodigde mij zelfs uit een keer met hem naar de Indonesiër te gaan. Had ik moeten doen, manisch op hem in moeten lullen. Nu is hij, zo te lezen, niet meer te helpen. Jammer van zo'n jongen.

# posted by Nico @ 5/29/2005 11:27:00 AM  0 comments

zondag, mei 22, 2005

DE PIANOMAN

Een enorme opschudding in Engeland rondom De Pianoman. Een drijfnatte man, gehuld in kleding waar alle merkjes uit waren geknipt werd zwervend op straat aangetroffen. Hij zegt geen woord en speelt virtuoos piano. Opium voor het volk. Hoe armer, hoe desolater het perspectief in een land, des te meer behoefte bestaat er aan moderne volkssprookjes. Een prachtige zin steeds in de nieuwsrubrieken: "Hij speelt virtuoos piano." Daar klinkt verbazing in door. Mensen met natte kleren aan hun kont, daar verwacht men dat blijkbaar niet van, dat ze piano kunnen spelen. En dan nog eens virtuoos ook. Rare mensen moeten mompelend langs de weg op luciferdoosjes zitten blazen of tegen de lucht schreeuwen dat het godverdomme uit moet zijn met al dat weer steeds. Dat klopt, maar piano spelen, in geleende droge kleding, dat is vreemd. In heel Europa is De Pianoman blijkbaar een goede bekende. Hij woonde opeens bij iedereen vlak om de hoek. Parijs heeft zich al gemeld als eerlijke vinder en meteen daarachter aan Krommenie. Daar deed hij volgens tante Bea altijd boodschappen bij Slagerij De Kolk. "Een heel gewone jongen". In heel Europa herkent men de man. Men leeft met hem mee. Een raadsel, het is iets heerlijks. De Pianoman, ons moderne sprookje van Grimm.

Ik ga u uit de droom helpen. Ik ken hem. Vrij goed zelfs. Ik zag pas een paar dagen geleden, na het gegons in het nieuws, een foto. ik sloeg de ochtendkrant open en dacht: wat doet Daan nou met zijn kop in de krant. Leuke foto, dat wel. Ik had hem zelf genomen. Was tijdens het regiokampioenschap Schuitkaatsen geweest in Ljouwert. Daan was daar vierde geworden. Net buiten de prijzen omdat hij met dat ene ei een boom raakte. Gouden gozer, Daan. Echt wat voor hem, om drijfnat in Engeland te gaan zitten. Deden we wel eens meer, met zijn tweetjes in kleine dorpjes. Knipten we allebei de merkjes uit onze kleding en dan zetten we midden op het dorpsplein een tafeltennistafel neer en dan speelden we een geniale partij tafeltennis dat die mensen dachten: ze komen uit China!! Dat was gewoon ons soort lol. Een paar maanden geleden nog, heeft Daan twee dagen in zijn onderbroek voetbal staan kijken bij een amateurvereniging in Edam en dan rolde die bal zijn kant op, vertelde hij mij, en dan hield hij hem zeshonderd keer op zijn voorhoofd hoog dus toen was het meteen weer De Onbekende Voetballende Jongleur in het plaatselijke sufferdje.

Nu zit hij dus in Engeland. Mooi dat hij ook eens wat met dat pianospelen doet. Een fijn detail ook, drijfnat door een dorp lopen. Is wel zijn beste act tot nu toe. Daan geeft Engeland weer hoop. U weet nu beter. Daan heeft een vrouw en twee kinderen en eet graag runder-vinkjes.

# posted by Nico @ 5/22/2005 01:06:00 PM  0 comments

maandag, mei 09, 2005

iPOD, JUKEBOX VOOR KANSARMEN (1)

Je muziek opnemen en dan naar buiten met een koptelefoon op je oor, dat is nou echt iets voor kansarmen. Pure verlatingsangst, je huis op je hoofd meedragen. Het klopt niet, in de tram naast een bejaarde gaan zitten en dan naar Public Enemy luisteren, met een zojuist gekochte prei van de buurvouw tegen je been aan. Vaak trek ik de oordopjes er dan ook even uit, als zo iemand naast me zit. Lekker humaan connecten. "Mooi he negertmuziek, jaa, het is van negerts want dat hoor je want die spelen altijd een syncope op de eerste tel met een verminderde terts in de kwint, wat heel kenmerkend is voor negerts, leuk he, wist u dat al, jaaa nee echt. Je hebt gevoelige negerts zoals D 'Angelo die zingt over een pond bruine suiker en dan heb je ook weer James Brown die er weer uit ziet als een pond bruine suiker. Maar wel vrolijke muziek, de funk bijvoorbeeld, wat je vaak hebt met negerts en dan trompetjes er bij en dan op een blank hoofd zoals dat van u om het leven een beetje op te fleuren, dat je als blanke denkt, ja, leuk, negertmuziek." Zo ver kom ik meestal niet eens. Dan zijn ze al weg.

En daar gaat het uiteindelijk om. Ik wil helemaal niet vaag op de achtergrond slechte muziek horen. Een paar jaar geleden dacht ik nog, het neemt wel weer af maar nu is er iets heel anders aan de hand. Je onderscheidt je nu blijkbaar met je MP3 speler. De iPod terreur. De iPod is opeens de nieuwe gymschoen. Niet het juiste aantal strepen op de zijkant telt, maar de kenmerkende witte hoofdtelefoon en het gemak waarmee je in de trein even tersluiks laat zien dat je een Echte iPod aan je lijf hebt hangen. De nieuwe rijken, dat idee. Behangen met iPod gadgets tegen een frietkraam aanhangen. Men denkt een voorhoedegevecht op de stijlmarkt te strijden maar men realiseert zich niet dat men bij de plebs hoort. De tegenbeweging is alweer ingezet. Dikke kale mannetjes met krokodillenleren schoenen op weg naar een VVD congres in Schouwenveen lopen met een iPod in de rondte. Het is al lang niet meer geil om er een te hebben, helemaal niet na de introductie van de Ipod Mini. Leuke roze spelertjes die de viriele neukboy aan zijn vrouwtje geeft voor na het klaarkomen. Niet echt een groep waar je bij wilt horen. Dijkshoornlezers doen het inmiddels alweer oldskool, met een zo groot mogelijke koptelefoon op en een tas vol cassettes. Een iPod dat is iets geworden wat je achterlijke oom voor zijn dertiende maand koopt.

wordt vervolgd

# posted by Nico @ 5/09/2005 08:07:00 PM  0 comments

woensdag, mei 04, 2005

CAFE DE KUT

Eindelijk weer wat aandacht voor Café de Kut en niet eens uit onverwachte hoek.

Hierrrrr...

# posted by Nico @ 5/04/2005 10:00:00 AM  0 comments