Doordevil op stap met Reet en Kutjebef: deel 4

Wat vooraf ging.
(Een reus met een legging en een rode baard kwam onze kant op.)  

“Vind jij touwtrekken om te lachen” vroeg de halfprimaat aan Reet. Goede raad was nu duur. “Nou, lachen, nee, gewoon, dat je zegt, nou, dat ruled gematigd, maar lachen, nee, toch, jongens?” Hij zocht steun. “Een half uur geleden zei je nog: kom we gaan naar die imbecielen van het touwtrekken, dat wordt lachen” zei ik. ‘Je zei ook: de tiefus voor ze met dat touw, zolang ik Reet heet word er niet aan een stuk sisal getrokken” deed Kutjebef ook een duit in het zakje. 

De hele groep trekkers stond inmiddels om ons heen. Een kleine man met één oog nam het woord. “Weet jij wat er komt kijken bij een toernooi, stadse lulhannes? Nou?  Jij denkt, aaaah, jongens dat organiseer ik wel even, een beetje met de hele goegemeente aan een touw gaan hangen, toch, dat dacht je toch”. De cycloop op bergschoenen deed een dreigende stap vooruit. Het greep hem allemaal erg aan. “Houd je in, Waldo”, hoorden wij achter uit de kring. 

“Mag ik jou er op wijzen” ging hij door tegen Reet, “dat  bij deelname van 50 teams, ieder team gemiddeld 7 wedstrijden dat is 175 wedstrijden en dus automatisch 350 trekbeurten, dus 350 trekbeurten, met een gemiddelde duur van anderhalve minuut, dat is dus 525 minuten, is 8 uur en 3 kwartier netto touwtrekken, dat tegenover ieder uur touwtrekken 32 uur werk van vrijwilligers staat, tegenover iedere minuut touwtrekken staat ruim een half uur vrijwilligerswerk."  

Ik zag dat Reet halverwege het bezeten verhaal een zaadlozing had geplengd in zijn modieuze legerbroek. Die kleine freak vlak voor hem, die dertig keer het woord “trek” in zijn gezicht spuwde, het leek te veel op de ontdekking van een bizarre site waar onverwijld naar moest worden gelinkt. Het was Reet te machtig geworden  

“Fijn”, nam ik het heft in handen. “Als u allemaal nog even door oefent, dan gaan wij daar eens hard over nadenken. Poeeee, wat zei u, 32 uur? Ga er aan staan. Hoor je dat Kutje, 32 uur zegt deze meneer, dat komt er kijken bij een toernooi.” Kutjebef zat ergens boven op een tribune de onderkant van zijn schoen te bekijken."Wat?"riep hij “Hoeveel uur dacht jij dat ze nodig hadden, qua vrijwillig, voor een toernooi” riep ik. “Twaalf uur” schreeuwde Bef. “Nee, man, haha, hier, hahaha, nee, hier wordt net even verteld dat je 32 uur in touw bent, hé, voel je hem, in touw bent. Ga er godverdomme aanstaan!! Nee, dat wordt onderschat, ik ben het met mijnheer eens”  

Het viel even stil. Nu was het zaak om zo snel mogelijk de zaal weer te verlaten. Terwijl de autochtonen het touw oppakten verdwenen wij geruisloos door de voordeur. 

Geen woord spraken we er verder over. Reet wilde naar het hotel.  De plek in zijn broek begon al hard te worden. “Hmmmm, ik ruik gebakken vis!!! Borculo wat ben je mooi” riep Kutjebef. 

“Morgen onder geen beding naar die blaaskapel, Dijkshoorn, no fokkin way. Ik haat koper met monden er aan. Als er geil bij wordt gedanst, ok, met blote benen, dan lullen we er nog eens over, maar anders niet, hoor je” schreeuwde Reet vanuit de badkamer. Hij stond de in duizenden kleine bolletjes behanglijm getransformeerde zaadlozing uit zijn modieus geknipte schaamhaar te wassen. Reet had, wisten wij van een vriendin, door iemand op zijn werk recycle dog in zijn skaamskunk laten scheren. Ik rilde.  

“Morgen naar de bibliotheek, dan? Internetten?”

Als kinderen zo blij waren ze, de loggertjes.

(Morgen meer...) 

Doordevil

Nu ook: De Verzamelde Kritieken