Rock me amadeus Even wat korte observaties aan het eind van de dag. Een prachtbericht in de krant vanochtend. Heb het de hele dag met mij meegedragen en wil het nu met u delen. "Rock me Amadeus" van Falko is in Oostenrijk tot Plaat Van De Eeuw uitgeroepen. Dat ze daar, als het er op aan komt, een reputatie hoog hebben te houden als het op verkeerd kiezen aankomt is nu maar weer eens bewezen. "Rock me Amadeus", je gelooft het niet als je het leest. Toegegeven, er zijn belangrijkere dingen om je druk om te maken, maar zoiets hakt er bij mij harder in dan bijvoorbeeld berichten over de Betuwelijn. Te abstract. Maar dit. Mijn fanatasie sloeg meteen op hol. Wilde ook meteen weten wie er op één stond in Zwitserland en bijvoorbeeld Roemenië. In Bulgarije op één: Savaravitz Boelkanoer met de ongeëvenaarde single "Slavatsja Bargimal", en daar vlak achter "Child in time" van Deep Purple. Kan je alles kiezen uit een eeuw popmuziek en dan aan komen kakken met Falco. Kan het erger. Deze schizofrene helaas te oud overleden popmuziek er bij klussende beroepspsychopaat, over de doden verder niets dan goeds, scoorde zelfs in Amerika met deze parodie op popmuziek. Een volkomenover the top in Hoog-Oostenrijks gezongen hortend en stotend nummer, op een belegen new-wave beat en zwaar incashend op de door de film in gang gezette Mozart rage uit die tijd. En waar een rage is zijn....Bolland en Bolland! De onechte muzikale neefjes van Adam Curry, die ook altijd net op het goede moment met het verkeerde kapsel verschijnt als er iemand "trend" roept. "De broers Bolland spelen komende zomer zichzelf in een speelfilm over Falco." Dat begrijpen wij. De broers Bolland acteren al een carrière lang zichzelf, namelijk een meesterlijk neergezet succesvol duo. Method Acting van jewelste. Voelen, vooral voelen en doorleven wat het is om de zoveelste Nederlandse Leuk Gelijk Dansende Jongensband En Ze Kunnen Nog Zingen Ook Ik Vind Die Blonde Het Leukste band te zien floppen. En dan pas die acteerprestatie neerzetten. We wachten het af. Dat wordt hilarisch. Zal hier wel niet in 70 theaters tegelijk worden uitgebracht, "Falco, the movie". Andere mooie beelden. Diego Maradona in Cuba. In vliegtuig, met 7 protégés. In zijn gezicht slaan, op zijn rug gaan staan. "Diego, Diego, wakker worden, we zijn er." Zelfde ontheemding die je vroeger voelde als je opeens over de schouder hangend van je vader wakker werd en je voor je gevoel drie minuten daarvoor nog op de verjaardag van Oom Arie had zitten spelen. "Nico, we zijn thuis, lieverd". Daarna het soufleren. "Diego, kijk me eens aan, Diego, juist ja! Cuba, Cuba, sigaren. Cuba is mooi. Cuba houdt van sport en muziek. Sigaar, sigaar. Is niet Colombia, nee, niet Colombia. Ping, ping, ping op gitaar. Hoeveel vingers steek ik op. Zeg eens na: Ché. En je duim opsteken. Ché. Nee, je duim. Jongens kom hem maar halen, maar zo snel mogelijk die aankomsthal in." En dan de ontroerende beelden van Diego die wankelend, duidelijk heel erg de weg kwijt één van de treurigste overwinningsgebaren ooit maakt. Log, bijna naar links vallend, buik zwaar bloot komend een karikatuur van uitbundig een doelpunt vierend. Alweer Klassiek Drama, maar dan op een luchthaven. En dan is het fijn als Marga van Praag het nieuws voorleest, na zo’n item. Maakt niet uit of ze voor een klas met 7 jarigen de avonturen van Kabouter Pollewop voorleest of de politieke crisis in Duitsland. Steeds precies de goede infantiliserende toon. "Kohl is stout geweest en nu mag die dikke meneer, zien jullie dat jongens, nou zeggen ze tegen die dikke meneer: "Stout hè, mag niet hè, ben je nou gek geworden. En wat zegt die dikke meneer Kohl. Lech allemaal maar mijn........., nou, lech allemaal maar mijn aaa.......? rs! Goed zo!" Niet precies zo, maar het voelt wel hetzelfde als je naar haar luistert. Mooie ouderwetse propaganda trouwens, rondom die Duitsland crisis. Daar beweegt één van de verdachte kopstukken, Schäuble, zich opeens voort in een vooroorlogse rolstoel. Hier in Nederland uitsluitend nog bij elkaar te sparen met Douwe Egberts zegeltjes. Ze hebben de televisie nog stevig in handen, want die laten steeds alleen maar beelden zien van Schäuble, die met zijn handen in onschuld stevig op de vuile bandjes zichzelf tegen zo’n helling op zwoegt om in een gebouw te komen. Adviesje voor Peper: één stok halen bij het rode kruis en lopend naar het werk. Lult niemand meer over die declaraties. Tot een volgende keer, Doordevil