Doordevil op stap met Reet en Kutjebef: deel 3

Wat vooraf ging.
(Ik draaide me om. “We kunnen kiezen. Morgen proeftraining bij Touwtrekvereniging Heure of op bezoek bij Blaaskapel de Knollentrekkers. Wat wordt het jongens?")      

Touwtrekken kijken werd het. Bij vereniging de Heure. Met name Kutjebef was wild enthousiast. Op onze kamer bleef hij maar doorlullen. Gek werden we er van. “Trekken ruled zwaar. Geen ballast, niks geen hulpmiddelen, de goudeerlijke strijd tussen mens en mens, beslecht aan een stuk touw. Godverdomme, waar is het met de wereld naar toe gegaan.” 

Reet, die tijdens de aanslag op het WTC van schrik twee weken lang in een medewerker van Radio Nieuwsdienst ANP was veranderd kreeg er flink van langs. “Niets informatie, Reet! Fout spoor! Bush aan één kant van het touw en die sik met ogen aan de andere kant en dan kijken wie er het sterkst is. In Borculo bij Touwtrekvereniging Heure zijn ze echt niet achterlijk hoor. Wreed heersende mannetjes. Man, dat ik dat nu pas zie.” 

Kut begon er nu ook bij te bewegen. Reet lag met zijn gameboy advance op bed, ik keek uit het raam, zoals slechte columnschrijvers dat doen, een beetje Carmiggeltachtig hopen het leven zelf te betrappen langs de kant van de weg. Kutjebef hing nu met zijn hele gewicht aan de deurknop van het toilet. “Trekken ruled, fuk! Ik voel het. Voel dan. Hóóóó, wat een kracht. Trekken heerst! Kijk dan”. We keken. Het was een koddig gezicht om deze potentiële frontman van Bettie Serveert als een opgevouwen amfibie aan de deur te zien hangen. Hij hield met twee handen de deurknop vast en zijn voeten had hij plat tegen de deur gezet. Een boomkikker met bril hing er aan onze deurknop. Het was prettig om naar te kijken. Reet en ik moesten twee maal naar het toilet. Kutjebef bleef als een scheurkalender aan de deur hangen als we deze opendeden. Eenmaal terug op de kamer hing hij nog steeds bewegingloos maar wel druk orerend aan de deur. Hij hapte soms een vlieg uit de lucht. 

De volgende ochtend was Kutjebef niet meer op onze kamer. Vreemd genoeg keken Reet en ik allebei tegelijk naar het plafond. Gek. Het had ons blijkbaar niets verbaasd als Kutjebef roerloos in een hoek had zitten loeren naar kleine insecten. Het vooruitzicht dat wij een touwtrekwedstrijd gingen bijwonen had niet vermoedde krachten in hem los gemaakt,  Aha, daar hoorden wij het toilet. “Kutjebef meldt zich geschoren, droog en bereid tot alles” zei Bef toen hij binnenkwam. Hij liet een ochtendverzamelwind. “Ik mis het loggen, rulers, laten we snel naar het trekken gaan.” 

Reet was veel minder enthousiast. Borculo virtueel bezoeken en er op een snowboard doorheen suizen of boerenmensen naar God schieten in ‘Borculo, The Game’, dat zag hij nog wel voor zich, maar echt door de gemeente zelf lopen, dat je het grint onder je voeten hoorde, dat vond hij minder. Touwtrekken rulede niet. Daar was de gymzaal waar in werd getraind. “Even een authentiek legionella douchje pakken, jongens” probeerde ik de boel wat op te vrolijken. Kutjebef hoorde me niet eens. Als een dolleman sprong hij om ons heen. Zijn bril leidde een eigen leven. “En eeeeeeen, en tweeeeeeeeee!!! Jaaaaaaaaaaaaa, en eeeeeeennnn, zet die poten in de grooooondddddd!!!!” De heer Bef kenden touwtrekken duidelijk alleen maar uit het jeugdjournaal of klokhuis. Ik had wel een vermoeden van wat ons daar binnen te wachten stond. 

Vlak voor de deur naar de gymzaal hoorden we dat het trekken al was begonnen. Naar binnen!! We konden niet wachten. Op het moment dat wij de zaal betraden viel het volledig stil. Een slechte western en wij door de klapdeurtjes, dat idee. 23 mannen met haar en korte strakke broekjes keken ons aan. Ja, daar stonden we. Kutjebef zijn bril, die in de stad als een relikwie werd gedragen en hem bijna automatisch iets kunstzinnigs gaf drukte opeens als een zak aardappelen op zijn neus. In deze omgeving van klei, verkrachting binnen het huwelijk, achterlijke inteeltneven en verschroeide handen leek het opeens veel minder vanzelfsprekend dat je een baggy trouser aan je kont had. Raar logo had Reet op zijn T-shirt zagen we nu opeens. Reet zijn telefoon ging. Beltoontje van Yonderboi. Beteuterd keek hij naar zijn nikesandalen. 

Nog steeds keken de touwtrekmannen ons doordringend aan. Het was doodstil. 

Kutjebef nam geheel onverwacht het woord. “Wilsonbekwamen, trek gerust wat door. Pleeg gewoon de boerenactiviteiten die u gewend bent. Wij zijn van de Newton Universiteit en doen een empirisch onderzoek naar zwaartekracht. Appeltje appeltje, laten vallen, boem, op de grond, nou moe!! Begrijpt u. Trekt u rustig verder, echt. Wij laten het wel op ons af komen. Veel plezier!!” 

Een reus met een legging en een rode baard kwam onze kant op. 

Morgen meer...) 

Doordevil

Nu ook: De Verzamelde Kritieken