Vanuit mijn ooghoeken zie ik hem tekeer gaan. Hare Hare, Krishna Krishna. Het lijkt of George Harrison zelf in hem is gevaren zo gaat hij tekeer. Een uitdrijving. Een sitar die door de anus naar buiten moet en daar dan de juiste bewegingen bij. Een uitzinnige dans met de armen rondtollend als wentelwieken. Sluit er een houten raderwerk op aan en je kan voor veertien gezinnen koren malen. Hopla, weg is hij opeens, in volle draf door het café. Hij herkent een nummer dat wij spelen. Extase. Veegt hollend en wapperend met de armen alle tafeltjes in één keer leeg. Mensen gaan met kruk en al als een levend peillood in moordend tempo naar de vloer. Zijn benen beginnen nu ook op onze manische bluesrock te reageren. Geen weg meer terug. Alle kanten slingert het op. Al kijk je er 20 minuten naar, het is niet te voorspellen welke kant ze opzwabberen. Simon Vinkenoog met een spierverslappend middel wint de lotto, dat beeld.  

Ja, mensen, hier gaat onze vage kennis helemaal te gek op ónze muziek! We spelen stevige rock maar wat maakt het hem godverdomme allemaal uit, meneer vindt het prachtig. Midden in een partij gierende feedback implodeert hij. Angstig om te zien. Alsof hij een schot hagel in zijn rug krijgt. Je DVD op de pauzestand tijdens Saving Private Ryan, daar lijkt hij op. Hij blijft drie kwartier met rollende ogen op één been staan, midden op de dansvloer. Wij pauzeren even. Iemand hangt zijn jas op aan zijn naar het plafond wijzende vinger. Als onze drummer “Hard to handle” aftikt opeens weer totale beleving. Alsof je water op limonadesiroop gooit. Het leeft! Nog woester beweegt hij op onze muziek. Baltsende reiger in te krappe habitat. Ruimte, ruimte!!! Wederom klapwiekend door het café. Hij schreeuwt er nu ook bij. “MAAAATTHEERRRFOOOCCKKERRRRRR”. Gek genoeg zijn we blij met deze man vlak voor ons. Het is net alsof iedereen plezier heeft.  

Na het optreden. Hij heeft, willen we dat geloven of niet, een heerlijke avond gehad. Hoe flikken we het in godsnaam? Het moet iets prachtigs zijn, ons door god gegeven muzikale talent. Ik zeg dat het vooral heel belangrijk is om regelmatig nieuwe snaren op je gitaar te zetten. “Alleen met goede snaren stijg je boven jezelf uit, vergeet dat nooit, jongen!” Ik pak zijn hand en leg er zwijgend een plectrum in. Ik speel, schijtlollige muzikant die ik ben, de oude Kung Fu Meester die zijn achterlijke neef onderricht in het bespelen van de Aziatische Oekelele. Inside muzikantengrap. “Gebruik het alleen ten goede, mijn vriend” tegen de bassist zeggen als hij zijn instrument uitpakt. Maar deze vogel schrijft het op. Papiertje geleend bij de bar. “Nieuwe snaren, nooit vergeten” zie ik hem noteren. Dit wordt een zwaar avondje.  

Lang verhaal kort. Aan het eind van de avond staan we geboekt voor zijn bruiloft drie maanden later. Is nu aanstaand weekend.  

Foute boel, spelen op bruiloften. Al te goed herinner ik me ons laatste optreden tijdens een lopend buffet. Danny, de bruidegom, legde het ons nog één keer uit. Het was vooral de bedoeling dat we “lekker ons eigen ding deden”. Lak aan Tante Beef van Ome Raam. Niks lekker zachte muziek. We mochten de gasten trakteren op een stevig portie hedendaagse noise met hardcore invloeden. Nee, echt, onze gastheer wist het zeker. “Precies, jongens, niet dat stijve, niet dat benauwde, gewoon zoals jullie normaal spelen, niks aan de hand. Succes!”  

Al tijdens het tweede nummer een hyperventilerende ceremoniemeester naast het podium. Midden in een aanzwellend F-akkoord even met mijn oor tegen zijn mond. “I don’t bump no more no big fat woman” schreeuwt hij. Onze vage kennis is onder de immense druk bezweken. Net alle enveloppen ontvangen, dat maakt hem kwetsbaar. Graag ook iets spelen voor Ome Leep  later op de avond, iets met pom-pom-pom er in en aan het eind dan pam-pam-pam, kan dat?  

Ik durf niet naar onze zanger te kijken. Hij zingt nu “shake shake shake, shake shake shake, shake your bootie, shake your bootie”. Onze B3 hammond organist is verdwenen. Levensgevaarlijk figuur in dit soort omstandigheden. Wil nog wel eens volkomen onafhankelijk van de rest van de band een setje Emerson, Lake and Palmer dwars door ons heen spelen. Opeens het onbegrepen genie spelen. De schijt aan blues, vanavond alles in 7/8^e.   Volledige artistieke vrijheid opeisen tussen de sateetjes en de vlammetjes dat zou echt iets voor hem zijn. Godzijdank is hij onvindbaar. Hij is een tijdbom, dat weten we, alleen heeft hij niet zo’n handige digitale display met rode cijfers in zijn voorhoofd, waarop je, zoals in films, kan zien wanneer de bom afgaat. Vind ik netjes, dat boeven dat er in bouwen, opdat je precies weet hoeveel tijd er nog is om je leven als een film aan je voorbij te zien trekken.  

Opeens krijgen we weer een rebelse opleving. Ze kunne de kolere krijgen. Niks lets do it lets dance lets dance across the floor. De neten voor ze. We zetten Rock ‘n Roll van The Velvet Underground in. Direct verschijnt onze toetsenist. We zien het meteen. Foute boel. Lou Reed in deze setting heeft iets vreselijk in hem losgemaakt. Hij heeft een mondharmonica tussen de tanden geklemd. Het syndroom van Once Upon A Time In The West. Midden in het ingetogen middenstuk doet hij de hardste solo ooit op een harmonica geblazen. Zijn mond zit als een bankschroef om het metaal. En maar zuigen en maar blazen. HAAAAAAHOEEEEEEEE, HAAAAAAAHOEEEE, snerpend, een ijzeren long over asfalt, een minuut of 20.  Dat was de laatste keer op een bruiloft zworen we.

Aanstaand weekend dus weer. Volgende week maandag, 23 april, een verslag

Doordevil