Doordevil op stap met Reet en Kutjebef: deel 2

Ik kwam iets later dan afgesproken aan in Hotel de Linde. Mijn vrouw had bij het vertrek een half uur op mij ingesproken. “En als zij zeggen aaaah dat moet je gewoon een keer geprobeerd hebben, miltvuur onder je zak, wees jij dan maar de verstandigste” Ze had een vrij duidelijk beeld, mijn vrouw, van de loggersbeweging. “En als ze mensen met andere schoenen uitlachen dan zeg je gewoon, nee, wat jij aan hebt dat is mooi”. Een goede raad was dat. Daar kreeg ik een dagtaak aan. Reet en op zeker ook de heer Kutjebef, lachten de hele dag om alles wat zij niet aanhadden. “Check die dagopvangtrui, rechts, ultiem ranzig” dat lispelde Reet de hele dag door. “Duidelijk geval van tepel ahoy, aan bakboord” 

Vandaar mijn verlate aankomst. Ha, daar zaten de rulers al. Reet zat te luisteren naar Kutjebef. Dat was al bijzonder. Dat nam niemand me meer af. Ze lachten wat af zo te zien. Van een afstand observeerde ik het fenomeen Kutjebef. Opvallend hoeveel hij op het getekende plaatje van zijn site leek. Stripfiguur met bril. Als een moderne pinokkio leek hij een tot leven gewekt animatiefiguurtje. Druk deed hij. Stof tot napraat voor de komende zestig jaar  in hotel de Linde, dat stond nu al vast. Aaaah, ze keken mijn kant op. “Dijkshoorn, rammer, hier!!!” 

Reet stelde me aan zijn vriend voor. “Kutjebef” zei hij. “Nou, nee, ik heb net gegeten, andere keer” zei ik wat ik in de auto al een paar keer had geoefend. “Mijnheer is een humorist, ook buiten de deur hoor ik” zei Kutjebef. Het ijs was lekker gebroken. Ik stond meteen op drie ronden achterstand door dit uitsmijter columnistengrapje. Maar de heren leken er geen erg in te hebben. Druk in de weer waren zij opeens met Reet zijn telefoontje. 

Wat ze deden wist ik niet, maar het rulede enorm. Werd ook steeds even gezegd. “Dit ruled, jaaaaa, dit ruled onbarmhartig genadeloos, bef, kut, wat ruled dit!!” Reet had iets ingesproken en nu wachtte hij. Ik hoorde wat geknars en toen, via de knalharde hotelintercom in een bijna onverstaanbaar dialect: “telefoon voor de heer K.Bef,  ik herhaal, telefoon voor de heer K.Bef”. Reet en Bef klapten dubbel. Grootstadse humor was dit. Een provinciaal het woord bef laten omroepen. Je moest er maar opkomen. Kutjebef was nu opeens in de weer met een postpakketje dat hij met wit bakpoeder had gevuld. Deze gek bereidde zijn grappen echt voor. Hier leefde hij op, werd mij nu duidelijk. Vanuit een mooi plekje met een verrekijker naar veertig druk mompelende vrijwilligers van de brandweer loeren, allemaal om het duivelse doosje miltvuur heen. Zo had hij het thuis bedacht. Reet schreef er voor de lol nog op: “Sterf, Borculo!!” Dit werden zware dagen. En ik moest er in mee. Dijkshoorn zaten ze niet op te wachten. De dominante gekte van Doordevil maakte mij interessant voor deze twee krankzinnige eigenheimers. Ze konden het krijgen. 

“Boerenvrouw!!!” schreeuwde ik opeens. “Boerenvrouw, kom eens hier met die witte melkbussen van u”. Ik zou Kutjebef niet teleurstellen. “Boerenvrouw, luister, ik zal langzaam spreken. Wij komen uit de stad. De grote. Nee, niet schrikken. Reet, laat je armen zien. Ziet u wel. Kerngezonde jongens zonder gaatjes. Nu zijn wij een weekje op het land. De vraag is nu, kunt u het nog volgen, boerenvrouw, de vraag is, waar kunnen wij de authentieke achterlijkheid van Borculo opsnuiven? Nu mag u iets zeggen, Zegt u het maar in uw eigen woorden, hoer van de bediening.” 

Het maakte indruk. Met horten en stoten vertelde zij waar je de vette shit kon halen in Borculo. Ze klonk zoals westerse vrouwen klaarkomen, die laatste verkrampte snik. Geil dialectje. Zo lulden ze allemaal in Borculo. Ik luisterde aandachtig. 

Ik wachtte tot ze een minuut niets zei. “U bent klaar, vrouwmens? Bedankt. Ga nu maar weer kaas karnen of hout sprokkelen, eucalypta, snel!!” 

Ik draaide me om. “We kunnen kiezen. Morgen proeftraining bij Touwtrekvereniging Heure of op bezoek bij Blaaskapel de Knollentrekkers. Wat wordt het jongens?"     

Morgen meer...) 

Doordevil

Nu ook: De Verzamelde Kritieken