Doordevil naar een feestcafé Dit hele weekend de geile samba gedanst met jonge mensen zonder toekomst. Doordevil kreeg opeens een ziekelijk verlangen naar een onderdompeling in de wereld die feestcafé heet. Romeins vreten en zuipen is inmiddels alweer uit. Die lol hebben we gehad, dat je met het voltallige personeel in lendendoeken aanvalt op een in zijn geheel gefrituurd varken. Mooie branche, lekker gekke personeelsfeesten organiseren. Je kan niet meer aan komen kakken met een avondje onbeperkt kaasfondue met bowlen na. Overtreffende trap van krankzinnig moet het allemaal zijn. Middeleeuws eten, ook een tijdje erg in geweest. Zat je net met zo’n homp gebakken schapenreet voor je neus, kwam er weer zo’n werkstudent in een narrenpakje voor je op tafel dansen. Om gek van te worden. Opgedonderd, geflipte 3e jaars lul medicijnen. Ook om de vijf minuten een troubadour naast je stoel. Niet om aan te horen. Alsof Dimitri van Toren een cocaïne-infuusje aangehangen had gekregen, zo klonk het. Natuurlijk dolle pret als Annie van “Betalingsverkeer Uitgaande Goederen” aan het eind van de avond met al haar tietvlees tussen de afgekloven botten lazerde. Herinnerde zich maandag niet meer dat ze Peters van “Divident In- en Extern” 12 keer rond het kasteel achter zijn broek aan had gezeten luid schreeuwend dat ze hem terdege af wilde zuigen. Schept een band, personeelsfeestjes. Paintball, ook populair, van drie centimeter afstand je chef een vuurrood patroon onuitwisbare verf tussen zijn ogen schieten. Nam altijd mijn eigen spullen mee. Moeilijk gedoe met die geweertjes. Ik ging gewoon om een hoek staan, even wachten en dan een 20 liter blik Couleur Anale over je collega’s heen flikkeren. In één keer klaar. Maar om het beeld te vervolmaken dus naar een feestcafé geweest. Ik hoor in het programma “de BUS” die pygmee met een onderkaak van een meter of twee, Richard heet hij, er steeds over lullen. Georgie, een bewoner van BB2, is ook al barman in een feestcafé. Angstaanjagende filmpjes van deze twee kansarmen in een volgepakt café. Toch andere sfeer dan ik kende. Als er in mijn café iemand een portie bitterballen bestelt dan is dat al stof tot napraat voor de komende zes jaar. In een feestcafé stopt men de kokende bitterballen bij voorkeur in een verrassende lichaamsholte. Ben dit weekend een gaan kijken in Club Beach Tropicana El Salvador. Leuke sfeer bij de ingang. Rij van 47 meter. Alle potentiële bezoekers gekleed in een zwembroekje. Naar een feestcafé ga je blijkbaar in een hippe tanga. In een portiek mijn boxershort even kordaat tussen mijn reet getrokken en in de rij gaan staan. Overweldigende indruk binnen. Geen stoelen in een feestcafé. Iedereen staat op de bar. Alle klanten een cowboyhoedje op. Hele café gefixeerd op elkaars tepels. Ik was er tijdens de thematische tepel-avond. Ik was nog niet binnen of ik had al een ferme klodder slagroom op mijn linker-niplette te pakken. De ziekte van 9 ½ weeks, denken dat het geil is om van elkaars tieten te eten en lekker erotisch te doen met ijsblokjes. Verzin zelf eens wat, godverdomme. De treurnis. Niets anders kunnen verzinnen dan tot snot gekookte broccoli van elkaars rug af eten. Maar in feestcafés dus nog erg in. Barmannetjes doen een wilde stotende heupendans achter de bar. Allemaal type Onbestaanbaar Mooie Jongens Met Matrozenpetje Op. Staan aan cocktailbekers te voelen alsof het een vulva betreft. Ook enorm tepelminded die jongens. Laten zich, want het is een feestcafé, hoera, door iedereen onbeperkt crème fraise van de tepelhoven aflikken. Dat was nieuw voor me, die combinatie, Een biertje bestellen en meteen een vibrerend stuk lichaamsvlees met slagroom in je kanis gedrukt krijgen. Er liepen op de avond dat ik er was 23 mensen verkleed als condoom in de rondte dus blijkbaar ook ideaal voor vrijgezellenavondjes. Feestcafé. Vreselijk. Je kan beter dood zijn. Die opgefokte “het is hier gezellig” sfeer. Helemaal niet aan mij besteed. Nooit meer. Doordevil